Του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Κ. ΜΠΗΤΡΟΥ*
Με αφορμή τις τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές στην Ανατολική Αττική γίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στον τύπο μια συζήτηση σχετικά με την αναδιοργάνωση των υπηρεσιών πυρόσβεσης της χώρας μας. Η συζήτηση έχει ξαναγίνει στο παρελθόν με αφορμή ανάλογα γεγονότα. Αλλά αυτό που την κάνει τώρα επίκαιρη και επείγουσα είναι η προφανής έλλειψη αποτελεσματικότητας των υφιστάμενων δομών σε συνδυασμό με την τάση των πυρκαγιών να γίνονται όλο πιο συχνές, όλο πιο καταστροφικές σε όρους απωλειών ζωής και περιουσίας, και να ξεσπούν όλο και πλησιέστερα στα αστικά κέντρα.
Πρέπει να γίνει κάτι και να γίνει σύντομα. Αλλά υπάρχουν μεγάλες διαφωνίες όσον αφορά την κατεύθυνση που πρέπει να πάρουν οι μεταρρυθμίσεις. Κάποιοι προτείνουν η πυρόσβεση να ανατεθεί σε ιδιωτικές επιχειρήσεις με ανταγωνιστικές διαδικασίες. Κάποιοι άλλοι προτείνουν να αναδιοργανωθούν οι υπάρχουσες δημόσιες υπηρεσίες στα πρότυπα προηγμένων χωρών όπως ο Καναδάς. Ακόμη κάποιοι άλλοι προτείνουν αναδιοργάνωση στα πρότυπα μιας Ανεξάρτητης; Αρχής, κλπ.
Οι αναλύσεις για την συγκριτική αποτελεσματικότητα δημόσιων και ιδιωτικών συστημάτων παραγωγής, διανομής και χρηματοδότησης κοινωνικών αγαθών έγιναν τα τελευταία 50 χρόνια και οι γνώσεις που έχουμε από την διεθνή βιβλιογραφία και τις εφαρμογές της είναι επαρκέστατες για να προχωρήσουμε στις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις.
Στην περίπτωση μας, στο ένα άκρο έχουμε την παντελή έλλειψη κυβερνησιμότητας της χώρας. Αμφιβάλλει κανείς γι’ αυτό που δείχνουν οι διεθνείς στατιστικές. Η κυβερνησιμότητα της χώρας βρίσκεται σε επίπεδα υπανάπτυκτων χωρών. Μέχρι πολύ πρόσφατα, ούτε τους φόρους δεν μπορούσε να εισπράξει το δημόσιο αποτελεσματικά, και έπρεπε ξένοι να μας δείξουν πως μπαίνει τάξη, απομακρύνοντας το μηχανισμό από τον έλεγχο των κομμάτων και της νομενκλατούρας τους.
Στο άλλο άκρο είναι ο κακός μας εαυτός ως πολιτών που μάθαμε να εξισώνουμε την εξυπνάδα με την πονηριά, να ροκανίζουμε την αξιοπιστία των θεσμών για ιδιωτικό μας όφελος, και «γαία πυρή μειχθήτω». Μεταξύ αυτών των δύο άκρων πρέπει να βρούμε τη λύση με συνδυασμό της αποτελεσματικότητας της ιδιωτικής επιχείρησης, της εμπλοκής των ίδιων των πολιτών σε τοπικό επίπεδο, και της δημόσιας επιδότησης των ασφαλίστρων, αλλά μόνο αυτών που αφορούν τη γενική και όχι την ειδική κάλυψη των σχετικών κινδύνων.
Αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα στη ρίζα του σύντομα, προτείνω κάτι απλό. Να καλέσουμε δύο-τρεις διεθνείς ασφαλιστικές εταιρείες να μας πουν τι πρέπει να κάνουμε, αν τους ζητούσαμε να μας ασφαλίσουν από τους σχετικούς κινδύνους. Τότε θα μαθαίναμε από επαγγελματίες του είδους ποια ακριβώς μεταρρύθμιση χρειαζόμαστε.
*Καθηγητής Πανεπιστημίου
Πηγή : liberal.gr
