Του Κώστα Πάντζιου
Πληθαίνουν καθημερινά οι προβλέψεις για ρήγμα στο μπλοκ της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στη Ρωσία, όπως επίσης πληθαίνουν και οι προβλέψεις για το πόσο θα κρατήσει ο πόλεμος στην Ουκρανία. Φυσικό είναι, όπως φυσικό είναι και το ότι κάποιοι ηγέτες κρατών-μελών της Ε.Ε. εκφράζουν απόψεις για το ειδικό περιεχόμενο των οικονομικών κυρώσεων προς τη Ρωσία. Κανείς δεν έχει το αλάνθαστο. Σημασία έχει όμως, το γεγονός ότι κανένα κράτος-μέλος δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα, άρα και τη συνέχιση των κυρώσεων, κάτι το οποίο ενισχύει τη θέση πως η ηγεσία της Ε.Ε. βαδίζει σωστά –για δεύτερη φορά μέσα σε δύο χρόνια– με την πανδημία δηλαδή και τον πόλεμο στην Ουκρανία, που άρχισε πριν δυόμιση μήνες και δυστυχώς συνεχίζεται.
Στις Δημοκρατίες, ως γνωστόν, οι ηγέτες διαφωνούν μεταξύ τους, οι λαοί έχουν άποψη και την επιβάλλουν, υφίσταται δημοκρατικός έλεγχος και τα ΜΜΕ ασκούν κριτική. Επομένως, η ανθρώπινη σκέψη και πράξη πάει παραπέρα και οι λύσεις στα προβλήματα είναι πιο εύκολες. Αυτά τα υπογραμμίζουμε, διότι έχουν ήδη αρχίσει να δημιουργούνται εντυπώσεις και καχυποψίες, του τύπου: «γιατί ο κ. Βολ. Ζελένσκι σταματά τις κάνουλες φυσικού αερίου προς την Ευρώπη», «γιατί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ κ. Τζο Μπάιντεν ζητά από το Κογκρέσο να εγκρίνει 40 δις δολάρια ενίσχυση στην Ουκρανία», «γιατί ο ίδιος θέλει αναβάθμιση των F16 στην Τουρκία», γιατί κάποιοι πιστεύουν πως κάποια μέτρα, όπως η πληρωμή των ενεργειακών προϊόντων της Ρωσίας να γίνεται σε ρούβλια, χωρίς παράλληλα να αρθούν οι οικονομικές κυρώσεις προς τη Ρωσία, κλπ.
Και έτσι, προκύπτει το ερώτημα: Κατά τη διάρκεια του8 Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, οι Σύμμαχοι συμφωνούσαν αμέσως σε όλα; Δεν υπήρχαν αντιρρήσεις και συγκρούσεις; Όμως οι Σύμμαχοι νίκησαν και οι αντίπαλοι, που είχαν μία σκέψη, μία απόφαση του ενός «σοφού», καταστράφηκαν, πράγμα το οποίο θα γίνει και τώρα. Ακόμη και πολιτικοί, όπως ο κ. Ορμπάν της Ουγγαρίας, ο οποίος νομίζει ότι ωφελεί τη χώρα του διαφωνώντας συνεχώς, μπορεί καμιά φορά να πει και κάτι θετικό, χωρίς βέβαια να απαλλάσσεται από το γνωστό πολιτικό του «σύνδρομο», όπως π.χ. όταν δηλώνει πως η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να σκεφθεί την χρηματοδότηση των υποδομών που θα χρειαστούν για την απεξάρτηση της Ευρώπης από τα ρωσικά ενεργειακά προϊόντα, άμεσα.
Έτσι, φτάνουμε στον κόμπο της υπόθεσης. Και φτάνουμε εγκαίρως, αν σκεφθούμε ότι στο τέλος του τρέχοντος μηνός, οι Βρυξέλλες θα πρέπει να αποφασίσουν, όχι μόνο για τα πρόσκαιρα, αλλά και για τα περαιτέρω, ενισχύοντας έτσι την «αντιπουτινική» συμμαχία και ενισχύοντας ταυτόχρονα τις προοπτικές, ώστε η ηγετική ομάδα Πούτιν να ηττηθεί, όσο είναι δυνατόν πιο γρήγορα, γιατί δεν θα μπορεί να αντέξει μακροχρόνιο πόλεμο, που τώρα μάλλον θεωρεί ότι μπορεί να αντέξει.
Κατά συνέπεια, καιρός είναι, στη Σύνοδο Κορυφής του τέλους του μηνός, να αποφασιστεί η συγκρότηση ενός Ταμείου, ανάλογο προς εκείνο του Ταμείου Ανάκαμψης, που ισχύει εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Όσο για τη θέση των ΗΠΑ, φανερό είναι το ότι είναι δίπλα στην δοκιμαζόμενη Ευρώπη, χωρίς να σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα πρέπει να συμφωνεί σε όλα, για τον απλούστα-το λόγο ότι και ο Πρόεδρος Μπάιντεν δίνει λόγο για τις αποφάσεις του στον αμερικανικό λαό. Στο κάτω-κάτω, πόλεμο έχουμε, μεταξύ Ανατολής και Δύσης, μεταξύ του αυταρχισμού και της Δημοκρατίας, με επίκεντρο την Ευρώπη. Άλλωστε, έτσι γινόταν πάντοτε στην Ιστορία, έτσι γίνεται και τώρα. Η μοίρα της ανθρωπότητας γράφεται στη Γηραιά Ήπειρο, ακόμη μια φορά, χωρίς αμφιβολία, με το μέλλον να ανήκει στον Ελεύθερο Κόσμο.
