Τι, μόνο εγώ το έπαθα; Κόλλησα επειδή δεν έχω καμία σχέση με μουσική, όπως μου είπε κάποιος; Και οι χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που έκαναν ή έπαθαν το ίδιο, κι αυτοί δεν έχουν ιδέα από μουσική; Και τι σημασία έχει αν είσαι ειδικός ή όχι σε οποιονδήποτε τομέα; Κατά πόσον σου αρέσει το προϊόν –το τραγούδι– και ο καλλιτέχνης, ο περφόρμερ, αυτό είναι που μετράει, όχι κατά πόσον ξέρεις από βέσπα.
Δεν θα επεκταθώ στους στίχους του «Ferto», στην απουσία τουπέ, σοβαροφάνειας και «ξέρεις-ποιος-είμαι-εγώ;», στο αστείο, τρεχούμενο, ζωηρό ύφος του τραγουδιού. Όχι, δεν είναι Γεώργιος Σουρής, αλλά ο Σουρής έζησε σε άλλες εποχές (1853-1919) και δεν βαστούσε μικρόφωνο. Ο Ακύλας είναι ο Ακύλας: ένας ορίτζιναλ καλλιτέχνης με έμπνευση, τσαγανό, χιούμορ, ταλέντο, ιδέες, με όλα όσα χρειάζεται για να ξεχωρίσει. Και δεν έχω αναφερθεί καν στα σόσιαλ, στην τρελή επιτυχία του στα ρημάδικα τα σόσιαλ, επειδή ο Ακύλας ναι μεν διαδόθηκε μέσα από τα σόσιαλ, είναι δε πάαααρα πολύ καλός σκέτος, και χωρίς σόσιαλ. Ο Σουρής, νομίζω, με κάποιες επεξηγήσεις λόγω διαφορετικής εποχής, θα γελούσε με το «Ferto». Ακόμα κι αν το άκουγε χθες, πόσο μάλλον αν μπορούσε να το ακούσει σήμερα.