Το τελευταίο διάστημα παρακολουθούμε μια συγκνηική δραστηριότητα της δυτικής πολιτικής ηγεσίας (ΗΠΑ, Γερμανία, Βρετανία, Γαλλία, ΕΕ, ΝΑΤΟ, κλπ) υπέρ της «Συμφωνίας των Πρεσπών», που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ υπέγραψε με τους βόρειους γείτονές μας.
Η συμφωνία βρήκε αντιέτωπη την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού και του μεγάλου μέρους της αντιπολίτευσης. Την ίδια εικόνα παρουσίαζε ως πριν μερικές ημέρες και ο τύπος. Τις τελευταίες ημέρες όμως, ιδιαίτερα μετά την Έκθεση Θεσσαλονίκης, διακρίνουμε μια στροφή, κυρίως σε έντυπα που στηρίζουν την Αξιωματική αντιπολίτευση.
Εμφανίζονται να καταδικάζουν τη συμφωνία, εμφανίζονται να συμφωνούν με τη σταση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αλλά επιχειρούν να «πείσουν» πως είναι ανάγκη, στο κάτω της γραφής, να στηριχθεί η συμφωνία.
Πως πρέπει η ΝΔ «να σεβαστεί τη συνέχεια του κράτους» και να μην ορθώσει εμπόδια αν ερχόμενη στην εξουσία δεν έχει η συμφωνία εγκριθεί από τη Βουλή.
Πως «κακώς αναγνώρισε ταυτότητα και γλώσσα μακεδονική» ο Τσίπρας αλλά τι να γίνει, να τα χαλασουμε με τους συμμάχους κι εταίρους;
Λοιπόν ναι! Να τα χαλάσουμε. Τι εχουμε να κερδίσουμε εμείς σαν Ελλάδα από αυτή τη συμφωνία; Βάζουμε απλά μπελάδες στο κεφαλι μας, για το μέλλον. Αν το διακύβεβευμα είναι τοσο σημαντικό για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όσο το εμφανίζουν, τότε γιατί δεν μας προσφέρουν μια συμφωνία στα μέτρα μας;
Αν τίθεται ζήτημα επιβίωσης των Σκοπίων, όπως αρεσκονται να αναφέρουν, θα επιβίωναν και ως «Βάρνταρσκα» ή «Νοτιοσλαβία» ή … Γιατί έπρεπε να υπάρχει το συστατικό «Μακεδονία»;
Αλλά το ζήτημα που θέτει αυτό το σχόλιο δεν αφορα την ονομασία. Αφορά το γεγονός ότι επιχειρείται, δεν θέλω να πιστέψω πως είναι καθοδηγούμενη, μια προσπάθεια επιβολής στην ηγεσία της αντιπολίτευσης της πιο συμφέρουσας άποψης εξω-εθνικών κέντρων, μιας πολιτικής, στην οποία απεδείχθη άριστος μαθητής ο Αλέξης Τσίπρας.
Γίνεται δε εύκολα σαφές πως η επιλογή στήριξης της Αντιπολίτευσης δεν περιλαμβάνει την ελπίδα να ξαναδούμε πρωθυπουργό κάποιον, που θα αντιγράφει ή θα επναλαμβάνει τις τακτικές του σημερινού πρωθυπουργού…
ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
Εμφανίζονται να καταδικάζουν τη συμφωνία, εμφανίζονται να συμφωνούν με τη σταση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης αλλά επιχειρούν να «πείσουν» πως είναι ανάγκη, στο κάτω της γραφής, να στηριχθεί η συμφωνία.
Πως πρέπει η ΝΔ «να σεβαστεί τη συνέχεια του κράτους» και να μην ορθώσει εμπόδια αν ερχόμενη στην εξουσία δεν έχει η συμφωνία εγκριθεί από τη Βουλή.
Πως «κακώς αναγνώρισε ταυτότητα και γλώσσα μακεδονική» ο Τσίπρας αλλά τι να γίνει, να τα χαλασουμε με τους συμμάχους κι εταίρους;
Λοιπόν ναι! Να τα χαλάσουμε. Τι εχουμε να κερδίσουμε εμείς σαν Ελλάδα από αυτή τη συμφωνία; Βάζουμε απλά μπελάδες στο κεφαλι μας, για το μέλλον. Αν το διακύβεβευμα είναι τοσο σημαντικό για την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, όσο το εμφανίζουν, τότε γιατί δεν μας προσφέρουν μια συμφωνία στα μέτρα μας;
Αν τίθεται ζήτημα επιβίωσης των Σκοπίων, όπως αρεσκονται να αναφέρουν, θα επιβίωναν και ως «Βάρνταρσκα» ή «Νοτιοσλαβία» ή … Γιατί έπρεπε να υπάρχει το συστατικό «Μακεδονία»;
Αλλά το ζήτημα που θέτει αυτό το σχόλιο δεν αφορα την ονομασία. Αφορά το γεγονός ότι επιχειρείται, δεν θέλω να πιστέψω πως είναι καθοδηγούμενη, μια προσπάθεια επιβολής στην ηγεσία της αντιπολίτευσης της πιο συμφέρουσας άποψης εξω-εθνικών κέντρων, μιας πολιτικής, στην οποία απεδείχθη άριστος μαθητής ο Αλέξης Τσίπρας.
Γίνεται δε εύκολα σαφές πως η επιλογή στήριξης της Αντιπολίτευσης δεν περιλαμβάνει την ελπίδα να ξαναδούμε πρωθυπουργό κάποιον, που θα αντιγράφει ή θα επναλαμβάνει τις τακτικές του σημερινού πρωθυπουργού…
ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ
