Του Κώστα Πάντζιου
Ο γνωστός αναλυτής των διεθνών γεγονότων Ρόμπερτ Κάπλαν, δήλωσε πρόσφατα ότι ο κορωνοϊός θα λειτουργήσει ως επιταχυντής της ιστορίας, όπως συμβαίνει με τους πολέμους. Εδώ και τρεις μήνες περίπου, που οι ΗΠΑ απέκτησαν Πρόεδρο, αυτό είναι καταφανές και ευχάριστο. Όμως δεν είναι ευχάριστο, όπως αποδεικνύουν τα πρόσφατα γεγονότα στην Άγκυρα, για τον Πρόεδρο Ρ. Ερντογάν. Από τη δήλωση των απόστρατων ναυάρχων, ως την έντονη επίθεση από την Αξιωματική Αντιπολίτευση και την έντονη παρουσία των Κεμαλιστών, ως τα κακά νέα από τη Λιβύη, την εξειδίκευση των αμερικα-νικών οικονομικών κυρώσεων από το Στέιτ Ντηπάρτμεντ και τη δήλωση του Προέδρου της Κύπρου κ. Ν. Αναστσιάδη, ότι η Κύπρος θα κάνει χρήση του βέτο, ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αναφορικά με τον εκσυχγρονι-σμό της Συμφωνίας Τελωνειακής Σύνδεσης με την Ένωση, αν η Τουρκική Κυβέρνηση συνεχίσει να δείχνει αδιαλλαξία στο Κυπριακό. Για να μην αναφερθούμε στη δεινή οικονομική κατάσταση της γείτονος χώρας.
Πράγματι, τα γεγονότα εξελίσσονται πολύ γρήγορα για την Κυβέρνηση Ερντογάν, μετά την ανάληψη των καθηκόντων του νέου Προέδρου στις ΗΠΑ και την ταυτόχρονη επιστροφή της πρώτης υπερδύναμης στο χώρο της διεθνούς πολιτικούς. Στην Τουρκία όμως, όπως βλέπουμε κάθε μέρα, οι ρυθμοί είναι μιας άλλης εποχής. Ρυθμοί βραδείς και αισιόδοξοι ότι η Δύση θα συνεχίσει να μη θέλει να χάσει την Τουρκία από σύμμαχο, να μη γίνει η χώρα αυτή μοχλός της αντιδυτικής πολιτικής στο νέο ψυχρό πόλεμο που κορυφώνεται, να συνεχιστούν οι υποχωρήσεις της Ε.Ε. απέναντι στον κ. Ερντογάν (δηλαδή της Γερμανίας). Κάτω από πρακτικές εκβιασμού. Μέσα δε στην απέραντη αυτή αισιοδοξία των ιθυνόντων της γείτονος, είναι και η «σίγουρη» υποχωρητική στάση της Ελλάδος απέναντι στην τουρκική αδιαλλαξία.
Όλα αυτά θα ήταν ωραία για την Τουρκία, αν ήταν αληθινά. Όμως, μετά την ορκωμοσία Μπάιντεν στις ΗΠΑ, απλώς δεν ισχύουν. Το μόνο που ισχύει είναι, κατά τη γνώμη διπλωματικών κύκλων, η τελευταία προσπάθεια του νέου Προέδρου να βρει μια δυνατότητα επαφής με την Άγκυρα, πριν οριστικοποι-ήσει τις αποφάσεις του για το νέο χάρτη φίλων και αντιπάλων στο χώρο της Μέσης Ανατολής. Κατά τους διπλωματικούς κύκλους, οι ΗΠΑ πιστεύουν ότι επί του προηγουμένου Προέδρου χάθηκε πολύτιμος χρόνος για τη Δύση και οι αποφάσεις πρέπει να είναι ταχύτατες. Με την έννοια αυτή, το ταξίδι της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν και του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου κ. Σαρλ Μισέλ στην τουρκική πρωτεύουσα, εκτός από τον ειδικό σκοπό των σχέσεων της χώρας αυτής με την Ε.Ε., είχε μάλλον και την έννοια της προσπάθειας των ΗΠΑ να βρουν, έστω και στο παρά πέντε, μία επαφή με την Τουρκία και την κυβέρνησή της. Αυτό, δεν είναι πια και τόσο σπάνιο, άλλο θέμα είναι αν έχει γίνει ανύπαρκτη έννοια με την «αλά Τραμπ» πολιτική τα τελευταία τέσσερα χρόνια.
Επομένως, ο χρόνος μετά τον πόλεμο της πανδημίας μετρά διαφορετικά –και πάντως πολύ πιο γρήγορα. Κάποιες χώρες θα κερδίζουν κάθε μέρα νέους συμμάχους και κάποιες άλλες, κάθε μέρα θα χάνουν. Σημασία έχει, η εξωτερική πολιτική μιας χώρας να συμβαδίζει με την ζώσα πραγματικότητα, την διεθνή, και όχι να σχεδιάζεται αιωνίως επί χάρτου, χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Να θυμίσουμε ότι την πιο σωστή άποψη για την πολιτική, την είπε ένας πρώην ναύαρχος, ο Όττο Φον Μπίσμαρκ, που έγινε κατόπιν Καγκελάριος της Γερμανίας. Είπε το πολύ σοφό: «Πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού».
