Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ
Μια ανεπιτυχής προσπάθεια αναθεώρησης του Συντάγματος ολοκληρώθηκε με την δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς καμιά εξαίρεση, τάχθηκαν κατά των κυβερνητικών προτάσεων.
Αυτό σημαίνει ότι εξέλειπε κάθε ελπίδα να περάσουν ορισμένες κρίσιμες συνταγματικές αλλαγές, όπως αυτή της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων, της υπαγωγής στο φυσικό δικαστή των πολιτικών προσώπων, ή την εκλογή των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών.
Το καινούργιο πεδίο πολιτικής αναμέτρησης, πέρασε στο χρόνο παροχής των επιδομάτων του ταμείου ανεργίας. Μια άστοχη προσωπική άποψη του κυβερνητικού εκπροσώπου, έγινε θέμα αντιπαράθεσης κυβέρνησης-αντιπολίτευσης, κάτι σαν κοκορομαχία σε ξέφραγο κοτέτσι.
Στις ομιλίες στη ΔΕΘ των αρχηγών, ελάχιστα ακούσαμε για τον πρωτογενή τομέα και συγκεκριμένα τον αγροτο-κτηνοτροφικό. Τους αγρότες ως γνωστόν τους θυμούνται όλοι όταν αυτοί κινητοποιούνται, κι όταν κοπάσουν οι αντιδράσεις, τους ξεχνούν.
Όμως η επάρκεια της χώρας σε προϊόντα διατροφής, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, είναι πρώτιστο καθήκον μιας ευνομούμενης Πολιτείας. Οι αθρόες εισαγωγές δεν δημιουργούν συνθήκες αυτάρκειας και μια κρίση, θα βρει τη χώρα σε αδυναμία σίτισης του πληθυσμού της.
Στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται στον αγροτικό τομέα ένα 22% του ενεργού πληθυσμού. Από αυτούς το 12% παρουσιάζει μια σοβαρή παραγωγική δραστηριότητα.
Φιλοξενούμενος φίλων βρίσκομαι δυο-τρεις φορές τον χρόνο στην Κυπαρισσία. Εκεί συναντώ έναν φίλο αγρότη με Α κεφαλαίο, που καλλιεργεί 300 στρέμματα και παράγει τρείς φορές τον χρόνο καρπούζια και δύο φορές τον χρόνο ντομάτες.
Τις εκτεταμένες καλλιέργειες καρπουζιού συμπληρώνουν και δύο μεγάλα θερμοκήπια για τις ντομάτες. Ο φίλος μου ο Παναγιώτης Λεβεντογιάννης, που είναι ο πάτερ-φαμίλιας της οικογένειας, έχει κοντά του τον γιό του το Σταύρο και τον εγγονό του, που φέρει το όνομά του. Στην όλη επιχειρηματική δραστηριότητα συμμετέχει και η κόρη του η Γιούλη, που διεκπεραιώνει τις παραγγελίες και έρχεται σε επαφή με τους πελάτες.
Η επιχείρηση του Π. Λεβεντογιάννη εξάγει τα προϊόντα της στο εξωτερικό, που γίνονται ανάρπαστα, χάρις στην ποιότητά τους, αλλά και γιατί παράγει προϊόντα πρώιμα. Η πρώτη σοδειά του καρπουζιού ωριμάζει στις αρχές Μαΐου και οι ντομάτες τον Οκτώβριο.
Ο επιχειρηματίας αυτός, που βρίσκεται πάνω στα χωράφια από την αυγή μέχρι την δύση του ηλίου, δεν έχει δάνεια και δεν παίρνει ούτε ένα ευρώ, από τις κάθε λογής και μορφής επιδοτήσεις. Έχει μια υγιή επιχείρηση, που τη διαχειρίζεται ο ίδιος με την οικογένειά του, με απόλυτη επιτυχία.
Τα τρακτέρ του, γιατί είναι πολλά, είναι εικοσαετίας και στην περίοδο της καλλιέργειας και της συλλογής των προϊόντων απασχολεί 40-50 εργάτες γης. Οι άνθρωποι αυτοί φιλοξενούνται σε σύγχρονα οικήματα και έχουν όλοι, νόμιμα εγκατασταθεί για ορισμένο χρόνο, στην Ελλάδα.
Βλέποντας το νοικοκυριό που επικρατεί στο αγρόκτημα, αναλογίζεται κανείς τι συμβαίνει στη χώρα αυτή και κάποιοι δεν τα βγάζουν πέρα και ζητούν συνεχώς επιδοτήσεις, ενώ άλλοι λειτουργούν τις επιχειρήσεις τους με ζηλευτή αυτάρκεια και δεν τείνουν προς το κράτος για χείρα βοηθείας.
Γιατί για παράδειγμα και στη Βόρειο Ελλάδα κάποιοι αγρότες, όταν τα καπνά έπαψαν να αποτελούν ένα προϊόν υψηλής ζήτησης, άλλαξαν καλλιέργειες και πέρασαν στα ακτινίδια, εξάγοντας το 95% των προϊόντων τους, μέσω της εταιρίας Ζεύς, πολλαπλασιάζοντας τα έσοδά τους, πολύ πάνω από τα μίζερα 200 ευρώ, ανά στρέμμα.
Πολιτεία και πολιτικολογούντες αγρότες, με ή χωρίς εισαγωγικά, δεν συνεργάζονται δημιουργικά, ώστε να αλλάξουν καλλιέργειες, να ενώσουν τις δυνάμεις τους, ώστε να περάσουν από την καχεξία στην ανάπτυξη, που θα τους αποδώσει κέρδη αντί για τις ζημιές, που έχουν με προϊόντα, που δεν είναι ανταγωνιστικά στην αγορά.
Τα τεράστια και αστραφτερά τρακτέρ, που βλέπουμε στις κινητοποιήσεις κάποιων αγροτών, σε κάνουν να αναλογίζεσαι αν αυτά μπαίνουν στο χωράφι ή αν είναι μόνο για βόλτες στα χωριά και στις πλατείες.
Η Ελλάδα έχει εύφορα εδάφη, που προσφέρονται για υψηλής ποιότητας αγροτικά προϊόντα. Αν σκεφθεί κανείς ότι, από το Ισραήλ, μέχρι τις αραβικές χώρες, οι άνθρωποι προσπαθούν και τα καταφέρνουν να καλλιεργήσουν ακόμη και στην έρημο, τότε θα συνειδητοποιήσει σε ποιον ευλογημένο τόπο ζούμε, που τον αφήνουμε να ρημάζει, συμπληρώνοντας τις διατροφικές μας ανάγκες, με εισαγόμενα αμφιβόλου ποιότητας προϊόντα.
Με αυτά τα θέματα άραγε, που είναι μείζονος σημασίας θα ασχοληθούν άραγε κάποτε οι πολιτικοί μας, ή θα αρκούνται με τα ρουσφέτια διορισμών ανθρώπων από την επαρχία, στην κορεσμένη πληθυσμιακά Αθήνα;
