Μια πιο σύγχρονη προσέγγιση της δραματικής περιόδου 1945-1949
Της Ρηγούλας Γεωργιάδου
Ο Στάλιν αμέσως ή εμέσως κυρίως μέσω του Τίτο, χρησιμοποίησε το ΚΚΕ και τους πόθους των Σλαβομακεδόνων για ανεξαρτησία, ώστε να αποσπάσει την ελληνική Μακεδονία από τη Ελλάδα, και να επεκτείνει την κυριαρχία των Σλάβων έως το Αιγαίο. Αυτή ήταν άλλωστε ανέκαθεν η επίσημα διακηρυγμένη θέση του ΚΚΕ, από την εποχή που ο Βένιζέλου (οπότε και κήρυξε το ΚΚΕ παράνομο, για τις ανθελληνικές θέσεις του) έως και την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1949 υπό την ηγεσία του Ζαχαριάδη.
Με αφορμή την χθεσινή επέτειο, η Ρηγούλα Γεωργιάδου έκανε την παρακάτω ανάρτηση στο FB. Σε αυτήν εκφράζει την ενδιαφέρουσα άποψη ότι δεν πρέπει να μιλάμε για εμφύλιο, αλλά για Proxy war, ανάλογο με αυτούς που βιώνουμε πρόσφατα στην μέση ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου.
“Γράφει ο φίλτατος
Leo στο «Δελτίο (πάμε γι’άλλα) καιρού 30/08/2026»:
«Πράγματι σαν χτες 29/8 το έτος 1949 τελείωσε ο εμφύλιος πόλεμος. Τα απομεινάρια του Δημοκρατικού στρατού έδωσαν την τελευταία μάχη τους την έχασαν και τράβηξαν για την Αλβανία και από εκεί για τις χώρες του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού. Η Ελλάδα δυστυχώς πολέμησε τους Ιταλούς φασίστες, τους Γερμανούς Ναζιστές και τον ένοπλο στρατό του ΚΚΕ. Και ευτυχώς τελικά νίκησε. Στα μέσα του 1949 στους 20.000 μαχητές οι 14.000 ήταν Σλαβομακεδόνες. Η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ήταν η επιμελητεία του ΔΣΕ. Η ρήξη Τίτο – Στάλιν το 1948 άλλαξε τα δεδομένα αφού το Σταλινικό ΚΚΕ πήρε το μέρος του πατερούλη του. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το όπλο παρά πόδα για το ΚΚΕ και φυσικά η πιο άγρια καταστολή του κομουνιστικού κινήματος που υπήρξε στην Ευρώπη εκ μέρους του ελληνικού μετεμφυλιακού κράτους. Η ιστορική συμφιλίωση που επετεύχθη μετά την χούντα έκλεισε για πάντα τον κύκλο του εμφυλίου πολέμου. Ιδεολογικά ωστόσο δεν τέλειωσε ποτέ. Έστω κι αν έπεσε η ΕΣΣΔ. Και βάζει τη σφραγίδα της ακόμα σε όλες τις πολιτικές εξελίξεις».
Κι αμέσως με βάζει σε πειρασμό να καταθέσω την, όχι και τόσο ορθόδοξη, άποψή μου. Επειδή είθισται η πλειοψηφία να τον αποκαλεί εμφύλιο και κάποιοι άλλοι συμμοριτοπόλεμο, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη δεν ήταν ούτε το ένα ούτε το άλλο. Όπως μπορεί να αντιληφθεί κανείς, ακόμα κι αν απλώς δει τους αριθμούς που παραθέτει ο Λεωνίδας και χωρίς να συνυπολογίσει κανέναν άλλον παράγοντα της εξίσωσης, γίνεται αμέσως φανερό ότι δεν ήταν εμφύλιος πόλεμος αλλά συνέχιση του ΒΠΠ με υβριδική επίθεση της ΕΣΣΔ κατά της Ελλάδας.
Γιατί ο πατερούλης τους ο Στάλιν μπορεί να υποχώρησε φαινομενικά στην επιθυμία του Τσόρτσιλ να «ανήκομεν εις την Δύσιν», αλλά στην πραγματικότητα ποτέ δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια να προσδέσει την Ελλάδα και το ζεστό Αιγαίο της στις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας.
Οπότε, κατά τη γνώμη μου, κακώς τον καταξιώνουμε εμμέσως ονομάζοντάς τον εμφύλιο. Δεν ήταν ούτε εμφύλιος, ούτε συμμοριτοπόλεμος όπως τον έλεγαν οι σκληροπυρηνικοί δεξιοί. Ήταν αυτό που σήμερα θα ονομάζαμε proxy war. Αιρετικό; Μπορεί. Ακόμα όμως δεν έχω δει ισχυρά αντεπιχειρήματα. Και μια χούφτα Έλληνες κομμουνιστές αντάρτες, κάποιοι από τους οποίους ήταν παραπλανημένοι ιδεαλιστές κι όχι πορωμένοι φονιάδες, δεν αρκεί για να τον χρωματίσουν.”
