Του Κώστα Πάντζιου
Ο κόσμος μπαίνει σταδιακά στην ανάκαμψη από την πανδημία, με τον κορωνοϊό εξασθενημένο, ως φαίνεται, και με μεγάλα προβλήματα στην οικονομία. Βέβαια, όχι και τόσο μεγάλα, όπως τουλάχιστον παρουσιάζονται από τους κορυφαίους επιχειρηματικούς ομίλους, που κάποιοι από αυτούς, επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν την ενίσχυση από τις κυβερνήσεις, μέσω χαμηλότοκων δανείων. Όμως, παράλληλα με το υγειονομικό θέμα, το οικονομικό θέμα και το κοινωνικό θέμα, το τρίμηνο της συμφοράς ανέδειξε και ένα τεράστιο ηθικό πρόβλημα. Και αυτό έχει να κάνει με τη νοοτροπία ορισμένων ηγετών απέναντι στους πολίτες των χωρών που κυβερνούν, καθώς και στην ανθρωπότητα εν γένει. Δυστυχώς, τα χειρότερα κρούσματα σημειώθηκαν και σημειώνονται ακόμα στον Δυτικό Κόσμο. Και πιο συγκεκριμένα στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις ΗΠΑ.
Ο πρώτος ηγέτης, ο κ. Τζόνσον, δεν κάθισε να σκεφθεί πολύ, αντέγραψε αυτό που γινόταν με τις επιδημίες στην Ευρώπη τον Μεσαίωνα και μίλησε για την «ανοσία της αγέλης». Ο δεύτερος εξακολουθεί και τώρα να μιλά για το ίδιο πράγμα, μόνο που εξ αρχής φρόντισε να το διανθίσει με μωρολογίες του τύπου «πρώτα η οικονομία» και με επιστημοσύνη του τύπου «όσοι περισσό-τεροι Αμερικανοί πολίτες πεθαίνουν, τόσο ευκολότερο είναι να εξασφαλι-στούν αντισώματα. Δηλαδή, για να καταλάβουμε εμείς οι άσχετοι περί την ιατρική, και ο κ. Τζόνσον και ο κ. Τραμπ διέγραψαν όλη την επιστημονική πρόοδο που υπήρξε από τον Μεσαίωνα και μετά και απλά, αν μπορούσαν, θα άφηναν την ανθρωπότητα στο έλεος της πανδημίας, για να υπάρξει θεραπεία στα σίγουρα… Εμείς δεν είμαστε γιατροί, αλλά γνωρίζουμε από την ιστορία ότι τα αντιβιοτικά ανακαλύφθηκαν από το Φλέμινγκ στο εργαστήριο. Και δεν υπήρξαν αποτέλεσμα της «ανοσίας της αγέλης».
Όπως αντιλαμβάνεστε όλοι, το θέμα δεν είναι ιατρικό για τους προαναφερθέντες ηγέτες, αλλά θέμα μιας ορισμένης ολοκληρωτικής νοοτροπίας, μιας απόλυτης περιφρόνησης προς τον άνθρωπο, που εξισώνεται με σμήνη από μύγες. Και ως προς τον πρωθυπουργό του Ηνωμένου Βασιλείου, όσο σημαντική κι αν είναι η χώρα του οικονομικά, το πράγμα γενικά δεν είναι καίριο για την Δύση και τον κόσμο. Για τον Πρόεδρο των ΗΠΑ όμως, τα πράγματα μπερδεύονται, αφού ακόμα οι ΗΠΑ είναι η ηγέτιδα δύναμη του ελεύθερου κόσμου. Άρα, υπάρχει ανάγκη έντονου προβληματισμού. Πολύ περισσότερο μάλιστα, που ο κ. Ντ. Τραμπ έχει ξεκαθαρίσει, τρία χρόνια τώρα, ότι η Αμερική επιθυμεί απομόνωση και κόψιμο των υποχρεώσεών της προς τη Δύση, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στις αρχές του 21ου αιώνα, ως προς το γεωπολιτικό status, το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να μελετήσει πολύ σοβαρά.
Το καλό στην υπόθεση είναι ότι στις ΗΠΑ οι εκλογές διεξάγονται το Νοέμβριο. Και επομένως, υπάρχει η ελπίδα να χάσει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα, να έλθει στην εξουσία το Δημοκρατικό κόμμα, το οποίο έχει εντελώς αντίθετο γεωπολιτικό πρόγραμμα. Θα έλθει όμως; Από τα μέχρι στιγμής στοιχεία, ο κ. Τραμπ, ατάλαντος και αστοιχείωτος πολιτικά άνθρωπος, διαθέτει ένα ταλέντο, το οποίο είναι ο λαϊκισμός. Και όπως όλοι γνωρίζουμε, λαϊκισμός εκτός των άλλων, σημαίνει και τη δυνατότητα του λαϊκιστή πολιτικού να βγάζει στην επιφάνεια κάθε τι το αρνητικό και φοβικό και αμοραλιστικό υπάρχει στο λαό, ιδίως σε δύσκολες φάσεις. Είναι δε φανερό, ότι ο Τραμπ και το επικοινωνιακό του επιτελείο, έχει στήσει την προεκλογική του καμπάνια στην έξαψη των αρνητικών δεδομένων του Αμερικανικου λαού, τα οποία, κατά την άποψή μας, συμποσούνται στο «ο σώζων εαυτόν, σωθήτω», όχι μόνο στην πανδημία, αλλά και στην απασχόληση και στο βιοτικό του επίπεδο γενικά. Το δε αποκορύφωμα της όλης εκστρατείας, είναι η δυνατή ταύτιση του ψηφοφόρου με την τακτική του κ. Τραμπ, σύμφωνα με την οποία ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν φέρει καμία ευθύνη αναφορικά με τη διαχείριση της πανδημίας, για όλα φταίνε οι άλλοι. Και ότι ο ίδιος ο κ. Τραμπ και κατ’ επέκταση και ο Αμερικανικός λαός, είναι θύματα διεθνούς συνομωσίας, με επικεφαλής την Κίνα. Η όλη «μηχανή» αποτελεί παλιό κόλπο του λαϊκισμού, που έχει σημειώσει αρκετές φορές στο παρελθόν επιτυχία.
Θα πιάσει το κόλπο; Δεν μπορούμε με ασφάλεια να προβλέψουμε. Επιθυμίες για μια καλύτερη εξέλιξη μπορούμε μόνο να εκφράσουμε. Πολλά θα εξαρτηθούν και από τις θέσεις που θα εκφράσει το Δημοκρατικό Κόμμα, που μέχρι στιγμής δεν τις γνωρίζουμε. Όπως δεν γνωρίζουμε πού βρίσκεται και τι κάνει ο ηγέτης του κόμματος αυτού και σίγουρος υποψήφιος Πρόεδρος, ο κ. Τζο Μπάιντεν. Νομίζουμε, ότι αρκετά έχει βυθιστεί στα διλήμματα. Καιρός είναι να αναλάβει δράση. Το μόνο παρήγορο δεδομένο, είναι το ότι στην προηγούμενη εκλογή δεν είχε και μεγάλη ρέντα, αφού η αντίπαλός του κ. Χίλαρι Κλίντον πήρε 3 εκατομμύρια ψήφους παραπάνω, αλλά έχασε την πλειοψηφία στους εκλέκτορες.
