A man visits a part of the so-called ‘Green Line’ as he walks in Ledra Street EPA/KATIA CHRISTODOULOU
Toυ δρα ΧΡΗΣΤΟΥ ΨΙΛΟΓΕΝΗ*
Από την οικονομία μέχρι την ιατρική, έχουν διαχρονικά καθιερωθεί δύο απαράβατοι κανόνες γενικής εφαρμογής. Ο πρώτος, ότι δεν αλλάζεις συνταγή όταν αυτή αποδίδει και ο δεύτερος ότι σπεύδεις να την αλλάξεις μόλις αυτή αποδειχθεί ζημιογόνα.
Ασφαλώς, με την Κύπρο ημικατεχόμενη, δεν είχαμε εύκολο αγώνα μπροστά μας. Ωστόσο, η κοινή λογική και η διεθνής ιστορική πείρα υποδείκνυαν ότι διαπραγματευόμενοι υπό συνθήκες κατοχής, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε ούτε βιώσιμη λύση, ούτε πολύ περισσότερο δίκαιη.
Η λύση θα ήταν, αναπόδραστα, τουρκικών προδιαγραφών. Και τα γεγονότα δυστυχώς το επιβεβαίωσαν. Γιατί ο εισβολέας χρησιμοποίησε τις συνθήκες εγγύησης και συμμαχίας, όχι για να προστατέψει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είχε συμβατική υποχρέωση να πράξει, αλλά για να την καταλύσει! Και ήδη ανερυθρίαστα την αποκαλεί εκλιπούσα! Και όταν εμείς διαπραγματευόμασταν, με συνεχείς υποχωρήσεις, για το κοινό αυτό κράτος, ο εισβολέας απλώς εισέπραττε εδραιώνοντας ένα ξεχωριστό κρατικό μόρφωμα, βασισμένο στα κατοχικά τετελεσμένα. Παράλληλα, τορπίλιζε κάθε προοπτική λύσης, προβάλλοντας συνεχώς νέες παράλογες αξιώσεις.
Έτσι οδηγηθήκαμε στο σχέδιο Ανάν. Αλλά και όταν ο λαός το απέρριψε, ως νομιμοποίηση των κατοχικών τετελεσμένων, οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων αντί να σεβαστούν τη λαϊκή ετυμηγορία, συνέχισαν με την ίδια συνταγή. Και οι συνέπειες βρίσκονται μπροστά μας, πασιφανείς και αδυσώπητες.
Συγκεκριμένα: Αντί της δικαίωσης του νόμιμου κράτους, νομιμοποιείται το ψευδοκράτος. Αντί της αποκατάστασης των προσφύγων μας, επιβραβεύονται και νομιμοποιούνται οι έποικοι σφετεριστές. Κοντολογίς, βαδίζουμε προς ένα θνησιγενές νέο κράτος προτεκτοράτο της Τουρκίας, που είτε θα απορροφηθεί από αυτήν, είτε θα διασπαστεί σε δύο πολιτικές οντότητες, με τους Ε/κ να αναζητούμε εναγωνίως κρατική στέγη. Εκεί λοιπόν καταντήσαμε και εκεί βρισκόμαστε, κύριοι της Κυβέρνησης και της συμπολιτευόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Αντί λοιπόν να συνεχίσουμε την κατά κρημνών πορεία, είναι επείγουσα ανάγκη να προωθήσουμε μέτρα αποτροπής, όπως τα εξής:
Α) Δεδομένου ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει με βάση τον καταστατικό χάρτη (άρθρο 24.1) την κύρια ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, θα πρέπει, ενεργώντας σύμφωνα με τις αρχές του ΟΗΕ, (άρθρο 24.2 ) και πριν την επανέναρξη των συνομιλιών, να διασφαλίσει πρώτα την ανάκληση των κατοχικών στρατευμάτων και την αντικατάστασή τους με ενισχυμένη διεθνή δύναμη. Ανάκληση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία και θέτει σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Β) Το Συμβούλιο Ασφαλείας να ζητήσει, με βάση το άρθρο 96 του καταστατικού χάρτη, τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου για τη συνθήκη εγγύησης, τη νομιμότητα της τουρκικής εισβολής – κατοχής και των συνεπειών τους (εποικισμός, στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους εκτοπισμένους, διεκδικήσεις της Τουρκίας σε βάρος της κυπριακής ΑΟΖ). Ήδη ακόμα και οι εμπειρογνώμονες του Φόρεϊν Όφις παραδέχονται την ακυρότητα της συνθήκης εγγύησης. Διότι ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ υπερισχύει οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συνθήκης (άρθρο 103). Παράλληλα, η συνθήκη εγγύησης προσκρούει στο άρθρο 2.4, που απαγορεύει όχι μόνο τη χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις, αλλά ακόμα και την αντίστοιχη απειλή. Τέλος, το δικαίωμα επέμβασης προσκρούει στο άρθρο 2.7 του Κ.Χ.
Γ) Με βάση τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας να καθορίσει το πλαίσιο λύσης σύμφωνα με το οποίο Ε/κ και Τ/κ θα διαπραγματευθούν προς επίλυση του Κυπριακού. Η γνωμοδότηση δεν είναι δεσμευτική. Αν όμως το Συμβούλιο Ασφαλείας το θελήσει, μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για μια αντικειμενική επίλυση του Κυπριακού, όπως έπραξε και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις.
Τα κράτη, που έχουν κοινά ενεργειακά συμφέροντα με την Κύπρο, έχουν κάθε συμφέρον να υποστηρίξουν αυτή τη διαδικασία. Ειδικά η ΕΕ, η οποία τάχθηκε κατά της κατευθυνόμενης από την Άγκυρα παράνομης μετανάστευσης, έχει πολύ ισχυρότερους λόγους να αντιταχθεί στον εποικισμό, ο οποίος σε συνδυασμό με τις τέσσερις ελευθερίες για τους Τούρκους υπηκόους, θα αποτελέσει την κερκόπορτα της Τουρκίας προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Και αν οι Αμερικανοί επιμείνουν στην ανάκληση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, παραδίδοντας και την υπόλοιπη Κύπρο στον Αττίλα, να επιδιώξουμε την αντικατάστασή της με δύναμη της ΕΕ. Αρκεί πρώτα εμείς να σταματήσουμε τον κατήφορο των μονομερών υποχωρήσεων και να πείσουμε τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι η Κύπρος είναι οι Θερμοπύλες της Ευρώπης. Και οι Μήδοι του ισλαμοφασισμού δεν πρέπει να διαβούν.
*πρέσβης ε.τ.
Από την οικονομία μέχρι την ιατρική, έχουν διαχρονικά καθιερωθεί δύο απαράβατοι κανόνες γενικής εφαρμογής. Ο πρώτος, ότι δεν αλλάζεις συνταγή όταν αυτή αποδίδει και ο δεύτερος ότι σπεύδεις να την αλλάξεις μόλις αυτή αποδειχθεί ζημιογόνα.
Ασφαλώς, με την Κύπρο ημικατεχόμενη, δεν είχαμε εύκολο αγώνα μπροστά μας. Ωστόσο, η κοινή λογική και η διεθνής ιστορική πείρα υποδείκνυαν ότι διαπραγματευόμενοι υπό συνθήκες κατοχής, δεν μπορούσαμε να περιμένουμε ούτε βιώσιμη λύση, ούτε πολύ περισσότερο δίκαιη.
Η λύση θα ήταν, αναπόδραστα, τουρκικών προδιαγραφών. Και τα γεγονότα δυστυχώς το επιβεβαίωσαν. Γιατί ο εισβολέας χρησιμοποίησε τις συνθήκες εγγύησης και συμμαχίας, όχι για να προστατέψει την Κυπριακή Δημοκρατία όπως είχε συμβατική υποχρέωση να πράξει, αλλά για να την καταλύσει! Και ήδη ανερυθρίαστα την αποκαλεί εκλιπούσα! Και όταν εμείς διαπραγματευόμασταν, με συνεχείς υποχωρήσεις, για το κοινό αυτό κράτος, ο εισβολέας απλώς εισέπραττε εδραιώνοντας ένα ξεχωριστό κρατικό μόρφωμα, βασισμένο στα κατοχικά τετελεσμένα. Παράλληλα, τορπίλιζε κάθε προοπτική λύσης, προβάλλοντας συνεχώς νέες παράλογες αξιώσεις.
Έτσι οδηγηθήκαμε στο σχέδιο Ανάν. Αλλά και όταν ο λαός το απέρριψε, ως νομιμοποίηση των κατοχικών τετελεσμένων, οι ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων αντί να σεβαστούν τη λαϊκή ετυμηγορία, συνέχισαν με την ίδια συνταγή. Και οι συνέπειες βρίσκονται μπροστά μας, πασιφανείς και αδυσώπητες.
Συγκεκριμένα: Αντί της δικαίωσης του νόμιμου κράτους, νομιμοποιείται το ψευδοκράτος. Αντί της αποκατάστασης των προσφύγων μας, επιβραβεύονται και νομιμοποιούνται οι έποικοι σφετεριστές. Κοντολογίς, βαδίζουμε προς ένα θνησιγενές νέο κράτος προτεκτοράτο της Τουρκίας, που είτε θα απορροφηθεί από αυτήν, είτε θα διασπαστεί σε δύο πολιτικές οντότητες, με τους Ε/κ να αναζητούμε εναγωνίως κρατική στέγη. Εκεί λοιπόν καταντήσαμε και εκεί βρισκόμαστε, κύριοι της Κυβέρνησης και της συμπολιτευόμενης αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Αντί λοιπόν να συνεχίσουμε την κατά κρημνών πορεία, είναι επείγουσα ανάγκη να προωθήσουμε μέτρα αποτροπής, όπως τα εξής:
Α) Δεδομένου ότι το Συμβούλιο Ασφαλείας έχει με βάση τον καταστατικό χάρτη (άρθρο 24.1) την κύρια ευθύνη για τη διατήρηση της διεθνούς ειρήνης και ασφάλειας, θα πρέπει, ενεργώντας σύμφωνα με τις αρχές του ΟΗΕ, (άρθρο 24.2 ) και πριν την επανέναρξη των συνομιλιών, να διασφαλίσει πρώτα την ανάκληση των κατοχικών στρατευμάτων και την αντικατάστασή τους με ενισχυμένη διεθνή δύναμη. Ανάκληση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ πριν την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία και θέτει σε κίνδυνο τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια.
Β) Το Συμβούλιο Ασφαλείας να ζητήσει, με βάση το άρθρο 96 του καταστατικού χάρτη, τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου για τη συνθήκη εγγύησης, τη νομιμότητα της τουρκικής εισβολής – κατοχής και των συνεπειών τους (εποικισμός, στέρηση βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους εκτοπισμένους, διεκδικήσεις της Τουρκίας σε βάρος της κυπριακής ΑΟΖ). Ήδη ακόμα και οι εμπειρογνώμονες του Φόρεϊν Όφις παραδέχονται την ακυρότητα της συνθήκης εγγύησης. Διότι ο καταστατικός χάρτης του ΟΗΕ υπερισχύει οποιασδήποτε άλλης διεθνούς συνθήκης (άρθρο 103). Παράλληλα, η συνθήκη εγγύησης προσκρούει στο άρθρο 2.4, που απαγορεύει όχι μόνο τη χρήση βίας στις διεθνείς σχέσεις, αλλά ακόμα και την αντίστοιχη απειλή. Τέλος, το δικαίωμα επέμβασης προσκρούει στο άρθρο 2.7 του Κ.Χ.
Γ) Με βάση τη γνωμοδότηση του Διεθνούς Δικαστηρίου, το Συμβούλιο Ασφαλείας να καθορίσει το πλαίσιο λύσης σύμφωνα με το οποίο Ε/κ και Τ/κ θα διαπραγματευθούν προς επίλυση του Κυπριακού. Η γνωμοδότηση δεν είναι δεσμευτική. Αν όμως το Συμβούλιο Ασφαλείας το θελήσει, μπορεί να τη χρησιμοποιήσει για μια αντικειμενική επίλυση του Κυπριακού, όπως έπραξε και σε άλλες ανάλογες περιπτώσεις.
Τα κράτη, που έχουν κοινά ενεργειακά συμφέροντα με την Κύπρο, έχουν κάθε συμφέρον να υποστηρίξουν αυτή τη διαδικασία. Ειδικά η ΕΕ, η οποία τάχθηκε κατά της κατευθυνόμενης από την Άγκυρα παράνομης μετανάστευσης, έχει πολύ ισχυρότερους λόγους να αντιταχθεί στον εποικισμό, ο οποίος σε συνδυασμό με τις τέσσερις ελευθερίες για τους Τούρκους υπηκόους, θα αποτελέσει την κερκόπορτα της Τουρκίας προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Και αν οι Αμερικανοί επιμείνουν στην ανάκληση της ΟΥΝΦΙΚΥΠ, παραδίδοντας και την υπόλοιπη Κύπρο στον Αττίλα, να επιδιώξουμε την αντικατάστασή της με δύναμη της ΕΕ. Αρκεί πρώτα εμείς να σταματήσουμε τον κατήφορο των μονομερών υποχωρήσεων και να πείσουμε τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ότι η Κύπρος είναι οι Θερμοπύλες της Ευρώπης. Και οι Μήδοι του ισλαμοφασισμού δεν πρέπει να διαβούν.
*πρέσβης ε.τ.
