Του Κ. Πάντζιου
Για τα 40 χρόνια της ένταξης της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, γράφτηκαν και ειπώθηκαν πολλά. Και ευτυχώς. Γιατί και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σε σταυροδρόμι, και η πατρίδα μας επίσης. Η Ελλάδα, γιατί γιορτάζει τα 200 χρόνια του ελεύθερου βίου και είναι σε θέση να αντικρίζει με αισιοδοξία το μέλλον και η Ευρώπη, που έχει μπει πλέον στη δυναμική της πορεία, παρά την οικονομική κρίση του 2008 και την πανδημία από το 2020.
Φυσικό είναι, στις επετείους να ακούγονται πανηγυρισμοί και προβληματι-σμοί. Όμως, υπάρχουν κάποια ακλόνητα δεδομένα. Το πρώτο είναι, ότι η χώρα μας μπορεί να δυσκολεύτηκε, αλλά προσαρμόστηκε στο κοινοτικό κεκτημένο και αυτή τη στιγμή είναι ανάμεσα στα κράτη-μέλη με αξιοθαύμαστα πολιτικά και οικονομικά επιτεύγματα. Το πιστοποίησε, μεταξύ άλλων προσωπικοτήτων, και ο Πρόεδρος της Κομισιόν κ. Ζαν-Κλωντ Γιούνγκερ, πολύ πρόσφατα. Δεύτερον, με βάση το πλεονέκτημα της χώρας-μέλους της Ε.Ε., η Ελλάδα έχει καταστεί σημείο-κλειδί στον γεωπολιτικό χώρο της Μέσης Ανατολής και της ΝΑ Μεσογείου, απέναντι σε μία χώρα, την Τουρκία, που δεν έχει προσαρμοστεί στα παγκόσμια γεωπολιτικά δεδομένα, δεν γνωρίζει τι θέλει και δοκιμάζεται, πολιτικά και οικονομικά, εκατό χρόνια από τότε που μετετράπη από αυτοκρατορία σε εθνικό κράτος.
Όσον αφορά την Ευρωπαϊκή Ένωση, μας θυμίζει κάθε μέρα από τη Συμφωνία της Ρώμης, το 1957, το ότι η δημιουργία της ως ΕΟΚ στην αρχή, αποτέλεσε το μεγαλύτερο πολιτικό και οικονομικό γεγονός του πλανήτη τα τελευταία 300 χρόνια. Γι’ αυτό, φυσικό ήταν να έχει υποστεί κρίσεις και να έχει και τώρα αναταράξεις. Μια από τις πιο πρόσφατες, ήταν εκείνη του καλοκαιριού του 2015, όταν ο τότε Πρόεδρος του Eurogroup, κ. Β. Σόιμπλε, μόνος του ή μαζί με άλλους, προσπάθησε να βγάλει την Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση (προσωρινά, όπως έλεγε), χωρίς να κατανοεί ότι η Ε.Ε. θα διαλυόταν, ή μάλλον θα γινόταν μία οντότητα δύο ταχυτήτων, δηλαδή θα γινόταν κάτι που θα έμοιαζε με τραγέλαφο, και πάντως, Ευρωπαϊκή Ένωση δεν θα ήταν. Απλούστατα, θα ήταν μία διηρημένη Ευρώπη, έτοιμη να αρχίσει και πάλι τους εμφυλίους πολέμους, αλλά ευτυχώς, η Καγκελάριος της Γερμανίας το απέτρεψε, προφανέστατα εκπροσωπώντας τη θέληση και των άλλων χωρών της Ευρώπης.
Στη συνέχεια, η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός ο sui generis οργανισμός, όπως συνηθίζει να λέει ο κ. Γιούνγκερ, άντεξε και το Brexit. Και τώρα, τα πράγματα είναι, παρά την πανδημία –που την άντεξε και αυτή– πιο εύκολα, αφού στις ΗΠΑ εξελέγη Πρόεδρος με ταλέντο στην πολιτική και γνώση των διεθνών προβλημάτων, δίνοντας τέλος σε μία τετραετία του θριάμβου του παραλόγου, της ασχετοσύνης και της καθημερινής επίδειξης πολιτικού ερασιτεχνισμού.
Ο κόσμος αλλάζει και αλλάζει προς το καλύτερο, πάντοτε μέσα από τους διεθνείς ανταγωνισμούς. Όμως κάποιοι πολιτικοί έχουν το χάρισμα να βλέπουν δεκαετίες μπροστά. Όπως επί παραδείγματι ο πρώην ηγέτης, που κατάφερε να ρίξει μια «αυτοκρατορία του ζόφου», με ειρηνικό τρόπο, δηλαδή στην κυριολεξία ανήκει στους Μεγάλους του Κόσμου, σ’ αυτούς που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας. Αναφερόμαστε στον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο οποίος σε συνέντευξή του, μεταξύ άλλων, πολύ σημαντικών, αναφέρει αυτό που τόνιζε από το 1989. Ότι δηλαδή, η Ρωσία δεν μπορεί παρά να είναι οργανικό και αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης, γιατί στην ουσία, ιστορικά, πολιτιστικά, γεωπολιτικά και οικονομικά, είναι Ευρώπη, από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου.
Έχουμε, λοιπόν, διπλή γιορτή εμείς οι Έλληνες. Γιορτάζουμε την εθνική μας παλιγγενεσία και την οργανική ένταξή μας στην Ευρώπη και τα πεπρωμένα της. Και ό,τι κι αν λέγουν κάποιοι, οι Έλληνες, παρά τις κόντρες μας, εδώ και διακόσια χρόνια γνωρίζαμε τι θέλαμε. Και το πραγματοποιήσαμε, και το πραγματοποιούμε με δυναμισμό και πίστη κάθε μέρα.
