Του Κώστα Πάντζιου
Η συστηματική επιτάχυνση της πορείας του εμβολιασμού, φυσικό είναι να παρέχει αίσθηση ασφάλειας στους πολίτες. Και ταυτόχρονα, να βάζει σε μεγάλες φροντίδες τους πολιτικούς. Και παρά το γεγονός ότι η ταχύτητα των εξελίξεων στο δεύτερο θέμα, συμπίπτει με την ταχύτητα των ενεργειών στο πρώτο θέμα, τα δύο αντικείμενα ενδιαφέροντος είναι δύσκολο να συμβαδί-σουν, διότι το πρώτο, δηλαδή οι εμβολιασμοί, είναι επιστημονικό, καθώς και επάρκειας μηχανισμών εκτός Ελλάδος ταυτόχρονα, το δε δεύτερο είναι συνάρτηση του πρώτου, εκτός των άλλων παραμέτρων, και της ψυχολογίας των πολιτών.
Και εδώ είναι το λεπτό σημείο. Όσο καλά κι αν εξελίσσονται τα πράγματα στην αντιμετώπιση της πανδημίας, ο πολίτης θέτει ως πρώτο ενδιαφέρον στη ζωή του, το αν θα έχει απασχόληση, εισόδημα γενικά, κάλυψη των βιοτικών αναγκών του γενικότερα και μετά θα σκεφθεί ποιο κόμμα θα μπορέσει να τον καλύψει, ή πόσο τον κάλυψε ήδη, είτε το κυβερνόν κόμμα με τις ενέργειές του, είτε το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με τις στάσεις του ή τις προτάσεις του. Το συμπέρασμα είναι πως ούτε η Κυβέρνηση και η Ν.Δ. μπορεί να βασίζεται στις αποδόσεις της στην αντιμετώπιση του κορωνοϊού, αλλά ούτε και ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. μπορεί να εμμένει σε προτάσεις που έκανε για το ίδιο πρόβλημα, αφού η πολιτική μάχη θα δοθεί σε άλλη διάσταση. Και αυτή θα είναι, τί θα γίνει και ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα, κυρίως, θα αποδείξει ότι έχει συλλάβει τη λαίλαπα του κορωνοϊού στις σωστές οικονομικές, κοινωνικές και υπαρξιακές της διαστάσεις και με πόση πρωτοτυπία και έμπνευση είναι σε θέση να τις αντιμετωπίσει.
Επομένως, τα πράγματα είναι δύσκολα και για τους δύο μονομάχους, κ.κ. Κ. Μητσοτάκη και Α. Τσίπρα, γιατί σαν πολιτικοί, πρέπει να αναφέρονται καθημερινά σε πολιτικά θέματα, των οποίων τη φύση και το μέγεθος, απλώς το υποψιάζονται, ενώ η όλη κατάσταση είναι δυνατόν να αλλάξει άρδην από μία επιστημονική ήδη διαδικαστική κορωναϊκή εξέλιξη. Δεν είναι λοιπόν τυχαίο, που στο μεν κυβερνόν κόμμα πληθαίνουν τα στελέχη που ζητούν πρόωρες εκλογές, προφανώς για να προλάβουν μη ορατές πολιτικές επιπτώσεις της πανδημίας, το δε κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, απλώς υπολειτουργεί. Για τον ίδιο λόγο.
Μάλιστα, έχει ενδιαφέρον, ως προς τον ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ., το γεγονός ότι ο κ. Αλ. Τσίπρας δεν δίνει «στίγμα» για το πώς επιθυμεί να είναι το κόμμα του, όταν θα έλθει η ώρα της πολιτικής δράσης, δίνοντας έτσι την ευχέρεια σε όλες τις τάσεις στο εσωτερικό του, να διατυπώνουν το δικό τους λόγο, ενώ ο Πρόεδρος, είναι προφανές ότι μέχρι στιγμής, ισορροπεί σε λεπτούς εσωκομ-ματικούς συμβιβασμούς, χωρίς να προκαλεί ανεξέλεγκτες εντάσεις, κερδίζοντας χρόνο. Πολιτική, δηλαδή, μάλλον σωστή.
Εκεί που η πολιτική κομματική επικαιρότητα παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον, είναι η περίπτωση του ΚΙΝΑΛ, που τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του βρίσκονται σε αναταραχή. Και είναι σε αναταραχή, γιατί κατά τη γνώμη μας, το κόμμα τους αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Προφανές είναι, ότι το ΚΙΝΑΛ περνάει δύσκολα, διότι ως μεσαίου πολιτικού χώρου κόμμα, πιέζεται από τα δύο μεγάλα, τα οποία επιδιώκουν ακριβώς να κυριαρχήσουν στον παραδοσιακό αυτό χώρο, με όλα τα μέσα και τις πρακτικές που διαθέτει η πολιτική σε δημοκρατικές χώρες. Έτσι λοιπόν, είναι σίγουρο, ότι το ΚΙΝΑΛ πρέπει να βρει λόγους που να εδραιώνουν την πολιτική και κομματική ύπαρξή του, ώστε να μπορεί να είναι απρόσβλητο από τις ιδεολογικές και άλλες επιθέσεις των μηχανισμών της Ν.Δ. και του ΣΥΡΙΖΑ Π.Σ. Από την πορεία αντιμετώπισης της ιδιοτυπίας αυτής, θα εξαρτηθεί, πιστεύουμε, και η πολιτική και η κομματική ύπαρξή του.
