Με τις επενδυσεις στο επιπεδο του 1967 και την καταναλωση σε αυτο της δεκαετιας του 1990,η χωρα οδευει πλησιστια στο …χθες …
Του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ
Το γνωρίζω και το καταλαβαίνω πλήρως. Ο κύριος πρωθυπουργός είναι κολλημένος με την εξουσία και καλά κάνει. Αυτός είναι και ο ρόλος του, δεδομένου ότι κάποιοι υπερψήφισαν θέσεις και απόψεις του τρεις φορές μέσα σε 28 μήνες. Έχει καλώς, λοιπόν.
Το θέμα όμως τώρα είναι τί προσφέρεις σε αυτούς που σε έφεραν στην εξουσία. Η απάντηση είναι ψέμματα και μόνον ψέμματα. Αλλά γι αυτό δεν ευθύνεται μόνον ο κ. Αλέξης Τσίπρας. Υπήρχε και υπάρχει μία κοινή γνώμη που ήθελε να ακούει τα ψεύδη του και να τα πιστεύει –η οποία, δυστυχώς, ούτε και σήμερα έχει πολυκαταλάβει τί τής συμβαίνει. Αμφιβάλλουμε πολύ, εξάλλου, αν θέλει να καταλάβει, όπως συνέβη στην Κύπρο, στην Ιρλανδία, στην Ισπανία και στην Πορτογαλία.Οπου και εκει υπηρξαν πολιτικες λιτοτητας,πλην ομως οι χωρες αυτες σημερα βρισκονται εκτος μνημονιων και εχουν θετικα αναπτυξιακα προσημα.
Αντιθετως, στην Ελλαδα, ενώ οδεύουμε προς το τέλος της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνα, είναι τραγικό επτά ολόκληρα χρόνια μετά την αναπόφευκτη κατάρρευση της οικονομίας, να μην έχει συνειδητοποιηθεί από την κοινή γνώμη της χώρας γιατί επήλθε η χρεοκοπία και τί σημαίνει σήμερα η μονιμοποίησή της. Δυστυχώς δε, αυτή η κατάσταση παραλογισμού και ασυναρτησίας συντηρείται και από ανθρώπους που αυτοαποκαλούνται «αντιμνημονιακοί» και το μόνον που κάνουν καλά είναι να «καταγγέλλουν», να υβρίζουν και να «αποκαλύπτουν», αλλά περί προτάσεων εξόδου από την κρίση ουδείς λόγος.Εξαλλου ουτε που τους συμφερει κατι τετοιο.Διοτι αν ειχαν απεναντι τους ανθρωπους που καταλαβαινουν, ποια αυτια θα χαιδευαν με ηλιθιοτητες και αλλα φουμαρα?
Κάπου στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο πρωθυπουργός. «Καταγγέλλει» έτσι την υπερφορολόγηση και την λιτότητα που εφαρμόζει, αλλά οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για να ξεφύγει η χώρα από την μέγγενη της χρεοκοπίας είναι …για τους άλλους. Οι οπαδοί της σέκτας που κυβερνά θέλουν να ακούν ξόρκια και καταγγελίες, αλλά όχι πώς θα πάρει μπροστά η οικονομία. Όμως, από την άποψη αυτή, τα πραγματικά στοιχεία δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αισιοδοξίας και μάς κάνει εντύπωση πώς αυτό δεν προβληματιζει καποιες κεφαλές της κυβερνήσεως.
Πώς κανείς δεν σκέπτεται ότι, στο μέτρο που η Ελλάδα πηγαίνει πενήντα χρόνια πίσω, ο ορίζοντας του 21ου αιώνα θα κλείσει χωρίς ελπίδα; Είναι τόσο δύσκολο να το πάρει αυτό χαμπάρι ένας σαραντάρης; Τόσο πολύ τον έχει γεράσει το πάθος της εξουσίας; Ή, ακόμα χειρότερα, μήπως δεν καταλαβαίνει τί τού γίνεται; Τα πράγματα όμως είναι σχετικά απλά. Ένας άνθρωπος όπως ο κ. Γιάννης Δραγασάκης θα μπορούσε να τού τα εξηγήσει.
Η Ελλάδα καταρρέει. Σύμφωνα με την ετήσια βάση μακροοικονομικών δεδομένων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πρέπει να πάει περίπου 50 χρόνια πίσω ώστε να βρει επίπεδο επενδύσεων μικρότερο από αυτό που προβλέπει για φέτος. Συγκεκριμένα, ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου αναμένεται να διαμορφωθεί το 2017 σε 21,2 δισεκατομμύρια ευρώ σε σταθερές τιμές 2010. Μικρότερο μέγεθος από αυτό καταγράφηκε –πρώτη φορά ανατρέχοντας στο παρελθόν– το 1967! Με άλλα λόγια, φέτος θα έχουμε το χαμηλότερο επίπεδο επενδύσεων των τελευταίων 50 ετών!
Αυτό σημαίνει ότι απομακρύνονται οι δυνατότητες μελλοντικής ανάπτυξης λόγω της συνολικής απαξιώσεως του παραγωγικού δυναμικού. Την ίδια στιγμή, όμως, θεαματική καθοδική πορεία ακολουθεί στην χώρα και η κατανάλωση, η οποία για μία μακρά περίοδο, και κυρίως από το 2001 έως το 2010, υπήρξε μέγας τροφοδότης του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ) –αλλά με δανεικά.
Αυτά πλέον δεν υπάρχουν και δεν θα υπάρξουν για πολλά χρόνια ακόμα. Άρα, η μέσω καταναλώσεως επανεκκίνηση της οικονομίας ηδη, πάει περίπατο. Οι εταίροι-δανειστές της δανείζουν την σημερινή Ελλάδα για να αποπληρώνει τόκους και χρεολύσια. Αυτό το πολύ οδυνηρό αστειάκι δεν μπορεί να συνεχίζεται. Είναι επείγον η χώρα να αρχίσει να παράγει πλούτο. Πρέπει να έχει θετικό εισόδημα, το οποίο δεν παράγεται από το κράτος, όσο κι αν αυτό γοητεύει τους μαρξιστές-λενινιστές. Ιδιαίτερα δε,πλουος δεν μπορει να παραχθει απο ενα ανίκανο και διεφθαρμένο κράτος.
Μία οικονομία,αναγνωριζουν κορυφαιοι οικονομολογοι,ακομα και αριστερας κοπης, συντίθεται από ένα σύνολο αποθεμάτων (γη, κεφάλαιο, εργατικό δυναμικό, διαρθρωμένα κατά κλάδους και τομείς και καταγεγραμμένα ως ενεργητικό και παθητικό), τα οποία δημιουργούν μία σειρά από ροές, προσόδους, κέρδη και αμοιβές. Το ΑΕΠ μίας χώρας, δηλαδή το σύνολο των εισοδηματικών ροών της, είναι ένα άνυσμα το οποίο καθορίζεται από μία σειρά συντεταγμένων που δεν είναι άλλες από τα αποθέματα της οικονομίας.
Για κάποιο περίεργο λόγο,καποιοι πιστοί της σύγχρονης εγχώριας πολιτικο-οικονομικής θεολογίας,που στηριζουν Συριζα, βλέπουν και σχολιάζουν μόνον τις ροές, χωρίς να ενδιαφέρονται καθόλου για τα αποθέματα που τις τροφοδοτούν Και για την τροφοδοτηση αυτη,ο κυριος πρωθυπουργος σε προσφατες ομιλιες και δηλωσεις του,δεν λεει τιποτε το ουσιαστικο.Περα απο τα γνωστα ευχολογια.Δεν εξηγει δηλαδη για το πως θα υπαρξει παραγωγικη ανασυγκροτηση στη χωρα, που για την ωρα επιπλεει μονον με δανεικα,ενω το κρατος υπερφορολογει και αρπαζει οτι βρει μπροστα του
Πλην όμως, οι δανειακές ροές έχουν αρχή και τέλος.Το ιδιο ισχυει και για την περιφημη ποσοτικη χαλαρωση, που ο κ.Τσιπρας συνεχως πιπιλιζει σαν καραμελλα.Χωρις αναπτυξη ειναι σκετη μορφινη.Μειωνει πονους αλλα δεν θεραπευει. Κατά συνέπεια, όσο δεν αποφασίζουν οι κυβερνωντες να παραμερίσουν ιδεοληψίες και συναφείς αερολογίες, η διαρθρωτική πλέον κατάρρευση της Ελλάδας θα γίνει τάφος για όλους. Δικαίους και αδίκους.
