Του Κώστα Πάντζιου
Μετά από δύο περίπου μήνες πολέμου στην Ουκρανία, δεν είναι και τόσο παράξενο που έχουν αρχίσει να διαφαίνονται κάποιες διαφορές εκτιμήσεων στο Δυτικό στρατόπεδο, ως προς το πώς θα πρέπει να γίνει από εδώ και στο εξής ο στρατιωτικός χειρισμός του μεγάλου αυτού προβλήματος αφ’ ενός και αφ’ ετέρου, ποιες είναι οι πολιτικές προσεγγίσεις της συμφοράς αυτής, εφ’ όσον ο πόλεμος συνεχιστεί. Κατά την άποψη πολλών πολιτικών παρατηρη-τών, ο πόλεμος θα συνεχιστεί για πολλούς μήνες. Γιατί ο Πρόεδρος της Ρωσίας, από δική του κακή εκτίμηση, έχει αυτοεγκλωβιστεί και ακόμη γιατί οι ΗΠΑ θεωρούν πως τους προέκυψε μοναδική και αναπάντεχη ευκαιρία να εξουθενώσουν έναν αντίπαλο στην άκρη της Ευρώπης και στα σύνορα της Ευρασίας. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε προκύπτει το παράδοξο, δηλαδή αυτός που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο, να είναι αυτός που τον ξεκίνησε, γιατί αλλιώς, όχι σε πολύ χρόνο, θα αναγκαστεί να βιώσει τις συνθήκες ενός νέου Αφγανιστάν, με πιο δυσμενείς όρους, σε απίστευτο βαθμό. Με απλά λόγια, ο Β. Πούτιν θα έχει ένα νέο Αφγανιστάν, με όχι την ισχύ της ΕΣΣΔ και με ενωμένη σαν γροθιά τη Δύση να τον πολεμά, έμμεσα, με απίθανης αποτελεσματικότητας στρατιωτικό υλικό που θα εισάγει στην Ουκρανία και με θανάσιμες οικονομικές κυρώσεις, που καμία υπερδύναμη δεν θα μπορούσε να αντέξει!!!
Έτσι λοιπόν, το ερώτημα το οποίο αδήριτα προκύπτει, είναι το εξής: Θέλει ο Πούτιν να σταματήσει τον πόλεμο, πρώτον, και δεύτερον, εκεί που έχει αφρόνως και βαρβαρικά οδηγήσει την κατάσταση, μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο; Για το πρώτο, δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει, αλλά για το δεύτερο, ακόμα μπορεί, όσο κι αν αυτό φαίνεται παράδοξο. Και μπορεί, διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, για λόγους ευνόητους, το επιθυμεί και μπορεί τώρα που είναι ενωμένη να το δεχτεί με ομοφωνία των κρατών-μελών. Και αυτή θα είναι, άλλωστε, η πρώτη πολύ σημαντική απόφαση που θα πάρουν οι Βρυξέλλες, μέσα στη νέα εποχή της ισχύος που τάχιστα δημιουργεί για τους τομείς Κοινής Άμυνας και Εξωτερικής Πολιτικής, αυτή τη φορά γρήγορα και πολύ αποτελεσματικά.
Όμως, προκύπτει το ερώτημα: Στις ΗΠΑ του Προέδρου Τζο Μπάιντεν, θέλουν κάποιοι να σταματήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία ή όχι; Ή θέλουν πλήρη εξουθένωση της Ρωσίας; Φαίνεται, σύμφωνα με τα γεγονότα και τις δηλώσεις που γίνονται, πως προς το παρόν υπερισχύει η άποψη της συνέχισης του πολέμου, φορτώνοντας την ευθύνη συνέχισής του στον Πρόεδρο της Ρωσίας.
Ακριβώς εδώ είναι, κατά τη γνώμη μας, το «κουμπί» της υπόθεσης. Και ακριβώς εδώ εδράζονται τα φαινόμενα κάποιας «ασυνεννοησίας» στον ευρωπαϊκό χώρο, που σημειώνονται ήδη ανάμεσα σε κράτη, όπως η Γερμανία και η Γαλλία –και όχι μόνον. Μιας «ασυνεννοησίας» που προς το παρόν εκδηλώνεται με ηπιότερες καταγγελίες για την πράγματι εγκληματική και βάρβαρη πολιτική Πούτιν καθημερινά στην Ουκρανία και τον εύλογο εκνευρισμό του Προέδρου Βολ. Ζελένσκι, ο οποίος αναλογίζεται τί πρόκειται να συμβεί αν η Δύση διχαστεί απέναντι στη μάχη ζωής και θανάτου που βιώνει η χώρα του. Τελικά, εμείς πιστεύουμε ότι ο Δυτικός Ελεύθερος Κόσμος δεν πρόκειται να διχαστεί, όπως έγινε τη δεκαετία του 1930, απέναντι στον ναζισμό και επομένως, συνέχιση του πολέμου, απλά θα άρει τις όποιες επιφυλάξεις για την ακολουθητέα πολιτική απέναντι στο Ουκρανικό δράμα. Λογικά και συμπερασματικά, λοιπόν, ο Πρόεδρος της Ρωσίας έχει ούτε δύο εβδομάδες «τράτο» να οργανώσει την υποχώρησή του, με την έναρξη διαπραγματεύσεων. Διαφορετικά, οδηγεί τη χώρα του σε χρεωκοπία και κινεζική εξάρτηση. Τόσο απλά. Δυστυχώς, για τον Πρόεδρο της Ρωσίας τα πράγματα τώρα δεν είναι ένα «παιχνίδι σκακιέρας», για το οποίο παλαιά είχε πείσει ότι το γνωρίζει καλά. Η υπόθεση τώρα είναι πλανητική. Αδυσώπητη. Θανάσιμη. Αλλά ακόμα διορθώνεται. Και φυσικά, ας μην δώσει βάση σε «Σειρήνες» που θα του λένε για τη Δύση, ότι πρόκειται να διχαστεί. Αν το πιστέψει αυτό, θα είναι η «εσχάτη πλάνη» χείρων της πρώτης. Για να θυμηθούμε, μέρες που είναι, τη σχετική ρήση του Ευαγγελίου.
