Του Παντελής Οικονόμου
Στις 21 Οκτωβρίου, μέσω της οργάνωσής μας ΕΚΚΙΝΗΣΗ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΕΣ, εγώ και καλοί δημοκρατικοί συμπατριώτες, ζητήσαμε σύσκεψη πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για εθνικά θέματα https://elldim.gr/2026/10/21/ta-ethnika-mas-themata-stin-proti-grammi-deltio-typou/ Με την συζήτηση στην σύσκεψη αυτή -είχαμε θεωρήσει σκόπιμο- να ανοίγει με ενημέρωση του Πρωθυπουργού, αλλά να μην περιορίζεται στην -απαραίτητη σε κάθε περίπτωση- κριτική και αυτοκριτική και να εκτείνεται στην διαμόρφωση κοινής αντίληψης για τα πράγματα.
Από τότε και μέχρι σήμερα, επακολούθησαν εξελίξεις σχετικά με τις έρευνες για την πόντιση καλωδίου μεταφοράς ενέργειας το οποίο θα διασυνδέει Κρήτη-Κύπρο-Ισραήλ. Ελπίζουμε όσοι δεν υιοθέτησαν το έγκαιρο διάβημά μας να αναρωτώνται πόσο σώφρονες αποδείχτηκαν. Κάλλιο αργά παρά ποτέ. Ας γίνει επί τέλους η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών χωρίς βέβαια να περιοριστεί στην παροχή πληροφοριών και «πληροφοριών». Παραδείγματος χάριν, για την Δημοκρατία μας είναι ζωτικής σημασίας να μαθαίναμε όχι αν η γαλλική παρέμβαση προκλήθηκε από την Ελλάδα (αυτό είναι αυταπόδεικτο), αλλά αν η πρωτοβουλία εκ μέρους μας βαρύνει τον Πρωθυπουργό ή άλλους κυβερνητικούς, ακόμα και εξωθεσμικούς, παράγοντες. Το θέμα όμως είναι ευρύτερο, χωρίς αμφιβολία.
Κατ’ αρχήν, το δημοκρατικό ζήτημα -με ή χωρίς ενημέρωση από τον Πρωθυπουργό, με ή χωρίς σύσκεψη πολιτικών αρχηγών- καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε οι ίδιοι, στις επερχόμενες εθνικές εκλογές. Αυτό το οποίο χρειάζεται άμεση παρέμβαση από την πολιτική μας τάξη είναι το καίριο θέμα εθνικής μας ασφάλειας: πως αντιμετωπίζουμε την τουρκική απειλή ή (αν προτιμάτε την διατύπωση) πως προασπίζουμε τα συμφέροντα μας απέναντι στα, αντικρουόμενα, της γειτονικής μας χώρας. Από την φορά των πραγμάτων φαίνεται ότι χρειαζόμαστε συγκεκριμένες αλλαγές σε όσα κάνουμε (ή παραλείπαμε να κάνουμε) μέχρι σήμερα. Ενδεικτικά:
- Αρκούν οι αναχαιτίσεις τουρκικών αεροσκαφών τα οποία παραβιάζουν τον εναέριο χώρο μας ή όχι;
- Προχωράμε με ταχύ ρυθμό στην επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ναυτικά μίλια παντού, πλην Ανατολικού Αιγαίου, ή όχι;
- Επισημαίνουμε τις παραβάσεις άρθρων της Συνθήκης της Λωζάνης από την Τουρκία, εγκαλώντας την σχετικά ή όχι;
- Καταθέτουμε και προωθούμε ρεαλιστικό σχέδιο επανένωσης της Κύπρου ή όχι;
Δεν έχει νόημα να αποκρύπτουμε πια, ότι άλλοι από εμάς θα ανέχονταν ένα καθεστώς «φινλανδοποίησης» της χώρας μας, ενώ άλλοι επιμένουμε να είμαστε (όλο και πιο) ανεξάρτητο κράτος. Αν δεν τοποθετηθούμε, μετά λόγου γνώσεως, στην πολιτική αυτή αντίθεση, τότε, παραδείγματος χάριν, οι δαπάνες μας για εξοπλισμούς δεν έχουν νόημα. Ως πατριώτες και διεθνιστές, ασφαλώς, θέλουμε ειρήνη και γι’ αυτό ακριβώς οφείλουμε αποδείξεις προς τη Τουρκία ότι την συμφέρει να τα έχει καλά μαζί μας, ενώ, αντιθέτως, διεκδικήσεις της αναθεωρητικού περιεχομένου μόνο να την βλάψουν σοβαρά θα μπορούσαν. Αλλά τέτοιες συζητήσεις στρατηγικού περιεχομένου, όσο επείγουσες και αν είναι (και πράγματι είναι), προαπαιτούν δημοκρατική νομιμοποίηση προσώπων και πραγμάτων, άλλων από όσα κανοναρχούν σήμερα στα δημόσια πράγματά μας.
