Του Κώστα Στούπα
Διαβάζω αυτές τις μέρες την Jerusalem Post και νιώθω μια περίεργη οικειότητα. Οι Ισραηλινοί αναλυτές γράφουν για τον Ερντογάν με τα λόγια που κάποιοι εξ ημών τα λέμε εδώ και 600 χρόνια (γιατί υπήρχαν πάντα και αυτοί που προτιμούσαν το σαρίκι από τη τιάρα…).
Κατά άρθρο της Jerusalem Post, ανώτατος αξιωματούχος ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών προειδοποιεί ότι, αν το Ισραήλ δεν χαράξει συγκεκριμένες κόκκινες γραμμές στη Συρία και την ανατολική Μεσόγειο, ο τουρκικός στρατός και στόλος θα εισχωρήσουν βαθύτερα στα βόρεια και θαλάσσια σύνορά του — με πιθανό το σενάριο τουρκικών αρμάτων στο Γκολάν και τουρκικών φρεγατών ανοιχτά της Καισάρειας.
Η προειδοποίηση απηχεί την έκθεση της Επιτροπής Nagel του 2025, που έκρουε τον κώδωνα για την τουρκική ώθηση προς μια ισλαμιστική-τζιχαντιστική περιφερειακή τάξη με οθωμανικές ηγεμονικές φιλοδοξίες, καλώντας το Ισραήλ να προετοιμαστεί για άμεση αντιπαράθεση με την Άγκυρα και τους συμμάχους της.
Ο συγγραφέας του άρθρου Μ. Weinberg επικρίνει επίσης τον Τραμπ και τον απεσταλμένο του Tom Barrack ότι σιωπούν για τη στενή ευθυγράμμιση του Ερντογάν με Ρωσία, Κίνα και Ιράν, τη μακροχρόνια κατοχή βόρειας Κύπρου και βόρειας Συρίας, και τον διπλωματικό-στρατιωτικό πόλεμο που διεξάγει, προς το παρόν παρασκηνιακά, κατά του Ισραήλ.
Νεο-οθωμανισμός, ηγεμονικές φιλοδοξίες, φρεγάτες που πλησιάζουν σύνορα. Μόνο που τώρα το λέει ένας ανώτατος αξιωματούχος των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών, και ξαφνικά ακούγεται σοβαρό.
Καλωσορίσατε στη λέσχη.
Ας δούμε τους αριθμούς, γιατί οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Ο τουρκικός στόλος διαθέτει δεκάδες φρεγάτες και 12 υποβρύχια, και ναυπηγεί άλλα 6 υποβρύχια μαζί με 24 νέα πολεμικά πλοία. Το ισραηλινό ναυτικό έχει 15 πυραυλακάτους και 6 υποβρύχια. Το ερώτημα «τι κάνουμε με αυτόν τον στόλο» δεν είναι πια μόνο ελληνικό πρόβλημα.
Στη Συρία ο Ερντογάν ελέγχει άμεσα ή έμμεσα γύρω στα 8.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Στην κατεχόμενη Κύπρο ανέπτυξε 6 F-16 και συστήματα αεράμυνας. Πριν λίγες μέρες, το ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Abu al-Duhur, 70 χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα, κόντεψε να φέρει ισραηλινά και τουρκικά μαχητικά αντιμέτωπα στον αέρα. Ο Αμερικανός απεσταλμένος Tom Barrack μιλά ανοιχτά για «πολύ επικίνδυνο παιχνίδι» και θυμίζει το ρωσικό αεροσκάφος που κατέρριψε η Τουρκία το 2015.
Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι για εμάς.
Επί δεκαετίες η Ελλάδα ήταν μόνη της απέναντι στη «Γαλάζια Πατρίδα». Ο δυτικός κόσμος χάιδευε την Άγκυρα, γιατί η Τουρκία ήταν ο «απαραίτητος σύμμαχος», ο φύλακας του ΝΑΤΟ στα ανατολικά, ο μπάτσος του προσφυγικού με τα 3,6 εκατ. Σύρους στο έδαφός του. Κάθε φορά που ζητούσαμε αλληλεγγύη, μας απαντούσαν με ανακοινώσεις «διαλόγου» και εκκλήσεις «αυτοσυγκράτησης». Και στις δύο πλευρές, εννοείται.
Τώρα το ίδιο σενάριο παίζεται με πρωταγωνιστή το Ισραήλ. Ο Barrack μεταφράζει τις τουρκικές ευαισθησίες σε «περιορισμούς που πρέπει να διαχειριστούμε» και τις ισραηλινές ανάγκες ασφαλείας σε «κλιμάκωση που πρέπει να συγκρατηθεί». Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Πρωταγωνιστές αλλάζουν, το σενάριο μένει.
Το στρατηγικό συμπέρασμα είναι απλό και ας μη μας αρέσει η ωμότητά του. Όσο περισσότερο το Ισραήλ βλέπει την Τουρκία ως τον κύριο μακροπρόθεσμο αντίπαλό του, τόσο μεγαλώνει το στρατηγικό μας βάθος. Ο άξονας Αθήνα-Λευκωσία-Ιερουσαλήμ δεν είναι συναισθηματική επιλογή, είναι λογιστική. Κοινός αντίπαλος, κοινή θάλασσα, κοινά κοιτάσματα.
Αλλά προσοχή, μαζί με το βάθος κληρονομούμε και το ρίσκο. Ένας Ερντογάν υπό εσωτερική πίεση, με τον Ιμάμογλου στη φυλακή και ενδεχόμενες πρόωρες εκλογές στον ορίζοντα, είναι ένας παίκτης ικανός για «άλογη κρίση» — για να θυμηθώ τον Barrack. Και οι άλογες κρίσεις δεν διαβάζουν σύνορα στον χάρτη.
Το ερώτημα λοιπόν επιστρέφει, όπως πάντα, σε εμάς. Έχουμε το ναυτικό, την αεράμυνα, τη διπλωματική επάρκεια να αξιοποιήσουμε αυτή τη συγκυρία, ή θα την αφήσουμε να περάσει όπως αφήσαμε τόσες άλλες, περιμένοντας κάποιον σύμμαχο να μας κάνει τη δουλειά;
Η ευκαιρία που αναδύεται η Ελλάδα να διευθετήσεις τις όποιες διαφορές έχει με την Τουρκία είναι μοναδική. Τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου ταυτίζονται πλήρως με τα συμφέροντα του Ισραήλ και της Γαλλίας.
Η ώρα της κρίσης πλησιάζει και όταν περάσει θα έχει αναδιατάξει ολόκληρη της Μέση Ανατολή και τη Ν.Α. Μεσόγειο. Θα έχει αναδιατάξει και το πολιτικό σκηνικό στις χώρες που θα ακουμπήσει.
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
Κάτι για την ανοιχτοχεριά στις υποσχόμενες παροχές
Αγαπητέ κε Στούπα, διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο σας “Των παιδιών τους θύτες” στο liberal,gr.
Μια ενδιαφέρουσα παράμετρος στην παροχολογία στην οποία επιδίδονται κυρίως τα μεγάλα κόμματα της αντιπολίτευσης, είναι το ότι στοιχειοθετούν τις προτεινόμενες παροχές τους προς πάσα κατεύθυνση πάνω στους υπολογισμούς για την αναμενόμενη μεγέθυνση της οικονομίας.
Εκείνο όμως που δεν υπολογίζουν είναι ότι αυτή η προσδοκώμενη μεγέθυνση και ανάπτυξη βασίζεται στην διατήρηση, ανανέωση και επέκταση της παρούσας πολιτικής εκσυγχρονισμού της οικονομίας.
Εάν ισχύσει η δική τους άποψη για επαναφορά της στα πρότυπα της δεκαετίας του ’80 με επανακρατικοποιήσεις, εξοντωτική φορολογία και παράδοση στον θεσμοποιημένο συνδικαλισμό, τότε αυτή η μεγέθυνση όχι μόνο δεν θα υπάρξει, όχι μόνο θα συρρικνωθεί, αλλά κινδυνεύει να μετατραπεί σε σμίκρυνση και επανάληψη της αποβιομηχάνισης και μετανάστευσης της επιχειρηματικότητας.
Επομένως και οι εξαγγελίες των παροχολογούντων θα μείνουν κενές περιεχομένου και θα μετατραπούν σε εκτόξευση της φτώχειας ως το επίπεδο της εξαθλίωσης.
Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Σ. Παπαδόπουλος
Πηγή: liberal.gr
