Αρκετοί πλέον το ψιθυρίζουμε μεταξύ μας : η ζωή εν μέρει εξαρτάται όχι μόνο από τους πολιτικούς, αλλά και από τις περίφημες αγορές, δηλαδή από τις διαθέσεις και τις ορέξεις μεγαλοτραπεζιτών και μεγαλοχρηματιστών, κυρίως στο Μanhattan της Ν. Υόρκης και το City του Λονδίνου.

Το χρηματιστηριακό κεφάλαιο έχει κατοχυρώσει ιστορικά μια μοναδική ιδιότητα: να κυκλώνει τις κοινωνίες στα δίχτυα του φόβου και της ανασφάλειας.

Κατάρρευση χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, πτώση δεικτών και όλα τα συνεπακόλουθα.

Στη δίνη των κερδοσκοπικών κεφαλαίων μπλέκονται οι τιμές μετοχών, ομολόγων, εμπορευμάτων, και τελικά επηρεάζουν τα εισοδήματα και την καθημερινότητα δισεκατομμυρίων ατόμων.

Η ζωή μας συνδέεται ξεκάθαρα και πίσω από γεωπολιτικά παίγνια, με τα στοιχήματα και τα πονταρίσματα σε πλατφόρμες υψηλής συχνότητας συναλλαγών στα χρηματιστήρια.

Το μοχλευμένο χρήμα (αέρας) δείχνει τον δρόμο : ποντάρετε στη μετοχή της ανασφάλειας, στο ομόλογο της αβεβαιότητας, στο προθεσμιακό συμβόλαιο της κρίσης.

Και σε αυτή την προθεσμιακή αγορά του φόβου κερδίζει όποιος ανοίξει θέσεις υπέρ του αστάθμητου παράγοντα, του απρόβλεπτου.

Σήμερα η παγκόσμια αστάθεια των πολέμων και η ακρίβεια συνυπάρχει με τέλεια υπερκινητικότητα κεφαλαίων, γρήγορα αντανακλαστικά παρεμβατικών αρχών (κεντρικές τράπεζες) και κρατική πυρόσβεση με νεοκεϋνσιανές συνταγές τόνωσης της ζήτησης και διατήρησης ομαλής κυκλοφορίας του χρήματος.

Τι δεν βλέπουν οι κοινωνίες πίσω από την χρηματιστηριακή αυτή κορύφωση ;

Ότι αυτή η διαστροφική εμμονή της επιθυμίας για ξέφρενο και γρήγορο κέρδος, κατέστρεψε την «θεωρητική σταθερότητα» των κεφαλαιαγορών, αποσύνδεσε την παραγωγή από τις πωλήσεις και τα πλασματικές κεφαλαιοποιήσεις, και τώρα απειλεί πλέον και τις πραγματικές οικονομίες.

Η χρηματοοικονομική επιστήμη, εργαλείο στα χέρια των δυνατών του χρήματος, ορίζει τη διακύμανση ως βασική παράμετρο αστάθειας των αγορών.

Αυτή η παράμετρος είναι ουσιαστικά που ποσοτικοποιεί την επιθυμία και οδηγεί στην ανασφάλεια.

Άλλωστε ζούμε στη σκιά συσχετίσεων και συνδιακυμάνσεων μεταξύ τιμών που ποτέ δεν μετράμε στην καθημερινότητά μας, αλλά κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, ρυθμίζουν ερήμην μας (100 $ το βαρέλι πετρελαίου, 4,200 η ουγκιά χρυσού, 5,20% το 30ετές ομόλογο ΗΠΑ)

Δουλειά των χειριστών του παγκόσμιου χρήματος είναι να γεννούν και να διαχειρίζονται τον κίνδυνο.

Δημιουργείται – για την ακρίβεια- μια ολόκληρη γραμμή συναρμολόγησης του κινδύνου, που στηρίζεται στον πυρήνα της ανθρώπινης επιθυμίας για κέρδος και απόδοση.

Στα πανεπιστήμια διδαχθήκαμε δήθεν χρήσιμα εργαλεία αναχαίτισης αυτού του ρίσκου.

Η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για εργαλεία ώστε η κοινωνική επιθυμία για εύκολο χρήμα, να επενδύεται σε έναν ατέρμονης διαδικασίας κύκλο διαχείρισης, όπου το διαμεσολαβητικό έσοδο των μεσαζόντων είναι το μόνο σίγουρο αποτέλεσμα.

Οι αγορές αναλαμβάνουν να τις ομογενοποιήσουν τις φοβίες των πολλών και να τις πετάξουν στη χοάνη των χρηματιστηρίων.

Στα παίγνια δηλαδή μηδενικού αθροίσματος, όπου όλα τα μαζεύουν οι πιο γρήγοροι παίχτες, με τη μεγαλύτερη ρευστότητα.

Η υπερταχεία κυκλοφορία της πληροφορίας στα χρηματιστήρια στηρίζεται στα υψηλής συχνότητας ρομποτάκια συναλλαγών (high frequency trading) δηλαδή αλγοριθμικούς υπολογιστές γύρω από τη Wall Street, με καλωδίωση και servers που δημιουργούν βάσεις δεδομένων για να «παίζουν» με τα νανοδευτερόλεπτα εκτέλεσης των εντολών αγοράς και πώλησης αξιογράφων (μετοχές, ομόλογα, εμπορεύματα, νομίσματα κ.α)

Το φαινόμενο καλείται front running και φυσικά συνεπάγεται τεράστια κέρδη για τους έχοντες τέτοια λογισμικά συναλλαγών.

Αυτή η «σκοτεινιά» περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο στο συγκεκριμένο βιβλίο. Εκεί που τα μαύρα κουτιά της παγκόσμιας οικονομίας γεννούν χρήμα από το χρήμα και από τον αέρα- όχι από την παραγωγή.

Η αθέατη αυτή υπερταχύτητα (κλάσματα δευτερολέπτων) συν την ανωνυμία των συναλλαγών μέσα σε ιδιωτικές πλατφόρμες, είναι ο ισχυρός συνδυασμός που καθιστά το χρηματιστικό κεφάλαιο και τα παράγωγα εργαλεία του, ακόμη πιο ισχυρά όπλα μαζικής καταστροφής για τις οικονομίες και τις κοινωνίες …

Το άρθρο Η σχεδιασμένη σκοτεινιά των αγορών… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Διέκρινα, θα έλεγα, σε κείμενο συνεργάτη της «Κ» της 19.7.2026, το σύνδρομο της «υπεροψίας της υψηλής κουλτούρας».

Ο συντάκτης του κειμένου, αναφερόμενος στη μεταπολεμική Ελλάδα, εκφράζεται μ’ έναν καταφρονητικό τρόπο για την παράταξη της δεξιάς, η οποία πρωτοστάτησε στην αναχαιτηση της κομμουνιστικής απειλής των ετών 1943–1949.

Ενώ, λοιπόν, ο κομματικός στρατός του ΚΚΕ τον Αύγουστο του 1949 ηττήθηκε, κατέφυγε στη Σοβιετική Ένωση και στις «Λαϊκές Δημοκρατίες», οι οποίες επεβλήθησαν με τις λόγχες του Σοβιετικού Στρατού.

Παρά ταύτα, το ΚΚΕ ουδέποτε απεδέχθη την ήττα του.

Απλώς έθεσε τα όπλα παρά πόδας.

Έτσι διατυμπάνιζε και διεκήρυττε ότι, ανασυγκροτούμενος, θα επανήρχετο από τις «Λαϊκές Δημοκρατίες» στην Ελλάδα, για να επιτύχει την πλήρη σοβιετοποίηση αυτής.

Στις χώρες του «υπαρκτού Σοσιαλισμού» όπου κατέφυγε έπραττε το παν για την στρατιωτική του εκπαίδευση και 1.100 πιστά του στελέχη, μόνο στη Σοβιετική Ένωση, εφοίτησαν και εκπαιδεύτηκαν στις πιο σκληρές στρατιωτικές σχολές, ώστε να είναι έτοιμος ο ΔΣΕ να εισβάλει στην Ελλάδα, με τη σύμπραξη των Βορείων της «Λαϊκών Δημοκρατιών», και, νικητής και τροπαιούχος, να στήσει στην Ακρόπολη την Κόκκινη Σημαία.

Βλέπε την κεντρώα εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ της 9.7.1950, κατά την οποίαν «ο Ραδιοφωνικός σταθμός των Ελλήνων συμμοριτών μετέδωσεν άρθρο συνεργάτου του υπό τον τίτλον «Ας το καρφώσουν καλά στο μυαλό τους» εις το οποίο διακηρύττεται αναφανδόν, ότι θα επαναληφθή ο ένοπλος αγώνας κατά της Ελλάδος, τη συνδρομή των Λαϊκών Δημοκρατιών».

Επηκολούθησε παράνομη είσοδος στη χώρα δεκάδων επίλεκτων στελεχών του ΚΚΕ, με σκοπό την ανασύσταση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, ώστε να είναι έτοιμος να υποδεχθεί ανά πάσα στιγμή τα μάχιμα τμήματα του ΔΣΕ.

Για τον συντάκτη, όμως, της «Κ» της 19.7, η Ελλάδα έπρεπε να αγνοήσει όλες αυτές τις προετοιμασίες πολέμου και ακόμα να επιτρέψει την άνευ όρων επιστροφή του ΚΚΕ, που αιματοκύλησε τη χώρα.

Αυτό, προφανώς, υπονοεί η φράση «ενός ανύπαρκτου πολεμικού κομμουνιστικού κινδύνου».

Είναι ακόμα προφανές ότι μάλλον ασπάζεται την woke αντίληψη, κατά την οποίαν κρίνουμε το παρελθόν με τη γνώση του παρόντος.

Αυτά απο τον υποσημειούμενο, ο οποίος στην πρώτη δεκαετία της ζωής του γνώρισε ακουσίως την «Λαϊκή Δημοκρατίας» της Μουργκάνας, της Αλβανίας, και της Ουγγαρίας.

Το άρθρο Μία woke αντίληψη της Ιστορίας… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κύριε διευθυντά

Στο ερώτημα της επιστολής του επιστολογράφου κ. Γεωργίου Τόλη με τίτλο «Ενα παιδί ρωτάει για τον εμφύλιο», στην «Κ» της 12.9.2026, θα ήθελα να σημειώσω τα παρακάτω.

Οι «εχθροί» των λεγόμενων αντιστασιακών ομάδων που ελέγχονταν από το ΚΚΕ, ήταν στην ύπαιθρο, προεχόντως οι σοβαροί νοικοκυραίοι, οι οποίοι εθεωρούντο «αντιδραστικοί» και προφανώς τέτοιος εθεωρείτο, από το ΚΚΕ, ο πατέρας του κ. Τόλη, ο οποίος, λίαν οξυδερκής, αντελήφθη τους –όχι απώτερους– σκοπούς των κομμουνιστών, που ήταν η πλήρης κατάληψη της εξουσίας, μετά την αποχώρηση των Γερμανών.

Ετσι εκείνοι που επέχαιραν κατά το αποκορύφωμα της «κόκκινης τρομοκρατίας», κατά τα Δεκεμβριανά του 1944, δεν ήταν οι Αγγλοι, αλλά οι Ελληνες δωσίλογοι οι οποίοι είχαν ακολουθήσει τους υποχωρούντες Γερμανούς, και κατέφυγαν στη ναζιστική Γερμανία. Τούτο συνάγεται από την εφημερίδα «ΕΛΛΑΣ», η οποία στο φύλλο αυτής της 19.12.1944, έγραφε: «Ο γερμανικός σταθμός του Μπρεσλάου εις την εκπομπήν του 6.30’ μ.μ. της 17ης τρέχοντος μετέδωκε δηλώσεις του “Προέδρου της Ελληνικής Κυβερνήσεως” Τσιρονίκου! Οτι αύτη τίθεται αλληλέγγυος και παρά το πλευρόν του ΕΛΑΣ και του συνεχιζομένου διά την ελευθερίαν του Ελληνικού Λαού αγώνος! […]».

Και ορθώς ο πατέρας του κ. Τόλη αναφερόταν εις την Β. Ηπειρον, που μπορούσε να προσαρτηθεί στην Ελλάδα, αλλά κατά τα Δεκεμβριανά, ενώ η τύχη της Ελλάδος εκρίνετο στα οδοφράγματα της Αθήνας, οι επίλεκτες δυνάμεις του ΕΛΑΣ, με επικεφαλής τον Βελουχιώτη και τον Σαράφη, μετέβησαν στην Ηπειρο, για να εμποδίσουν τον Ζέρβα να απελευθερώσει τη Β. Ηπειρο.

Σχετική επιστολή μου στην «Κ» της 5.12.2025.

Η Καθημερινή 25 Sep 2026

Το άρθρο Τα «Δεκεμβριανά» και οι δωσίλογοι… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η χώρα που… πληρώνει τους πολίτες της για να διαβάζουν βιβλία στη «σκιά» της έκρηξης της AI… Της Καλλιρόης Πεπονή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Με αφορμή τις τελευταίες μέρες, που τόσος κόσμος μαζεύτηκε και θρήνησε τον Γιώργο Μαζωνάκη, και τόσοι άνθρωποι στα αμάξια ακούνε τα τραγούδια του, δημοσιεύτηκαν αρκετές αναλύσεις και απόψεις – μερικές κάπως υπερφιλοσοφημένες και κοινωνιολογικές, και μερικές απλά «ανθρώπινες».

Όμως για κάποια φαινόμενα, όπως το αυθόρμητο λαϊκό συναίσθημα, καλό είναι να πετάμε τις τηβέννους του κοινωνικού κατήγορου, και την ψευτοκουλτούρα του ποιοτικού από πάνω μας, και απλά να σιωπούμε, να σκεφτόμαστε, και κυρίως να νιώθουμε.

Να νιώθουμε πρώτα απ όλα τους πολλούς. Και να σκεφτόμαστε γιατί άραγε ταυτίζονται σε επιλογές, βιώματα , ανάγκες, συναισθήματα.

Και δεν βλάπτει να ψάχνουμε την μεγάλη εικόνα, να θυμόμαστε Χρήσιμο βιβλίο που μας θυμίζει κυρίως ότι στο Μπουρνάζι, στη Νίκαια, στο Αιγάλεω, και στην δυτική Αττική γενικότερα, υπάρχει και η άλλη Ελλάδα : όχι των celebrities και των bistro ή των πολυτελών clubs των νότιων και των βόρειων προαστίων.

Συστήνω λοιπόν ένα βιβλίο γραμμένο από την Ναταλία Κουτσογέρα, κοινωνική ανθρωπολόγος στο Πάντειο, που προ δύο ετών έγραψε για την πολιτισμική και «αισθητική» συμπεριφορά, και κυρίως τις επιτελέσεις του λαϊκού στις υποκειμενικότητες, κάτι που αφορά αυτούς ακριβώς «τους πολλούς» στην νεοελληνική κοινωνία.

Αξίζει να το μελετήσουμε ώστε να γειωθούμε με την πραγματικότητα – να αναρωτηθούμε και να καταλάβουμε πχ γιατί το λαϊκό τραγούδι άλλαξε, γιατί το πολιτισμικό στοιχείο είναι αποτυπωμένο σε κάθε εποχή με διαφορετικό τρόπο – από αυτόν που σχολιάζουν στήλες «ποιοτικών» και «καλλιτεχνικών» κριτικών ή αναρτήσεις στα social άλλου ύφους, άλλης αισθητικής.

Η συγγραφέας ξεκινάει ψάχνοντας το διασκεδαστικό ίχνος στην νεολαία – και όχι μόνο – της Δυτικής Αττικής, εκεί που ζει ένα πολύ μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού.

Αφού επισκεφθεί έννοιες αναγκαίες και επιστημολογικούς προσανατολισμούς, ως ανθρωπολόγος ερευνήτρια εξετάζει πώς λειτουργούν τα μουσικά και καλλιτεχνικά μοτίβα στους «λαϊκούς» νεανικούς πληθυσμούς.

Ουσιαστικά μας ξεναγεί στο τι σημαίνει σήμερα, στην ψηφιακή εποχή – όπου οι τάξεις και η αισθητική αναμιγνύονται -«νεανικοί πολιτισμοί»

Πώς βιώνει στην πραγματικότητα την νύχτα και την διασκέδαση ο ντελιβεράς, η σερβιτόρα, ο φοιτητής που κάνει και μεροκάματο, το παιδί που δεν σπουδάζει αλλά επιβιώνει με μια τέχνη ή μια ειδικότητα χειρωνακτικής εργασίας.

Το βιβλίο μας δείχνει γιατί πχ το τραπ κατέλαβε τον κόσμο των νέων – κυρίως στις δυτικές συνοικίες- γιατί το pop ελαφρολαϊκό τραγούδι κυριαρχεί ξανά στην νυχτερινή λαϊκή διασκέδαση.

Η Κουτσογερα επεξεργάζεται ως επιστήμονας τις χωροχρονικές οριοθετήσεις, τις μεθοδολογικές διαδρομές ώστε να κατανοήσει ( και να μας κάνει να προβληματιστούμε) αυτήν την ζήτηση για «τρέλα», για εκκεντρικότητα : αυτή την σχέση πχ ακόμα και ναρκωτικών ουσιών και μουσικών ακουσμάτων, που δίνει ενδεχομένως ψευδαισθητικές διεξόδους σε φτωχά λαϊκά παιδιά, που καταναλώνουν ποτό και χρόνο μαζί, χαμένα μερικά μέσα σε μη προσδιορισμένες έμφυλες ταυτότητες, με ευνουχισμένα όνειρα ενίοτε, ή με ροπή να βγουν έξω από την «δύσκολη» σκηνή της οικογένειας, της γενεαλογίας, της εθνογραφικής βιοπάλης.

Κάνει ανάλυση του στιχουργικού και οπτικο-ακουστικού περιεχομένου των μουσικών επιλογών, ώστε να δείξει πώς πχ η εμπορική χιπ χοπ μουσική (ραπ και τραπ) διασταυρώνονται με τα λαϊκά παλιά τραγούδια για να παραγάγουν ροές νοημάτων και ανάμεικτα συναισθήματα.

Παρατηρεί και καταγράφει την απλωμένη «ψυχική ευφορία» και το πως υποχώρησε η ξενομανία πχ των νεολαίων από τα ‘80s και τα ‘90s στις σημερινές επιλογές : στις «συναισθαντικές επιτελέσεις στο ελληνάδικο, στη λαϊκή και τραπ μουσική»

Η συγγραφέας βλέπει το συμβολικό κεφάλαιο πίσω από την λαϊκότητα και την πολιτισμική επιλογή των νέων, και εξηγεί αυτή την «αναπαραστατική οριακότητα» που επικρατεί (πχ το παράδειγμα των επικίνδυνων πως «εκφράζεται», το φύλο με την μουσική, γιατί κυριαρχεί η αισθητική των θηλυκοτήτων αλλά και γιατί ταυτόχρονα μπορεί να έχουμε σε νέα αγόρια αρρενωπές «επιτελέσεις της κοινωνικής οδύνης, του ερωτικού πόνου και της αλητείας»

Το βιβλίο ουσιαστικά εξηγεί την κοινωνιολογική διάσταση του «ελληνάδικου» που περιλαμβάνει μαζί λαϊκή και τραπ μουσική, μια αναπαραστατική μίξη από αποδομημένες ταυτότητες, και μας δείχνει πώς δομείται το φαίνεσθαι του εαυτού (μια ενδεχομένως “άλλη” δήλωση ταυτότητας) σε αγόρια, κορίτσια, gay, bisexuals, μέσω της μουσικής έκφρασης και της μαζικής εκδοχής, της λαϊκότητας ….

Το άρθρο «Γέννημα θρέμμα Δυτικής Αττικής»… Του Ηλία Καραβόλια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Kύριε διευθυντά

Αφορμή να εξιστορήσω το μόνο της ζωής «ταξίδι» της γηραιάς νονάς μου από τα βουνά της Ηπείρου στους κάμπους της Ουγγαρίας, ήταν πρόσφατο δημοσίευμα της «Κ» για τον «αγνοούμενο του Ματαρόα», δηλαδή του πλοίου που μετέφερε από τη σπαρασσόμενη Ελλάδα, τον Δεκέμβριο του 1945, 125 καλλιτέχνες και διανοούμενους, κατά το πλείστον αριστερούς, στη Γαλλία.

Η ευρύτερη Αριστερά τού έδωσε μυθικές διαστάσεις και το κατέστησε σύμβολο της αριστερής παράταξης. Η τύχη της γηραιάς νονάς μου, 70 περίπου χρόνων, συνδέεται με τη στρατιωτική παρουσία στο χωριό μας, Λεια, σκαρφαλωμένο στο «διχασμένο βουνό», της Μουργκάνας. Ο άνδρας της Νικόλας είχε μεταναστεύσει στην Αμερική το 1916 και τα παιδιά της το 1932. Τον Νοέμβριο του 1947 οι αντάρτες του λεγόμενου ΔΣΕ κατέλαβαν τα ανυπεράσπιστα χωριά της Μουργκάνας. Παρέμειναν στην περιοχή μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1948, όταν ο κυβερνητικός Στρατός της νόμιμης ελληνικής κυβέρνησης, μετά σκληρές μάχες, τους εξεδίωξε από την περιοχή.

Τα «παλικάρια» όμως του ΔΣΕ μετέφεραν συλλήβδην και βιαίως τους άμαχους κατοίκους των χωριών της Μουργκάνας στη γειτονική κομμουνιστική Αλβανία. Τελικά μετά την ολοκληρωτική ήττα των κομμουνιστών τον Αύγουστο του 1949, μας μετέφεραν από το Δυρράχιο της Αλβανίας με το πολωνικό φορτηγό «Κοσιούσκο», το οποίο διέσχισε δυτικά τη Μεσόγειο μέσω Γιβραλτάρ και μας αποβίβασε στο πολωνικό λιμάνι του Γκντανσκ (Ντάντσιχ).

Η διάρκεια του «ταξιδιού» κράτησε, μέσα σε άθλιες συνθήκες στα αμπάρια του «Κοσιούσκο», 12 μερόνυχτα, και –τελικά– καταλήξαμε στην επίσης «Λαϊκή Δημοκρατία» της Ουγγαρίας. Μας εγκατέστησαν σε ένα νεόκτιστο χωριό, το «Ελληνοχώρι», το οποίο η κομμουνιστική ηγεσία μετά την εκτέλεση στην Ελλάδα (30-3-1952) του «λαϊκού ήρωα» Ν. Μπελογιάννη, το μετονόμασε στο όνομά του, τελείως αυθαίρετα.

Το ΚΚΕ ουδέποτε αποδέχθηκε την ήττα του και διατυμπάνιζε ότι θα επανήρχετο στην Ελλάδα, με την κόκκινη σημαία, νικητής και τροπαιούχος («Το Βήμα», 9/7/1950).

Σ’ αυτό το απίθανο «ταξίδι» ήταν παρούσα και η νονά μου Χρυσούλα Μπόκα, η οποία ουδέποτε είχε απομακρυνθεί από το γενέθλιο χωριό της, και «συμμετείχα» κι εγώ, ηλικίας τότε πέντε ετών. Τη φροντίδα της νονάς μου την είχε η μητέρα μου, Ξανθούλα Βενέτη Μπαρτζώκη, καθώς εθεωρείτο μέλος της οικογενείας μας. Οταν, μετά αναρίθμητες κακουχίες, με τη μεσολάβηση του ΔΕΣ, επανήλθαμε στην Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1954, η νονά μου είχε αποβιώσει λίγους μήνες νωρίτερα, το 1953, και ενταφιάστηκε χωρίς το χριστιανικό τυπικό σε ξένα χώματα μιας χώρας που ποτέ δεν είχε ακούσει για αυτήν, μακριά από τα λαγκάδια του χωριού της και χωρίς την παρουσία της στενής της οικογενείας. Το «ταξίδι» της ήταν χωρίς επιστροφή. Χρόνια αργότερα, τρία εγγόνια της στην Αμερική έλαβαν μέρος εθελοντικά στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ολοι επέζησαν.

Αλλά για την ελίτ της αριστερής κουλτούρας ο γολγοθάς των αθώων χωρικών είναι άγνωστος και οι ίδιοι οι χωρικοί ανύπαρκτοι σαν τους σκλάβους του Σπάρτακου.

Η Καθημερινή 5 Sep 2026

Το άρθρο Το πρώτο «ταξίδι» της ήταν και το τελευταίο… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Στάλιν αμέσως ή εμέσως κυρίως μέσω του Τίτο, χρησιμοποίησε το ΚΚΕ και τους πόθους των Σλαβομακεδόνων για ανεξαρτησία, ώστε να αποσπάσει την ελληνική Μακεδονία από τη Ελλάδα, και να επεκτείνει την κυριαρχία των Σλάβων έως το Αιγαίο. Αυτή ήταν άλλωστε ανέκαθεν η επίσημα διακηρυγμένη θέση του ΚΚΕ, από την εποχή που ο Βένιζέλου (οπότε και κήρυξε το ΚΚΕ παράνομο, για τις ανθελληνικές θέσεις του) έως και την 5η ολομέλεια του ΚΚΕ τον Ιανουάριο του 1949 υπό την ηγεσία του Ζαχαριάδη.

Με αφορμή την χθεσινή επέτειο, η Ρηγούλα Γεωργιάδου έκανε την παρακάτω ανάρτηση στο FB. Σε αυτήν  εκφράζει την ενδιαφέρουσα άποψη ότι δεν πρέπει να μιλάμε για εμφύλιο, αλλά για Proxy war, ανάλογο με αυτούς που βιώνουμε πρόσφατα στην μέση ανατολή και σε άλλα μέρη του κόσμου. 

Το άρθρο ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΑΛΛΑ ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΕΕΣΔ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΔΙ’ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

“Στις 10 και 11 Μαρτίου 1978, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, πρωθυπουργός της Ελλάδας, και ο Μπουλέντ Ετσεβίτ, πρωθυπουργός της Τουρκίας, συναντήθηκαν στο Μοντρέ της Ελβετίας και συζήτησαν τις ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η συνάντηση γινόταν τέσσερα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Οι δύο άνθρωποι που κάθονταν απέναντι ο ένας στον άλλον, γνώριζαν ήδη, από θέσεις κορυφαίας πολιτικής ευθύνης, τι μπορεί να σημαίνει μια ελληνοτουρκική σύγκρουση.

Ο Ετσεβίτ ήταν πρωθυπουργός της Τουρκίας όταν έγινε η εισβολή. Ο Καραμανλής επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε την πρωθυπουργία λίγες ημέρες αργότερα, ενώ η κρίση βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη.

Έχουμε το πρακτικό της συζήτησής τους.

Το μελέτησα, και αντί να γράψω τι κατάλαβα εγώ από αυτό, προτίμησα να φτιάξω μια όσο γίνεται πιστή, εκτενή περίληψη και να την αφήσω στη διάθεση όποιου θέλει να τη διαβάσει.

Δεν είναι εύκολο κείμενο, αλλά αξίζει τον κόπο. Ούτε το αυθεντικό πρακτικό είναι εύκολο κείμενο. Αλλά αυτό κι αν αξίζει τον κόπο.

Γιατί υπάρχουν πράγματα που, διαβάζοντάς τα σήμερα, μας ξενίζουν.

Ο Καραμανλής μιλά για «τουρκική μειονότητα» και «τουρκικά σχολεία» και λέει ότι «το Αιγαίο δεν είναι βέβαια ελληνική λίμνη».

Ο Ετσεβίτ δηλώνει ότι η Τουρκία δεν αμφισβητεί την κυριότητα των ελληνικών νησιών και ανησυχεί ότι όσο καθυστερεί η επίλυση του Κυπριακού τόσο δυσκολότερη θα γίνεται.

Γιατί μας ξενίζουν αυτές οι φράσεις σήμερα?

Αξίζει τον κόπο και για έναν ακόμη λόγο.

Γιατί, διαβάζοντας την περιγραφή των διαφορών που συζητούν οι δύο ηγέτες, γεννιούνται ερωτήματα.

Πόσο έχουν αλλάξει αυτές οι διαφορές στα σχεδόν πενήντα χρόνια που πέρασαν? Και τι είναι αυτό που εμπόδισε την επίλυσή τους τόσα χρόνια?

Τι είναι αυτό που επιτρέπει στους θιασώτες της έντασης, και στις δύο πλευρές του Αιγαίου, να μας πείθουν κάθε τόσο ότι γι’ αυτές τις διαφορές μπορεί να χρειαστεί ακόμη και να πολεμήσουμε?

Είναι αυτές διαφορές που «δικαιολογούν» έναν πόλεμο? Είναι διαφορές για τις οποίες αξίζει να χάσουν τη ζωή τους άνθρωποι?

Τι άλλαξε? Οι διαφορές? Οι θέσεις των δύο χωρών? Ο δημόσιος λόγος? Εμείς?

Δεν ξέρω αν έχω τις απαντήσεις. Ούτε αν ενδιαφέρεται κανείς για τις δικές μου.

Ξέρω όμως ότι θα ήθελα να τις αναζητήσουμε πάνω στα ίδια πραγματικά δεδομένα.

Έχω μια εμμονή: πριν διαφωνήσουμε για τις απαντήσεις, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να συμφωνήσουμε στην πραγματικότητα πάνω στην οποία θα διαφωνήσουμε.

Και γι’ αυτό επιμένω στις πρωτογενείς πηγές.

Στον σύνδεσμο που ακολουθεί υπάρχει η εκτενής περίληψη του πρακτικού και, για όποιον θέλει να πάει ακόμη πιο πίσω στην πηγή, σύνδεσμος για το ίδιο το πρακτικό. Όπου είναι αναγκαίο για την κατανόηση όσων λέγονται, προσθέτω σύντομες επεξηγήσεις, οι οποίες διακρίνονται καθαρά από την περίληψη και συνοδεύονται από τις πηγές τους.”

Εκτενή περίληψη του πρακτικού

Το άρθρο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΚΑΙ ΕΤΣΕΒΙΤ ΣΤΟ ΜΟΝΤΡΕ ΤΟ 1978 – Εκτενής περίληψη του πρακτικού της συνάντησης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Εγκαίνια έκθεσης: Σάββατο 22 Αυγούστου, στις 20.00

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα έως  Κυριακή, 19.00-22.30

Είσοδος ελεύθερη

Σύμφωνα με το κριτικό σημείωμα του τεχνοκριτικού και βιολόγου Χρήστου Κυβέλου, το έργο του Παναγιώτη Φ. Τεμπελόπουλου κινείται στον αντίποδα μιας τέχνης που αρνείται την πνευματικότητα. Συνιστά ένα τολμηρό εγχείρημα αμφισβήτησης και υπέρβασης του πραγματικού, καλώντας το βλέμμα του θεατή να επανασυνδεθεί με την πρωταρχική σχέση του με τα πράγματα.

Ο κόσμος που ξεδιπλώνεται στα έργα του είναι εξίσου υπαινικτικός και μυστηριώδης, χαρακτηριζόμενος από μια μοναδική πολλαπλότητα και εντελέχεια. Με απόλυτα ισορροπημένα εικαστικά και αφηγηματικά μοτίβα, ο καλλιτέχνης αγγίζει το άγνωστο, το υπερβατικό και το ανοίκειο. Η φυσικότητα συγχωνεύεται με το πνευματικό, καθώς ο ενορατικός οφθαλμός επιβάλλεται του οργανικού. Η φύση παύει να αναπαρίσταται ως ένα απλό, εξωτερικό αντικείμενο· μετατρέπεται σε κοσμογονική μήτρα αναζήτησης μιας βαθύτερης αλήθειας. Η έκθεση αποτελεί ένα ανοιχτό κάλεσμα ενεργοποίησης των διαισθήσεων, αναδεικνύοντας τις απεριόριστες δυνάμεις του ορατού και ανοίγοντας παράλληλα έναν γόνιμο διάλογο με τις σύγχρονες τάσεις της οικολογικής σκέψης και του μετανθρωπισμού.

Λίγα λόγια για τον εικαστικό…

Ο εικαστικός Παναγιώτης Τεμπελόπουλος γεννήθηκε το 1966 στον Πειραιά. Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του διαδρομή τη διετία 1985–1987 στο Πειραϊκό Εργαστήριο Καλλιτεχνικής Δημιουργίας και στο Ελεύθερο Εργαστήριο Εικαστικών Τεχνών του Δήμου Νίκαιας, ενώ το 1989 ολοκλήρωσε σπουδές σχεδιασμού Hardware στην Κρατική Σχολή Ηλεκτρονικών Εφαρμογών.

Από το 1990 έως το 1995 εμβάθυνε στην εκκλησιαστική τέχνη, μαθητεύοντας δίπλα στον καταξιωμένο αγιογράφο Έξαρχο Νησιώτη. Το 1995 εντάχθηκε στην ομάδα εικαστικής δράσης «Z-Circle» (δράση έως το 2003). Το 2005 μετεγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κορώνη Μεσσηνίας. Εκεί ίδρυσε το προσωπικό του εργαστήριο, το οποίο λειτούργησε ως ανοιχτός χώρος δημιουργίας και έκφρασης για το κοινό έως το 2008. Έχει παρουσιάσει πλούσιο έργο σε ατομικές εκθέσεις (όπως Coils, Inner polarity, Decostructions, Disquieting portraits, Mechanisms of chaos, IKONS) καθώς και σε σημαντικές ομαδικές διοργανώσεις (πρόσφατα στο Terra oliva project 2023 και στο ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / FINALLY THE SKY 2026).

Website: Tempelopoulosartworks.blogspot.gr_  

Facebook: Panagiotis Tempelopoulos Artworks_

Πηγή: maniatakeion.gr

Το άρθρο ΕΚΘΕΣΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ «ΕΙΚΟΝΕΣ 2, Μύθος-Θύμησες», ΤΟΥ ΕΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ Φ. ΤΕΜΠΕΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΟ ΜΑΝΙΑΤΑΚΕΙΟΝ ΙΔΡΥΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΩΝΗ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Κύριε διευθυντά

Στην «Κ» της 8.8.2026, ο επιστολογράφος κ. Εμμανουήλ Πλατσιδάκης προβληματίζεται, λίαν επιτυχώς θα έλεγα, όταν η δικαιοσύνη «κρίνει» την τέχνη. Αναφέρομαι, λοιπόν, σε μια τέτοια περίπτωση, προ 60 ετών, κατά την οποίαν το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ως «άσεμνο» το βιβλίο του αρχηγού του υπαρξισμού και φιλοσόφου Ζαν-πολ Σαρτρ (19051980) «Ο Τοίχος». (ΤΑ ΝΕΑ, 19.2.1962, Δικαστηριακά στιγμιότυπα του Δημ. Σαπρανίδη):

«Οι καταδικασθέντες (εκδότης, μεταφραστής) προσέφυγαν στο Τριμελές Εφετείο Αθηνών. Με σύμφωνη γνώμη του εισαγγελέως Χριστόπουλου, το εφετείο απεφάνθη ότι ο “ΤΟΙΧΟΣ” δεν ήταν άσεμνο βιβλίο και οι κατηγορούμενοι ηθωώθησαν.

Για την ιστορία, μάρτυρες υπερασπίσεως εξητάσθησαν ο βουλευτής Γ. Μαύρος, ο ακαδημαϊκός Γ. Αθανασιάδης Νόβας, ο συγγραφέας Λέων Κουκούλας, ο Αγγελος Τερζάκης κ.λπ. Ως συνήγοροι υπερασπίσεως των κατηγορουμένων παρέστησαν οι δικηγόροι Α. Φοίφας, Αλ. Λυκουρέζος, Β. Ζής και Μολφέτας».

Η Καθημερινή 14 Aug 2026

Το άρθρο Ο Σαρτρ, η δίκη και η αθώωση του «Τοίχου»… Του Αντώνη Βενέτη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.