Ο Τραμπ ξεκίνησε το πρωί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λέγοντας: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να αλλάξουν το όνομα της λίμνης Οντάριο σε Λίμνη Αμερική, καθώς δεν αναμένουμε να συνεχίσουμε να κάνουμε πολλές δουλειές με το Οντάριο πλέον»…
…Η χθεσινή απειλή του υπουργού Οικονομικών Σκοτ Μπέσεντ (Scott Bessent) ότι οι ΗΠΑ σκοπεύουν να στραγγαλίσουν την οικονομία του Ιράν δεν πάει πολύ καλύτερα από την απόπειρα του Τραμπ να μετονομάσει τη λίμνη Οντάριο.
Όπως επεσήμανε ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν (Paul Krugman) στο ενημερωτικό του δελτίο σήμερα, η Κίνα μπορεί να καλύψει μεγάλο μέρος των αναγκών του Ιράν και έχει κίνητρο να το κάνει, καθώς το «αυτοπροκαλούμενο τέλμα του Τραμπ στο Ιράν» υπονομεύει τη δύναμη και το κύρος των ΗΠΑ. Ο Κρούγκμαν προειδοποίησε ότι η απειλή του Μπέσεντ «μυρίζει απελπισία», μια μυρωδιά που σίγουρα θα αντιληφθεί η Κίνα.
Ο Κρούγκμαν κατέληξε με μια πρόβλεψη: «Μπορώ με ασφάλεια να προβλέψω ότι οι Κινέζοι θα φροντίσουν να επιβιώσει το ιρανικό καθεστώς, και ότι θα απολαύσουν πλήρως το θέαμα του Τραμπ να στριφογυρίζει αργά στον αέρα πάνω από τον Πορθμό του Ορμούζ».
Πράγματι, ο εκπρόσωπος του κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών Λιν Τζιάν (Lin Jian) απέρριψε σήμερα την έκκληση της αμερικανικής κυβέρνησης για οικονομική απομόνωση του Ιράν. «Η συνεργασία ανάμεσα στην Κίνα και το Ιράν έχει πάντα διεξαχθεί στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και δεν θα πρέπει να παρεμποδίζεται ή να διαταράσσεται», δήλωσε ο Λιν. «Η Κίνα έχει ήδη δηλώσει πολλές φορές ότι αντιτίθεται σθεναρά στις παράνομες μονομερείς κυρώσεις… Η Κίνα θα λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα για να διαφυλάξει σταθερά τα δικά της δικαιώματα και συμφέροντα».
Όπως επεσήμανε ο Κρούγκμαν, ο πόλεμος στο Ιράν ανάγκασε τις ΗΠΑ να εγκαταλείψουν πολλές από τις βάσεις τους στη Μέση Ανατολή —γι’ αυτό δεν μπόρεσε να ανεφοδιαστεί το USS Lincoln— και έχουν ελάχιστες πιθανότητες να τις ανακτήσουν τώρα που το Ιράν έχει πάρει θάρρος να επιτίθεται στα στρατεύματα που βρίσκονται εκεί. Ο αναλυτής εθνικής ασφάλειας του MS NOW Μπάρι Ρ. Μακάφρεϊ (Barry R. McCaffrey), απόστρατος στρατηγός του Στρατού Ξηράς, έγραψε το Σάββατο: «Κατά την κρίση μου, οι Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν πιθανότατα χάσει μόνιμα την πρόσβαση σε 15 βάσεις στον Περσικό Κόλπο. Το Ιράν είναι πλέον σε θέση να ελέγχει την πρόσβαση [στα] κράτη του Κόλπου. Οι ΗΠΑ θα χρειαστεί να διαπραγματευτούν νέα πρόσβαση στη δυτική Σαουδική Αραβία, στο Ισραήλ, στη νότια Ευρώπη».
Την Κυριακή, στο The Atlantic, ο Ρόμπερτ Κέιγκαν (Robert Kagan) σημείωσε ότι ο πόλεμος στο Ιράν έχει αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή. Επί χρόνια, το Ιράν βρισκόταν στα σχοινιά, με τις ΗΠΑ να κυριαρχούν στην περιοχή μαζί με χώρες ευθυγραμμισμένες μαζί τους, όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Τώρα το Ιράν έχει αντέξει έξι μήνες επιθέσεων από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η επιβίωσή του έχει αναδιαμορφώσει τη δομή ισχύος της περιοχής, με το Ιράν να αναδεικνύεται ως η κυρίαρχη δύναμη της περιοχής, αφού απέδειξε την ικανότητά του να πλήττει τις υποδομές πετρελαίου και φυσικού αερίου των γειτόνων του.
Είναι ολοφάνερο, γράφει ο Κέιγκαν, ότι «η Ουάσιγκτον φοβάται την κλιμάκωση περισσότερο απ’ ό,τι το Ιράν», κάτι που περιορίζει τις δυνατότητες των ΗΠΑ, καθώς το Ιράν όχι μόνο ασκεί το δικαίωμα να εισπράττει διόδια από τα πλοία που διέρχονται τον Πορθμό του Ορμούζ, αλλά αποφασίζει και ποιος μπορεί να τον χρησιμοποιεί. Αυτός ο έλεγχος, σημειώνει ο Κέιγκαν, δίνει στο Ιράν «μόχλευση (leverage) καθημερινά, πάνω σε δεκάδες χώρες». Μπορεί να «ανταμείβει φίλους, να τιμωρεί εχθρούς, να αποσπά έσοδα, να εξαναγκάζει σε χαλάρωση κυρώσεων, και να κάνει τις κυβερνήσεις να το σκέφτονται δύο φορές πριν αντιταχθούν στις ιρανικές πολιτικές… χωρίς να ρίξει ούτε μια σφαίρα».
