Υπάρχουν αρκετές δημοσκοπήσεις τον τελευταίο καιρό, που παρουσιάζουν σταθερά τους Ελληνες ως τους πιο δυστυχείς ανθρώπους στην Ευρώπη και επίσης σταθερά στους πιο δυστυχείς του κόσμου, ξεπερνώντας στους δείκτες αυτούς ακόμα και εμπόλεμες περιοχές της γης, με πραγματική δυστυχία και φτώχεια αλλά και συνεχή απειλή κατά της ζωής και της περιουσίας των πολιτών της.
Η Ελλάδα από την άλλη, παρά την κρίση, παραμένει σίγουρα μέσα στα 40 πιο πλούσια κράτη του κόσμου, αρκετά ασφαλές, με μικρή εγκληματικοτητα και πολύ καλούς δείκτες μέσου όρου ζωής, παιδικής και νεογνικής θνησιμότητας. Επίσης μια χώρα με αποδεκτά επίπεδα ιατρικής περίθαλψης, ακόμα και αν πρέπει να βάλει κάποιος το χέρι στην τσέπη γι αυτό.
Επίσης εξαιρετικό καιρό και γενικά κλιματολογικές συνθήκες κατά κανόνα χωρίς ιδιαίτερες εξάρσεις.
Μα τι στο καλό συμβαίνει λοιπόν;
Διάβασα με ενδιαφέρον διάφορες απόψεις που ξεκινούν από τους κακούς πολιτικούς, τη διαφθορά, την φοροδιαφυγή, την οικογένεια και άλλα πολλά.
Εγώ νομίζω πως δεν είναι τίποτα από όλα αυτά. Για την ακρίβεια και τα παραπάνω είναι επιφαινόμενα. Γιατί όλα τα παραπάνω υπάρχουν και αλλού και σε μερικές κοινωνίες πολύ πιο έντονα από εμάς. Διαφθορά υπάρχει και αλλού και πιο έντονη, π.χ. στη Νότιο Ιταλία ή σε πολλές χώρες της Ασίας ή της Αφρικής, χωρίς να είναι πιο δυστυχισμένοι από εμάς. Αν θέλουμε να δούμε οικογένειες με προβλήματα, ας πάμε στις εργατικές συνοικίες της Βρετανίας με τις χιλιάδες αλκοολικούς και το πολύ υψηλό ποσοστό εφηβικής εγκυμοσύνης ή ακόμα στους έγχρωμους των ΗΠΑ όπου το 80 % δεν έχει γνωρίσει πατέρα.
Και παρόλα αυτά εμείς είμαστε πολύ πιο δυστυχείς.
Για μένα το κύριο και βαθύτερο αίτιο είναι η παιδεία. Εδώ και χρόνια η παιδεία στην χώρα φθίνει. Αλλά αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι πως καλλιεργεί στα νέα παιδιά και στους γονείς τους ψευδείς προσδοκίες και δεν θέτει πουθενά όρια. Στα δημοτικά σχολεία όλοι Α. Ολοι άριστοι. Στο Γυμνάσιο και το λύκειο τα 20άρια με την σέσουλα. Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Αν π.χ. ένα παιδί 17 χρονών κάνει κατάληψη στο σχολείο του, τι θα συμβεί; Τίποτα. Θα περιμένουμε πότε θα τελειώσει η κατάληψη. Καμία συνέπεια.
Η παιδεία λοιπόν εδώ και χρόνια στο όνομα ενός ανύπαρκτου ανθρωπισμού καλλιεργεί ψευδείς προσδοκίες και έναν ψεύτικο κόσμο που δεν υπάρχει πουθενά.
Ο 18χρονος που αποφοιτά νομίζει πως ο κόσμος είναι τόσο ανεκτικός όσο το σχολείο του, γεγονός που φυσικά δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα. Ταυτόχρονα ο μέσος και ο κακός μαθητής αφήνονται στην τύχη τους, τελείως απροετοίμαστοι για τον ανταγωνισμό εκεί έξω. Τους χαιδεύουμε με βαθμούς και ανοχή, για να μην δείξουμε πως δεν τους επιμορφώνουμε.
Γι’ αυτό γεμίζουμε δυστυχείς και οργισμένους δεκαοχτάρηδες που έχουν γίνει πια μια σιωπηλή πλειοψηφία θυμωμένων και ευνουχισμένων καφενόβιων, ανίκανων να προσαρμοστούν στον καινούργιο ανταγωνιστικό κόσμο που ήδη είναι παρών. Και τονίζω πως το χειρότερο δεν είναι το επίπεδο της επιμόρφωσης. Αλλά το γεγονός πως καλλιεργεί ψευδείς προσδοκίες. Προετοιμάζει τα παιδιά για έναν κόσμο που απλά δεν υπάρχει.
Η Δυστυχία μας είναι η Παιδεία μας.
*Παιδίατρος – νεογνολόγος.
