Κύριε διευθυντά

Σχημάτισα τη γνώμη, σχετικά με τις απόψεις της γνωστής Αγγλίδας συγγραφέως Βικτόρια Χίσλοπ περί εμφυλίου πολέμου, όπως αυτές διατυπώθηκαν από την ίδια, στην «Κ» πρόσφατα, ότι ήταν καταφανώς μονόπλευρες, άκρως μεροληπτικές και τελείως αβάσιμες. Προφανώς έχει επηρεασθεί από τους ποικιλώνυμους ιστορικούς της Μεταπολίτευσης, οι οποίοι, σχεδόν εν τω συνόλω, διακρίνονται για την ανεπιφύλακτη αποδοχή των μύθων και των προκαταλήψεων, ακόμα θα έλεγα και τα έκδηλα ψεύδη της κυρίαρχης, κατά τη Μεταπολίτευση, κουλτούρας της Αριστεράς, η οποία αποφεύγει να ασχοληθεί με τις σιωπηλές «κρύπτες» του Εμφυλίου, που βρίσκονται όλες στην αριστερή όχθη της Ιστορίας.

Αναγράφεται, έτσι, επί λέξει, στη συνέντευξή της, ως συμπεράσματα της έρευνας της κ. Χίσλοπ: «…είδαν τα παιδιά τους να στέλνονται σε παιδουπόλεις». Ομως απαραίτητη προϋπόθεση για να εισαχθεί κάποιος ή κάποια στις φιλόξενες και σωτήριες παιδοπόλεις της αείμνηστης βασίλισσας Φρειδερίκης ήταν η σχετική αίτηση του κηδεμόνα τους. Η εκούσια προσέλευση τροφίμων στις παιδοπόλεις ήταν, θα έλεγα, χειμαρρώδης γιατί η καταστροφική δεκαετία του 1940, με πόλεμο κατά της φασιστικής Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας, η Κατοχή, και τέλος η ανελέητη εμφύλια διαμάχη, με υπαιτιότητα των κομμουνιστών, άφησαν τη χώρα καθημαγμένη οικονομικά και δημοσιονομικά πλήρως κατεστραμμένη, ενώ και η ύπαιθρος γνώρισε ανείπωτη φτώχεια. Η ζοφερή αυτή εικόνα της χώρας επιδεινώθηκε από την αγριότητα που επέδειξαν οι αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ, που προέβαιναν σε κατασχέσεις τροφίμων, βίαιες επιστρατεύσεις ανδρών και γυναικών, ακόμα και 15χρονων, αμφοτέρων των φύλων, εκτελέσεις «αντιδραστικών» ανδρών και γυναικών κ.λπ.

Στην περιοχή της Μουργκάνας, φέρ’ ειπείν, επεστράτευσαν τέσσερις νεαρές ξαδέλφες της μητέρας μου, εκ των οποίων οι δύο σκοτώθηκαν σε πολύνεκρες μάχες και άλλες δύο διεσώθησαν γιατί κατόρθωσαν να παραδοθούν στον εθνικό στρατό. Αλλά το πλαίσιο μιας επιστολής είναι περιορισμένο, γι’ αυτό κλείνω με δύο περιπτώσεις παιδιών που εισήχθησαν στις παιδοπόλεις.

Η πρώτη, η Γκόνη-Σιάνου Ευμορφία, ο πατέρας της «σκληρός κομμουνιστής», όπως η ίδια καταθέτει, αλλά ο ίδιος την οδήγησε στην παιδόπολη της Λάρισας και ο Τάσσης Γεώργιος σημειώνει ότι «αρχές του 1950 η μητέρα μου τα κατάφερε και με πήγε η ίδια στην (Παιδόπολη) Ζηρού» (βλ. Β. Σάνδρη, «Ηταν μια εποχή φωτιάς» εκδ. Επίκεντρο).

Η Καθημερινή 7 Nov 2026

Το άρθρο Η Βικτόρια Χίσλοπ και οι παιδουπόλεις… Του Αντώνη Βένετη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η παρατεταμένη, ούτως ειπείν, επικαιρότητα, για το τραγικό συμβάν στο ιατρείο της οδού Καρνεάδου στο Κολωνάκι, έφερε στην «επικαιρότητα» και τον αρχαίο φιλόσοφο και δεινό ρήτορα Καρνεάδη. Γεννήθηκε το 214 π.χ. σε μια πόλη του μεγάλου Πανελλήνιου, της Ελληνιστικής Εποχής, την Κυρήνη της Λιβύης. Πατρίδα του μαθητή του Σωκράτη, Αριστίππου, του ποιητή Καλλιμάχου, και του αστρονόμου Ερατοσθένη. Ισως το όνομά του να προέρχεται από τον μήνα Καρνείο (Αύγουστος) κατά τον οποίο γεννήθηκε. Να προσθέσω ακόμα ότι ένα ποίημα του Καβάφη αναφέρεται σε έναν έφηβο της Κυρήνης, «Κίμων Λεάρχου, 22 ἐτῶν, σπουδαστὴς Ἑλληνικῶν γραμμάτων (ἐν Κυρήνῃ)».

Σε πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε στην Αθήνα, μαθητής του φιλοσόφου Διογένη από τη Σελεύκεια. Σε ώριμη ηλικία έγινε Σχολάρχης της Ακαδημίας του Πλάτωνα.
Διεκρίθη ως φιλόσοφος, αλλά και ως ρήτορας, με βροντώδη φωνή και γι’ αυτό απεκαλείτο «μεγαλοφωνότατος», αλλά διέθετε και το χάρισμα της πειθούς. Ετσι όταν τα αθηναϊκά στρατεύματα λεηλάτησαν τον Ωρωπό το 156 π.χ., ο οποίος ήταν υπό την προστασία των Ρωμαίων, η Ρωμαϊκή Σύγκλητος επέβαλε στην Αθήνα, ως πρόστιμο, το υπέρογκο ποσό των 500 ταλάντων.

Για τη μείωση της ποινής μετέβη στη Ρώμη τριμελής πρεσβεία με επικεφαλής τον Καρνεάδη, ο οποίος έχαιρε μεγάλης απήχησης και κύρους. Ετσι, η εντυπωσιακή του ομιλία στη Σύγκλητο έπεισε τους Συγκλητικούς να μειώσουν τη χρηματική ποινή στα 100 τάλαντα. Η υψηλή δημοφιλία, όμως, του Καρνεάδη στη νεολαία της Ρώμης ενόχλησε τον φύλακα των ρωμαϊκών ηθών και παραδόσεων, τον περιβόητο τιμητή (κήνσορα) Μάρκο Κάτωνα, ο οποίος τον ανάγκασε να επιστρέψει στην Αθήνα και στην Ακαδημία του Πλάτωνα, όπου απεβίωσε, εν δόξη και τιμή, το 129 π.χ.

Με τη δημοσιότητα, όμως, του τραγικού περιστατικού της ομώνυμης οδού, πολλοί αναρωτήθηκαν στο άκουσμά του: «Καρνεάδης; Ποιος είναι αυτός;». Σε αυτή την ερώτηση προσπάθησα να δώσω μια απάντηση.

Το άρθρο Πόσα (δεν) ξέρουμε για τον Καρνεάδη… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Η Ελλάς δεν πολεμά για τη νίκη. Πολεμά για τη Δόξα. Και για την Τιμή της. Εχει υποχρέωση προς τον εαυτό της να μείνει άξια της Ιστορίας. Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες ένας λαός οφείλει, αν θέλει να μείνει μεγάλος, να είναι ικανός να πολεμήσει, έστω και χωρίς καμιά ελπίδα νίκης. Μόνο γιατί πρέπει».

Ιστορικό – επετειακό

– Ήταν αναπόφευκτη η εμπλοκή της Ελλαδας στον πόλεμο;

Ήταν, ναι. Η Ελλαδα δεν ήθελε να μπει στον πόλεμο. Είχε μεν σχέσεις πλήρους ευθυγράμμισης με τη Βρετανία, ο Βασιλιάς Γεώργιος Β´ ήταν αγγλοφιλος, αλλά μέχρι τοτε η ουδετερότητα ηταν εθνική στρατηγική επιλογή. Γι αυτό και επί μήνες κατάπινε τις προκλήσεις του Μουσολινι, ώστε να μη δώσει αφορμές εμπλοκής. Ο Χίτλερ δεν ήθελε ντε και καλά να επιτεθεί στην Ελλάδα (παρά το ότι τη θεωρούσε χώρα-δορυφόρο των Βρετανων). Η βαλκανική εκστρατεία δεν τον απασχολούσε ιδιαιτέρως, το φθινωπορο του ’40 δεν υπήρχε στο σχεδιασμό του. Ωστόσο οι προτάσεις που είχε ευθέως υποβάλει στην ελληνική πλευρά αφορούσαν την απώλειά δικών μας εδαφών υπέρ Βουλγάρων και Αλβανών. Ασφαλώς δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτές. Η Ελλαδα πλήρωσε τη ματαιοδοξία και τους στρατηγικούς υπολογισμούς του Μουσολινι, ο οποιος απο την ωρα που αποφάσισε να μπει στον πολεμο (Καλοκαίρι 1940) ήθελε να πλασαριστεί ως κυρίαρχος της Μεσογείου και των νοτίων Βαλκανίων στοχοποιώντας τη χώρα μας και, επιπλέον, να πλήξει τη Βρετανία η οποία την πιο κρίσιμη ώρα του πολέμου (Μάιο-Ιούνιο 1940) αρνήθηκε τον διαμεσολαβητικό του ρόλο (οπως π.χ. ειχε ζητήσει η Γαλλια) για έναν συμβιβασμό, ο οποίος θα του απέφερε σημαντικά οφέλη. Από την ωρα που η πατρίδα μας δέχτηκε επίθεση απο τον Μουσολινι, ηταν αναμενόμενο -αργά ή γρηγορα – να εμπλακεί πληρως στον πολεμο και μαλιστα με το συγκεκριμένο στρατόπεδο.

– Ήταν συνειδητή η απόφαση του Μεταξά για το ΟΧΙ;

Απολύτως. Ο Μεταξάς ηταν απολύτως εξαρτημένος απο τον βασιλιά. Αν ο βασιλιάς ήθελε να τον ξηλώσει σε ενα βράδυ, το έκανε χωρις να ανοίξει ρουθούνι. Και ο βασιλιάς ηταν πλήρως ευθυγραμμισμενος με τα βρετανικά συμφέροντα. Ωστόσο, ο Μεταξάς, με τον ρεαλισμό που αναμφιβόλως τον διέκρινε, διέβλεψε άριστα τις εξελίξεις, ζύγισε τα συμφεροντα της χώρας και πηρε τη σωστή αποφαση, η οποια συμβάδιζε και με το λαϊκό αίσθημα της εποχης. Τα ορθολογικά επιχειρήματα του Μεταξά αναπτύσσει ο ίδιος σε συνάντηση του με τους διευθυντής των αθηναϊκών εφημερίδων (την οποια παραθέτω στα σχολια, αξιζει να τη διαβάσετε) σε μια ανάλυση πραγματικά έξοχη, όσο και αποκαλυπτική.

Και ναι, έπαιξε ρόλο και η αυθόρμητη παλλαϊκή στάση υπέρ του πολέμου. Το κλίμα ενθουσιασμού και περηφάνειας στους δρόμους της Αθήνας τις ημέρες εκείνες περιγράφεται από όλες τις μαρτυρίες της εποχής. Και διαπερνούσε τους πάντες. Από τα φτωχόπαιδα που βλεπουμε στις φωτογραφίες της εποχής να φιλάνε τη μάνα τους και το εικόνισμα και να ανεβαίνουν στο τρένο για το μέτωπο, μέχρι τους διανοούμενους της εποχής, τον Κανελλόπουλο, τον Ελύτη, τον Θεοτοκά, που ζήτησαν να καταταγούν ως εθελοντές. Το Έθνος ήταν μια γροθιά.

– Πόσο καθοριστική ήταν η ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο;

Συμβάλαμε, ασφαλώς, αλλά δεν ήταν η πιο καθοριστική παράμετρος του πολεμου. Ναι, η νίκη μας επι των Ιταλών ηταν η πρωτη νίκη επί του Άξονα. Ναι, την ώρα που πανίσχυρες χώρες οπως η Γαλλία υποτάχθηκαν σε 20 μερες και αλλες μικρότερες μέσα σε ωρες, η Ελλαδα αντιστάθηκε επί μήνες – μόνη αυτή μαζί με την Βρετανία το φθινόπωρο του ´40 – δίνοντας ένα μήνυμα θάρρος και αντίστασης σε ολη την Ευρωπη. Ομως οι πιο καθοριστικές στρατιωτικά στιγμές για την έκβαση του ευρωπαϊκού πολέμου ηταν: α) η Δουνκέρκη, όταν ο Χιτλερ απέτυχε να διαλύσει τον βρετανικό στρατό, αποτυγχάνοντας ετσι να κερδίσει τον αστραπιαιο πολεμο που αρχικώς επιθυμούσε, δίνοντας παράλληλα στη Βρετανία τη δυνατότητα να συνεχίσει τον πολεμο, β) η Βόρειος Αφρική, η πρώτη ανακατάληψη εδαφών απο τους Ναζί – “το τελος της αρχής” οπως το χαρακτήρισε ο Τσωρτσιλ, γ) και κυρίως το ανατολικό μέτωπο, οταν ο Χιτλερ απέτυχε να υποτάξει την ΕΣΣΔ και ξεκίνησε το εξ´ ανατολών ξήλωμα. Τις μεγαλύτερες απώλειες συνολικά εκεί τις κατέγραψαν. Συνέβησαν κι αλλα σημαντικά γεγονότα (οπως π.χ. οι αποβασεις στη Σικελία και στη Νορμανδία, στις οποίες επίσης μετείχαν ελληνικά όπλα) αλλα τα πιο καθοριστικά κατα τη γνώμη μου ηταν αυτα τα τρία. Μαζί φυσικά με την είσοδο  των ΗΠΑ, η οποία έγειρε την πλάστιγγα δημιουργώντας μεγάλη διαφορά ισχύος υπέρ των συμμάχων.

– Πώς είδαν οι ξένοι τη στάση της Ελλάδας;

Η αναγνώριση της γενναιότητας και του αξιόμαχου ήταν καθολική. Η αρχική νίκη επί της Ιταλίας εξέπληξε τους πάντες. Ο Τσώρτσιλ έχει εκτενή αναφορά στο μνημειώδες έργο του, την Ιστορία του Β´ΠΠ. Περιοδικά όπως το Life και το ΤΙΜΕ έκαναν εξώφυλλα τη γενναιότητα του στρατού μας. Ο ίδιος ο Χίτλερ είχε πει σε ομιλία του στο Ράιχσταγκ «πολέμησαν με τέτοια ανδρεία και αυτοθυσία, που είναι αδύνατο να μην απονείμω στον ελληνικό στρατό την τιμή που του αξίζει», ενώ οι όροι παράδοσης του στρατού μας ήταν πολύ τιμητικοί. Δεν υπήρξαν αιχμάλωτοι (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) και οι αξιωματικοί κράτησαν τα ξίφη τους.

Η απόφαση του Τσολάκογλου για συνθηκολόγηση μετά την κατάρρευση του ελληνογερμανικού μετώπου είχε ρεαλιστική βάση. Έσωσε χιλιάδες ζωές από βέβαιο θάνατο, χιλιάδες στρατιώτες από αιχμαλωσία και – επίσης – επέτρεψε στα απομεινάρια του ελληνικού στρατού να διατηρήσουν ένα μέρος του αξιόμαχου και του δυναμικού τους, το οποίο αργότερα χρησίμευσε στη Βόρειο Αφρική και στις άλλες μάχες, αλλά και στη συγκρότηση εγχώριων αντιστασιακών ομάδων. Αυτό δεν θα ήταν εφικτό αν είχε εξολοθρευτεί όλος ο στρατός μας σε μια μάχη χωρίς καμία ελπίδα επιβίωσης.
Ελλείψει πολιτικής ηγεσίας, κάποιος έπρεπε να πάρει την ευθύνη. Το λάθος του Τσολάκογλου δεν ήταν η πρωτοβουλία για συνθηκολόγηση, αλλά που δέχτηκε να γίνει κατοχικός πρωθυπουργός. Εγκληματικό λάθος που δικαίως τον στιγμάτισε.

– Κέρδισε η Ελλάδα αυτά που θα μπορούσε απο τη συμμετοχή της στον πολεμο;

Οχι όσα θα μπορούσαμε. Πήραμε τα Δωδεκάνησα, ήταν σημαντικό. Όχι ομως τη Β. Ήπειρο, όπως θα μπορούσαμε και θα έπρεπε. Για την Κύπρο ούτε λόγος.  Αντιθέτως, μαλιστα, πρεπει να ειμαστε οι μόνοι απο τους νικητές που την επόμενη του πολέμου βρεθηκαμε τόσο αποδυναμωμένοι. Οχι μόνο λόγω των πολεμικών καταστροφών, αλλά και επειδή το πολιτικό κενό που δημιουργηθηκε απο την δικτατορία Μεταξά, τις παθογένειες του τότε πολιτικού κόσμου που έκαναν τις εξόριστες κυβερνήσεις αδύναμες, η Κατοχή καθαυτή και συγκεκριμενες (ολέθριες) πολιτικές αποφάσεις, οδήγησαν στον Εμφύλιο. Έτσι, την ώρα που έπρεπε να ειμαστε στο τραπεζι των νικητών που μοιράζονται τα λαφυρα, εμείς σφαζόμασταν μεταξύ μας, προσπαθώντας να αποφύγουμε τα χειρότερα. Τι να διεκδικήσουμε μετά κ τι να παρουμε…

– Ήταν τελικά η 28η Οκτωβρίου μια ιστορία γενναιότητας και μόνο;

Ναι, αλλά όχι μόνο αυτό. Πίσω από το αυθόρμητο και σπουδαίο ξέσπασμα περηφάνειας και αποφασιστικότητας του λαού μας και τις επιτυχίες στο Αλβανικό Μέτωπο, υπήρχε μια εξαιρετική προετοιμασία. Αξιόπιστα αμυντικά σχέδια. Σπουδαίοι και μπαρουτοκαπνισμένοι αξιωματικοί. Άψογη μυστική επιστράτευση. Υπήρχαν οι κινήσεις παραπλάνησης του εχθρού ώστε να μας υποτιμήσει και να έρθει με λιγότερες δυνάμεις. Υπήρχε σωστή και ρεαλιστική ανάλυση των δεδομένων για την τελική έκβαση του πολέμου ώστε να ταχθει η χώρα στη σωστή μεριά της ιστορίας. Δίπλα στη γενναιότητα υπήρχε η σωφροσύνη. Όπως πρέπει δηλαδή. Αν ο Δαυίδ ήταν μπούφος, ο Γολιάθ θα τον είχε κάνει μια χαψιά.

Και κάτι τελευταίο: Η γενιά του ’40 είναι η πιο αδικημένη της σύγχρονης ιστορίας μας. Έζησε τον πόλεμο, τη φρίκη της Κατοχής, την τραγωδία του εμφυλίου, την ανέχεια των μεταπολεμικών χρόνων. Άλλοι χάθηκαν στον πόλεμο, άλλοι στον Εμφύλιο, άλλοι συνεθλίβησαν στις μυλόπετρες της εσωτερικής πόλωσης που ακολούθησε. Πολλά φωτεινά μυαλά διαλύθηκαν και κυνηγήθηκαν, ακόμα και από τις ίδιες τις παρατάξεις τους. Κι όμως αυτή η γενιά, στάθηκε όρθια και συνέβαλε στην αναγέννηση μιας κατεστραμένης χώρας, όπως ήταν η Ελλάδα στα τελη της 10ετιας του ’40. Με το δικό της ιδρώτα συντελέστηκε το ελληνικό οικονομικό θαύμα των επόμενων ετών και χτίστηκε μια χώρα ελεύθερη, πρότυπο για όλη την περιοχή της.

Στη μνήμη της «γενιά των γενναίων», εκείνης που πήγε στο μέτωπο «με το χαμόγελο στα χείλη» και κέρδισε τον θαυμασμό ακομα και των εχθρών της, σε εκείνους που χάρισαν στην πατρίδα μας μια στιγμή μεγαλείου κι δόξας, αξίζει κάθε τιμή και κάθε ευγνωμοσύνη.
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940″

Δείτε και την εκπληκτική ανάλυση του Μεταξά στην ανακοίνωσή του στους αρχισυντάκτες των εφημερίδων στις 30 Οκτωβρίου 1940.

https://pheidias.antibaro.gr/1940/metaxas.htm

Το άρθρο Η ΗΡΩΙΚΗ ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ 1940 ΚΑΙ ΑΣ ΛΕΝΕ ΚΑΠΟΙΟΙ “ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΕΣ” ΑΡΛΟΥΜΠΕΣ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η φωτογραφία με τον χαιρετισμό του Musk στο βιβλίου του καθηγητή Κύρκου Δοξιάδη «Φασισμός και Καπιταλισμός» (εκδ. Τόπος) είναι – ταπεινά φρονώ – ένα συμβολικό δείγμα της εποχής, μια απαθανάτιση της ώσμωσης πλούτου – θεάματος, που «παράγει» επικίνδυνο ναρκισσισμό όσων ασκούν «πραγματική» εξουσία (δηλαδή αυτή της καπιταλιστικής θέσεως και ισχύος)

Στο βιβλίο του ο καθηγητής Δοξιάδης μας υπενθυμίζει την αθέατη αλλά ιστορική γειτνίαση του φασιστικού φαινομένου με την (υπερ) καπιταλιστική κυρίαρχη πραγματικότητα.

Και πριν μιλήσω για το αναλυτικό του και εύστοχο περιεχόμενο, μου έρχεται αυθόρμητα στο νου ο τίτλος ενός βιβλίου του 1971 των μεγάλων στοχαστών Deleuze- Guattari – «Καπιταλισμός και Σχιζοφρένεια»

Μόνο που η σχιζοανάλυση τους δεν «πιάνει» τον δισεκατομμυριούχο επικίνδυνο ιδιοκτήτη των επιθυμητικών μηχανών, αυτών που μας είχαν υποδείξει πριν τόσες δεκαετίες οι Γάλλοι στοχαστές.

Ο Musk – και αυτού του είδους η νέα ολιγαρχική κυρίαρχη τάξη, τόσο λίγων αλλά τόσο ισχυρών – είναι η προσωποποίηση της ιστορικής συσσώρευσης ισχύος και ύβρεως.

Αυτό που ο συγγραφέας Κ. Δοξιάδης στο βιβλίο του ονομάζει «η ολοκλήρωση μιας σχέσης».

Μια σχέση που επισημαίνει τις βαθιές ρίζες της, της αθέατες πτυχές της, που παρά πολύ εύστοχα αναλύει μεταξύ άλλων στο κεφάλαιο «επιστημονική ορθολογικότητα και γενικευμένη υποαξία» αλλά εξ ίσου περιγραφικά και στο ιδιαίτερα ενδιαφέρον κεφάλαιο «σύγχρονος μιλιταρισμός και καπιταλιστικός εκφασισμός»

Το βιβλίο δεν έχει απλά σκοπό να μας δείξει τις δομικές μεταλλάξεις του φασισμού και του καπιταλισμού, τον εγγενή αυταρχισμού του δεύτερου και την γενικευμένη απολυταρχία του πρώτου, με τις μικροεξουσίες να κυριεύουν τον ανθρώπινο βίο.

Ο συγγραφέας, ως πολιτικός φιλόσοφος, ανησυχεί για την εμφανή πλέον έκφραση της γενικευμένης τάσης ολοκληρωτικού ελέγχου, για την πλανητική συνθήκη της καθολικοποίησης των εμπορευματοποιημένων σχέσεων παραγωγής, θεάματος, επικοινωνίας και εξουσίας.

Αντιλαμβάνεται και παραθέτει προβληματισμούς (αυτό φαίνεται σε κάθε σχεδόν κεφάλαιο και θεματική ενότητα) για το γεγονός ότι ο καπιταλισμός των ΗΠΑ βρίσκεται σε φάση αναδόμησης και ακραίας επιθετικότητας.

Και αυτό επιταχύνει το βίαιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η απειλή είναι υπαρκτή και είναι η συγκέντρωση της εξουσίας και του πλούτου στα χέρια πολύ λίγων ανθρώπων άσχετα αν «πάντα έτσι ήταν τα πράγματα».

Ο Musk και η ελίτ της Silicon Valley ελέγχουν τον Trump, αφού του χορήγησαν δις δολάρια.

Αλλά κυρίως, ελέγχουν την πληροφορία και τον καθοριστικό ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης, τον καταλύτη που θα οδηγήσει στην επιτάχυνση του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών στον κόσμο του σύγχρονου ολοκληρωτικού καπιταλισμού.

Το κάθε ψηφιακό υποκείμενο σε κάθε γωνιά της γης θα αντιμετωπίζεται πλέον ως μέρος ενός χαώδους τεχνοοικονομικού και εξουσιαστικού πλέγματος, ενός καθεστώτος νοητικής διακυβερνησιμότητας που θα απλώνεται σε κάθε σημείο της ύπαρξής του.

Τον καθηγητή Δοξιάδη προβληματίζει όχι μόνο η βίαιη μετάλλαξη του κοινωνικού φιλελευθερισμού σε ένα υπερεπικοινωνιακό και υπαρξιακό καθεστωτικό βιοπολιτικό σύστημα, καθυπόταξης.

Αλλά και η εσωτερική μετάλλαξη της φασιστικής ιδεολογίας, αυτό το άρρητο ναζιστικό σινιάλο που παράγει το σύστημα.

Και που περνάει μέσα από την έξυπνη κυβερνητική σύζευξη γεωπολιτικών και μικροοικονομικών θεμάτων.

Ονομάζει «ανεστραμμένο είδωλό του ναζισμού» αυτό που δεν βλέπουμε από το δήθεν ευαίσθητο φιλοευρωπαϊκό κίνημα ανησυχούντων, και εδώ στην Ελλάδα.

Και μας κρούει τον κώδωνα του κινδύνου αφού κάθε χώρα – ειδικά στην ανομοιογενή Ε.Ε. – θα είναι πλέον χωροχρονική επικράτεια ηγεμονίας της ψηφιακής αυτοκρατορίας μιας παρέας γύρω από τον Trump και τον Musk, γύρω από τις νέες δηλαδή καπιταλιστικές νόρμες.

Όταν οι μάζες ταυτίζουν το συμφέρον τους με τις καλές προθέσεις των ολιγαρχόν, τότε η οικονομία καταργεί τη δημοκρατία μέσω της πολιτικής.

Αυτό είναι που ο συγγραφέας θέλει να δείξει: αυτή την εσκεμμένη ηθική ηλιθιότητα των καπιταλιστικών ταξινομήσεων που συσκοτίζει ανισότητες.

Ως γνήσιος αριστερός, ο συγγραφέας ταρακουνάει στο δεύτερο μέρος του βιβλίου τα λιμνάζοντα νερά στον χώρο της πολιτικής ορθότητας και του νομικισμού που σκέπασε τόσο το ελληνικό όσο και όλο το δυτικό αριστερό κίνημα.

Επισημαίνει τις παγίδες της διττής γενεαλογικής ιδεολογίας κινημάτων και τάσεων και προτείνει ένα reset επανίδρυσης στον αντικαπιταλιστικό δρόμο, στην επαναφορά της τροχιάς και του σκοπού των αριστερών κομμάτων και πολιτικών προτάσεων (στον «δημοκρατικό δρόμο» όπως απλά και κατανοητά λέει)

Το βιβλίο είναι ό,τι πιο πολύτιμο μπορεί κανείς να διαβάσει ώστε να ενώσει το παζλ της ανησυχίας του σχετικά με το θεωρητικό υπόβαθρο των φαινομένων που ζούμε.

Αρκεί – ως αναγνώστης – να θέλει να ανησυχήσει, να θέλει να βγει από την «μπλόφα» όπως λέει και ο καθ. Δοξιάδης, που εγκαταστάθηκε στα μυαλά και στον βίο μας : «Μα δεν μπορεί ο καπιταλισμός όντως να ταυτίζεται με τον φασισμό»….

Το άρθρο Μια επικίνδυνη ώσμωση… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το 1923 ο Γερμανός συνθέτης Χανς Λάιπ, που είχε πολεμήσει στα λασπωμένα χαρακώματα Α΄ Π.Π., είχε την έμπνευση να γράψει, περισσότερο σαν ποίημα, για ένα κορίτσι που περίμενε κατώ από φανοστάτη, έξω από τον στρατώνα, τον στρατευμένο της αγαπημένο, και να την βαφτίσει με το μαγικό όνομα Λιλή Μαρλέν.

Το 1938 ο συνθέτης Νόρμπερτ Σούλτσε το μελοποίησε, και έκανε ζωηρό το σκοπό, σε ρυθμό εμβατηρίου.

Το τραγούδησε πρώτη η Λάλε Άντερσεν, μία σχετικά άσημη τραγουδίστρια, με βαθιά κάπως βραχνή και αισθησιακή φωνή.

Λίγο αργότερα, με την έναρξη του Β΄ Π.Π., ο πόλεμος το απογείωσε και εκατομμύρια στρατιωτών σε όλα τα μέτωπα το έχουν στα χείλη τους.

Έτσι, από τον Ραδιοσταθμό του Βελιγραδίου που είχαν κατακτήσει οι Γερμανοί το 1941, και τον ενίσχυσαν με ισχυρό πομπό, τα ραδιοκύματα έφταναν στα γερμανικά στρατεύματα του Άφρικα Κορπς, που τα διοικούσε ο θρυλικός στρατηγός Έρβιν Ρόμελ, στην έρημο της Βόρειας Αφρικής.

Το τραγούδι άρχιζε με ένα σάλπισμα και μια τυμπανοκρουσία και συνέχιζε μέχρι τέλους με ένα ζωηρό στρατιωτικό ρυθμό.

Τα λόγια του μιλούσαν στην ψυχή των στρατιωτών που ήσαν μακριά από τις αγαπημένες τους, νοσταλγικά και τρυφερά.

Κυρίως, όμως, είχε το ρεφραίν, που όλοι μπορούσαν να το τραγουδήσουν χαρούμενα:

«Κοντά στον στρατώνα μπρος στον μεγάλο πύργο υπήρχε ένα μεγάλο φανάρι και υπάρχει ακόμα εκεί. Εκεί θα ξαναβρεθούμε, στο φανάρι θα σταθούμε,μοναδικη Λιλή Μαρλέν (δις)».

Γρήγορα το υιοθέτησαν και οι Βρετανοί στρατιώτες που άκουγαν και αυτοί τον Ραδιοσταθμό του Βελιγραδίου.

Έτσι το 1944 η Λιλή Μαρλέν είχε γίνει η μεγαλύτερη παγκόσμια επιτυχία, σε πολεμική περίοδο.

Τον τραγουδούσαν κάπως φάλτσα και ζωηρά οι στρατιώτες των αντιπάλων στρατοπέδων.

Τελείωνε με μια αισιόδοξη προοπτική «…εμείς θα στεκόμαστε πάντα στο φανάρι, μ’ εσέ Λιλή Μαρλέν».

Το άρθρο Η μοναδική Λιλή Μαρλέν… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Αρκετοί πλέον το ψιθυρίζουμε μεταξύ μας : η ζωή εν μέρει εξαρτάται όχι μόνο από τους πολιτικούς, αλλά και από τις περίφημες αγορές, δηλαδή από τις διαθέσεις και τις ορέξεις μεγαλοτραπεζιτών και μεγαλοχρηματιστών, κυρίως στο Μanhattan της Ν. Υόρκης και το City του Λονδίνου.

Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο έχει κατοχυρώσει ιστορικά μια μοναδική ιδιότητα: να κυκλώνει τις κοινωνίες στα δίχτυα του φόβου και της ανασφάλειας.

Κατάρρευση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, πτώση δεικτών και όλα τα συνεπακόλουθα.

Στη δίνη των κερδοσκοπικών κεφαλαίων μπλέκονται οι τιμές μετοχών, ομολόγων, εμπορευμάτων, και τελικά επηρεάζουν τα εισοδήματα και την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων ατόμων.

Η ζωή μας συνδέεται ξεκάθαρα και πίσω από γεωπολιτικά παίγνια, με τα στοιχήματα και τα πονταρίσματα σε πλατφόρμες υψηλής συχνότητας συναλλαγών στα χρηματιστήρια.

Το μοχλευμένο χρήμα (αέρας) δείχνει τον δρόμο : ποντάρετε στη μετοχή της ανασφάλειας, στο ομόλογο της αβεβαιότητας, στο προθεσμιακό συμβόλαιο της κρίσης.

Και σε αυτή την προθεσμιακή αγορά του φόβου κερδίζει όποιος ανοίξει θέσεις υπέρ του αστάθμητου παράγοντα, του απρόβλεπτου.

Σήμερα η παγκόσμια αστάθεια των πολέμων και η ακρίβεια συνυπάρχει με τέλεια υπερκινητικότητα κεφαλαίων, γρήγορα αντανακλαστικά παρεμβατικών αρχών (κεντρικές τράπεζες) και κρατική πυρόσβεση με νεοκεϋνσιανές συνταγές τόνωσης της ζήτησης και διατήρησης ομαλής κυκλοφορίας του χρήματος.

Τι δεν βλέπουν οι κοινωνίες πίσω από την χρηματιστηριακή αυτή κορύφωση ;

Ότι αυτή η διαστροφική εμμονή της επιθυμίας για ξέφρενο και γρήγορο κέρδος, κατέστρεψε την «θεωρητική σταθερότητα» των κεφαλαιαγορών, αποσύνδεσε την παραγωγή από τις πωλήσεις και τα πλασματικές κεφαλαιοποιήσεις, και τώρα απειλεί πλέον και τις πραγματικές οικονομίες.

Η χρηματοοικονομική επιστήμη, εργαλείο στα χέρια των δυνατών του χρήματος, ορίζει τη διακύμανση ως βασική παράμετρο αστάθειας των αγορών.

Αυτή η παράμετρος είναι ουσιαστικά που ποσοτικοποιεί την επιθυμία και οδηγεί στην ανασφάλεια.

Άλλωστε ζούμε στη σκιά συσχετίσεων και συνδιακυμάνσεων μεταξύ τιμών που ποτέ δεν μετράμε στην καθημερινότητά μας, αλλά κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, ρυθμίζουν ερήμην μας (100 $ το βαρέλι πετρελαίου, 4,200 η ουγκιά χρυσού, 5,20% το 30ετές ομόλογο ΗΠΑ)

Δουλειά των χειριστών του παγκόσμιου χρήματος είναι να γεννούν και να διαχειρίζονται τον κίνδυνο.

Δημιουργείται – για την ακρίβεια- μια ολόκληρη γραμμή συναρμολόγησης του κινδύνου, που στηρίζεται στον πυρήνα της ανθρώπινης επιθυμίας για κέρδος και απόδοση.

Στα πανεπιστήμια διδαχθήκαμε δήθεν χρήσιμα εργαλεία αναχαίτισης αυτού του ρίσκου.

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για εργαλεία ώστε η κοινωνική επιθυμία για εύκολο χρήμα, να επενδύεται σε έναν ατέρμονης διαδικασίας κύκλο διαχείρισης, όπου το διαμεσολαβητικό έσοδο των μεσαζόντων είναι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα.

Οι αγορές αναλαμβάνουν να τις ομογενοποιήσουν τις φοβίες των πολλών και να τις πετάξουν στη χοάνη των χρηματιστηρίων.

Στα παίγνια δηλαδή μηδενικού αθροίσματος, όπου όλα τα μαζεύουν οι πιο γρήγοροι παίχτες, με τη μεγαλύτερη ρευστότητα.

Η υπερταχεία κυκλοφορία της πληροφορίας στα χρηματιστήρια στηρίζεται στα υψηλής συχνότητας ρομποτάκια συναλλαγών (high frequency trading) δηλαδή αλγοριθμικούς υπολογιστές γύρω από τη Wall Street, με καλωδίωση και servers που δημιουργούν βάσεις δεδομένων για να «παίζουν» με τα νανοδευτερόλεπτα εκτέλεσης των εντολών αγοράς και πώλησης αξιογράφων (μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, νομίσματα κ.α)

Το φαινόμενο καλείται front running και φυσικά συνεπάγεται τεράστια κέρδη για τους έχοντες τέτοια λογισμικά συναλλαγών.

Αυτή η «σκοτεινιά» περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο στο συγκεκριμένο βιβλίο. Εκεί που τα μαύρα κουτιά της παγκόσμιας οικονομίας γεννούν χρήμα από το χρήμα και από τον αέρα- όχι από την παραγωγή.

Η αθέατη αυτή υπερταχύτητα (κλάσματα δευτερολέπτων) συν την ανωνυμία των συναλλαγών μέσα σε ιδιωτικές πλατφόρμες, είναι ο ισχυρός συνδυασμός που καθιστά το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα παράγωγα εργαλεία του, ακόμη πιο ισχυρά όπλα μαζικής καταστροφής για τις οικονομίες και τις κοινωνίες …

Το άρθρο Η σχεδιασμένη σκοτεινιά των αγορών… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Διέκρινα, θα έλεγα, σε κείμενο συνεργάτη της «Κ» της 19.7.2026, το σύνδρομο της «υπεροψίας της υψηλής κουλτούρας».

Ο συντάκτης του κειμένου, αναφερόμενος στη μεταπολεμική Ελλάδα, εκφράζεται μ’ έναν καταφρονητικό τρόπο για την παράταξη της δεξιάς, η οποία πρωτοστάτησε στην αναχαιτηση της κομμουνιστικής απειλής των ετών 1943–1949.

Ενώ, λοιπόν, ο κομματικός στρατός του ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1949 ηττήθηκε, κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», οι οποίες επεβλήθησαν με τις λόγχες του Σοβιετικού Στρατού.

Παρά ταύτα, το ΚΚΕ ουδέποτε απεδέχθη την ήττα του.

Απλώς έθεσε τα όπλα παρά πόδας.

Έτσι διατυμπάνιζε και διεκήρυττε ότι, ανασυγκροτούμενος, θα επανήρχετο από τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ελλάδα, για να επιτύχει την πλήρη σοβιετοποίηση αυτής.

Στις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού» όπου κατέφυγε έπραττε το παν για την στρατιωτική του εκπαίδευση και 1.100 πιστά του στελέχη, μόνο στη Σοβιετική Ένωση, εφοίτησαν και εκπαιδεύτηκαν στις πιο σκληρές στρατιωτικές σχολές, ώστε να είναι έτοιμος ο ΔΣΕ να εισβάλει στην Ελλάδα, με τη σύμπραξη των Βορείων της «Λαϊκών Δημοκρατιών», και, νικητής και τροπαιούχος, να στήσει στην Ακρόπολη την Κόκκινη Σημαία.

Βλέπε την κεντρώα εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 9.7.1950, κατά την οποίαν «ο Ραδιοφωνικός σταθμός των Ελλήνων συμμοριτών μετέδωσεν άρθρο συνεργάτου του υπό τον τίτλον «Ας το καρφώσουν καλά στο μυαλό τους» εις το οποίο διακηρύττεται αναφανδόν, ότι θα επαναληφθή ο ένοπλος αγώνας κατά της Ελλάδος, τη συνδρομή των Λαϊκών Δημοκρατιών».

Επηκολούθησε παράνομη είσοδος στη χώρα δεκάδων επίλεκτων στελεχών του ΚΚΕ, με σκοπό την ανασύσταση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, ώστε να είναι έτοιμος να υποδεχθεί ανά πάσα στιγμή τα μάχιμα τμήματα του ΔΣΕ.

Για τον συντάκτη, όμως, της «Κ» της 19.7, η Ελλάδα έπρεπε να αγνοήσει όλες αυτές τις προετοιμασίες πολέμου και ακόμα να επιτρέψει την άνευ όρων επιστροφή του ΚΚΕ, που αιματοκύλησε τη χώρα.

Αυτό, προφανώς, υπονοεί η φράση «ενός ανύπαρκτου πολεμικού κομμουνιστικού κινδύνου».

Είναι ακόμα προφανές ότι μάλλον ασπάζεται την woke αντίληψη, κατά την οποίαν κρίνουμε το παρελθόν με τη γνώση του παρόντος.

Αυτά απο τον υποσημειούμενο, ο οποίος στην πρώτη δεκαετία της ζωής του γνώρισε ακουσίως την «Λαϊκή Δημοκρατίας» της Μουργκάνας, της Αλβανίας, και της Ουγγαρίας.

Το άρθρο Μία woke αντίληψη της Ιστορίας… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κύριε διευθυντά

Στο ερώτημα της επιστολής του επιστολογράφου κ. Γεωργίου Τόλη με τίτλο «Ενα παιδί ρωτάει για τον εμφύλιο», στην «Κ» της 12.9.2026, θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω.

Οι «εχθροί» των λεγόμενων αντιστασιακών ομάδων που ελέγχονταν από το ΚΚΕ, ήταν στην ύπαιθρο, προεχόντως οι σοβαροί νοικοκυραίοι, οι οποίοι εθεωρούντο «αντιδραστικοί» και προφανώς τέτοιος εθεωρείτο, από το ΚΚΕ, ο πατέρας του κ. Τόλη, ο οποίος, λίαν οξυδερκής, αντελήφθη τους –όχι απώτερους– σκοπούς των κομμουνιστών, που ήταν η πλήρης κατάληψη της εξουσίας, μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Ετσι εκείνοι που επέχαιραν κατά το αποκορύφωμα της «κόκκινης τρομοκρατίας», κατά τα Δεκεμβριανά του 1944, δεν ήταν οι Αγγλοι, αλλά οι Ελληνες δωσίλογοι οι οποίοι είχαν ακολουθήσει τους υποχωρούντες Γερμανούς, και κατέφυγαν στη ναζιστική Γερμανία. Τούτο συνάγεται από την εφημερίδα «ΕΛΛΑΣ», η οποία στο φύλλο αυτής της 19.12.1944, έγραφε: «Ο γερμανικός σταθμός του Μπρεσλάου εις την εκπομπήν του 6.30’ μ.μ. της 17ης τρέχοντος μετέδωκε δηλώσεις του “Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως” Τσιρονίκου! Οτι αύτη τίθεται αλληλέγγυος και παρά το πλευρόν του ΕΛΑΣ και του συνεχιζομένου διά την ελευθερίαν του Ελληνικού Λαού αγώνος! […]».

Και ορθώς ο πατέρας του κ. Τόλη αναφερόταν εις την Β. Ηπειρον, που μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα, αλλά κατά τα Δεκεμβριανά, ενώ η τύχη της Ελλάδος εκρίνετο στα οδοφράγματα της Αθήνας, οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Βελουχιώτη και τον Σαράφη, μετέβησαν στην Ηπειρο, για να εμποδίσουν τον Ζέρβα να απελευθερώσει τη Β. Ηπειρο.

Σχετική επιστολή μου στην «Κ» της 5.12.2025.

Η Καθημερινή 25 Sep 2026

Το άρθρο Τα «Δεκεμβριανά» και οι δωσίλογοι… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η χώρα που… πληρώνει τους πολίτες της για να διαβάζουν βιβλία στη «σκιά» της έκρηξης της AI… Της Καλλιρόης Πεπονή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή τις τελευταίες μέρες, που τόσος κόσμος μαζεύτηκε και θρήνησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, και τόσοι άνθρωποι στα αμάξια ακούνε τα τραγούδια του, δημοσιεύτηκαν αρκετές αναλύσεις και απόψεις – μερικές κάπως υπερφιλοσοφημένες και κοινωνιολογικές, και μερικές απλά «ανθρώπινες».

Όμως για κάποια φαινόμενα, όπως το αυθόρμητο λαϊκό συναίσθημα, καλό είναι να πετάμε τις τηβέννους του κοινωνικού κατήγορου, και την ψευτοκουλτούρα του ποιοτικού από πάνω μας, και απλά να σιωπούμε, να σκεφτόμαστε, και κυρίως να νιώθουμε.

Να νιώθουμε πρώτα απ όλα τους πολλούς. Και να σκεφτόμαστε γιατί άραγε ταυτίζονται σε επιλογές, βιώματα , ανάγκες, συναισθήματα.

Και δεν βλάπτει να ψάχνουμε την μεγάλη εικόνα, να θυμόμαστε Χρήσιμο βιβλίο που μας θυμίζει κυρίως ότι στο Μπουρνάζι, στη Νίκαια, στο Αιγάλεω, και στην δυτική Αττική γενικότερα, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα : όχι των celebrities και των bistro ή των πολυτελών clubs των νότιων και των βόρειων προαστίων.

Συστήνω λοιπόν ένα βιβλίο γραμμένο από την Ναταλία Κουτσογέρα, κοινωνική ανθρωπολόγος στο Πάντειο, που προ δύο ετών έγραψε για την πολιτισμική και «αισθητική» συμπεριφορά, και κυρίως τις επιτελέσεις του λαϊκού στις υποκειμενικότητες, κάτι που αφορά αυτούς ακριβώς «τους πολλούς» στην νεοελληνική κοινωνία.

Αξίζει να το μελετήσουμε ώστε να γειωθούμε με την πραγματικότητα – να αναρωτηθούμε και να καταλάβουμε πχ γιατί το λαϊκό τραγούδι άλλαξε, γιατί το πολιτισμικό στοιχείο είναι αποτυπωμένο σε κάθε εποχή με διαφορετικό τρόπο – από αυτόν που σχολιάζουν στήλες «ποιοτικών» και «καλλιτεχνικών» κριτικών ή αναρτήσεις στα social άλλου ύφους, άλλης αισθητικής.

Η συγγραφέας ξεκινάει ψάχνοντας το διασκεδαστικό ίχνος στην νεολαία – και όχι μόνο – της Δυτικής Αττικής, εκεί που ζει ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Αφού επισκεφθεί έννοιες αναγκαίες και επιστημολογικούς προσανατολισμούς, ως ανθρωπολόγος ερευνήτρια εξετάζει πώς λειτουργούν τα μουσικά και καλλιτεχνικά μοτίβα στους «λαϊκούς» νεανικούς πληθυσμούς.

Ουσιαστικά μας ξεναγεί στο τι σημαίνει σήμερα, στην ψηφιακή εποχή – όπου οι τάξεις και η αισθητική αναμιγνύονται -«νεανικοί πολιτισμοί»

Πώς βιώνει στην πραγματικότητα την νύχτα και την διασκέδαση ο ντελιβεράς, η σερβιτόρα, ο φοιτητής που κάνει και μεροκάματο, το παιδί που δεν σπουδάζει αλλά επιβιώνει με μια τέχνη ή μια ειδικότητα χειρωνακτικής εργασίας.

Το βιβλίο μας δείχνει γιατί πχ το τραπ κατέλαβε τον κόσμο των νέων – κυρίως στις δυτικές συνοικίες- γιατί το pop ελαφρολαϊκό τραγούδι κυριαρχεί ξανά στην νυχτερινή λαϊκή διασκέδαση.

Η Κουτσογερα επεξεργάζεται ως επιστήμονας τις χωροχρονικές οριοθετήσεις, τις μεθοδολογικές διαδρομές ώστε να κατανοήσει ( και να μας κάνει να προβληματιστούμε) αυτήν την ζήτηση για «τρέλα», για εκκεντρικότητα : αυτή την σχέση πχ ακόμα και ναρκωτικών ουσιών και μουσικών ακουσμάτων, που δίνει ενδεχομένως ψευδαισθητικές διεξόδους σε φτωχά λαϊκά παιδιά, που καταναλώνουν ποτό και χρόνο μαζί, χαμένα μερικά μέσα σε μη προσδιορισμένες έμφυλες ταυτότητες, με ευνουχισμένα όνειρα ενίοτε, ή με ροπή να βγουν έξω από την «δύσκολη» σκηνή της οικογένειας, της γενεαλογίας, της εθνογραφικής βιοπάλης.

Κάνει ανάλυση του στιχουργικού και οπτικο-ακουστικού περιεχομένου των μουσικών επιλογών, ώστε να δείξει πώς πχ η εμπορική χιπ χοπ μουσική (ραπ και τραπ) διασταυρώνονται με τα λαϊκά παλιά τραγούδια για να παραγάγουν ροές νοημάτων και ανάμεικτα συναισθήματα.

Παρατηρεί και καταγράφει την απλωμένη «ψυχική ευφορία» και το πως υποχώρησε η ξενομανία πχ των νεολαίων από τα ‘80s και τα ‘90s στις σημερινές επιλογές : στις «συναισθαντικές επιτελέσεις στο ελληνάδικο, στη λαϊκή και τραπ μουσική»

Η συγγραφέας βλέπει το συμβολικό κεφάλαιο πίσω από την λαϊκότητα και την πολιτισμική επιλογή των νέων, και εξηγεί αυτή την «αναπαραστατική οριακότητα» που επικρατεί (πχ το παράδειγμα των επικίνδυνων πως «εκφράζεται», το φύλο με την μουσική, γιατί κυριαρχεί η αισθητική των θηλυκοτήτων αλλά και γιατί ταυτόχρονα μπορεί να έχουμε σε νέα αγόρια αρρενωπές «επιτελέσεις της κοινωνικής οδύνης, του ερωτικού πόνου και της αλητείας»

Το βιβλίο ουσιαστικά εξηγεί την κοινωνιολογική διάσταση του «ελληνάδικου» που περιλαμβάνει μαζί λαϊκή και τραπ μουσική, μια αναπαραστατική μίξη από αποδομημένες ταυτότητες, και μας δείχνει πώς δομείται το φαίνεσθαι του εαυτού (μια ενδεχομένως “άλλη” δήλωση ταυτότητας) σε αγόρια, κορίτσια, gay, bisexuals, μέσω της μουσικής έκφρασης και της μαζικής εκδοχής, της λαϊκότητας ….

Το άρθρο «Γέννημα θρέμμα Δυτικής Αττικής»… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.