Του Κώστα Πάντζιου
Έχει περάσει ήδη μισός αιώνας από τη δεκαετία του 1960, κατά την οποία υπήρξε το κοσμοϊστορικό γεγονός της «σεξουαλικής επανάστασης», που στην ουσία σήμαινε ανάδειξη της γυναικείας σεξουαλικής αυτοπεποίθησης και την απόφαση του γυναικείου φύλου να υπερβεί με θάρρος τα κοινωνικά ταμπού που το βάραιναν επί πολλούς αιώνες. Επρόκειτο δηλαδή για επανάσταση των γυναικών, γιατί οι άνδρες, όπως πάντα, όταν συμβαίνουν τέτοια πράγματα, στέκονται αμήχανοι, έως διστακτικοί και αντιδραστικοί, ανάλογα με την ηλικία.
Μετά από μισό αιώνα, λοιπόν, ακούμε για κακοποιήσεις και βιασμούς γυναι-κών, ακούμε και βλέπουμε ανδρικές αντιδράσεις μεσαιωνικού χαρακτήρα, με την πρωτοπορία όχι λίγων ανδρών, να φωνάζει ότι καταγγέλλεται ένα ψέμα, είναι προσπάθεια αυτοπροβολής, ότι οι καταγγελίες είναι ετεροχρονισμένες, ότι αυτές που κακοποιήθηκαν ήθελαν και τα έπαθαν. Και άλλες τέτοιες ανακρίβειες.
Για να δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει. Πρώτον, να ξεκαθαρίσουμε ότι άλλο πράγμα είναι να μιλάμε για εκβιασμό και βιασμό και άλλο πράγμα για –ενοχλητική έστω– επιμονή ενός άνδρα στο να φλερτάρει μία γυναίκα που του αρέσει. Τα πρώτα είναι εγκληματικές πράξεις, το δεύτερο είναι άξεστη συμπεριφορά. Δεύτερον, ας σταματήσουν κάποιοι να φωνάζουν ότι έπρεπε, και πρέπει, να γίνεται άμεσα η καταγγελία από το θύμα του εκβιασμού ή του βιασμού. Αλήθεια; Είναι τόσο απλό, είναι τόσο εύκολο, δεν έχει τρομακτικές επαγγελματικές και κοινωνικές επιπτώσεις, πώς έγινε και πήξαμε σε τόσους πολλούς άνδρες τολμηρούς;
Το θέμα είναι εξαιρετικά θλιβερό. Από τότε που οι γυναίκες επαναστάτησαν και δέχτηκαν να πάρουν το ρίσκο της ελεύθερης σχέσης με τους άνδρες, η ανθρωπότητα πήγε στο φεγγάρι. Τώρα, μετά 50 χρόνια περίπου, ΗΠΑ και Κίνα θα αρχίσουν να κάνουν περατζάδα τον πλανήτη Άρη. Σήμερα, υπάρχουν εκπρόσωποι του ανδρικού φύλου, που δεν τολμούν ανθρωπινά, να κάνουν, προσπαθώντας όχι πολύ, να κάνουν ένα βηματάκι και να επιδιώξουν να προσελκύσουν μια γυναίκα και προτιμούν τον άνανδρο τρόμο του εκβιασμού και του βιασμού. Τους λείπει η στοιχειώδης αυτοπεποίθηση, δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα ατέλειωτα «εγώ» τους και καταφεύγουν στην εύκολη κατάχρηση ισχύος, επαγγελματικής συνήθως.
Υπάρχει επομένως πρόβλημα. Δεν αποκλείονται και οι περιπτώσεις –λίγες κατά τη γνώμη μας– κάποιες καταγγελίες να γίνονται για αυτοπροβολή, για να προκληθεί οίκτος. Όμως, οι πολλές από τις καταγγελίες είναι αληθινές. Και το κοινωνικό σώμα θα πρέπει να τις λάβει σοβαρά υπόψη.
Βέβαια, όταν η κοινωνία προβληματίζεται, πάντα υπάρχουν και οι φαιδρότη-τες. Όπως π.χ. εκείνων των εκπροσώπων του ανδρικού φύλου, λίγων σίγουρα, που «καταγγέλλουν» ότι έτσι που έχουν πάρει πια θάρρος οι γυναίκες, κινδυνεύουν αυτοί και βρίσκονται σε συνεχείς καταστάσεις επικείμενου «εκβιασμού» ή και «βιασμού» ακόμη. Δεν δυνάμεθα εμείς, οι άλλοι άνδρες, να κατανοήσουμε σίγουρα, γιατί κι εμείς δεν γεννηθήκαμε σε τέτοια χώρα κι ας «κινδυνεύαμε». Δεν μπορώ να καταλάβω τι γκαντεμιά είναι αυτή. Προφανέστατα, μας τα λένε αυτά για να μας βασανίζει η ζήλεια!… Τι να πει κανείς…
Ευτυχώς για το ανδρικό φύλο, που το φαινόμενο αυτό είναι σπάνιο. Τόσο σπάνιο, που ταλαντούχοι σκηνοθέτες έχουν γυρίσει ταινίες, ακριβώς για να τονίσουν το σόλικο και το σπάνιο της υποθέσεως. Όπως εκείνη η ταινία, με πρωταγωνιστή τον Μάικλ Ντάγκλας και την Ντέμι Μουρ, που πράγματι ο εκβιασμός της γυναίκας έφθανε στο κόκκινο, στην επαγγελματική εξουθένωση του υφιστάμενου στη δουλειά άνδρα, αλλά «ευτυχώς», η πρωταγωνίστρια δεν τα κατάφερε να βιάσει το αντικείμενο του παρανοϊκού της πόθου!…
