Του Κώστα Πάντζιου
Ο νέος ψυχρός πόλεμος που είχε την επίσημη έναρξή του στις 24 παρελθόντος Φεβρουαρίου, με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, μας επιφυλάσσει καθημερινά δυσάρεστες εκπλήξεις, αλλά και ανατροπές. Πολιτικές ανατροπές γεωπολιτικού χαρακτήρα, με πιο χαρακτηριστική την περίπτωση της Τουρκίας, ένα εθνικό κράτος που προέκυψε πριν από 114 χρόνια, με ό,τι απέμεινε από την άλλοτε κραταιά και εκτεταμένη Οθωμανική Αυτοκρατορία. Εκείνη η αυτοκρατορία είχε χαρακτηριστεί ως ο «μεγάλος ασθενής», τα τελευταία 200 περίπου χρόνια της ύπαρξής της. Και συντηρού-νταν από τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις: Μεγάλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία και Αυστρία, διότι απλούστατα οι ηγεσίες των κρατών αυτών δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν, το ποια κομμάτια και πόσο μεγάλα θα έπαιρναν οι λαοί που θα απελευθερώνονταν και πόσο μεγάλη θα ήταν η επιρροή των Μεγάλων εκείνων Δυνάμεων στα νέα κράτη που θα δημιουργούνταν. Το πως, το πόσο και το γιατί, λύθηκαν, ως γνωστόν, μετά τον τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αυτό ήταν και το «Ανατολικό Ζήτημα» που απασχόλησε τις τότε πολιτικές ηγεσίες για δύο αιώνες περίπου.
Σήμερα, το πάνελ των Μεγάλων Δυνάμεων έχει αλλάξει μόνο κατά το ότι υπάρχει πλέον η μεγάλη υπερδύναμη, που είναι οι ΗΠΑ, η επίσης μεγάλη υπερδύναμη που είναι η Κίνα, αλλά υπάρχει ακόμη μία νέα υπερδύναμη, η Ευρωπαϊκή Ένωση, μέχρι τις 24 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, «αναδυόμενη» και από εκείνη την ημέρα ανασυγκροτούμενη και ταχέως εξοπλιζόμενη, χάρις στην εντελώς ανεξήγητη ενέργεια της άλλης σύγχρονης υπερδύναμης, της Ρωσίας, η οποία συνεχίζει έναν πόλεμο στην Ουκρανία, τον οποίον δεν πρόκειται να κερδίσει ποτέ. Για τον απλούστατο λόγο ότι μέσω της Ουκρανίας έχει αρχίσει ένα πόλεμο με τη Δύση, τον οποίο ίσως μπορούσε το καθεστώς Πούτιν να συντηρήσει, αν δεν υπήρχε σε δράση ο παράλληλος και πολύ πιο φοβερός πόλεμος που έχει κηρύξει στη Ρωσία το καπιταλιστικό σύστημα, όταν ένα μέλος του (από το 1990), η Ρωσία του Πούτιν, εντελώς ερασιτεχνικά, αποφάσισε να γίνει «αποστάτης». Αποστάτης δηλαδή, σε έναν χώρο όπου οι κανόνες είναι θανάσιμοι.
Για να επανέλθουμε όμως στην αρχή αυτού του σημειώματος, για μας, για την Ελλάδα, σημασία έχει το τί συμβαίνει στην Τουρκία του Ερντογάν, χωρίς να σημαίνει ότι πάντα μεγαλύτερη σημασία έχει ο πόλεμος Ανατολής-Δύσης,. Μέρος του προβλήματος του οποίου έχει καταστεί η γειτονική χώρα, λόγω της απόλυτα ανερμάτιστης εξωτερικής της πολιτικής, εδώ και τουλάχιστον 25 χρόνια. Έχουμε και πάλι δεδομένα μιας νοσηρής πολιτικής εξέλιξης στη χώρα αυτή.
Κάθε μέρα, έχουμε πολλές αφορμές γι’ αυτήν τη διαπίστωση, η δε εντελώς πρόσφατη, είναι η σύγκρουση που έχει ξεσπάσει στις ΗΠΑ, μεταξύ του Προέδρου κ. Τζο Μπάιντεν και μελών του Κογκρέσου, αναφορικά με την εκδηλωθείσα προθυμία του Αμερικανού Προέδρου να αναβαθμίσει τον αεροπορικό οπλισμό της Τουρκίας, ο οποίος –σωστά τονίζουν οι γερουσιαστές και Βουλευτές στις ΗΠΑ– θα χρησιμοποιηθεί και αυτός για να απειλείται μία γειτονική χώρα, μέλος του ΝΑΤΟ!!!
Τι συμβαίνει ακριβώς; Προφανές είναι ότι το πολιτικό «μαντζούνι» του επιτυχημένου έως τώρα Προέδρου, δεν φαίνεται να έχει αποδώσει για την πολιτική ηγεσία της γείτονος. Το οποίο αυτό, πρόχειρο «φάρμακο», συνίστατο στον εξευμενισμό της Τουρκίας (παλαιά δουλειά), καθώς και με τις κινήσεις τόνωσης της στενής φιλίας προς την Ελλάδα (παλαιάς φίλης χώρας, πραγματικής όμως).
Φαίνεται, όμως, ότι ο ηγέτης του Δυτικού Ελεύθερου Κόσμου, νομίζουμε ότι πρέπει, υπό τις περιστάσεις που ζει ο πλανήτης, να δείξει πυγμή και αποφασιστικότητα, ξεκαθαρίζοντας ποιοι είναι με το Διεθνές Δίκαιο, τη νομιμότητα και τον πολιτισμό και ποιοι με την βαρβαρότητα. Και αυτό, διότι από τις 24 Φεβρουαρίου, ο πλανήτης έχει μπει σε νέα φάση που τα ημίμετρα δεν αρκούν. Και όπως αποδεικνύεται, λίγες μέρες μετά τη λήξη της Συνόδου του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, δεν αποδίδουν!!!
