Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Η παρενόχληση της πτήσης ελικοπτέρου με επιβάτες τον υπουργό Άμυνας και τον Αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων, προς τις Οινούσσες και άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου από τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα, χαρακτηρίστηκε από το ΥΠΕΞ της Τουρκίας ως πτήση ρουτίνας.
Μας είπαν ούτε λίγο ούτε πολύ, ότι οι υπερπτήσεις σε χαμηλό ύψος, πάνω από κατοικημένα νησιά, είναι κεκτημένο δικαίωμα τους!!!
Οι Τούρκοι αλωνίζουν στο Αιγαίο ανενόχλητοι εδώ και χρόνια επικαλούμενοι το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου των 10 μιλίων που δεν αναγνωρίζουν, μιας και η Ελλάδα έχει άλλο εύρος αυτό των 6 μιλίων στα θαλάσσια σύνορά της.
Και πράγματι, αυτή η διαφορετική σε εύρος άσκηση κυριαρχίας, ανάμεσα στα θαλάσσια και εναέρια σύνορα, που καθιερώθηκε με τον ΑΝ 230 το 1936 το Διεθνές Δίκαιο δεν το αναγνωρίζει.
Οι νέες Διεθνείς Συμφωνίες, που προέκυψαν στην πορεία του χρόνου οι Ελληνικές κυβερνήσεις δεν τις αξιοποίησαν, προκειμένου να προστατεύσουν τα εθνικά συμφέροντα σε θάλασσα και αέρα.
Πρώτη από αυτές ήταν η Συμφωνία για το Δίκαιο της θάλασσας(UNCLOS) του 1982, που ορίζει χωρίς επιφυλάξεις ότι τα κατοικημένα νησιά έχουν ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Αυτήν την υπέγραψαν όλα τα κράτη – μέλη του ΟΗΕ πλην των ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκίας και Βενεζουέλας.
Με βάση το δικαίωμα που πηγάζει από την συμφωνία αυτή, η τότε ΕΟΚ το εξέδωσε τον κανονισμό 170 το 1983 και στο άρθρο 6 ζητούσε από όλα τα κράτη-μέλη να επεκτείνουν τις αλιευτικές τους ζώνες στα 12 μίλια. Αυτή η οδηγία πέρασε απαρατήρητη στην Ελλάδα.
Ακολούθησε μετά μια σχεδόν δεκαετία, ένας νέος κανονισμός ο 3760 του 1992, που προέτρεπε τα κράτη-μέλη να επεκτείνουν τις εθνικές ζώνες αλιείας στα 12 μίλια. Και αυτή η πρόταση αποσιωπήθηκε από το ελληνικό ΥΠΕΞ.
Όμως η ΕΕ επανήλθε το 2002 με τον κανονισμό 2371/02 που ζητούσε να διατηρηθούν οι ζώνες των 12 μιλίων για μια δεκαετία μέχρι τις 31/12/2012.
Αλλά και το 2013 η ΕΕ με τον κανονισμό 1380/13 στο άρθρο 20 αναφέρει ότι τα κράτη-μέλη μπορούν να λαμβάνουν μέτρα για την διατήρηση και διαχείριση αποθεμάτων ιχθύων και θαλασσίων οικοσυστημάτων, εντός των 12 μιλίων.
Η Αθήνα διαπιστώνει κανείς ότι διαχρονικά κώφευε και δεν υλοποιούσε τις ευρωπαϊκές οδηγίες και τους αντίστοιχους κανονισμούς.
Και φτάσαμε τέλος στην οδηγία 2014/89 που επιβάλλει μέχρι τις 31/3/2021 δηλαδή την χρονιά που θα γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Επανάσταση και την αποτίναξη του τουρκικού ζυγού, η Ελλάδα να έχει ορίσει χωροταξικά τις θαλάσσιες περιοχές που θα μπουν οι ανεμογεννήτριες (πλωτά πάρκα), τις ζώνες αλιείας, καθώς και τους χώρους που θα τοποθετηθούν οι θαλάσσιοι κλωβοί για τις ιχθυοκαλλιέργειες.
Η ελληνική κυβέρνηση με το ν.4546 το 2018 επικύρωσε τον παραπάνω κανονισμό της ΕΕ. Στην ουσία υιοθέτησε τον χωροταξικό αυτό σχεδιασμό που αφορά την αιγιαλίτιδα ζώνη εύρους 12 μιλίων.
Η Ελλάδα παραμένει η μοναδική χώρα στον κόσμο, που δεν έχει κάνει χρήση του δικαιώματος της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και τον εναέριο χώρο της στα 12 μίλια.
Προκειμένου να αποτρέψει η Τουρκία το ενδεχόμενο επέκτασης της ελληνικής αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 μίλια στις 8/6/1995 η τουρκική Βουλή εξουσιοδότησε την κυβέρνηση, να κηρύξει πόλεμο (casus belli) στην Ελλάδα, σε περίπτωση που η τελευταία επεκτείνει την αιγιαλίτιδα της ζώνη πέραν των 6 μιλίων.
Ανάλογες απειλές για έναν νέο Αττίλα είχαν εκτοξεύσει οι τούρκοι και στην περίπτωση της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ. Όμως εδώ και 16 χρόνια η Κύπρος έχει ενταχθεί στην ΕΕ έχει καθιερώσει το ενιαίο νόμισμα, και οι απειλές της Τουρκίας αποδείχθηκαν γαυγίσματα σκύλου που δεν τολμά να δαγκώσει.
Το ερώτημα που τίθεται είναι γιατί η Ελλάδα έχει διαχρονικά αποποιηθεί το δικαίωμα της να ανακηρύξει ΑΟΖ 12 μιλίων, με αποτέλεσμα η Άγκυρα εκμεταλλευόμενη την ολιγωρία της, να χαρακτηρίζει με θράσος πτήση ρουτίνας τις εξόδους των οπλισμένων μαχητικών της, πάνω από τα νησιά του Αιγαίου…
