Αν ο πατριωτισμός μετριόταν με το πόσο αγριεμένος κοιτάς τον Ερντογάν, τότε η εξωτερική πολιτική θα ήταν διαγωνισμός μορφασμών. Μόνο που τα κράτη δεν κυβερνώνται με μορφασμούς. Κυβερνώνται με ισχύ. Για χρόνια στην Ελλάδα ακούμε από τους αποκλειστικούς φορείς του κούφιου πατριωτισμού, το ίδιο επιχείρημα. Αν μιλήσεις με την Τουρκία; Κατευνασμός. Κι ας μιλούσαν εκείνοι όταν ήταν στα πράγματα. Αν επιδιώξεις ήρεμα νερά; Υποχώρηση. Κι ας τα επιδίωκαν κι εκείνοι Αν δεν φωνάζεις κάθε μέρα; Δεν είσαι αρκετά πατριώτης. Αυτά λέει καθαρά ο Αντώνης Σαμαράς. Ο άνθρωπος που έχει χτίσει ολόκληρη την πολιτική του παρουσία πάνω στην ιδέα ότι όποιος διαφωνεί μαζί του στα εθνικά, περίπου δεν αγαπά αρκετά την πατρίδα, είναι μειοδότης και ανθέλληνας.
Αλλά ας μιλήσουμε σοβαρά. Τι κάνει μια χώρα ισχυρή; Τα συνθήματα; Ή οι συμμαχίες; Οι καταγγελίες; Ή οι εξοπλισμοί; Τα μεγάλα λόγια; Ή η οικονομία που μπορεί να στηρίξει μια ισχυρή άμυνα με εξοπλισμούς;
