Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Αγάπες και λουλούδια είδαμε και ακούσαμε, στο υπερθέαμα που έστησε ο Ερντογάν στο Σαράι του, για να υποδεχθεί τον ομόλογό του εξ Αμερικής, που ήρθε με πεσκέσια, μόνο και μόνο για χάρη του σουλτάνου της Άγκυρας.
Παρεμπίπτοντος στο τραπέζι της συνάντησης που έγινε με την βαρύγδουπη ετικέτα 36η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, προκειμένου να βρεθούν πιο κοντά οι ηγέτες της συμμαχίας, εκτός από το δίδυμο που αγαπιέται τρελά, συνυπήρχαν και άλλοι 30 πρόεδροι και πρωθυπουργοί, αλλά έπαιζαν σε δεύτερους ή τρίτους ρόλους.
Το πρωταγωνιστικό δίδυμο τα είπε όλα εκτός σκηνής. Μέσα το boss ασχολήθηκε με το παραδάκι. Που μεταφράζεται σε εκατοντάδες δις σε εξοπλισμούς, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ασφάλεια τους οι Ευρωπαίοι απέναντι στην λευκή αρκούδα που βρυχάται επιθετικά και τρομάζει τους πουρκουατζήδες.
Όμως το χρήμα χωρίς ανθρώπους δεν εξασφαλίζει τα σύνορα, ούτε την εθνική ασφάλεια κανενός Ευρωπαίου. Μέσα στον πανικό τους οι ‘27’ κάλεσαν σε ενισχύσεις, τους προ δεκαετίας εταίρους που έσπευσαν να την προσφέρουν, επιδιώκοντας μέσω της συμμαχίας των προθύμων να παίξουν ένα κάποιο ηγετικό ρόλο.
Εδώ το μαγαζί τους καίγεται, με την επέλαση Φάρατζ, στο μέχρι πότε άραγε, Ηνωμένο κατά τα άλλα Βασίλειο, και αναζητούν αυτοκρατορικά μεγαλεία, που πέρασαν και δεν ξαναγυρίζουν.
Όπως είδαν στο παλάτι του νεοσουλτάνου, μια νέα αυτοκρατορία αναδύεται με την ευλογία Τραμπ, που του αρέσουν και δεν το κρύβει άλλωστε, οι κάθε λογής αυταρχικοί ηγέτες. Το πρότυπο του σκληρού Ερντογάν, που φυλακίζει τους αντιπαλους του, που θα κάνει γιαλαντζί εκλογές με διορισμένη αντιπολίτευση, είναι μοντέλο άξιο θαυμασμού.
Κι αυτό, γιατί με θλίψη βλέπει ο Τραμπ, όχι το πεπερασμένο της ηλικίας του, αλλά τους άλλους αυταρχικούς ηγέτες, που θαυμάζει, Ερντογάν και Πούτιν, να έχουν αγκαλιάσει δια βίου την καρέκλα της εξουσίας και έχει σκάσει από τη ζήλια του, μιας και οσονούπω κλείνει και την δεύτερη θητεία του και θα πρέπει να απομονωθεί στο Μαραλάγκο για γκολφ.
Όμως πέρα από το κέρδος που δεν είναι ευκαταφρόνητο, μιας και το υπολογίζουν στα δύο δις, υπάρχει και η αγάπη της κάμερας. Ο έρωτας των δηλώσεων και η ικανοποίηση του της ακράτειας ναρκισσισμού που τον διακατέχει.
Οι Ευρωπαίοι από την άλλη πλευρά, για τους οποίους δεν κρύβει την απέχθειά του ο Τραμπ, έφυγαν ευχαριστημένοι από την Άγκυρα, γιατί ο παμπόνηρος Τραμπ, απέφυγε να τους κατσαδιάσει εντός της συνόδου. Το έκανε παρέα με τον Ερντογάν, στο περιστύλιο, που λένε οι πολιτικοί μας.
Μέσα πήρε το παραδάκι και τους αποχαιρέτησε αφήνοντάς τους να νιώθουν ανακούφιση, μιας και δεν άκουσαν κατάμουτρα τα εξ αμάξης. Ευχαριστημένοι είναι λοιπόν οι Ευρωπαίοι, που θα σκάσουν 70 δις εντός του τρέχοντος έτος στην Ουκρανία, σε έναν πόλεμο που διανύει την πέμπτη χρονιά του, με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς κι από τις δύο πλευρές και με άγνωστη ημερομηνία τερματισμού του.
Και δεν είναι μόνο ο πόλεμος που τον πληρώνουν αδρά οι Ευρωπαίοι και εισπράττει ο Τραμπ, από τους εξοπλισμούς και την ενέργεια, είναι και η ανοικοδόμηση που θα ακολουθήσει μετά το τέλος του. Όπως έχει ακουστεί το μάρμαρο θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι, που θα κληθούν να ξαναχτίσουν από κατοικίες μέχρι υποδομές.
Η διαδικασία είναι απλή. Με fast track διαδικασίες, θα εντάξουν χωρίς κριτήρια την Ουκρανία στην Ε.Ε., και κατόπιν θα την χρηματοδοτήσουν για να αναστηθεί εκ της τέφρας της.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο θα έχουμε σύντομα αλλαγή ηγεσίας. Αλλαγή επίσης ενοίκου των Ηλυσίων Πεδίων, θα υπάρξει σε μερικούς μήνες και στη Γαλλία. Σε αναβρασμό βρίσκεται και η πρώην ανατολική Ευρώπη, όπου οι φιλοευρωπαϊκές και φιλορωσικές ηγεσίες εναλλάσσονται κάθε λίγο και λιγάκι. Είναι λοιπόν απορίας άξιο, πως θα πορευτεί η Ευρώπη, που μοιάζει με ακυβέρνητη πολιτεία, με δεδομένη την ασθενική έως ανύπαρκτη ηγεσία της.
Το κόλπο των μεγάλων, που κάνουν για εξοπλιστικά, διμερείς συμφωνίες, μετά την άρνηση της Ελλάδας να δεχθεί την ένταξη της Τουρκίας στη σύστημα Safe, με πιο πρόσφατο αυτό των Άγγλων με την Τουρκία, δεν μπορεί παρά να δημιουργεί θέματα ασφάλειας στην Αθήνα.
Αν συνδυαστεί με το δωράκι Τραμπ στον Ερντογάν, μετά από αυτό της Halkbank, που είναι οι κινητήρες για τα ΚΑΑΝ, που ξέμειναν από μηχανές και μια υπόγεια υπόσχεση του Πλανητάρχη στο σουλτάνο, για παράδοση στη ζούλα των 5-6 αεροσκαφών F-35, που ήταν βαμμένα με τα χρώματα της Τουρκίας και ξέμειναν στις ΗΠΑ, λόγω της αγοράς των ρωσικών S-400, μαζί με τα Eurofighter των Άγγλων και Καταριανών, δημιουργείται μια αεροπορική δύναμη άξια προσοχής.
Οι καιροί λοιπόν δεν είναι ούτε ούριοι, ούτε ο ουρανός ανέφελος. Χρειάζεται τόσο διπλωματική όσο και αποτρεπτική εγρήγορση. Αξίζει να σημειωθεί τέλος, το νέο στρατηγείο του ΝΑΤΟ που θα στηθεί στα Άδανα και πέρασε κάτω από τα ραντάρ, με ότι αυτό σημαίνει για Κύπρο και Μεσόγειο ευρύτερα.
Γι αυτό καλό είναι όλοι, κυβέρνηση και αντιπολίτευση να δουν τις δυσμενείς αυτές εξελίξεις με την δέουσα προσοχή, και να πάψουν σε αυτά τα σοβαρά θέματα, να παίζουν τις τύχες της χώρας στα ζάρια…
