Πάνω από 40 χρόνια συζητά η πολιτική ηγεσία, οι πολιτικοί και οι πολίτες τη μορφή της λύσης του Κυπριακού. Ώρες ατελείωτες έχουν αναλωθεί σε συζητήσεις και πολιτικές αντιπαραθέσεις για το εάν η λύση του Κυπριακού θα είναι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, εάν δεν θα είναι ΔΔΟ γιατί είναι λάθος.
Πάνω εκεί που πήγαμε να ξεχάσουμε όλες αυτές τις συζητήσεις προέκυψε η πρόταση του Προέδρου Αναστασιάδη περί χαλαρή (λέμε εμείς) ή αποκεντρωμένης (όπως λέει το Προεδρικό) ομοσπονδίας. Μια πρόταση η οποία είναι, υποτίθεται τροφή προς σκέψη, την οποία ο ΠτΔ θέλει να συζητηθεί και σε επίπεδο επιστημονικό και τεχνοκρατικό.
Ακόμα και σήμερα τέσσερις δεκαετίες μετά δείχνουμε να φοβόμαστε να συζητήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε. Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εάν όντως θέλει να πάει σε συνομιλίες και να ξέρει πού στέκεται, θα πρέπει να κάνει αυτό που κανένας εκ των προκατόχων του δεν είχε τα κότσια να πράξει.
Να ζητήσει και να ανοίξει συζήτηση όχι για τη μορφή λύσης αλλά για τη μορφή του κράτους. Πριν αποφασίσουμε εάν θα είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, θα πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα στον εγκέφαλό μας ως προς το κράτος το οποίο θέλουμε να έχουμε στην Κύπρο. Θέλουμε ένα κράτος όπως αυτό που περιγράφεται από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ή θέλουμε κάτι άλλο;
Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα πρώτα του δύο άρθρα, αναφέρει τα εξής:
* ΑΡΘΡΟΝ 1: Η Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία, προεδρικού συστήματος, της οποίας ο Πρόεδρος είναι Έλλην και ο Αντιπρόεδρος Τούρκος, εκλεγόμενοι αντιστοίχως υπό της ελληνικής και της τουρκικής κοινότητος της Κύπρου, ως εν τω παρόντι Συντάγματι ορίζεται.
* ΑΡΘΡΟΝ 2: Διά τους σκοπούς του παρόντος Συντάγματος: 1. Την ελληνικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας, οίτινες είναι ελληνικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την ελληνικήν ή μετέχουσι των ελληνικών πολιτιστικών παραδόσεων ή ανήκουσιν εις την Ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. 2. Την τουρκικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας, οίτινες είναι τουρκικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την τουρκικήν ή μετέχουσι των τουρκικών πολιτιστικών παραδόσεων, ή είναι μωαμεθανοί.
Φαντάζομαι ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τις συνταγματικές πτυχές του Κυπριακού, θα έχουν διαβάσει αυτά τα δύο άρθρα του Συντάγματος, όπως και όλα όσα ακολουθούν. Και θα έχουν προσέξει, όπως κι εγώ, ότι οι συντάκτες του Συντάγματος και όσοι ορκίζονται έκτοτε να το προστατεύουν είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν τον δικοινοτικό του χαρακτήρα πάνω και από αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ότι «η ελληνική και η τουρκική κοινότης δικαιούνται να εορτάζωσι τας ελληνικάς και τας τουρκικάς εθνικάς εορτάς αντιστοίχως», προηγείται του άρθρου που αναφέρει πως «έκαστος έχει το δικαίωμα ζωής και σωματικής ακεραιότητος».
Αυτό που απουσιάζει από το Σύνταγμα είναι το «ένας άνθρωπος μια ψήφος». Κατά παράδοξο και παράξενο τρόπο δεν ακούσαμε πολλές συζητήσεις γιατί να υπάρχει αυτό το κενό. Ούτε κι από αυτούς που το θέλουν να διασφαλίζεται μέσα από την επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού. Θα ήταν πολιτικά και ηθικά ορθό πριν συζητήσουμε τη μορφή της λύσης να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε για τη μορφή του κράτους. Να πούμε ευθέως εάν θέλουμε ή δεν θέλουμε δικοινοτικό κράτος. Και όταν καταλήξουμε στη μορφή του κράτους, τότε μόνο να συζητήσουμε και τη μορφή της λύσης.
bimbishis@phileleftheros.com
Να ζητήσει και να ανοίξει συζήτηση όχι για τη μορφή λύσης αλλά για τη μορφή του κράτους. Πριν αποφασίσουμε εάν θα είναι διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, θα πρέπει να έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα στον εγκέφαλό μας ως προς το κράτος το οποίο θέλουμε να έχουμε στην Κύπρο. Θέλουμε ένα κράτος όπως αυτό που περιγράφεται από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, ή θέλουμε κάτι άλλο;
Το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας, στα πρώτα του δύο άρθρα, αναφέρει τα εξής:
* ΑΡΘΡΟΝ 1: Η Κυπριακή Πολιτεία είναι ανεξάρτητος και κυρίαρχος Δημοκρατία, προεδρικού συστήματος, της οποίας ο Πρόεδρος είναι Έλλην και ο Αντιπρόεδρος Τούρκος, εκλεγόμενοι αντιστοίχως υπό της ελληνικής και της τουρκικής κοινότητος της Κύπρου, ως εν τω παρόντι Συντάγματι ορίζεται.
* ΑΡΘΡΟΝ 2: Διά τους σκοπούς του παρόντος Συντάγματος: 1. Την ελληνικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας, οίτινες είναι ελληνικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την ελληνικήν ή μετέχουσι των ελληνικών πολιτιστικών παραδόσεων ή ανήκουσιν εις την Ελληνικήν Ορθόδοξον Εκκλησίαν. 2. Την τουρκικήν κοινότητα αποτελούσιν άπαντες οι πολίται της Δημοκρατίας, οίτινες είναι τουρκικής καταγωγής και έχουσιν ως μητρικήν γλώσσαν την τουρκικήν ή μετέχουσι των τουρκικών πολιτιστικών παραδόσεων, ή είναι μωαμεθανοί.
Φαντάζομαι ότι όλοι όσοι ασχολούνται με τις συνταγματικές πτυχές του Κυπριακού, θα έχουν διαβάσει αυτά τα δύο άρθρα του Συντάγματος, όπως και όλα όσα ακολουθούν. Και θα έχουν προσέξει, όπως κι εγώ, ότι οι συντάκτες του Συντάγματος και όσοι ορκίζονται έκτοτε να το προστατεύουν είχαν φροντίσει να τοποθετήσουν τον δικοινοτικό του χαρακτήρα πάνω και από αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το ότι «η ελληνική και η τουρκική κοινότης δικαιούνται να εορτάζωσι τας ελληνικάς και τας τουρκικάς εθνικάς εορτάς αντιστοίχως», προηγείται του άρθρου που αναφέρει πως «έκαστος έχει το δικαίωμα ζωής και σωματικής ακεραιότητος».
Αυτό που απουσιάζει από το Σύνταγμα είναι το «ένας άνθρωπος μια ψήφος». Κατά παράδοξο και παράξενο τρόπο δεν ακούσαμε πολλές συζητήσεις γιατί να υπάρχει αυτό το κενό. Ούτε κι από αυτούς που το θέλουν να διασφαλίζεται μέσα από την επιδιωκόμενη λύση του Κυπριακού. Θα ήταν πολιτικά και ηθικά ορθό πριν συζητήσουμε τη μορφή της λύσης να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε για τη μορφή του κράτους. Να πούμε ευθέως εάν θέλουμε ή δεν θέλουμε δικοινοτικό κράτος. Και όταν καταλήξουμε στη μορφή του κράτους, τότε μόνο να συζητήσουμε και τη μορφή της λύσης.
bimbishis@phileleftheros.com
Πηγή : philenews.com
