Του Κώστα Πάντζιου
Μέσα στο μήνα Ιούλιο, θα ξεκαθαρίσει το θέμα του Ταμείου Ανάκαμψης, ως προς το ποιο θα είναι το ποσό που θα διατεθεί και ως προς τον τρόπο που θα κατανεμηθεί στις χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άλλωστε, οι αρμόδιοι που αποφασίζουν θα πάνε διακοπές. Και έτσι, οι όποιες άλλες αποφάσεις μετατίθενται για τον Σεπτέμβριο. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι θα υπάρξει συμφωνία για τη διάθεση 500 δις Ευρώ και μάλλον θα αποφευχθεί αυτό που απαιτούν οι 4 «πλούσιοι» της Ευρωζώνης, δηλαδή να υπογραφεί Ευρωπαϊκό Μνημόνιο, που θα δεσμεύει συλλογικά τις χώρες που θα δανειστούν ή θα επιχορηγηθούν απέναντι στην Ε.Ε., αλλά και ξεχωριστά κάθε χώρα απέναντι στην Ε.Ε. Από τη φύση της μία τέτοια ρύθμιση είναι πολύπλοκη και δύσκολη στην εφαρμογή της, χωρίς βέβαια να σημαίνει ότι οι δανειζόμενοι ή επιχορηγούμενοι δεν θα είναι οφειλέτες με κάποιο τρόπο.
Έτσι που εξελίσσονται τα πράγματα και με τον κορωνοϊό να παραμένει απειλητικός, πιστεύουμε πως δεν είναι πάρα πολύ κοντά η μέρα κατά την οποία το Ταμείο Ανάκαμψης θα μετεξελιχθεί σε ένα είδος Ευρωομολόγου, πράγμα που θα ανοίξει στη συνέχεια το δρόμο για την πολιτική ένωση της Ευρώπης.
Δεν χρειάζεται να απαριθμήσουμε το πόσα πράγματα έγιναν στην Ευρωπαϊκή Ένωση τους τελευταίους τέσσερις μήνες, για την ευκολότερη συνεννόηση των εταίρων, καθώς και το πόσα εμπόδια υπερπηδήθηκαν γρήγορα, όπως και πόσο μεγάλη είναι πλέον η πρόοδος που συντελέστηκε στον τομέα της Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης. Και μάλιστα, αυτά έγιναν με την απουσία των ΗΠΑ στις ευρωπαϊκές εξελίξεις. Έτσι λοιπόν, έχουμε πακτωλό οικονομικών ενισχύσεων για τα κράτη-μέλη, έχουμε επαναδραστηριοποίηση του Γαλλο-Γερμανικού Άξονα, έχουμε τελικά μια Ενωμένη Ευρώπη, ενώ εκτός των άλλων, το καμπανάκι της επιβίωσης δεν αφορά αυτή τη φορά κάποια κράτη-μέλη που «ατύχησαν» οικονομικά, αλλά τώρα όλα τα κράτη-μέλη με το φάσμα της οικονομικής εξαθλίωσης, σε μικρότερο ή σε κάπως μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για τον καθένα.
Άλλη εξέλιξη-σταθμός στην πολιτική της Ε.Ε., είναι η υψηλή δημοτικότητα της Καγκελαρίου της Γερμανίας κ. Άνγκελα Μέρκελ και της ορατής επιθυμάις της να σώσει για άλλη μια φορά την Ε.Ε. τώρα, στο τέλος της πολιτικής της καριέρας. Επίσης, έχουμε ένα νέο πολιτικό στη Γαλλία, τον κ. Εμμ. Μακρόν, που παρά τις αστοχίες του στο εσωτερικό, απολαμβάνει μεγάλης εκτίμησης σε κοινοτικό επίπεδο, σταθερός και αυτός στην επιθυμία του να πρωταγωνιστήσει στην γρήγορη μετεξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και τέλος, συγκυριακά, έχουμε τον Πρόεδρο της Αμερικής που κάνει εδώ και 4 χρόνια ό,τι μπορεί για να συνειδητοποιήσουν τα 500 εκατομμύρια των Ευρωπαίων ότι είναι καταδικασμένα να καλύψουν, στρατηγικά, γεωπολιτικά και οικονομικά, το κενό που αφήνει η απουσία της μεγαλύτερης υπερδύναμης στις πολιτικές εξελίξεις του πλανήτη.
Δεν είναι βέβαια όλα ωραία και εύκολα. Δεν ήταν όλα ωραία και εύκολα όταν το 1958 γεννιόταν η ΕΟΚ. Αλλά η Ενωμένη Ευρώπη δημιουργήθηκε, στέριωσε και προχωρεί, μέσα από διαφωνίες, κρίσεις και συγκρούσεις. Είναι αυτονόητο, ότι μία νίκη του Jo Beiden στις ΗΠΑ, θα επαναφέρει τη χώρα αυτή στην παγκόσμια κυκλοφορία, αλλά είναι φανερό ότι τη μισή θητεία του θα την διαθέσει στην προσπάθεια αντιμετώπισης της ζημιάς που έγινε για τον Δυτικό Κόσμο από την παιδαριώδη διακυβέρνηση του κ. Ντ. Τραμπ. Επομένως, η Ευρώπη είναι υποχρεωμένη να μπει σε έναν καινούργιο δρόμο, που πριν από ένα εξάμηνο, ούτε που τον είχε σκεφθεί η πολιτική της ηγεσία.
