Του Κ. Πάντζιου
Τα γεγονότα της δημιουργίας ενός είδους ΝΑΤΟ στον Ειρηνικό Ωκεανό, είναι ήδη γνωστά. Γνωστοί είναι επίσης και οι πρωταγωνιστές, δηλαδή ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, ο Πρωθυπουργός της Αυστραλίας Σκοτ Μόρισσον και ο Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Μπ. Τζόνσον. Νομίζουμε ότι θα είχαν ενδιαφέρον ορισμένες πολιτικές επισημάνσεις, πάνω στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό, αλλά πιο μεγάλη σημασία θα είχαν ορισμένες σκέψεις και συγκρίσεις, σε σχέση με το παρελθόν. Επί παραδείγματι:
Πρώτον, με έκπληξη ο Δυτικός, ελεύθερος, δημοκρατικός πολίτης, βλέπει να αναβιώνει ο αυταρχισμός των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρώπη, όταν και η τότε Υπερδύναμη έπαιρνε αποφάσεις χωρίς να ενημερώσει κανένα κράτος της Γηραιάς Ηπείρου, η οποία, τότε, εκτός από «Γηραιά» ήταν και πεινασμένη. Δεύτερον, αν ο προηγούμενος Πρόεδρος κ. Ντ. Τραμπ έπαιρνε την συγκεκριμένη απόφαση, μπορεί να δικαιολογούνταν, ως ιδιαιτέρως ιδιόρρυθμη προσωπικότητα που είναι. Το ότι η απόφαση για το τριμερές Σύμφωνο ΗΠΑ – Αυστραλίας – Βρετανίας ελήφθη από έναν πολιτικό με το βιογραφικό του κ. Τζο Μπάιντεν, αποτελεί οδυνηρή έκπληξη στον Δυτικό ελεύθερο κόσμο. Τρίτον, αποφάσεις που ελήφθησαν, με τον τρόπο που ελήφθησαν, από τις ΗΠΑ, πριν λίγες μέρες, δείχνουν ότι στα Υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης των ΗΠΑ, δεν υπάρχουν επιτελεία που να αποφεύγουν τις μη ψύχραιμες κινήσεις. Τέταρτον, στις ΗΠΑ δεν φαίνεται να έχει απασχολήσει τα πολιτικά, οικονομικά και διπλωματικά κατεστημένα, για το πώς μία οικονομική υπερδύναμη έφτασε να πλήττεται από τα κινεζικά προϊόντα, τα οποία, όπως αποφαίνονται οι ειδικοί, δεν επικρατούν στις διεθνείς αγορές τώρα πια, μόνο επειδή είναι πολύ φθηνά.
Με αυτά τα δεδομένα, ας δούμε τώρα, πώς ίσως αντιμετωπιστεί αυτή η «άλλου είδους ταραχή», από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις του πλανήτη. Για την Ε.Ε., πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει παρά μόνο ένας δρόμος. Η ηγεσία της θα πρέπει να αρχίσει να οργανώνει γρήγορα την άμυνα και την εξωτερική της πολιτική, με δικά της μέσα, αφού η δωρεάν αμερικανική ομπρέλα για τον σκοπό αυτό καταργείται. Σε πρώτη φάση, κάτι σχετικό ανακοίνωσε η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Ούρσουλα Φον Ντερ Λάιεν. Σε εσω-ευρωπαϊκό επίπεδο, ευχής έργον θα είναι να συμφωνήσει και όποιος νέος Καγκελάριος προκύψει από τις εκλογές της 26ης τρέχοντος μηνός, με τον Πρόεδρο Εμ. Μακρόν, ώστε ο Γαλλογερμανικός Άξονας να αρχίσει να λειτουργεί τάχιστα, με στόχο την αντιμετώπιση της νέας γεωπολιτικής πραγματικότητας που υπάρχει εδώ και δέκα μέρες.
Τέλος, σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, δύσκολο είναι να γίνουν προβλέψεις για την στάση της. Κάποιοι ειδικοί προβλέπουν, εν τούτοις, ότι ο Πρόεδρος Πούτιν δεν έχει κανένα κέρδος να εμπλακεί η χώρα του στις «ιστορίες» που αρχίζουν οι Αμερικανοί στον Ειρηνικό, ενώ πιθανώς να έχει κέρδος –γεωπολιτικό και οικονομικό– να Πλησιάσει προς την Ευρωπαϊκή Ένωση, άμεσα και μεσοπρόθεσμα, αφού ήδη έχει παλαιές και στενές οικονομικές σχέσεις με την Ευρώπη. Κάποιοι τονίζουν και υποστηρίζουν πως μετά τα νέα γεγονότα, αναβαθμίζεται ο ρόλος της Τουρκίας. Θα μπορούσε να σημαίνει κάτι αυτό, αν η πολιτική ηγεσία της γείτονος είχε σχεδιάσει ακριβώς κάτι εφικτό για τη χώρα αυτή. Ενώ κάποιοι άλλοι, πιο «αισιόδοξοι» πολιτικοί αναλυτές, πιστεύουν ότι η Τουρκία θα προσπαθήσει να είναι πιο ειλικρινά «ευρωπαϊκή». Και αυτό τη βοηθά, καθώς εδώ και λίγα χρόνια δίχνει να είναι σταθερός σύμμαχος με τη Ρωσία.
Πάντως, μετά από το καινούργιο γεωπολιτικό σύμφωνο, δεν χρειάζεται, πιστεύουμε, κανενός είδους πανικός, όπως πρόσφατα έχει αρχίσει να υπάρχει στα ΜΜΕ. Δεν ήλθε πια και η συντέλεια του κόσμου!!! Πιστεύουμε ότι σ’ αυτή τη βάση θα κινηθεί και η εξωτερική πολιτική της χώρας μας, η οποία εδώ και δεκαετίες, επιμένουμε, είναι η μόνη που επειδή εφαρμόστηκε με σωφροσύνη και συνέπεια, έχει αποδώσει, έτσι ώστε η Ελλάδα να είναι πράγματι εδώ και αρκετά χρόνια σε πλεονεκτική θέση έναντι της μονίμως «πειραματιζόμενης» Τουρκίας.
