Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Η «ιστορία» είναι γνωστή από το παρελθόν. Όταν οι φονιάδες της 17 Νοέμβρη δολοφονούσαν εν ψυχρώ τα ανυποψίαστα θύματά τους, ένας ολόκληρος κόσμος, που αυτοχαρακτηρίζεται «προοδευτικός» και δηλώνει υπερηφάνως ότι ανήκει στην Αριστερά, αντιμετώπιζε την ωμή δολοφονική τους μανία με συγκατάβαση, κατανόηση και συχνά με επιδοκιμασία, αν όχι με ενθουσιασμό…
Η «προοδευτική» εφημερίδα, που φιλοξενούσε προνομιακά τις βδελυρές ανακοινώσεις αυτών των διεστραμμένων καθαρμάτων, παρουσίαζε κατεβατά εμβριθών «αναλύσεων» και περισπούδαστων «ερμηνειών» του φαινομένου, που τόνιζαν την «κοινωνική αποστολή» τους, τον ρόλο τους ως «δίκαιων τιμωρών», που εξέφραζαν πηγαία αισθήματα της κοινωνίας, αλλά και την απήχηση της «επαναστατικής δράσης» τους σε εκείνους που «βίωναν» την κοινωνική αδικία και την εκμετάλλευση των ισχυρών… Παράλληλα δε, θεωρούσαν ως σχεδόν φυσιολογική, αν όχι αναγκαία, την «καθαρτήρια» παρέμβασή τους στον δημόσιο βίο της χώρας, με το αίμα των θυμάτων τους και το δράμα των συγγενών τους…
Τα κόμματα της Αριστεράς, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις μεμονωμένων στελεχών της, ουδέποτε κατεδίκασαν με ευθύτητα και σαφήνεια την δολοφονική δράση αυτών των ελεεινών κοινωνικών αποβρασμάτων… Την άχρωμη και κοινότοπη δήλωση περί «καταδίκης της τρομοκρατίας απ’ όπου και αν προέρχεται» (!) ακολουθούσε, κατά κανόνα, «βαθυστόχαστη» αριστερόστροφη κοινωνικοπολιτική ανάλυση, που, τελικά, άφηνε την εντύπωση, αφ’ ενός μεν ότι τα θύματα ήταν, λίγο-πολύ υπεύθυνα για τον βίαιο θάνατό τους και, αφ’ ετέρου, ότι οι στυγνοί δολοφόνοι δεν ήταν τίποτε λιγότερο από σύγχρονοι «Ρομπέν των δασών» ή, έστω, κάποιοι ρομαντικοί ιδεολόγοι με αγνά κίνητρα και γνήσιο «επαναστατικό» ενθουσιασμό…
Ακόμη και η κυνική δήλωση του ανάλγητου και αμετανόητου Κουφοντίνα, ότι ο βίαιος θάνατος του εικοσάχρονου Θάνου Αξαρλιάν ήταν μια «παράπλευρη απώλεια», αντιμετωπίσθηκε με τα ιδεολογικά κριτήρια που επιτρέπουν στην Αριστερά να εμφανίζει αποτρόπαιες εγκληματικές πράξεις ως ασήμαντες λεπτομέρειες στο πλαίσιο της αναγκαίας ταξικής πάλης, η οποία οφείλει να οδηγήσει στην επανάσταση και στην ανατροπή του αστικού καθεστώτος, για χάρη του «λαού»…
Με αυτό το πνεύμα αντιμετωπίστηκαν στο διαδίκτυο, από σημαντική μερίδα του αυτοαποκαλούμενου «προοδευτικού» χώρου, οι ανακοινώσεις για την σύλληψη υπόπτων για το απύθμενης αγριότητας έγκλημα στο υποκατάστημα της Marfin (05.05.2010) και για τον βίαιο θάνατο της Βάγιας Νέστορα, πρόσφατα, στην Θεσσαλονίκη…
Οι, εγκλωβισμένοι στην αριστερόστροφη ιδεοληψία τους, ανώνυμοι κεκράκτες του διαδικτύου, πανέτοιμοι, λόγω της πνευματικής τους αγκύλωσης, να αμφισβητήσουν τις σχετικές ανακοινώσεις, ως προϊόντα κυβερνητικής προπαγάνδας, εν όψει των …προσεχών εκλογών (!), έσπευσαν να διαλαλήσουν την «σοφία» τους για την σκοπιμότητα των συλλήψεων και να βροντοφωνάξουν στην κοινωνία την βεβαιότητά τους ότι οι αρχές «πριν τις εκλογές θα εξιχνιάσουν και τη δολοφονία του Καποδίστρια»!…
Το ομοιόμορφο της «εξυπνάδας» αυτής αποδεικνύει και την κατευθυνόμενη προέλευσή της. Ο αντικυβερνητικός φανατισμός και η αυξανόμενη απογοήτευση από την εικόνα διάλυσης, εν μέσω «συντροφικών μαχαιρωμάτων», που παρουσιάζει ο χώρος της Αριστεράς, «δικαιολογούν» την απελπισία, την αμηχανία, αλλά και τις σκοπιμότητες, που υπηρετούν αυτού του είδους οι χονδροκομμένες ανοησίες…
Το βέβαιον είναι ότι η ιδεολογική συγγένεια, την οποία αισθάνεται ότι έχει ένα μέρος του πληθυσμού της χώρας μας, με αδίστακτους τρομοκράτες και στυγνούς δολοφόνους και η μη κρυπτόμενη αποστροφή του προς τη νομιμότητα και την δημόσια τάξη, δεν τους επιτρέπουν να αντιμετωπίσουν με περίσκεψη, αν όχι με λογική, αποτρόπαια εγκλήματα, τα οποία μόνον την σαφή και χωρίς περιστροφές καταδίκη και την απαίτηση δίκαιης τιμωρίας των ενόχων επιβάλλουν, ως έκφραση τω αισθημάτων μιας δημοκρατικής και ευνομούμενης κοινωνίας.-
‘Οσο η Αριστερά δεν είναι σε θέση, εξ αιτίας των ανυπέρβλητων ιδεολογικών της καταβολών, να διαπιστώσει και να διακηρύξει, με ειλικρίνεια, θάρρος και εντιμότητα, ότι κανένα έγκλημα που περιβάλλεται από ιδεολογικό μανδύα, δεν μπορεί να δικαιολογηθεί και, πολύ περισσότερο, να αντιμετωπισθεί με συγκατάβαση και επιείκεια και όχι ως βαρύτατο ποινικό αδίκημα, που επιβάλλει την καθολική καταδίκη και την δίκαιη τιμωρία του, τότε είναι περίπου βέβαιον ότι, οι λεγόμενες «παράπλευρες απώλειες» θα στιγματίζουν την δράση εκείνων, που φιλάρεσκα καλύπτονται από την θαλπωρή του πολιτικού της λόγου.-
