Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Προφανώς εκστασιασμένος από την συμμετοχή του στην παρουσίαση του «rebranding» του Τσίπρα, ο Αιμίλιος Χειλάκης εκστόμισε, μερικές ημέρες αργότερα (15.06.2026), τον εξής βαρύγδουπο πομφόλυγα:
«Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Είναι έτσι ζωγραφισμένος. Ο Τσίπρας νομίζεις ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα. Είναι μια προσπάθεια ενός ανθρώπου που πραγματικά τον νοιάζει κάτι. Νιώθεις ότι κάτι δικό σου τον αφορά»!…
Δεν μπορούσε να υστερήσει η συν-παρουσιάστρια του Χειλάκη, Μαριάννα Τουμασάτου και, ευγενώς αμιλλώμενη τον συνάδελφό της, έσπευσε (08.07.2026) να μας προσφέρει την δική της ενθουσιαστική συνεισφορά:
«Είναι ένα ιστορικό πρόσωπο που εμπιστεύομαι και πιστεύω. Θεωρώ ότι είναι πολύ έντιμος και στον τρόπο που συζητάει και σε κοιτάει στα μάτια. Ό,τι και αν τον ρωτήσεις θα σου δώσει την άποψή του χωρίς τσαχπινιές. Είναι ένας άνθρωπος που απέδειξε ότι ενώ είχε το μέλι δεν έβαλε το χέρι μέσα στο βάζο, ίσα ίσα έφτιαξε καινούργια βαζάκια για να τα αφήσει να έχουν…» Σχολιάζοντας δε την παρατήρηση ότι, ο Αλέξης Τσίπρας ξεχωρίζει στην ΕΛ.Α.Σ., η πολυτάλαντη ηθοποιός συγκλόνισε το πανελλήνιο με το συναρπαστικό εύρημά της: «Όσο καλούς ηθοποιούς και αν είχε η Βουγιουκλάκη, η Βουγιουκλάκη θα ξεχώριζε»!…
Ασφαλώς εμείς οι κοινοί θνητοί, που δεν διαθέτουμε το απύθμενο πνευματικό υπόβαθρο, την αστείρευτη καλλιτεχνική ευαισθησία και την καλπάζουσα δημιουργική φαντασία ενός Χειλάκη και μιας Τουμασάτου, είναι δύσκολο έως ακατόρθωτο να «ζυγίσουμε» τα δύο μεγέθη και να διαλέξουμε ποιος από του δύο λαμπρούς ηθο-ποιούς μας πλησιάζει περισσότερο την ακαταμάχητη γοητεία της προσωπικότητας του «ηγέτη», χωρίς να αδικήσουμε το ταλέντο τους και την πνευματική τους διαύγεια…
Όμως, σε κάθε περίπτωση, μη έχοντας την δυνατότητα έστω και να αγγίξουμε την «σοφία» των λόγων τους, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να φανταστούμε τον παγκοσμίως γνωστό ως «Kolotumba», είτε ως Βουγιουκλάκη, είτε ως Τζοκόντα!
Για κάποιους βέβαια «προοδευτικούς» καλλιτέχνες δεν είναι δύσκολο να οραματίζονται την δροσιά, την χάρη και την τσαχπινιά της αλησμόνητης Αλίκης στο πρόσωπο του άλλοτε καταληψία του σχολείου του, που λατρεύει τις Μολότοφ, «τρομοκρατεί» την Ευρώπη με τις απειλές του και γοητεύει την «madame Μέρκελ» με την εύκαμπτη κορμοστασιά του και κυρίως με την ευλύγιστη μέση του…
Αλλά και ως αυστηρή «Τζοκόντα», ο Τσίπρας, δίνει, πράγματι, μια άλλη διάσταση στην προοπτική του αριστερού κινήματος στην χώρα μας! Πολλώ μάλλον, καθ’ όσον η εμβριθής διαπίστωση του Χειλάκη, ατόφιο δείγμα «προοδευτικής» παρατηρητικότητας (πώς, άραγε, το πέτυχε ο αθεόφοβος;…) ότι ο Τσίπρας έχει την δυνατότητα να σε κάνει «να νομίζεις ότι σε κοιτάει και ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα, απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις», ξεμπροστιάζει κάθε προηγούμενη μαρξιστική ανάλυση και αποτυπώνει, δίχως άλλο, το ψυχοπνευματικό παραλήρημα που προκαλεί ο «αήττητος» πρώην ΣΥΡΙΖΑίος και νυν «rebranding» στους θαυμαστές των «αλησμόνητων» επιτυχιών του !…
Είναι σφόδρα πιθανόν να εκτιμήσουν κάποιοι αναγνώστες ότι, τα λόγια των δύο επιφανών ηθοποιών μας, δεν είναι τίποτε περισσότερο από γλυκανάλατες ανοησίες, χονδροειδείς μπαρούφες, ή και γλοιώδη σαλιαρίσματα ασήμαντων πολιτικολογούντων, που εκδηλώθηκαν, με τόση ένταση και τέτοιο πάθος, απλά και μόνον για να κερδίσουν κάτι περισσότερο απ’ όσα η καλλιτεχνική προσφορά τους επιτρέπει και επιβάλλει…
Όμως, για σκεφθείτε: Αν κάποιος «αντιδραστικός» η «οπισθοδρομικός» δεξιός η κεντροδεξιός, τολμούσε να χαρακτηρίσει τον Μητσοτάκη ως «Βουγιουκλάκη» ή τον Σαμαρά ως «Τζοκόντα», ποιά θα ήταν η αντίδραση όλων εκείνων που «αγανακτούν» για κάθε «ολίσθημα» ή «ατόπημα», το οποίο, δίκην ιεροεξεταστών, αποδίδουν σε όσους στερούνται «προοδευτικής» σκέψεως ή, πολύ περισσότερο, δεν διαθέτουν το αποκλειστικά και μόνον δικό τους «ηθικό πλεονέκτημα»;
Πέραν του ότι κάτι τέτοιες γελοίες και ξεδιάντροπες προσομοιώσεις δεν συνηθίζονται από εκείνους, που στοιχειωδώς σέβονται τον εαυτό τους, είναι απολύτως βέβαιον ότι μόνον στον χώρο της Αριστεράς η οποιαδήποτε ακυρολεξία, η οποιαδήποτε λεκτική υπερβολή, ο οποισδήποτε πομπώδης χαρακτηρισμός ή ακόμη και η οποιαδήποτε κοινότοπη «σαχλαμάρα», προσλαμβάνει χαρακτηριστικά οιονεί θεόπνευστης επινόησης και καθίσταται άξια θαυμασμού και καθιέρωσης, απλά και μόνον επειδή προήλθε από την Αριστερά και τους υπερηφάνως ανήκοντες στον δικό της ξεχωριστό και υψηλόφρονα κόσμο…
Όσο για τον Τσίπρα, δεν θα μπορούσε να περιμένει τίποτε «καλύτερο»: Η εκτρωματική έλλειψη παιδείας, οι τρικυμισμένες κοινωνικές του παραστάσεις, η παροιμιώδης άγνοια της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας, οι αδιόρθωτες παλαιοκομμουνιστικές εμμονές του, κακότεχνα προσαρμοσμένες στην άκρατη μεγαλομανία του και στον ακατάσχετο τυχοδιωκτισμό του και τα τόσο συνηθισμένα στους κομμουνιστικούς κύκλους (είτε αθεράπευτα σταλινικούς, είτε ψευδεπίγραφα ριζοσπαστικούς – ανανεωτικούς), «συντροφικά μαχαιρώματα», μέσα σε αφόρητο κλίμα καχυποψίας και αλληλοϋπονόμευσης, συνθέτουν το «κατάλληλο κλίμα», μέσα στο οποίο ο άλλοτε «οδοστρωτήρας» της φιλελεύθερης και δημοκρατικής Ευρώπης, μπορεί να αισθάνεται και πάλι «Μεγάλος» και ο,τιδήποτε άλλο μεγαλόσχημο και διεγερτικό, χάρη στα γελοία ευφυολογήματα ενός Χειλάκη και μιας Τουμασάτου!…
