Του Συμεών Ρωμύλου
Από τότε που κάποιος οικονομολόγος είχε την φαεινή ιδέα να διακρίνει τους φόρους σε «άμεσους» , αυτούς που οι φορολογούμενοι καταβάλλουν στο δημόσιο «άμεσα», χωρίς την μεσολάβηση τρίτου, και «έμμεσους», που καταβάλλονται «έμμεσα», με την μεσολάβηση των εμπόρων, γεννήθηκε και έκτοτε κυριαρχεί η παρανόηση ότι οι άμεσοι φόροι δεν αυξάνουν τις τιμές.
Αλλά στις τιμές περιλαμβάνονται οι φόροι, τόσο στους μισθούς όσο και στα κέρδη.
Ας αφήσουμε προς στιγμή τον φόρο στα κέρδη, και ας δούμε το προφανές: Κόστος για την επιχείρηση είναι ο μεικτός μισθός, όπως είναι και οι κατ’ ευφημισμόν αποκαλούμενες «εργοδοτικές» εισφορές, όπως είναι και κάθε άλλη «παροχή» στους εργαζόμενους. Λογικό και «δίκαιο».
Η παρανόηση προκαλείται από το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι δηλώνουν ως φορολογητέο εισόδημα τον μεικτό μισθό, και για αυτόν φορολογούνται. Και αυτό είναι λογικό και «δίκαιο», αλλά το ένα δεν αποκλείει το άλλο.
Βεβαίως, τελικά, ο εργαζόμενος πληρώνει τον «φόρο που αναλογεί» και όχι τον «φόρο που παρακρατήθηκε», που είναι το ποσό που αύξησε τρις τιμές. Αλλά αυτή η διαφορά είναι αμελητέα.
Αλλά έπεται συνέχεια: Για κάθε ένα ευρώ άμεσων φόρων που εισπράττει το δημόσιο, οι τιμές αυξάνουν περισσότερο από ένα. Ιδού πως:
Οι επιχειρήσεις αυξάνουν το κόστος με ένα «περιθώριο κέρδους», έστω με 10% (υπερβολικό, αλλά εύκολο ως παράδειγμα). Προφανώς, για κάθε 1 ευρώ φόρου/κόστους οι τιμές θα αυξηθούν κατά 1,10€. Αλλά, για να γίνει το κακό, χειρότερο, αν η επιχείρηση δεν πουλάει σε -ή μόνο σε- καταναλωτές, αλλά σε άλλες επιχειρήσεις, που, έστω ότι και αυτές έχουν περιθώριο κέρδους 10%, τότε, το ένα ευρώ που εισέπραξε το κράτος από την πρώτη, αυξάνει διαδοχικά τις τιμές των επόμενων επιχειρήσεων κατά 1,10€, 1,21€, 1,331€ ….
Ας δούμε τώρα τον φόρο στα κέρδη. Το «περιθώριο κέρδους», με το οποίο οι επιχειρήσεις αυξάνουν το κόστος, είναι πάντοτε μετά από φόρους. Απλώς, εδώ, η διαφορά μεταξύ «κέρδος πού επιδιώκεται», που είναι το μετά από φόρους και «κέρδος που επιτυγχάνεται» είναι συνήθως μεγαλύτερη από την διαφορά μεταξύ του «φόρου που αναλογεί» στους μισθούς και του «φόρου που παρακρατήθηκε». Οι τιμές επιβαρύνονται με το «κέρδος πού επιδιώκεται». Το ότι, όντως έτσι σκέφτονται οι επιχειρήσεις, οι αναζητούντες απόδοση στην επένδυσή τους, πέραν του ότι είναι λογικό, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι όλοι οι δείκτες κερδοφορίας χρησιμοποιούν το κέρδος μετά από φόρους
Και τώρα η έκπληξη: Ο μόνος φόρος, και μάλιστα «έμμεσος», που αυξάνει τις τιμές μόνο κατά ένα ευρώ για κάθε ένα ευρώ που εισπράττει το δημόσιο, είναι ο ΦΠΑ!!!
Αν πρέπει να εξηγηθεί για όσους δεν γνωρίζουν πώς λειτουργεί ο ΦΠΑ, ιδού η εξήγηση: Οι επιχειρήσεις, όταν πληρώνουν ΦΠΑ με όσα αγοράζουν, δεν τον χειρίζονται ως κόστος, αλλά σαν «προκαταβολή», που την αφαιρούν από τον ΦΠΑ που εισπράττουν με τις πωλήσεις τους πριν τον αποδώσουν στο δημόσιο.
Τέλος, επειδή ακούγονται πολλά, που θα γίνονται περισσότερα όσο πλησιάζουμε προς εκλογές, ιδού πώς θα έπρεπε να φορολογούνται τα μερίσματα.
Κατ’ αρχάς σημειώνεται ότι, μετά την αποϋλοποίηση των μετοχών, είναι διαδικαστικά εύκολο, και συνεπώς θα έπρεπε να σταματήσει η φορολόγηση των φαντασιακών νομικών «προσώπων», και να αρχίσει αυτή των υπαρκτών φυσικών, των μετόχων, για τα κέρδη των εταιρειών τους. Όμως αυτό δεν θα το επιτρέψουν ποτέ οι Αμερικανικές εταιρείες, αν το επιβάλλει η Ε.Ε. στις ευρωπαϊκές, αυτές θα μεταναστεύσουν στην Αμερική, οπότε το αγνοούμε.
Τα κέρδη των εταιρειών φορολογούνται με 26% συν 5% τα μερίσματα, συνολικά 31%. Για τα εισοδήματα των φυσικών προσώπων υπάρχουν οι συντελεστές 0%, 20%. 34%, 39%, και 44%.
Για να μην υποφορολογούνται οι μεγαλομέτοχοι και να μην υπερφορολογούνται οι μικρομέτοχοι μπορεί να γίνει το εξής απλό:
Μέτοχος που εισπράττει μέρισμα 74,00€ δηλώνει εισόδημα 100,00€ και φόρο που παρακρατήθηκε 26,00€. Έτσι οι έχοντες θα πληρώσουν την διαφορά ενώ οι μη έχοντες θα λάβουν επιστροφή φόρου.
Γενικότερα, πρέπει να σταματήσει -και υπάρχει τρόπος- να μην φορολογούνται χωριστά τα εισοδήματα από τις διάφορες πήγες, ενώ είναι της ίδιας «μορφής», όπως είναι πχ., κέρδη, μισθοί, τόκοι, ενοίκια κ.α. Αλλά αυτό είναι πιο σύνθετο και για να εξηγηθεί χρειάζεται βιβλίο….
Υ.Γ.
Όσοι ενδιαφέρονται, αν ρωτήσουν την Τ.Ν. θα πληροφορηθούν ότι ο ΦΠΑ εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην Ευρώπη το 1973 μετά από πρόταση που προήρθε από την Ελλάδα και εγκρίθηκε από την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 1970. Ρωτήστε από πότε και γιατί άρχισε να αναγράφεται ο συντελεστής στις αποδείξεις λιανικών πωλήσεων….
