Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Από τι ορίζεται ο «προοδευτικός» χώρος;
Ποια δηλαδή είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων η ένταξη στον «προοδευτικό» χώρο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα;
Και ποιος είναι εκείνος που μπορεί, με αντικειμενικότητα και ορθή κρίση, να εντάξει κάποιον στον «προοδευτικό» χώρο ή, αντιθέτως, να κρίνει ότι αυτός ο κάποιος δεν μπορεί να ανήκει στον «προοδευτικό» χώρο;
Και πόση προοδευτικότητα μπορεί, πράγματι, να περιέχει η αυτο-τοποθέτηση στον «προοδευτικό» χώρο;
Τα ερωτήματα δεν είναι ρητορικά. Εκφράζουν την δικαιολογημένη απορία, την οποία προκαλεί η καθημερινή χρήση του, όρου ως στοιχείου διάκρισης μεταξύ της Αριστεράς και των αντιπάλων της…
Την διάκριση την επικαλείται η ίδια η Αριστερά. Την επικαλείται ως αναμφισβήτητο στοιχείο υπεροχής, ως ατράντακτη απόδειξη λαϊκής αποδοχής, ως ανέκκλητο πιστοποιητικό δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η τοποθέτηση στον χώρο της Αριστεράς συνεπάγεται αυτομάτως ένα άθροισμα θετικών χαρακτηριστικών και ιδιοτήτων, που της προσδίδουν ένα άλλο διακριτικό στοιχείο, εξ ίσου γενικόλογο και αόριστο, αλλά πάντως «αποστομωτικό»: το «ηθικό πλεονέκτημα»!
Δεν εξετάζεται η ποιότητα της προσωπικότητας, δεν αναζητούνται τα πραγματικά στοιχεία, βάσει των οποίων δικαιολογείται η αναγνώριση της κατοχής του, δεν τίθεται καν το ερώτημα αν, όντως, ο Τάδε ή ο Δείνα αριστερός είναι πράγματι «προοδευτικός»! Αφου είναι αριστερός, είναι ΚΑΙ προοδευτικός ΚΑΙ, ταυτόχρονα, διαθέτει και ηθικό πλεονέκτημα!…
Η ιδιότητα του αριστερού δεν χρειάζεται προσπάθεια για να αποκτηθεί. Δηλώνεις αριστερός και αυτομάτως αποκτάς οντότητα, κύρος, αξιοπρέπεια, σεβασμό και ευκολίες. Πολλές ευκολίες:
# Την άνεση να λες ό,τι θέλεις, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις την ορθότητα ή την βασιμότητα των λεγομένων σου!…
# Το δικαίωμα να προσβάλλεις, να ειρωνεύεσαι, να λοιδορείς, να υβρίζεις, όλους όσους θεωρείς ως αντιπάλους σου, χωρίς να αισθάνεσαι την ανάγκη να δικαιολογήσεις την στάση σου ή να απολογηθείς γι’ αυτήν!…
# Την ευχέρεια να αποκτάς βήμα για να εξαπολύεις ό,τι σου «κατέβει» στο κεφάλι, χωρίς να χρειάζεται να κοπιάσεις για να φτάσεις σ’ αυτό: Ως δηλωμένος αριστερός θα υπάρξουν πολλοί που θα αναζητήσουν τα «φώτα» σου και θα προστρέξουν στην «αυθεντία» σου!…
# Την βεβαιότητα ότι πολλοί από αυτούς που σε ακούν, θα εντυπωσιαστούν από τον λόγο σου, θα θαυμάσουν την σκέψη σου και θα ζηλέψουν την θέση σου: Όχι διότι κατάλαβαν τα όσα είπες, αλλά απλά και μόνον επειδή είπες, όσα είπες, με την ιδιότητα του αριστερού!…
# Την αίσθηση της προσωπικής επιτυχίας, της εύκολης νίκης, της κατατρόπωσης του αντιπάλου! Ακόμη και όταν λες «σαχλαμάρες», όταν είσαι αριστερός, έχεις την ακλόνητη πεποίθηση ότι είσαι ο απόλυτος θριαμβευτής σε κάθε διάλογο, σε κάθε συζήτηση, σε κάθε αντιπαράθεση, με οποιονδήποτε «άτυχο» βρέθηκε μπροστά σου και ένοιωσε την πνευματική σου ρώμη και το ασύγκριτο ταλέντο σου στον εκμηδενισμό κάθε αντίθετης άποψης!…
# Την ικανοποίηση ότι είσαι ο καλύτερος, ο ικανότερος, ο σπουδαιότερος, ο «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών»! Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου, να αντισταθεί στο μεγαλείο σου, να ανακόψει την πορεία σου προς το όνειρο: Αυτό το όνειρο, που ΕΣΥ έχεις την μοναδική γνώση, την ανεπανάληπτη ψυχική δύναμη, την «σφραγίδα δωρεάς» για να το κάνεις πράξη!
Αν δεν γίνομαι αντιληπτός θα σας μιλήσω με παραδείγματα:
Δείτε τον Ανδρουλάκη, τον Τσίπρα, τον Φάμελλο, την Κωνσταντοπούλου, τον Πολάκη, τον Δούκα! Υπάρχουν, βέβαια και αμέτρητοι άλλοι, στον ίδιο χώρο, τον «προοδευτικό», του «ηθικού πλεονεκτήματος», της Αριστεράς, που «Νά τη πετιέται αποξαρχής κι αντρειεύει και θεριεύει»! Αλλά δεν χρειάζονται περισσότεροι για να καταλάβουμε την μαγεία που κρύβουν μέσα τους, την θεϊκή πνοή που φλογίζει το είναι τους, την ψυχική αντρειοσύνη που συνοδεύει το ξεχωριστό πνεύμα τους, με μια λέξη ΑΥΤΟ που έχουν και τους κάνει μοναδικούς και ανεπανάληπτους: την αριστεροσύνη τους!…
Ο Ανδρουλάκης, αγκομαχά να ξεπεράσει τα μονοψήφια ποσοστά, αλλά στέκει ακλόνητος και ατρόμητος μπροστά στις προκλήσεις του κάθε αντιδραστικού δεξιού, αρνούμενος ακόμη και να τον κοιτάξει, έτσι ετοιμόρροπο, που τον βλέπει, από τον θώκο της μεγαλοσύνης του!…
Ο Τσίπρας, γεμάτος πλούσιες εμπειρίες από την αξέχαστη διακυβέρνησή του, που «ξέρανε» και «ξέκανε» την Ευρώπη, σαν έτοιμος από καιρό, «φιλοκαλεί μετ‘ ευτελείας και φιλοσοφεί άνευ μαλακίας», καθ’ ότι βέβαιος για τον «λαό» ΤΟΥ, που ξαναβλέπει την «ελπίδα που έρχεται»!…
Ο Φάμελλος, παγκόσμιος πρωτοπόρος, που διαλύει το κόμμα στο οποίο τυγχάνει αρχηγός, για να προστρέξει στην αρχηγία του άλλοτε αρχηγού του, έστω και αν στον δρόμο ξέμεινε από αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό!…
Η Κωνσταντοπούλου, ηγερία της ανατροπής, με την ζηλευτή «λεβεντιά» και το απύλωτο στόμα, αλλά και με την Καρυστιανού να της «κλέβει» όλα όσα εκείνη της προσέφερε για να ταρακουνήσει το «σύστημα», που το βλέπει τώρα να ανατρέπει τις δικές της προσδοκίες και τα δικά της όνειρα!…
Ο Πολάκης, πάντα «αψύς Κρητικός», πάντα ορμητικός, πάντα σίγουρος για τον εαυτό του και το μυαλό του και πάντα ΣΥΡΙΖΑίος, με την αρχαϊκή έννοια του όρου, έστω και αν ο ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά έχει πάψει να υπάρχει, νοιώθει προορισμένος να κρατήσει ψηλά την χιλιοτρυπημένη από τις κακουχίες και τα συντροφικά μαχαιρώματα σημαία του κόμματος, που κάποτε θα έβαζε την δεξιά στο χρονοντούλαπο, όπου, τελικά, δεν την έβαλε ούτε ο «αλησμόνητος» Ανδρέας!…
Και ο Δούκας, βγαλμένος, χωρίς καλά-καλά να μπορεί και ο ίδιος να καταλάβει πώς, από την αφάνεια του χώρου, που, όμως, τώρα τον θεωρεί τόσο αποκλειστικά δικό του, ώστε να χαράζει πορείες και να ονειρεύεται συνεργασίες, με πρωτομάστορα τον ίδιο και τον εαυτό του!..
Όλοι αυτοί, αλλά και οι άλλοι, που διαγκωνίζονται γύρω τους, αναζητώντας, είτε τη νίκη «με διαφορά μιας ψήφου», είτε την ανατροπή του «καθεστώτος», είτε την «συμπαράταξη» της Αριστεράς, είτε την «ανατροπή» του συστήματος, είναι όλοι τους χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι του πλέον «αμετακίνητου» συστήματος στην πολιτική ζωή της χώρας:
Του συστήματος της Αριστεράς, που περιφρονεί κάθε αντίθετη σκέψη, που αρνείται να δει την πραγματικότητα, που βλέπει πάντοτε γύρω της εχθρούς οι οποίοι την υπονομεύουν και την εμποδίζουν να φτάσει εκεί όπου της αξίζει και που διαθέτει τόση υπεροψία, ελιτισμό και αυτοθαυμασμό, ώστε να νομίζει ότι δικαιωματικά τα πάντα της ανήκουν, χωρίς να υποχρεούται να επιδείξει και να αποδείξει κάτι περισσότερο από ατελείωτες διεκδικήσεις, φλύαρα προγράμματα, ανούσιες διακηρύξεις, «προοδευτικές» καυχησιολογίες και πλεόνασμα «ηθικού πλεονεκτήματος», το οποίο συνήθως, αν όχι πάντα, αποδεικνύεται κενό ουσιαστικού περιεχομένου, αλλά υπερπλήρες από «συντροφικά μαχαιρώματα», σκουριασμένες ιδεοληψίες, αναχρονιστικούς οραματισμούς, εξουσιολαγνεία, ασυδοσία και κραυγαλέες αντιφάσεις μεταξύ λόγων και έργων…
