Του Κώστα Πάντζιου
Όπως αναμενόταν, μετά την επιτυχή Σύνοδο των Κρατών-Μελών του ΝΑΤΟ, άρχισαν οι «τουρκολογικές» αναλύσεις, για το τι πήρε ο Ερντογάν και τι δεν πήρε από την Σύνοδο, για να πει το «ναι» στην ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στην Ατλαντική Συμμαχία. Είναι εκπληκτικό. Ενώ μαίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία, ενώ καθημερινά δοκιμάζεται ο ηρωικός λαός της χώρας αυτής, οι διάφοροι «αναλυτές» το έχουν ρίξει στο «τρεις το λάδι» και στο «τρεις το ξίδι», αναφορικά με τα χονδροειδή κόλπα της πολιτικής ηγεσίας της γείτονος, τα οποία αντικειμενικά δεν έχουν καμία αξία, εκτός από εκείνη της παραπλάνησης της κοινής γνώμης της Τουρκίας, της δοκιμαζόμενης από τον πληθωρισμό του 73% και την ανέχεια.
Λοιπόν, τα πράγματα είναι απλά. Ο Δυτικός Κόσμος έχει πόλεμο με τη Ρωσία και προχθές το ΝΑΤΟ κέρδισε μια πολύ σημαντική νίκη κατά των αντίπαλων δυνάμεων, με την ένταξη δύο νέων χωρών στη Συμμαχία της Δύσης. Τα άλλα, τα «Ερντογανικά», ελάχιστα ενδιαφέρουν. Θα ενδιέφεραν πολλούς –και εμάς– αν το ΝΑΤΟ δεν αποδεικνυόταν συμπαγές και προφανώς έτοιμο να εντάξει στους κόλπους του και άλλα κράτη, που κινδυνεύουν από τον Πουτινικό επεκτατισμό.
Η Ελλάδα είναι η χώρα που, για άλλη μία φορά, επέστρεψε από τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ με πολιτικά και γεωστρατηγικά κέρδη, αφού επιβεβαιώθηκε ότι αποτελεί τον κύριο μοχλό σταθερής υπεράσπισης του Δυτικού Κόσμου. Όπως άλλωστε διαχρονικά συμβαίνει αυτό. Και ας μην αναφερόμαστε σε «ανταλ-λάγματα», διότι δεν υπάρχει ούτε μία φορά που να «παραπάτησε» και να μην ήταν η Δύση δίπλα της και στήριγμά της, χωρίς να χρειάζεται ανταλλάγματα. Και οι διάφοροι πολιτικοί «αναλυτές», ας σκεφθούν κάτι το πολύ απλό: Ανταλλάγματα –με ή χωρίς εισαγωγικά– χρειάζονται οι σύμμαχες χώρες, των οποίων οι λαοί δοκιμάζονται από χαμηλότατο βιοτικό επίπεδο και δεν έχουν μέλλον, γιατί η πολιτική τους ηγεσία παραπαίει, παλινδρομεί και νομίζει ότι πολιτική είναι το άσκοπο, παλιομοδίτικο, βλαβερό τελικά για τον λαό, «σούρτα-φέρτα».
Οι ίδιοι «αναλυτές» μάλλον θα πρέπει να σκεφθούν ότι η πολιτική και οι πολιτικοί, ένα μόνο προορισμό και δικαίωση έχουν για την ύπαρξή τους και αυτός είναι η ευημερία των πολιτών. Αυτό δεν το έχει «ανακαλύψει» ο ασήμαντος αυτού του άρθρου, αλλά ο Πλάτων, στο έργο του «Πολιτεία»…!
Εμείς πιστεύουμε ότι ο κάθε πολίτης και κάθε πολιτικός αυτόν τον καιρό, δεν θα πρέπει να σκέπτεται τί και πόσα πήρε η Τουρκία στη Μαδρίτη, αλλά αν αυτά που συνέβησαν εκεί δημιουργούν τις προϋποθέσεις για επίσπευση της παύσης του πολέμου στην Ουκρανία. Και η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη βοήθησε πολύ σ’ αυτό, πολιτικά και στρατιωτικά. Και πριν λίγες ημέρες, στις Βρυξέλλες, η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ήδη επιτύχει να γεφυρώσει διαφορές μεταξύ των κρατών-μελών, για την αρραγή κοινή στάση απέναντι στον Ρώσο εισβολέα. Μία κοινή στάση στις οικονομικές κυρώσεις κυρίως, που συνεχίζονται και πληθύνονται. Και οι οποίες ενώνουν, τελικά, αντί να αποσταθεροποιούν την Ε.Ε., μηδενίζοντας τις ελπίδες της Ρωσικής ηγεσίας για ευρωπαϊκή υποχώρηση. Επομένως, δεν χρειάζεται υψηλή πολιτική σκέψη για να γίνει αντιληπτό ότι σε όλον αυτόν τον πόλεμο, οι επιτιθέμενοι θα νικηθούν και οι Δύση θα «μπετονάρει» μία τέτοια ενότητα, που ούτε ως όνειρο δεν θα μπορούσε να αναφερθεί πριν από την 24η Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους.
Και τέλος, ας τελειώσει κάποτε αυτή η… κακομοιριά εκ μέρους πολλών, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ θα πρέπει να φροντίζουν, ώστε ο κ. Ερντογάν να μην προκαλεί. Εμείς δεν μπορούμε ειλικρινά να φανταστούμε τον Πρόεδρο Μπάιντεν σαν τους παλαιούς δασκάλους, με γυαλάκια και το χάρακα στο χέρι!…
