«Πολιτικές συγχύσεις και ανεδαφικές συνθηματολογίες»
Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ *
Η συζήτηση για τις ευρωεκλογές δείχνει να επικεντρώνεται σε ενδεχόμενα θεαματικά κέρδη της «ακροδεξιάς» και στην ανάγκη αντίδρασης των «προοδευτικών δυνάμεων» που στηρίζουν, υποτίθεται, τις γνήσιες ευρωπαϊκές αξίες. Ποιο, όμως, είναι το ακριβές περιεχόμενο όλων αυτών των συνθηματολογιών;
Η ανερχόμενη ακροδεξιά πώς ακριβώς εντοπίζεται; Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά των προοδευτικών δυνάμεων που την αντιμάχονται, υπερασπιζόμενες τις γενικά αποδεκτές ευρωπαϊκές αξίες; Στο καθαρά ιδεολογικό επίπεδο υπάρχουν πράγματι ακροδεξιά κόμματα πoυ χαρακτηρίζονται από τέτοιες πολιτικές. Αυτά που υπερασπίζονται μεγάλες απολυταρχικές επεμβάσεις στην κοινωνία και στη λειτουργία της οικονομίας είναι πράγματι κόμματα των άκρων. Οχι όμως μόνο της Δεξιάς. Παρόμοιες απόψεις ενστερνίζονται και παρατάξεις της παραδοσιακής κομμουνιστικής Αριστεράς.
Δεν καταλαβαίνω πώς ακριβώς μπαίνουν στο καλάθι της «ακροδεξιάς» κόμματα που επιδιώκουν κοινωνίες στηριγμένες στην ελεύθερη επιλογή. Ή μήπως ξεχάστηκε η «καθοδηγούμενη επιχείρηση» του Αλμπερτ Σπέερ στη ναζιστική Γερμανία ή το Ινστιτούτο Βιομηχανικής Ανασυγκρότησης (IRI), για έλεγχο της οικονομικής παραγωγής, της φασιστικής Ιταλίας;
Πέραν των σκόπιμων αυτών υπερβολών, στο καλάθι της ακροδεξιάς μπαίνουν και κόμματα ή απόψεις που αντιτίθενται στην πλημμύρα της Ευρώπης από ακάλεστους μετανάστες από ισλαμικές χώρες. Το AfD στη Γερμανία λχ, που αντιστρατεύεται τη μουσουλμανική μετανάστευση, χαρακτηρίζεται ρατσιστικό και ξενοφοβικό. Πώς όμως αυτό συμβιβάζεται με το γεγονός πως μέλος της ηγεσίας του είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλη και η σύντροφός της είναι από τη Σρι Λάνκα; Η αντίθεση προς τις ανεξέλεγκτες ροές μουσουλμάνων μεταναστών δεν έχει σχέση ούτε με ρατσισμό ούτε και με ένα γενικότερο ξενόφοβο εθνικισμό. Συνδέεται με την πραγματικότητα διάβρωσης των δυτικών κοινωνιών από εισροές ανθρώπων που είναι αδύνατον να ενσωματωθούν σε αυτές, απορρίπτουν θεμελιώδεις τους αξίες και υπονομεύουν μακροχρόνια την κοινωνική τους συνοχή.
Οσον αφορά τις ευρωπαϊκές αξίες, υπάρχει ένα ζήτημα εξέτασης από ποιους πραγματικά κινδυνεύουν. Στην Ευρώπη έχει θεμελιωθεί η δημοκρατία, η διαφάνεια, η ανταπόκριση στις επιθυμίες της πλειοψηφίας με σεβασμό δικαιωμάτων μειοψηφίας και η ανοχή της άλλης γνώμης και του διαφορετικού. Ο λαϊκισμός, που φαίνεται να ισχυροποιείται στη Δύση, προκαλείται ακριβώς από το γεγονός πως οι κυβερνήσεις και οι πολιτικές ελίτ δείχνουν να αδιαφορούν για τις αρχές και για τις αξίες αυτές. Με επικεφαλής την ευρωπαϊκή επιτροπή, προωθούνται πολιτικές που αδιαφορούν για τις ευαισθησίες των κοινωνικών πλειοψηφιών, γίνονται προσπάθειες ανοίγματος συνόρων σε μουσουλμάνους παράνομους μετανάστες που περιφρονούν τις γυναίκες, παραβιάζουν βασικές αρχές δυτικού οικογενειακού δικαίου και απορρίπτουν κάθε έννοια ανοχής του διαφορετικού κι αποδοχής της διαφωνίας στον πολιτικό διάλογο. Τα δικαιώματα των μειοψηφιών προωθούνται σαν βασική φροντίδα των κοινωνιών με περιφρόνηση των δικαιωμάτων και ευαισθησιών των πλειοψηφιών. Δεν είναι αυτές οι πατροπαράδοτες αρχές της Ευρώπης!!!
Υπάρχουν βέβαια παρατάξεις στην Ευρώπη που αντιτίθενται στην παράνομη μετανάστευση, αλλά συμπεριφέρονται με καθαρά αντιδημοκρατικό τρόπο (Πολωνία, Ουγγαρία λχ). Εκεί η κριτική περί ακροδεξιών αντιδημοκρατικών κατευθύνσεων μπορεί να έχει βάση. Οχι, όμως, να τσουβαλιάζονται οι πάντες στη λογική του αντιδημοκρατικού μετώπου, επειδή απλά αποστρέφονται τις «πολιτικά ορθές», αλλά εντελώς λανθασμένες αντιλήψεις της χρεοκοπημένης αριστεράς και του, με χαμένο σε πολλές περιπτώσεις προσανατολισμό, συντηρητικού πολιτικού κατεστημένου.
*πρώην υπουργός.
