Του Κώστα Πάντζιου
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, ότι η υγειονομική περιπέτεια που ζούμε εδώ και ένα εξάμηνο περίπου, μας φέρνει όλους αντιμέτωπους με τους εαυτούς μας και με την ματαιότητα στην επιμονή μας να αναπαράγουμε κάθε μέρα τα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητάς μας. Σίγουρα, το σοκ του άμεσου και συνεχούς κινδύνου, ίσως μας κάνει να αναθεωρήσουμε κάποιες εγωκε-ντρικές συμπεριφορές μας, αλλά αυτά για όλους τους απλούς ανθρώπους είναι αυτονόητα. Και εμπίπτουν στην προσπάθεια να κυριαρχήσει περισσότερο η απλή λογική.
Μεγαλύτερο ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν οι συμπεριφορές των πολιτι-κών ηγετών σε Ανατολή και Δύση. Σ’ αυτούς, ο κορωνοϊός υπήρξε ο καταλύτης στο να γίνει, κατ’ αρχάς, ένας μεγάλος διαχωρισμός. Σ’ εκείνους τους ηγέτες που διακρίνονται για την ευαισθησία τους για την υγεία και τη ζωή των πολιτών των χωρών που κυβερνούν και σε εκείνους που ελάχιστα ενδιαφέρονται, βυθισμένοι όπως είναι στο νοσηρό εγωκεντρισμό τους. Με απλά λόγια, σ’ εκείνους που κυβερνούν για να προσφέρουν στους συμπολίτες τους και σ’ εκείνους που κυβερνούν για να ικανοποιήσουν αταβιστικές εμμονές και μόνο. Και ακόμη, μια άλλη κατηγορία «ηγετών» αποκαλύφθηκε, λόγω κορωνοϊού. Είναι εκείνοι που τα ξέρουν όλα. Και άρα, δεν χρειάζεται να ακούσουν τι τους συμβουλεύουν οι ειδικοί επιστήμονες. Κύριο χαρακτηριστικό όλων των τελευταίων, είναι το χαμηλό επίπεδο εξυπνάδας. Ονόματα δεν χρειάζεται να αναφέρουμε, είναι πλέον γνωστοί παγκοσμίως. Αποδείχθηκε ότι είναι ανόητοι και μοιραίοι.
Όμως εμάς, σήμερα, μας ενδιαφέρει το πάνελ των ηγετών που θεσμικά και συστημικά είναι υπεύθυνοι για το παρόν και το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και σ’ ένα βαθμό τους αδικούν κάποιοι «αυστηροί» πολιτικοί αναλυτές, όταν επιμένουν να υποστηρίζουν ότι ο Covid-19 τους έφερε σε λογαριασμό και ήδη κάνουν το σωστό. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Γιατί το 2010, όταν χρεοκόπησαν 4 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η τότε ηγεσία της δεν ήταν αυτή που αποσόβησε τη διάλυση του μεγαλύτερου επιτεύγματος του 20ου αιώνα; Δεν αντιμετωπίστηκε με επιτυχία το μεγαλύτερο ίσως μεταναστευτικό κύμα εδώ και εκατοντάδες χρόνια; Δεν στάθηκε όρθια η Ε.Ε. στις αλλεπάλληλες ενεργειακές κρίσεις; Δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στο σοκ της κατάρρευσης της Σοβιετικής Αυτοκρατορίας; Αυτά είναι λίγα απ’ αυτά που κατάφεραν οι εκάστοτε ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με κορυφαίο βεβαίως, το επίτευγμα του κοινού νομίσματος.
Ζούμε ιστορικές στιγμές. Και όπως γίνεται πάντα και όπως προκύπτει από τη μελέτη της ιστορίας, αυτοί που ζουν τις μεγάλες στιγμές της, δεν το αντιλαμβάνονται, γιατί δεν είναι εφικτό να το αντιληφθούν. Π.χ. πραγματοποιείται ήδη το ανέφικτο μέχρι πρότινος, η δημιουργία δηλαδή του Ταμείου Ανάκαμψης, με πρώτη προικοδότηση 740 δις ευρώ. Και κανείς ξύπνιος άνθρωπος δεν αμφιβάλει ότι αποτελεί το προοίμιο του Κοινού Υπουργείου Οικονομικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και για να μην παίζουμε με τις λέξεις και τις έννοιες, το Ταμείο Ανάκαμψης, όπως σχεδιάστηκε και όπως θα λειτουργήσει, σημαίνει αμοιβαιοποίηση του χρέους των κρατών-μελών, δηλαδή ένα είδος Ευρωομολόγου, για να συνεννοούμαστε!…
Εντάξει, ο κορωνοϊός άλλαξε τις ταχύτητες. Όμως εκείνοι που οραματίστηκαν και δημιούργησαν την ΕΟΚ και μετά την Ε.Ε., έβλεπαν πολλά χρόνια μπροστά. Και ένας από τους βασικούς ήταν και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Η ιστορία είναι σκληρή. Βραβεύει τους πρωτοπόρους και αφήνει πίσω τους μέτριους και τους πολιτικάντηδες. Ο Κ. Καραμανλής υπέγραψε το 1981 στο Ζάππειο Μέγαρο τη Συνθήκη Ένταξης της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς την παρουσία του κόμματος της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, ο αρχηγός του οποίου δήλωνε στα Δελτία Ειδήσεων της ημέρας εκείνης, το φοβερό και ανιστόρητο: «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο Συνδικάτο»! Αυτά για να μην ξεχνιόμα-στε, γιατί ευτυχώς πλησιάζει πολύ η ώρα κατά την οποία θα υλοποιηθεί εκείνο που έλεγε συχνά ο πρώην Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Ε. Κοξ, όταν τον ρωτούσαν ποια είναι η καταγωγή του. Έλεγε: «Είμαι Ευρωπαίος ιρλανδικής καταγωγής».
