Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου
Τα μορμολύκεια τα καταλαβαίνω. Δεν διαθέτουν δυνατότητα σκέψης, δεν έχουν γνώσεις, δεν ομιλούν καμμιά κριτική γλώσσα. Έχουν όμως μια μοναδική ικανότητα, η οποία τα καθιστά επικίνδυνα. Δέχονται και ενίοτε αφομοιώνουν, πνευματικά και ιδεολογικά περιττώματα, τα οποία μη δυνάμενα να τα υποβάλλουν στη βάσανο της κριτικής, μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν ως άλλοθι για άνανδρες δολοφονίες και άλλα παρόμοια.
Συνεπώς, αυτός ή αυτοί που έβαλαν τον εκρηκτικό μηχανισμό στο σπίτι ενός διαπρεπούς δημοκρατικού και ελεύθερου πνευματικά δημοσιογράφου, σαν ρομπότ, εκτελούσαν τις εντολές που είχαν λάβει. Όχι από κάποιον ή κάποια, αλλά από ένα σύνολο ασήμαντων πολιτικών προσώπων, που επιβιώνουν εκλεγμένοι από μια άμορφη λαϊκή μάζα, η οποία καταλαβαίνει ως ομιλούμενη γλώσσα, μόνον αυτή του μίσους.
Τους τελευταίους μήνες θλιβεροί νάνοι της οπλιτικής και κάποιες πριμαντόνες της ψευδολογίας και της συκοφαντίας, έχουν κυριολεκτικά μολύνει τη χώρα, γιατί αυτή η μόλυνση εξυπηρετεί τα ανομολόγητα συμφέροντά τους.
Εμμέσως πλην σαφώς όμως, οπλίζουν με το μίσος που διαχέουν τα χέρια μορμολυκείων, τα οποία μόνον αυτή τη γλώσσα καταλαβαίνουν. Στις πρακτικές αυτές έχουν διαπρέψει στο παρελθόν οι ναζί του Χίτλερ και οι μπράβοι του Λένιν.
Ας αφήσουν κατά μέρος λοιπόν τις ανούσιες δηλώσεις περί ελευθερίας του τύπου και δημοκρατίας. Τόσο το ένα όσο και το άλλο, προϋποθέτουν το δημοκρατικό ήθος του Γ. Πρετεντέρη, το οποίο οι άνθρωποι του μίσους έχουν από καιρό πετάξει στα σκουπίδια.
