Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΝΔΙΑΝΟΠΟΥΛΟΥ
Η χωρα πλεον εχει εθισθει σε κινησεις περιθωριου. Προοπτικες να ξεφυγει απο τον φαυλο αυτο κυκλο ολοενα ελαχιστοποιουνται. Οι παραλογισμοι της αριστερης ρητορικης μαζι με την νοοτροπια της αυθαιρεσιας, που συνοδευει συχνα καθεστωτικες μεταβολες επαναστατικης ομως φυσης, αρχιζουν να κυριαρχουν στον τοπο απονεκρωνοντας τα δημοκρατικα αντανακλαστικα της αστικης ταξης. Υφισταμενοι τις υπερβολες της ρητορικης μερους της νεας κομματικης εξουσιας, η αγανακτηση του μετριοπαθους αστικου πληθυσμου μετατρεπεται σταδιακα σε μουδιασμα, απογνωση και οργισμενη αποδοχη.
Δεν υπαρχει διεξοδος στην σιωπηλη λαικη κατακραυγη. Το υπολοιπο πολιτικο φασμα παιζει με τους παραδοσιακους πολιτικους κανονες που ομως στον κοσμο δεν προσφερουν διεξοδο και προοπτικη. Πριν απο μηνες κυβερνητικο στελεχος προκαλεσε ανοιχτα την μετριοπαθη αστικη ταξη μιλωντας για “τους μενουμε Ευρωπη” και το χαμενο παιχνιδι των προσπαθειων τoυς. Κανεις ομως απο την μετριοπαθη αντιπολιτευση δεν τολμησε να σηκωσει το γαντι. Και να ζητησει αναμετρηση των δυο κοσμων που συγκρουονται.
Τι εκφραζει δηλ ο ενας και τι εκπροσωπει ο αλλος. Επαναφεροντας ετσι τη χωρα στο κεντρο του πολιτικου διαλογου που κυριαρχει διεθνως και που χαρακτηριζει παντου τις δημοσιες εξελιξεις. Στο ονομα μιας ανερματιστης φοβιας για την οποια αναμετρηση με το ιερο εικονοστασι της Αριστερης λογικης, στην Ελλαδα η αστικη ταξη φοβαται την αντιπαραθεση. Κι εμμενει σε λογικες κατευνασμου, στρογγυλου πολιτικου λογου κι εξαλειψης καθε αιχμης απο την περιγραφη των αδικιων και της πραγματικης εκμεταλλευσης που πνιγουν σημερα την ελληνικη κοινωνια.
Η κοινωνια χωριζεται ολο και πιο βαθεια αναμεσα σε ‘αυτους που δινουν’ και σε ‘αυτους που παιρνουν’. Μελημα της κυβερνησης ειναι να πεισει πως αυτοι που παιρνουν ειναι συντριπτικα περισσοτεροι. Και πως οι αλλοι ειναι καταδικασμενοι απο τις συνθηκες να σκυψουν το κεφαλι και να υποστουν τις συνεπειες. Παθητικα η αντιπολιτευση αποδεχεται αυτη την συλλογιστικη. Αφενος μεν αποφευγοντας να αντισταθει στη λογικη της ‘κακομοιρης κοινωνιας’ που απαιτει λογης παροχες κι αφ ετερου αντιμετωπιζοντας ‘αυτους που παιρνουν’ σαν ενα αδιαπεραστο τειχος που αποτελει χασιμο χρονου η οποια προσπαθεια εκπορθησης του. Δεν τολμαει ετσι να μιλησει για απολυσεις στον δημοσιο τομεα λχ που μηδενιζουν ομως στην ουσια την προσπαθεια να πεισει για μειωσεις φορων. Και να εξηγησει σε πολλους δυσπιστους πως εχει προτασεις με προοπτικη που θα τους απελευθερωσουν απο τα σημερινα αδιεξοδα.
Το προβλημα δεν ειναι θεωρητικο. Ειναι απολυτης ουσιας. Ο αστικος κοσμος ‘που δινει’ αποκαρδιωνεται και το αποτελεσμα το δειχνει η στασιμοτητα στις δημοσκοπησεις. Σε ενα οικονομικο αλλα και πολιτικο περιβαλλον στο οποιο η κυβερνηση θα επρεπε να εχει ηδη συντριβει, διαπιστωνουμε ακατανοητες αντοχες και καποιες εκλαμψεις ανακαμψης. Η αντιπολιτευση οφειλει να διαβασει σωστοτερα την ελληνικη κοινωνια. Ξεπερνωντας τις συμβουλες των απολογητων της λεγομενης ‘κοινωνικης ευαισθησιας’.
Προερχομενες κατα βαση ειτε απο απολογητες της λεγομενης λαικης Δεξιας (βλ. επιβιωση μεσω ρουσφετολογιας) ειτε απο βετερανους της Αριστερας (αποφοιτους των σχολειων ζωης της ΚΝΕ). Η νεα κοινωνικη αναγνωση οφειλει να λαβει υπ οψιν τα αγχη και τις απογοητευσεις της καταπιεσμενης μεσαιας ταξης στην οποια πλεον ανηκουν και οι περιθωριοποιημενοι μισθοσυντηρητοι των χαμηλοτερων κοινωνικων στρωματων και οι βεβαρημενοι με εξοντωτικους φορους αγροτες.
Σε τελευταια αναλυση, ποιοι ειναι ‘αυτοι που δινουν’; Οι οποιοι και αποτελουν την κοινωνικη δεξαμενη που θα επρεπε συσσωμη να συχαινεται την κυβερνηση; Κατ’ αρχην οσοι εχουν στην κατοχη τους καποιας σημασιας περιουσιακα στοιχεια. Μικρη η μεγαλη ιδιοκτησια, χωραφια, κτηματα, αστικα η αγροτικα ακινητα, αυτοκινητο η καθε αλλου ειδους μεσο μεταφορας που πληρωνει τελη και φορους για να κινειται η και να μην μετακινειται. Ολοι εκεινοι επισης που κατεχουν την οποια μικρη η μεγαλη εμπορικη επιχειρηση και μεταποιητικη μοναδα που ειτε ειναι οικογενειακη επιχειρηση ειτε κατορθωνει να απασχολησει απο δυο ανθρωπους και πανω. Ολοι αυτοι ειναι καταδικασμενοι να καταβαλουν ουσιαστικα λυτρα στο κρατος, διχως την προσδοκια καποιας ανταποδοτικης βασικα υπηρεσιας η παροχης απο αυτο.
Δεν ειναι ομως μονο αυτοι. Κι οσοι προσφεφουν μισθωτες υπηρεσιες σε εναν η περισσοτερους εργοδοτες – ειτε με μπλοκακι ειτε μεσω μισθολογιου – βρισκονται ομηροι ενος συστηματος που τους επιβαρυνει συνεχως οχι για να καλυτερευση την καθημερινοτητα τους, αλλα για να συντηρησει δημοσιους φορεις και διορισμενους υπαλληλους. Το ιδιο και οι συνταξιουχοι της πραγματικης εργασιας, που πληρωνουν φορους απο αποδεκατισμενες απολαβες για τις οποιες θυσιασαν μια ζωη πανω στη λογικη ενος πλανου εξασφαλιαμενης αποστρατειας. Κι ολα αυτα γιατι; Ωστε μεσω εξωφρενικων αδικιων και παραλογων ρυθμισεων καποιοι να τρυπωσουν στο συνταξιοδοτικο συστημα και να το οδηγησουν ακομα και στα προ κρισης αδιεξοδα του.
Στοχος ολων αυτων ειναι η μακροημερευση του πλεγματος κρατικων ελεγχων και παρεμβασεων που κανει την ζωη ολων αυτων που πληρωνουν ουσιαστικα αφορητη και το μελλον αυτων που απαρτιζουν το δημοσιο πλεγμα εξασφαλισμενο. Κοινοτικος αξιωματουχος προσφατα ομολογησε πως ολες οι φορολογικες επιβαρυνσεις υπηρξαν επιλογες της κυβερνησης, προκειμενου να μην πειραξει τους φορεις του δημοσιου και να μην μειωσει δαπανες που θα πειραζαν τους βολεμενους τροπαιουχους.
Και ειναι εωλο το επιχειρημα πως πολλοι κι απ αυτους ‘δινουν’ μεσω φορων συνεισφεροντας στα βαρη. Δινουν κατ αρχην απο αυτα που ουτως η αλλως παιρνουν απο την κοινωνια. Δεν παραγουν πλουτο τον οποιο αποστερουνται – οπως ολοι οι υπολοιποι. Προσφατη μελετη εξ αλλου εδειξε πως καθε μια θεση απασχολησης στο Δημοσιο στοιχιζει περιπου οσο τρεις στον ιδιωτικο τομεα. Δηλαδη, χανονται τρεις θεσεις εργασιας στην υπολοιπη κοινωνια για καθε (κομματικο ουσιαστικα) διορισμο στο κρατος.
Ας αναλογισθει κανεις πως θα ησαν τα πραγματα αν ‘αυτοι που παιρνουν’ εμπαιναν επιτελους στο στοχαστρο με αντικειμενικο σκοπο την ανακουφιση της υπολοιπης κοινωνιας απο τα βαρη που της συσσωρευουν. Η οικονομικη ανακουφιση απο την απαλλαγη της κοινωνιας απο υποχρεωσεις που δεν της ανηκουν – οπως η εξασφαλιση απασχολησης στον δημοσιο τομεα προσωπικου που θαπρεπε να αναζητησει εργασια στην ιδιωτικη οικονομια, παροχες με μοναδικο στοχο την ψηφοθηρια κι οχι την καλυψη πραγματικων κοινωνικων αναγκων, αχρηστη γραφειοκρατια για δικαιολογηση απλα διορισμων κι αμοιβων – θα ηταν θεαματικη. Πιθανοτατα θα οδηγουσε σε καταργηση της οικονομικης επιτροπειας (μνημονια) που υφισταται η χωρα απο ευρωπαιους δανειστες και ΔΝΤ. Και θα οδηγουσε σε ενα μελλον απσλλαγμενο απο τον οποιο κινδυνο παλινδρομησης σε οικονομικα αδιεξοδα.
Οφειλει η Αντιπολιτευση να συνειδητοποιησει πως η κοινωνια δεν εχει αλλα περιθωρια υπομονης. Η οργη με τον υποαπασχολουμενο αλλα τεραστιο δημοσιο τομεα ξεχειλιζει. Ο κοσμος βαρεθηκε να υπομενει την ψευδεπιγραφη ρητορικη της φροντιδας δηθεν των αδυνατων, που σηματοδοτει στην πραξη διαφθορα, ακινησια και κατρακυλα σε αποτελματωση. Κοιταξτε τον κοσμο που υποφερει στα ματια. Και πες τε του επιτελους αυτα που θελει να ακουσει. Ξεπεραστε τις αλυσσιδες της πολιτικης ορθοτητας κι απευθυνθειτε σ αυτους που αποτελουν την κινητηριο δυναμη της κοινωνιας – σ’ αυτους δηλ. που δινουν. Καντε τους να αισθανθουν πως εκφραζετε τις αγωνιες τους.
Μια καινουργια ημερα τοτε θα ξημερωσει…
