Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Η αρχηγός κόμματος, η οποία επέβαλε στην Βουλή τον σύντροφό της και ήθελε για πρόεδρο της Δημοκρατίας τον πατέρα της, βρίσκεται στην Λάρισα, έτοιμη να μετατρέψει την δίκη για το ατύχημα των Τεμπών σε εφαλτήριο της ακόρεστης δίψας της να μετατρέψει το «σύστημα», που καταγγέλλει, σε δικό της σύστημα ξεδιάντροπης θεσμικής αποχαλίνωσης…
Δίπλα της η περιλάλητη κυρία, που, αφού την ξεφώνισαν όλοι εκείνοι, τους οποίους υποτίθεται ότι εκπροσωπούσε για την αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης, έχει αντιληφθεί ότι μερίδα της ελληνικής κοινωνίας γοητεύεται από τις συνωμοσιολογικές φαντασιώσεις της και την ασυναρτησία του λόγου της και επιδιώκει την είσοδό της στην Βουλή, για να εκφράσει, «θεσμικά» πλέον, την ξέφρενη ασυδοσία των υπερφίαλων προθέσεών της…
Από κοντά και η αποτυχημένη υποψήφια της δημοσκοπικά ασθμαίνουσας «Νίκης», που είδε και άρπαξε την ευκαιρία, να μετατρέψει την αποτυχία της σε πανηγύρι δημοσιότητας, με ρόλο συμβούλου και καθοδηγητή, ικανού να αναπληρώσει την ανεπάρκεια της περιλάλητης κυρίας, ώστε να βγει μαζί της από την αφάνεια και την ανωνυμία…
Και τέλος ο διάσημος μετανάστης της απεργία πείνας, που αφού διασκέδασε παρέα με τον Νίκο Καρβέλα και την Άννα Βύση, ανέβηκε στην Λάρισα για να ενώσει την φωνή του με τις φιλοδοξίες, το θράσος και την απρέπεια των τριών κυριών, που ψάχνουν απεγνωσμένα «δικαίωση», με όπλα τους την γελοιοποίηση των θεσμών, την περιφρόνηση της δικαιοσύνης, τον εκχυδαϊσμό της δίκης και την αναμόχλευση μίσους σε μια κοινωνία, μερίδα της οποίας διαπνέεται από τα ίδια αισθήματα και τα ίδια αντικοινωνικά συμπλέγματα…
Ζωή Κωνσταντοπούλου, Μαρία Καρυστιανού, Μαρία Γρατσία, Πάνος Ρούτσι… Μια τετράδα, που έχει ενώσει η μανιακή αναζήτηση προβολής, προκειμένου, με φόντο το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, να εκφράσουν το «λαϊκό αίσθημα», την περί του οποίου αντίληψη θεωρούν ότι κατέχουν αυθεντικά και ολοκληρωτικά…
Ο τραγελαφικός αυτός συνδυασμός της Κωνσταντοπούλου, άλλοτε ηγερίας του αριστερόστροφου ριζοσπαστισμού του Τσίπρα, που έχει μετατρέψει την Βουλή σε θέατρο των παραληρηματικών ψυχώσεών της, της Καρυστιανού, που συγχέει τον θρησκοληπτικό φανατισμό της με την διαρκή αμφισβήτηση και υπονόμευση της δικαιοσύνης, της Γρατσία, που «είδε φως και μπήκε» για να προσφέρει τα φώτα της σε μια πολιτικά ανερμάτιστη και του Ρούτσι, ο οποίος ηλεκτρίστηκε από την συμπαράσταση του «λαού» στον «δίκαιο αγώνα» του και ασπάστηκε με ενθουσιασμό τον ρόλο που άλλοι του ανέθεσαν, είναι, δίχως αμφιβολία, η έκφραση ενός εκρηκτικού μίγματος, όπου κυριαρχεί η φασιστική αντίληψη για την ανατροπή των θεσμικών λειτουργιών του κράτους, την κάθαρση του δημοσίου βίου και την τιμωρία όλων όσοι η εκδικητική μανία και η ασύδοτη καταφορά έχει στοχοποιήσει ως εχθρούς και υπαίτιους του «εγκλήματος»…
Η φωτογραφία που οι ίδιοι οι «πρωταγωνιστές» κυκλοφόρησαν, εμφανιζόμενοι στο Δικαστικό Μέγαρο, ως αποφασισμένοι επίδοξοι τιμωροί «εν αναμονή», είναι ενδεικτική των προθέσεων τεσσάρων ανθρώπων, που τους ενώνει η βεβαιότητα ότι κατέχουν- αυτοί μόνοι – την αλήθεια, που όλοι οι άλλοι αποκρύπτουν και ότι έχουν την δύναμη να μετατρέψουν την δίκη σε σκηνικό της εκ μέρους τους προαποφασισμένης πορείας των γεγονότων…
Με αυτό το υπόβαθρο, είναι προφανές ότι η δίκη για τα Τέμπη, επιδιώκεται να μεταβληθεί σε «δίκη» για την ίδια την δίκη! Στόχος τους δεν είναι η αλήθεια, για την οποία ελάχιστα έως καθόλου ενδιαφέρονται, αλλά η μετατροπή της δίκης σε πεδίο αυταρχικής επιβολής της αντισυστημικής συμπεριφοράς αυτών των τεσσάρων υποκειμένων, με στόχο την εκτροπή της από την θεσμοθετημένη λειτουργία της και ο διασυρμός των δικαστών, ως υποχείρια της παράνοιας και της παράκρουσης, με την οποία αντιμετωπίζουν την υπόθεση των Τεμπών, όσοι εκμεταλλεύονται, στυγνά και απάνθρωπα, την τραγική απώλεια των θυμάτων του δυστυχήματος.
