Όπως υποστηρίζει η γερμανική εφημερίδα Bild, το κείμενο που φέρεται να προέρχεται από το στενό περιβάλλον του Ρώσου προέδρου, Βλαντίμιρ Πούτιν, επαναφέρει το πάγιο αφήγημα του Κρεμλίνου περί δυτικών υποσχέσεων για μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς.

Ιδιαίτερα εκτεταμένες είναι οι ρωσικές αξιώσεις για τη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη. Συγκεκριμένα, η Μόσχα φέρεται να ζητά:

Πρώτον, την αποχώρηση της Φινλανδίας από τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, στην οποία εντάχθηκε το 2023 εγκαταλείποντας δεκαετίες στρατιωτικής ουδετερότητας.

Δεύτερον, την πλήρη απαγόρευση διατήρησης στρατιωτικών βάσεων του ΝΑΤΟ στις χώρες της Βαλτικής, δηλαδή στην Εσθονία, τη Λετονία και τη Λιθουανία.

Στο μέτωπο του ουκρανικού ζητήματος, οι ρωσικές θέσεις παραμένουν αμετακίνητες, ζητώντας ουσιαστικά την επικύρωση των τετελεσμένων επί του πεδίου. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το σχέδιο προβλέπει τον πλήρη έλεγχο του Ντονμπάς, καθώς η Ρωσία διατηρεί όλα τα εδάφη που κατέχει σήμερα, υποχρεώνοντας το Κίεβο να παραδώσει και τις περιοχές του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ που παραμένουν υπό τον έλεγχό του.

Παράλληλα, στις ρωσικές προτάσεις προβλέπεται αποκλεισμός από τη Μαύρη Θάλασσα. Τα στρατηγικής σημασίας λιμάνια της Οδησσού και του Μικολάιβ θα αποστρατιωτικοποιηθούν πλήρως, χωρίς δικαίωμα χρήσης τους ως ναυτικών βάσεων, ενώ προβλέπονται ξεχωριστές διευθετήσεις για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στη Μαύρη και τη Βαλτική Θάλασσα.

Όσον αφορά τη μόνιμη ουδετερότητα, η Ουκρανία θα πρέπει να δεσμευτεί να παραμείνει εκτός στρατιωτικών συμμαχιών, εγκαταλείποντας οριστικά την προοπτική ένταξης στο ΝΑΤΟ. Ωστόσο, το ρωσικό σχέδιο φέρεται να αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο μελλοντικής ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πέραν του ουκρανικού, το έγγραφο αγγίζει και άλλες εστίες έντασης στην ευρύτερη περιοχή. Στο τραπέζι φέρεται να τίθεται η μετατροπή της Μολδαβίας σε ομόσπονδο κράτος, με αντάλλαγμα ρωσικές υποχωρήσεις σε ζητήματα που αφορούν τη Λευκορωσία και την Υπερδνειστερία.

Από την πλευρά της, η ρωσική πλευρά έσπευσε να διαψεύσει μέρος των αποκαλύψεων, υποστηρίζοντας ότι το ζήτημα της αποχώρησης της Φινλανδίας από το ΝΑΤΟ δεν τέθηκε ποτέ στις συνομιλίες.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Εξοδο Φινλανδίας από ΝΑΤΟ και παράδοση Ντονμπάς ζήτησε η Μόσχα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Θα είναι εξαιρετική… θα είναι η καλύτερη που έχει γίνει ποτέ», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος της Nvidia στην ομάδα του, σύμφωνα με πολλές πηγές που έχουν γνώση της συνάντησης.

Επρόκειτο για προσπάθεια να προβάλει την εικόνα της «συνέχισης της κανονικότητας», την ώρα που ο επικεφαλής της εταιρείας έδινε μάχη για να σώσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και την εταιρεία που μέχρι πρόσφατα ήταν η πολυτιμότερη στον κόσμο. Ένας συνάδελφός του περιέγραψε την εμπειρία ως «σουρεαλιστική».

Ωστόσο, σε ιδιωτικές συζητήσεις, αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο να χάσει τη θέση του και να αποχωρήσει με άδοξο τρόπο από την εταιρεία που συνίδρυσε πριν από 33 χρόνια, ο Χουάνγκ είχε μετατραπεί σε μια σκυθρωπή φιγούρα. Σύμφωνα με ορισμένες από τις πηγές, έλεγε ανοιχτά σε συναδέλφους του ότι η σχέση του με τη σύζυγό του ενδέχεται πλέον να είναι σημαντικότερη από την παραμονή του στη θέση του διευθύνοντος συμβούλου.

Την επόμενη ημέρα, ο Χουάνγκ αποχώρησε. Παραιτήθηκε έπειτα από έκτακτη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου, η οποία συγκλήθηκε εσπευσμένα και παρατάθηκε έως αργά το βράδυ, μετά τις πληροφορίες για μια δεύτερη εξωσυζυγική σχέση, αυτή τη φορά με υφισταμένη του. Λίγο αργότερα ακολούθησαν καταγγελίες για ακόμη μία σχέση με εργαζόμενη της εταιρείας.

Η αποχώρηση του Χουάνγκ επισφράγισε δύο εβδομάδες χάους, οι οποίες οδήγησαν στην πτώση ενός από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο. Ο ίδιος είχε μετατρέψει τη Nvidia από μια εξειδικευμένη εταιρεία κατασκευής επεξεργαστών γραφικών, γνωστή κυρίως στους λάτρεις της τεχνολογίας και των βιντεοπαιχνιδιών, σε έναν κολοσσό με χρηματιστηριακή αξία που έφτασε στο απόγειό της τα 5,8 τρισ. δολάρια τον περασμένο μήνα.

Εδώ και μήνες κυκλοφορούσαν φήμες και δημοσιεύματα σχετικά με τις συναλλαγές της Nvidia με πελάτες στη Νοτιοανατολική Ασία που διατηρούν δεσμούς με την Κίνα. Μεταξύ αυτών ήταν η Megaspeed, εταιρεία με έδρα τη Σιγκαπούρη και χρηματοδότηση από την κινεζική Alibaba, η οποία βρίσκεται υπό διερεύνηση για ενδεχόμενο λαθρεμπόριο τσιπ τεχνητής νοημοσύνης.

Οι εξαγωγές των κορυφαίων παγκοσμίως τσιπ τεχνητής νοημοσύνης της εταιρείας προς Κινέζους αγοραστές υπόκεινται σε αυστηρούς περιορισμούς. Ο Χουάνγκ είχε ασκήσει πιέσεις για τη χαλάρωση των συγκεκριμένων κανόνων, υποστηρίζοντας ότι οι περιορισμοί ήταν αντιπαραγωγικοί και επιδιώκοντας την επανέναρξη των πωλήσεων στην τεράστια κινεζική αγορά.

Ο Κρις Μίλερ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Tufts, δήλωσε ότι η στάση του Χουάνγκ απέναντι στην Κίνα είχε προκαλέσει την έντονη δυσαρέσκεια πολλών στην Ουάσιγκτον. Όπως πρόσθεσε, η Nvidia φαίνεται να λειτουργούσε με βάση «την πεποίθηση ότι δεν υπήρχε πρόβλημα να πουλά σε μια εταιρεία που παρείχε κατά κύριο λόγο υπολογιστική ισχύ στην Alibaba».

Η εξέλιξη αυτή δημιούργησε τις προϋποθέσεις για ένα σκάνδαλο που έχει πλέον βυθίσει σε κρίση την εταιρεία κατασκευής τσιπ, η οποία βρίσκεται στο επίκεντρο της έκρηξης της τεχνητής νοημοσύνης. Οι επιπτώσεις του έχουν γίνει αισθητές στις διεθνείς αγορές, καθώς οι επενδυτές προσπαθούν να αποτιμήσουν το μέγεθος των συνεπειών για το δίκτυο επενδύσεων του Χουάνγκ και τις συμφωνίες κυκλικής χρηματοδότησης, η συνολική αξία των οποίων εκτιμάται από ορισμένους ότι θα μπορούσε να υπερβεί το 1 τρισ. δολάρια.

Οι επιπτώσεις έφτασαν έως τον υπουργό Εμπορίου των ΗΠΑ Χάουαρντ Λάτνικ, καθώς την Τετάρτη μέλη του Κογκρέσου απαίτησαν εξηγήσεις για το πώς το υπουργείο του επέτρεψε τις πωλήσεις τσιπ της Nvidia σε εταιρεία που συνδέεται με πρόσωπο το οποίο φέρεται να εμπλέκεται σε κατασκοπεία υπέρ της Κίνας.

Ο Λευκός Οίκος και το υπουργείο Εμπορίου δεν ανταποκρίθηκαν την Τετάρτη σε αιτήματα των Financial Times για σχολιασμό.

Η αιφνίδια αλλαγή ηγεσίας στη Nvidia, καθώς και η έρευνα που διεξάγουν το διοικητικό συμβούλιο και εξωτερικοί νομικοί σύμβουλοι, φέρνουν επίσης στο φως τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες και τις αδυναμίες της εταιρικής διακυβέρνησης. Μία πηγή ανέφερε ότι ο 63χρονος Χουάνγκ διοικούσε τη Nvidia ως ένα «φεουδαρχικό σύστημα», με τις δικές του περίπλοκες δυναστικές αντιπαραθέσεις.

Ο Χουάνγκ είχε τοποθετήσει την κόρη του, Μάντισον Χουάνγκ, η οποία είχε ενταχθεί για πρώτη φορά στην εταιρεία ως ασκούμενη πριν από περίπου έξι χρόνια, καθώς και τον σύζυγό της, Νίκο Καπρέζ, σε θέσεις ισχύος. Ο γιος του, Σπένσερ, κατέχει επίσης εκτελεστική θέση στην εταιρεία.

Πολλοί νυν και πρώην συνάδελφοι περιέγραψαν την κόρη του Χουάνγκ ως δύσκολη στη συνεργασία, επισημαίνοντας ότι προκαλούσε δυσαρέσκεια, καθώς λειτουργούσε ουσιαστικά ως προσωπάρχης του πατέρα της παρά τον επίσημο τίτλο της ως ανώτερης διευθύντριας μάρκετινγκ.

Η Nvidia αρνήθηκε να σχολιάσει. Ο Τζένσεν Χουάνγκ και εκπρόσωποι της οικογένειάς του δεν ανταποκρίθηκαν σε αίτημα για σχολιασμό.

Πρόσωπα με γνώση της λειτουργίας της Nvidia ανέφεραν ότι η σχεδόν αυτοκρατορική εξουσία του ιδρυτή της επί της εταιρείας ήταν δύσκολο να αμφισβητηθεί. «Δεν μπορώ να σας περιγράψω τι είδους αίρεση είναι αυτό το μέρος», δήλωσε πρόσωπο που έχει συνεργαστεί με τη Nvidia, περιγράφοντας ότι ο γενικός νομικός σύμβουλος της εταιρείας, Τιμ Τέτερ, φορά δερμάτινο μπουφάν παρόμοιο με εκείνο που αποτελεί σήμα κατατεθέν της εμφάνισης του Χουάνγκ.

«Ο Τζένσεν είναι θεότητα και έτσι ακριβώς τον λατρεύουν», πρόσθεσε.

Ο Τέτερ, ο οποίος ασκεί ουσιαστικά καθήκοντα επικεφαλής κανονιστικής συμμόρφωσης της Nvidia -καθώς η εταιρεία δεν διαθέτει πρόσωπο που να έχει αναλάβει επισήμως αυτόν τον ρόλο- έχει επιφορτιστεί με τη διασφάλιση της συμμόρφωσής της με το πλήθος των κανόνων ελέγχου εξαγωγών που διέπουν τις εταιρείες τσιπ τεχνητής νοημοσύνης.

Μια άλλη στενή συνεργάτιδα του Χουάνγκ επί σειρά ετών, η οικονομική διευθύντρια Κολέτ Κρες, βρέθηκε πλέον αιφνιδίως στη θέση της προσωρινής διευθύνουσας συμβούλου. Σύμφωνα με στελέχη της εταιρείας, επικεντρώνεται στη σταθεροποίησή της, καθώς το διοικητικό συμβούλιο αναζητά εσπευσμένα νέο επικεφαλής, έχοντας προηγουμένως αποτύχει να καταρτίσει επίσημο σχέδιο διαδοχής.

«Ο Τζένσεν ήταν η υπέρτατη θεότητα της Nvidia», δήλωσε επενδυτής της εταιρείας. «Δεν έχω ιδέα ποιος είναι ο επόμενος ικανότερος άνθρωπος στην εταιρεία. Αν επιλέξουν κάποιον εκτός εταιρείας, αυτό θα δημιουργήσει ρήγμα».

Η κρίση που οδήγησε στην απομάκρυνση του επικεφαλής της Nvidia επικεντρώθηκε στις σχέσεις του με την Άλις Χουάνγκ, στέλεχος της πελάτισσας εταιρείας MegaSpeed, με έδρα τη Σιγκαπούρη. Οι New York Times ανέφεραν στα τέλη του περασμένου μήνα ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών παρακολουθούσαν την Άλις Χουάνγκ, την οποία υποπτεύονταν ως Κινέζα κατάσκοπο, η οποία είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη του διευθύνοντος συμβούλου της Nvidia και διαβίβαζε πληροφορίες στο Πεκίνο.

Αρχικά, η Nvidia απέρριψε τις καταγγελίες, δηλώνοντας: «Οι επαφές του Τζένσεν με την κυρία Χουάνγκ δεν είναι ασυνήθιστες».

Την επόμενη εβδομάδα, οι Financial Times αποκάλυψαν ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών θεωρούσαν πως ο Χουάνγκ διατηρούσε ερωτική σχέση με την ύποπτη για κατασκοπεία και είχαν προειδοποιήσει ανώτατους κυβερνητικούς αξιωματούχους πριν από την αναχώρηση του προέδρου Ντόναλντ Τραμπ για το Πεκίνο, όπου θα συμμετείχε σε σύνοδο κορυφής με τον Σι Τζινπίνγκ. Ο Χουάνγκ εντάχθηκε στην αποστολή την τελευταία στιγμή, μεταβαίνοντας εσπευσμένα στην Αλάσκα για να επιβιβαστεί στο Air Force One κατά τη διάρκεια στάσης ανεφοδιασμού.

Δύο ημέρες μετά το δημοσίευμα των Financial Times, ο Χουάνγκ παραδέχθηκε ότι «είχα υπάρξει άπιστος απέναντι στη σύζυγό μου». Η παραδοχή του έθεσε ερωτήματα σχετικά με το εάν ο ίδιος ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο στην εταιρεία είχε προηγουμένως παραπλανήσει το διοικητικό συμβούλιο, αναγκάζοντας τα μέλη του να ξεκινήσουν ανεξάρτητη έρευνα.

Παρά ταύτα, σύμφωνα με πολλές πηγές που γνωρίζουν τις σχετικές συζητήσεις, η εταιρεία ήλπιζε ότι θα μπορούσε να διασώσει τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου της.

Τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου συζήτησαν τρόπους αντιμετώπισης της κρίσης, σε περίπτωση που αποδεικνυόταν ότι ο Χουάνγκ δεν γνώριζε πως η ερωτική του σύντροφος ήταν κατάσκοπος, γεγονός που θα τον απάλλασσε από την υποψία ότι είχε αποκαλύψει απόρρητες πληροφορίες.

Εκτιμούσαν ότι μια δέσμευση για τη βελτίωση της εταιρικής διακυβέρνησης, μέσω του διορισμού ανεξάρτητου προέδρου του διοικητικού συμβουλίου και της κατάρτισης επίσημου σχεδίου διαδοχής, θα μπορούσε να καθησυχάσει τους επενδυτές.

Ωστόσο, το σκάνδαλο διογκώθηκε, καθώς δημοσιεύματα ανέφεραν ότι ο κορυφαίος νομικός σύμβουλος της Nvidia, Τέτερ, είχε επιχειρήσει να παρέμβει σε έρευνα του υπουργείου Εμπορίου σχετικά με τη MegaSpeed. Σε απάντηση στο δημοσίευμα, η Nvidia δήλωσε ότι διαβουλεύεται τακτικά με κυβερνητικούς αξιωματούχους, μεταξύ άλλων για την παροχή πληροφοριών και την αναζήτηση κατευθυντήριων οδηγιών, και ότι συνεργάζεται με την κυβέρνηση για την αποτροπή του λαθρεμπορίου.

Ο Τραμπ εξέφρασε τη στήριξή του στον Χουάνγκ, αποκαλύπτοντας ωστόσο ότι το FBI διεξήγαγε έρευνα. Παράλληλα, ο επικεφαλής της Nvidia κλήθηκε να καταθέσει ενώπιον εξοργισμένων μελών του Κογκρέσου.

Καθοριστικό για την αποχώρησή του αποδείχθηκε το γεγονός ότι ακολούθησαν δημοσιεύματα για μια ακόμη φερόμενη εξωσυζυγική σχέση του Χουάνγκ, αυτή τη φορά με την Κίμπερλι Πάουελ, αντιπρόεδρο του τομέα υγειονομικής περίθαλψης της εταιρείας κατασκευής τσιπ.

Η Nvidia ανακοίνωσε την παραίτησή του το πρωί της Πέμπτης.

Υποστηρικτές του Χουάνγκ στη Silicon Valley κινητοποιήθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να τον υπερασπιστούν. Ο Έλον Μασκ δήλωσε ότι θα αποτελούσε «τιμή» για τη SpaceX να τον προσλάβει. Ο Μάρτιν Καζάντο, εταίρος της εταιρείας επιχειρηματικών κεφαλαίων Andreessen, έγραψε ότι πρόκειται για μια «σκοτεινή, πολύ σκοτεινή ημέρα. Μια φρικτή απόφαση για τις ΗΠΑ και τον δυτικό κόσμο».

Στο εσωτερικό της Nvidia, παρά το χάος και την απώλεια χρηματιστηριακής αξίας, ορισμένοι εργαζόμενοι θεωρούν ότι η εξέλιξη αυτή αποτελεί ευκαιρία για επανεκκίνηση της εταιρικής κουλτούρας και για την εισαγωγή δομών διακυβέρνησης που ανταποκρίνονται καλύτερα στο μέγεθος της εταιρείας.

«Η αλαζονεία, η αίσθηση παντοδυναμίας και η πεποίθηση ότι κανείς δεν μπορεί να τους αγγίξει, που χαρακτήριζαν τον Τζένσεν, την οικογένειά του και ορισμένα στελέχη», είχαν καταστήσει την εργασία στην εταιρεία «αφόρητη», δήλωσε ένας εργαζόμενος.

Ο Χουάνγκ είχε 60 άμεσους υφισταμένους, γεγονός που του έδινε τεράστια επιρροή σε κάθε απόφαση της εταιρείας, χωρίς παράλληλα να υπάρχει κάποιο μεμονωμένο πρόσωπο ικανό να τον αμφισβητήσει.

«Ο Τζένσεν είναι διευθύνων σύμβουλος εδώ και 30 χρόνια. Πολλοί άνθρωποι που ανέβηκαν μαζί του στην ιεραρχία έγιναν πλούσιοι και, ως εκ τούτου, του ήταν εξαιρετικά πιστοί. Στη συνέχεια, όμως, άρχισαν όλοι να συνταξιοδοτούνται», πρόσθεσε η ίδια πηγή.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Η πτώση του Χουάνγκ της Nvidia: Η υπόθεση κατασκοπείας και το σύστημα εξουσίας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ηκαταιγιστική ήττα του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές ανοίγει ένα παράθυρο για αλλαγή της αμερικανικής ατζέντας των τελευταίων ετών, που περιλαμβάνει επικρότηση του λαϊκιστικού εθνικισμού στην οικονομική πολιτική με επιβολή δασμών και άνοιγμα της ψαλίδας υπέρ των οικονομικά ισχυρών, περιορισμό των πολιτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων με εκδίωξη μεταναστών, επιθέσεις κατά της ανεξαρτησίας του Τύπου, εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης κατά πολιτικών αντιπάλων, καθώς και ανασύνταξη των παγκόσμιων συσχετισμών μέσω ευνοϊκής αντιμετώπισης της Ρωσίας του Πούτιν. Η εύνοια εκδηλώνεται με αλλαγή της ρητορικής απέναντι στη ρωσική ηγεσία, όπως η αναφορά στον «ανθρωπιστή» Πούτιν, πίεση προς τον Ζελένσκι να αποφύγει στρατιωτικές επεμβάσεις σε ενεργειακές ρωσικές υποδομές χωρίς αντίστοιχη δέσμευση για ρωσικές επεμβάσεις στο ουκρανικό έδαφος, σύναψη εμπορικών πετρελαϊκών συμφωνιών με τη Ρωσία έξω από το υφιστάμενο καθεστώς κυρώσεων και μείωση της παρεχόμενης οικονομικής και στρατιωτικής υποστήριξης στην Ουκρανία.

Ο Τραμπ θα επιδιώξει να ολοκληρώσει αυτήν την ατζέντα προβάλλοντας βέτο σε νομοθετικές πρωτοβουλίες της Δημοκρατικής πλειοψηφίας και εξαντλώντας τα θεσμικά περιθώρια στην άσκηση της εκτελεστικής εξουσίας, ιδιαίτερα στην εξωτερική πολιτική — όπου τα όρια είναι πιο ελαστικά.

Από την άλλη πλευρά, οι νικητές της μεγάλης εκλογικής μάχης, οι Δημοκρατικοί, θα αγωνιστούν για να ματαιώσουν αυτά τα σχέδια, εξασφαλίζοντας μια καθαρή ήττα της τραμπικής ιδεολογίας, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για δικαιότερη οικονομική πολιτική, ενίσχυση του κοινωνικού κράτους, σεβασμό της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, κατοχύρωση των αξιών και των αρχών μιας δημοκρατικής πολιτείας και επανασύνδεση της εξωτερικής πολιτικής με τις δυνάμεις που αγωνίζονται για την ελευθερία και την ειρήνη.

Για την Ευρώπη, το μήνυμα είναι καθαρό: Πρέπει να προχωρήσει αποφασιστικά στην κατεύθυνση περισσότερης ενοποίησης και μετασχηματισμού της σε «πραγματική» υπερδύναμη, ώστε να είναι σε θέση να συμμετάσχει ενεργά σε αυτήν την προσπάθεια.

 

Η ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία είναι προϋπόθεση για την αποτελεσματική προάσπιση της ευημερίας και της ασφάλειας της ηπείρου. Πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή ένα φιλόδοξο πρόγραμμα αλλαγών σε ευρύ φάσμα τομέων — οικονομία, καινοτομία, ενέργεια, βιομηχανική πολιτική, κοινοί χρηματοδοτικοί μηχανισμοί, εξωτερική πολιτική και άμυνα.

Στόχος, η κάλυψη των μεγάλων και διευρυνόμενων ελλειμμάτων οικονομικής ισχύος της Ευρώπης σε σχέση με τους ανταγωνιστές της. Απαιτείται υπέρβαση του χρόνιου κατακερματισμού που χαρακτηρίζει τις ευρωπαϊκές δομές. Μόνο 4 ευρωπαϊκές εταιρείες προηγμένης τεχνολογίας βρίσκονται σήμερα ανάμεσα στις 50 κορυφαίες στον κόσμο. Στην Ευρώπη υπάρχουν 34 όμιλοι δικτύων κινητής τηλεφωνίας έναντι 3 στις ΗΠΑ και 4 στην Κίνα. Στον αμυντικό τομέα, οι πέντε κορυφαίες αμυντικές εταιρείες των ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν το 80% της αγοράς τους, ενώ στην Ευρώπη μόνο το 45%. Πρέπει να επεκταθεί η ενιαία αγορά στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στην άμυνα, στις νεοφυείς εταιρείες που παράγουν τις πιο καινοτόμες ιδέες και στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες. Πρέπει, επίσης, να εξασφαλιστεί με κοινή δράση η παροχή δημόσιων αγαθών όταν καμία χώρα δεν μπορεί να τα εξασφαλίσει μόνη της, καθώς και η από κοινού προμήθεια κρίσιμων ορυκτών με ασφαλή εφοδιασμό, χρηματοδότηση και δημιουργία αποθεμάτων.

Το παγκόσμιο πεδίο ανταγωνισμού, όπως έχει διαμορφωθεί από τις αντιφατικές πολιτικές των μεγάλων δυνάμεων και, κυρίως, την αδύναμη αντίδραση της Ευρώπης στην επιθετικότητα των ανταγωνιστών της, είναι άνισο. Σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο διεθνές περιβάλλον, η Ευρώπη εμπιστεύτηκε τους παγκόσμιους όρους ισότιμου ανταγωνισμού και τη βασισμένη σε κανόνες διεθνή τάξη, περιμένοντας ότι και οι άλλοι θα έκαναν το ίδιο. Τώρα, όμως, έχει αιφνιδιαστεί γιατί αυτό δεν συμβαίνει. Δεν τηρούνται πλέον οι κανόνες, αλλά, αντίθετα, χαράσσονται αυτόνομες πολιτικές για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας.

Υποβάλλοντας στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή την Έκθεση για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα, ο πρώην διοικητής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι δήλωσε ότι «δεν είναι δυνατόν οι ανταγωνιστές μας να λαμβάνουν μέτρα για να υποκλέψουν μερίδια της αγοράς μας και εμείς να καθόμαστε με σταυρωμένα τα χέρια». Χωρίς στρατηγικά σχεδιασμένες και συντονισμένες δράσεις πολιτικής, οι ασυμμετρίες στους κανονισμούς, στις επιδοτήσεις και στις εμπορικές πολιτικές κινδυνεύουν να οδηγήσουν ευρωπαϊκές βιομηχανίες σε διακοπή λειτουργίας ή μετεγκατάσταση εκτός ΕΕ.

Η Ευρώπη, για να επιβιώσει στο άναρχο καθεστώς που διαμορφώνεται στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, χρειάζεται μία ανανεωμένη εταιρική σχέση μεταξύ των κρατών-μελών, έναν επαναπροσδιορισμό το ίδιο φιλόδοξο με την αρχική εκκίνηση της ενοποίησης το 1951, όταν δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα. Πρέπει να στηριχθούν οι πιο καινοτόμοι και ταχέως αναπτυσσόμενοι τομείς και να ενσωματωθούν στη βιομηχανική πολιτική κοινές επενδύσεις και χορήγηση «ευρωπαϊκής προτίμησης», δηλαδή προβάδισμα σε ευρωπαϊκά προϊόντα ή εξαιρέσεις από περιορισμούς της πολιτικής ανταγωνισμού για τομείς όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και οι πράσινες τεχνολογίες.

Για την άντληση κεφαλαίων χρηματοδότησης των προτεινόμενων νέων μέτρων πολιτικής, της τάξης των 800 δισ. ευρώ τον χρόνο, έχει κρίσιμη σημασία η εγκαθίδρυση ενιαίας Ένωσης Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων, με ενιαία εποπτεία, κοινούς κανόνες πτώχευσης και, επίσης, νέα κοινά ευρωπαϊκά χρηματοοικονομικά προϊόντα. Η διαμόρφωση νέου στρατηγικού πλαισίου για συντονισμένη άσκηση οικονομικής πολιτικής θα απαιτήσει ισχυρή και σταθερή βούληση σε ολόκληρη την ΕΕ για αλλαγή της εταιρικής σχέσης ανάμεσα στα κράτη-μέλη.

Στον αμυντικό τομέα, με τα σημερινά δεδομένα, η Ευρώπη εξαρτάται από τις ΗΠΑ για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε σοβαρή στρατιωτική απειλή. Αν η Ευρώπη θέλει να διεκδικήσει μερίδιο επιρροής σε παγκόσμια κλίμακα, πρέπει να αναβαθμίσει την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας, με δραστικό περιορισμό του κανόνα της ομοφωνίας στη λήψη αποφάσεων και τη δημιουργία Δύναμης Ταχείας Επέμβασης — πυρήνα «ευρωπαϊκού στρατού» — όπως έχει σχεδιαστεί. Παράλληλος στόχος είναι η αναβάθμιση της αμυντικής ικανότητας της Ευρώπης με αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες και η ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας μέσω της υποχρέωσης των εταίρων να αγοράζουν ευρωπαϊκούς εξοπλισμούς.

Οι περιστάσεις πιέζουν. Η παρατεταμένη οικονομική υστέρηση διαμορφώνει συνθήκες κοινωνικής κρίσης και πολιτικής αποσταθεροποίησης, ενώ περιορίζει τη γεωπολιτική ισχύ στο πλαίσιο των παγκόσμιων συσχετισμών. Οι κίνδυνοι επιτείνονται από μεταβολές στο γεωπολιτικό τοπίο που διαταράσσουν βασικές ισορροπίες της παγκόσμιας μεταπολεμικής τάξης.

Στο διεθνές πεδίο, ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή απομακρύνει την αποκατάσταση συνθηκών ειρήνης, ενώ ο ουκρανικός πόλεμος έχει εισέλθει σε οριακή φάση. Η Ρωσία έχει αποτύχει στον αρχικό της στόχο για μια «γρήγορη νίκη» (blitzkrieg) και αλλαγή καθεστώτος, χάρη στην ισχυρή αντίσταση των Ουκρανών, τη στήριξη της ενωμένης Δύσης και την ανικανότητα της ίδιας της Ρωσίας. Η ρωσική ηγεσία επιδιώκει τώρα, καταστρέφοντας οικονομικές υποδομές, να κάμψει το ηθικό του ουκρανικού λαού και να τον εξαντλήσει. Φαίνεται ότι εισερχόμαστε σε μια περίοδο διαπραγματεύσεων, των οποίων η έκβαση θα κριθεί, σε μεγάλο βαθμό, από τη στρατιωτική ισορροπία στο πεδίο της μάχης το επόμενο χρονικό διάστημα. Περαιτέρω εξασθένιση της αμερικανικής στήριξης στην Ουκρανία και, ακόμα χειρότερο, «αλλαγή στρατοπέδου» κινδυνεύει να οδηγήσει σε έκβαση που θα κριθεί ως «νίκη του Πούτιν». Σε αυτήν την αρνητική εκδοχή, η ίδια η Ουκρανία θα εξελιχθεί σε μια επικίνδυνα ασταθή περιοχή και εστία ευρύτερων προβλημάτων για την Ευρώπη, ενώ ο Πούτιν θα αισθανθεί περισσότερο ελεύθερος να διεκδικήσει και άλλα εδάφη της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, πιθανόν στις Βαλτικές χώρες.

Ο Ντόναλντ Τραμπ θα επιδιώξει, παρά τις δυσκολίες, να εφαρμόσει το πρόγραμμά του. Οι αντίπαλοί του θα προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν. Το 2028 θα διεξαχθούν εκλογές για την εκλογή νέου προέδρου με άδηλη έκβαση.

Στη σημερινή αποδυναμωμένη Ευρώπη, οι ηγεσίες δεν μπορούν να ηγηθούν σε μια προσπάθεια μετεξέλιξής της σε ισότιμο εταίρο της αμερικανικής υπερδύναμης, ενώ αντιμετωπίζουν σύντομα εκλογικές προκλήσεις που προσθέτουν αβεβαιότητες και ανησυχίες. Στη Γαλλία, στις προεδρικές εκλογές του 2027 είναι πιθανό να επικρατήσει η ακροδεξιά Μαρίν Λεπέν, σηματοδοτώντας ριζική αλλαγή πλεύσης. Στη Γερμανία, ο κυβερνητικός συνασπισμός υπό τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς απειλείται από την άνοδο του ακροδεξιού κόμματος «Εναλλακτική για τη Γερμανία».

Αν η Ευρώπη δεν ανασυγκροτηθεί με αποφασιστικές κινήσεις οικονομικής και πολιτικής ενοποίησης, θα παρασυρθεί από τις εξελίξεις στην αμερικανική υπερδύναμη: Στην περίπτωση επικράτησης των τραμπικών δυνάμεων, θα υποταχθεί στις βουλήσεις της «νέας τάξης πραγμάτων». Ακόμα, όμως, και στην περίπτωση ανάκτησης της προεδρίας από τους Δημοκρατικούς το 2028, θα είναι ένας αδύναμος παίκτης ή, ακόμα χειρότερο, θεατής, χωρίς δυνατότητα ουσιαστικής συμμετοχής στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Και στις δύο εκδοχές, χαμένοι θα είναι οι λαοί της Ευρώπης.

Πηγή: athensvoice.gr

Το άρθρο Η Ευρώπη στη μετά-Τραμπ εποχή… Του Γιάννο Παπαντωνίου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα δεδομένα, που εξασφάλισαν οι ομάδες χάκερ Cyber Partisans και Silent Crow, περιλαμβάνουν περισσότερα από 11 εκατομμύρια πιστοποιητικά θανάτου. Από αυτά, 412.576 συνδέονται ρητά με στρατιωτικές επιχειρήσεις, καταδεικνύοντας το βαρύ ανθρώπινο τίμημα της ρωσικής εισβολής.

Η Rosstat αναγνώρισε ότι δέχθηκε κυβερνοεπίθεση, αμφισβήτησε ωστόσο τη διαρροή ευαίσθητων πληροφοριών. Ο Guardian διευκρινίζει ότι δεν κατέστη δυνατή η ανεξάρτητη επαλήθευση ολόκληρου του αρχείου.

Οι εκτιμήσεις για μισό εκατομμύριο νεκρούς

Τα ευρήματα συγκλίνουν με εκτιμήσεις δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών, οι οποίες ανεβάζουν τις ρωσικές απώλειες περίπου στις 500.000.

Παράλληλα, το ανεξάρτητο Mediazona έχει καταγράψει ονομαστικά σχεδόν 286.000 νεκρούς στρατιωτικούς, εκτιμώντας ότι ο πραγματικός απολογισμός πλησιάζει το μισό εκατομμύριο.

Ο ερευνητής Kluge χαρακτήρισε το υλικό τη μεγαλύτερη διαρροή για τις ρωσικές απώλειες, επισημαίνοντας ότι η καταχώριση των θανάτων καθυστερεί συνήθως έξι μήνες, ενώ αρκετοί στρατιώτες παραμένουν αγνοούμενοι.

«Πιθανότατα, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε πιο κοντά στους 500.000 νεκρούς Ρώσους στρατιώτες παρά στους 400.000», ανέφερε.

Δυσανάλογο τίμημα για τις φτωχότερες περιοχές

Η γεωγραφική κατανομή αποκαλύπτει μεγάλες ανισότητες. Στη Μπουριατία, την Τούβα και το Ζαμπαϊκάλσκι, οι πολεμικοί θάνατοι αντιστοιχούσαν περίπου στο ένα τρίτο των θανάτων ανδρών ηλικίας 18-49 ετών έως τα μέσα του 2024. Στη Μόσχα και την Αγία Πετρούπολη το ποσοστό περιοριζόταν περίπου στο 10%.

Ιδιαίτερα αιματηρή υπήρξε η περίοδος από τα τέλη του 2024 έως το 2025, όταν ορισμένοι μήνες ξεπέρασαν τους 15.000 νεκρούς, δηλαδή περισσότερους από 500 ημερησίως.

Η διπλωματική διάσταση

Παρά τις απώλειες, η Μόσχα δεν εμφανίζεται διατεθειμένη να υποχωρήσει από τις βασικές διεκδικήσεις της.

Πηγή με γνώση της σκέψης του Βλαντίμιρ Πούτιν υποστήριξε ότι οποιοσδήποτε συμβιβασμός υπολείπεται των στόχων του θα εκλαμβανόταν από τον ίδιο ως προδοσία.

Στο διπλωματικό πεδίο, προγραμματίζεται νέος γύρος ρωσοουκρανικών συνομιλιών στο Αμπού Ντάμπι, με αμερικανική διαμεσολάβηση και τη συμμετοχή των Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ.

Στην ατζέντα περιλαμβάνονται οι εγγυήσεις ασφαλείας, η αποκλιμάκωση και τα ανθρωπιστικά ζητήματα, ενώ ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανησυχούν για ενδεχόμενη διεύρυνση των διαπραγματεύσεων σε θέματα ασφάλειας του ΝΑΤΟ.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Το πραγματικό κόστος του πολέμου για τον Πούτιν – Οι 400.000 νεκροί και η διαρροή από τα απόρρητα αρχεία της Μόσχας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Η Αμερική και η Δύση γυρίζουν σελίδα – Όσα συζητήθηκαν στην ειδική εκπομπή του «Β» εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Οι Δημοκρατικοί ήταν επίσης σε τροχιά ανάκτησης του ελέγχου της Βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, αφού ανέτρεψαν οκτώ έδρες των Ρεπουμπλικάνων σε πολιτείες που περιλαμβάνουν το Κεντάκι, το Νιου Τζέρσεϊ και τη Βόρεια Καρολίνα, επιδεικνύοντας δυναμική ακόμα και σε σταθερά συντηρητικές περιφέρειες.

Σύμφωνα με τα μέχρι στιγμής στοιχεία, οι Δημοκρατικοί κερδίζουν 52 έδρες στη Γερουσία ενώ στη Βουλή των Αντιπροσώπων συγκεντρώνουν μέχρι στιγμής 191 έδρες από τις 218 που απαιτούνται για να νικήσουν.

Οι Δημοκρατικοί αναμένεται να κερδίσουν την πλειοψηφία και τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης, έχοντας ανατρέψει τουλάχιστον οκτώ έδρες των Ρεπουμπλικάνων σε πολιτείες που περιλαμβάνουν το Κεντάκι, το Νιου Τζέρσεϊ και τη Βόρεια Καρολίνα. Οι Δημοκρατικοί Ρόι Κούπερ, Άνι Άντριους, Σέροντ Μπράουν, Άνταμ Χάμιλτον, Τζέιμς Ταλαρίκο και Τζος Τούρεκ κέρδισαν έξι έδρες στη Γερουσία που προηγουμένως κατείχαν οι Ρεπουμπλικάνοι

Ο Τζέιμς Ταλαρίκο κέρδισε μια έδρα στη Γερουσία του Τέξας για τους Δημοκρατικούς για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1980, σε μια εντυπωσιακή νίκη. Ο Ροντ Σαντ γίνεται ο πρώτος Δημοκρατικός μετά από πάνω από μια δεκαετία που εκλέγεται κυβερνήτης στην Άιοβα, ενώ ο Σέροντ Μπράουν αποκτά και πάλι έδρα στο Οχάιο.

Ο Τραμπ λέει ότι θα αποδεχθεί τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών

Ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε στους New York Times ότι θα αποδεχθεί τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών και ότι είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τους Δημοκρατικούς, επιρρίπτοντας την ευθύνη για τις απώλειες των Ρεπουμπλικάνων στο γεγονός ότι ο ίδιος δεν βρισκόταν στο ψηφοδέλτιο.

«Είμαι απολύτως πρόθυμος να αποδεχθώ αυτά τα αποτελέσματα», είπε. «Θα συνεργαστούμε με τους Δημοκρατικούς και, ξέρετε, ανυπομονούμε να δουλέψουμε μαζί τους. Πιθανότατα θα βρούμε μια άκρη».

Ο Τραμπ δήλωσε επίσης ότι δεν μετανιώνει που υποστήριξε υποψηφίους που έχασαν, συμπεριλαμβανομένης της Ντάρλιν Γκράχαμ από τη Νότια Καρολίνα, της οποίας η ήττα τον εξέπληξε.

«Βλέπω ότι η Ντάρλιν έχασε. Ουάου, αυτό είναι απίστευτο», είπε.

Νωρίτερα, σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Truth Social, μετά τα πρώτα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών, ο Τραμπ επιχείρησε να υποβαθμίσει την εκλογική επίδοση των Ρεπουμπλικανών, υποστηρίζοντας ότι η παρουσία του στο ψηφοδέλτιο θα είχε οδηγήσει το κόμμα σε σαρωτική νίκη.

«Δεν ήμουν υποψήφιος στις εκλογές και, αν ήμουν, θα είχαμε κερδίσει με ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ! Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας στο ζήτημα.

Πρόεδρος ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΖ. ΤΡΑΜΠ»

Νίκη των Δημοκρατικών σε Βιρτζίνια, Τζόρτζια, Bόρεια Καρολίνα, Τέξας και Νιου Χαμσάιρ

Ο Δημοκρατικός Μαρκ Γουόρνερ εξασφαλίζει την επανεκλογή του στη Γερουσία των ΗΠΑ, επικρατώντας του Ρεπουμπλικανού αντιπάλου του, Μπερτ Μιζουσάουα, στη Βιρτζίνια.

Με τη νίκη του, ο Γουόρνερ κατοχυρώνει μια τέταρτη θητεία στο ανώτατο νομοθετικό σώμα των ΗΠΑ, όπου ασκεί καθήκοντα αντιπροέδρου της Επιτροπής Πληροφοριών.

Το αποτέλεσμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς η Βιρτζίνια συγκαταλέγεται στις πολιτείες με τον μεγαλύτερο αριθμό ομοσπονδιακών υπαλλήλων, πολλοί από τους οποίους επηρεάστηκαν σημαντικά από τις περικοπές θέσεων εργασίας που προώθησε η κυβέρνηση Τραμπ κατά τους πρώτους μήνες της δεύτερης θητείας της.

Εν τω μεταξύ, ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Τζον Όσοφ κέρδισε την επανεκλογή του έναντι του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Μάικ Κόλινς.

Την εκλογή του στη Γερουσία εξασφάλισε και ο ομογενής Κρις Πάπας, επικρατώντας στο Νιου Χαμσάιρ του Ρεπουμπλικανού Τζον Σανούνου.

Στον έλεγχο των Δημοκρατικών πέρασε και η έδρα στη Βόρεια Καρολίνα, η οποία προηγουμένως άνηκε στους Ρεπουμπλικανούς, μετά τη νίκη του Ρόι Κούπερ.

Ρεκόρ συμμετοχής στη Νότια Καρολίνα

Οι ψηφοφόροι της Νότιας Καρολίνας κατέρριψαν το ρεκόρ της πολιτείας όσον αφορά τον αριθμό των ψήφων που έχουν καταγραφεί σε εκλογές για την ανάδειξη κυβερνήτη, σύμφωνα με την Εκλογική Επιτροπή της πολιτείας.

Όπως ανακοίνωσε η Επιτροπή σε ανάρτησή της στην πλατφόρμα X, έως τις 16:30 (τοπική ώρα) είχαν ψηφίσει σχεδόν 1,8 εκατομμύρια πολίτες. Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί στο 52,3% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων και ξεπερνά το προηγούμενο ρεκόρ του 2018.

Το ρεκόρ της πολιτείας ως προς το ποσοστό συμμετοχής παραμένει στο 54,6%, ποσοστό που είχε καταγραφεί το 2002, σύμφωνα με την Επιτροπή.

Ο Ρεπουμπλικανός γενικός εισαγγελέας της πολιτείας, Άλαν Γουίλσον, και ο Δημοκρατικός πολιτειακός βουλευτής, Τζερμέιν Τζόνσον, διεκδικούν αμφότεροι τη θέση του κυβερνήτη, καθώς η θητεία του σημερινού κυβερνήτη, Χένρι ΜακΜάστερ, φτάνει στο τέλος της.

#scVOTES has broken the record for votes cast in a gubernatorial election!

As of 4:30 p.m., 1,797,335 have voted, 52.3% of registered voters and surpassing the 2018 record.

While we haven’t broken the record for % turnout in a gubernatorial election (54.6%, 2002), there’s time! https://t.co/6LYsjkw8pM

— SC State Election Commission (@scvotes) November 3, 2026

Λευκός Οίκος: Η Αμερική δεν θα γίνει κομμουνιστική χώρα

Ο επίσημος λογαριασμός του Λευκού Οίκου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προειδοποίησε για τον κομμουνισμό και εξήρε το έργο του Ντόναλντ Τραμπ, λίγες ώρες πριν από το κλείσιμο των εκλογικών τμημάτων.

Το απόγευμα της Τρίτης αναρτήθηκε ένα γράφημα με το μήνυμα: «Η Αμερική δεν θα γίνει ποτέ κομμουνιστική χώρα» και το σχόλιο «Μπορείς να είσαι κομμουνιστής ή πατριώτης. Δεν μπορείς να είσαι και τα δύο».

Παράλληλα, ο Λευκός Οίκος παρουσίασε τα επιτεύγματα του Τραμπ, αντιπαραβάλλοντάς τα με όσα χαρακτήρισε αποτυχίες των Δημοκρατικών.

Στις επιτυχίες των Ρεπουμπλικανών περιλαμβάνονταν η ασφάλεια των συνόρων, καθώς και αυτό που φαινόταν να αποτελεί αναφορά στην υπόσχεση του προέδρου για τη χορήγηση ενός «μερίσματος» ύψους 5.000 δολαρίων σε κάθε ενήλικο Αμερικανό πολίτη, εφόσον το κόμμα του διατηρήσει τον έλεγχο του Κογκρέσου.

Στην πλευρά των Δημοκρατικών, ως αρνητικές συνέπειες καταγράφονταν η «οικονομική ύφεση» και η «παράδοση στους τζιχαντιστές».

You can be a communist or you can be a patriot. You cannot be both. https://t.co/vlUfHxqu3k

— The White House (@WhiteHouse) November 3, 2026

Χαμηλό το ποσοστό αποδοχής του Τραμπ

Το ποσοστό αποδοχής του Τραμπ την παραμονή των ενδιάμεσων εκλογών ανερχόταν στο 39%, έναντι 50% όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του τον Ιανουάριο του 2025, σύμφωνα με τον μέσο όρο του RealClearPolitics.com.

«Έχουμε την πιο δυναμική χώρα οπουδήποτε στον κόσμο», δήλωσε ο Τραμπ στο Fox News το βράδυ της Δευτέρας, επιχειρώντας να ενισχύσει τη συμμετοχή των Ρεπουμπλικανών στις κάλπες. «Αν ψηφίσουν οι δικοί μας, θα κερδίσουμε με συντριπτική διαφορά», πρόσθεσε.

Νωρίτερα την ίδια ημέρα, ο Τραμπ εκφώνησε ομιλία δίπλα στην Ανακλαστική Πισίνα του Μνημείου Λίνκολν στην Ουάσιγκτον, της Ουάσιγκτον, εστιάζοντας σε μεγάλο βαθμό στα σχέδιά του για την αναμόρφωση της αμερικανικής πρωτεύουσας και όχι στα κυρίαρχα ζητήματα της προεκλογικής εκστρατείας για τις ενδιάμεσες εκλογές.

Οι Δημοκρατικοί σε ολόκληρη τη χώρα έχουν εντείνει τις τελευταίες εβδομάδες τις επιθέσεις τους κατά των Ρεπουμπλικανών αντιπάλων τους, επικαλούμενοι τους δεσμούς τους με τον Τραμπ και τις πολιτικές που δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες των ψηφοφόρων για το υψηλό κόστος διαβίωσης στις ΗΠΑ.

Η Λέξι Ρις, 33χρονη Δημοκρατική στην Αϊόβα, δήλωσε ότι είναι «συγκρατημένα αισιόδοξη» πως η αντίδραση κατά του προέδρου θα μπορούσε να βοηθήσει το κόμμα της να ανακτήσει έδαφος στην πολιτεία, η οποία έχει στηρίξει τον Τραμπ στις τρεις τελευταίες προεδρικές εκλογές.

Πρόσθεσε ότι πολλοί Ρεπουμπλικανοί ψηφοφόροι, μεταξύ των οποίων και ο σύζυγός της, «δυσκολεύονται» να αποφασίσουν εάν θα στηρίξουν το κόμμα, καθώς οι πολιτικοί του έχουν γίνει τόσο εξαρτημένοι από τον Τραμπ, εις βάρος των τοπικών προτεραιοτήτων.

Ορισμένοι Ρεπουμπλικανοί υποψήφιοι έχουν επιδιώξει ενεργά να αποστασιοποιηθούν από τον πρόεδρο, δηλώνοντας ότι διαφωνούν με τους δασμούς του και τον πόλεμο με το Ιράν, ο οποίος έχει οδηγήσει σε απότομη αύξηση των τιμών της ενέργειας.

Στο ντιμπέιτ του περασμένου μήνα, η Ρεπουμπλικανή Σούζαν Κόλινς από το Μέιν, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με τον Δημοκρατικό Τρόι Τζάκσον, ανέδειξε περιπτώσεις στις οποίες είχε διαφωνήσει με τον πρόεδρο. «Μόνο σε αυτό το Κογκρέσο, έχω ψηφίσει κατά του προέδρου Τραμπ 137 φορές», δήλωσε.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο «Μπλε τσουνάμι» στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πολιτική «θύελλα» στην καρδιά της Ε.Ε. – Το χρονικό της πρωτοφανούς κρίσης στην Πολωνία… Του Μάριου Αραβαντινού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Ισραήλ: Τα 4 σενάρια για να αρθεί το αδιέξοδο – Από κυβέρνηση εθνικής ενότητας μέχρι νέες κάλπες… Του Ορέστη Παντελόγλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μετά την καταμέτρηση του 84% των ψήφων, το κόμμα Λικούντ (δεξιά) του Μπενιαμίν Νετανιάχου και οι σύμμαχοί του φαίνεται να εξασφαλίζουν 54 έδρες από τις 120 έδρες του ισραηλινού κοινοβουλίου, της Κνεσέτ, συγκριτικά με 49 για τη συμμαχία της αντιπολίτευσης και 17 για τα αραβικά κόμματα.

Οπως μεταδίδει το Axios, το πολιτικό αδιέξοδο θεωρείται το πιθανότερο αποτέλεσμα, καθώς ο Νετανιάχου εμφανίζεται αποδυναμωμένος, αλλά καμία από τις δύο πλευρές δεν διαθέτει σαφή δρόμο προς τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού. 

Τα μερικά αυτά αποτελέσματα μπορεί να αλλάξουν, καθώς πολλές δημοσκοπήσεις που έγιναν κατά την έξοδο των ψηφοφόρων από εκλογικά τμήματα εμφάνιζαν τις δύο παρατάξεις στήθος με στήθος.

Καθώς καμία από τις δύο πλευρές δεν φθάνει τις 61 έδρες που απαιτούνται για αυτοδυναμία, παραμένει ασαφές για το ποιος θα γίνει ο επόμενος πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Τα αραβικά κόμματα εξασφάλισαν 17 έδρες, σε μια πρωτοφανή εκλογική επίδοση. Θεωρητικά, το μπλοκ του Άιζενκοτ θα μπορούσε να επιχειρήσει τον σχηματισμό κυβέρνησης μειοψηφίας με τη στήριξή τους, αν και αυτό το σενάριο θεωρείται απίθανο.

Η καταμέτρηση συνεχίζεται, με τη χώρα να βρίσκεται πιθανώς μπροστά σε εβδομάδες δύσκολων διαπραγματεύσεων για το σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού.

Τι έδειχναν τα exit polls

Το μπλοκ του Άιζενκοτ είχε μικρό προβάδισμα στις πρώτες εκτιμήσεις, ωστόσο η συμμαχία του Νετανιάχου κάλυψε σταδιακά τη διαφορά κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Τα exit polls προέβλεπαν 51 έως 52 έδρες στο μπλοκ του Νετανιάχου και 49 έως 51 έδρες σε εκείνο του Άιζενκοτ.

Το ενδεχόμενο πολιτικού αδιεξόδου

Ένα οριακό αποτέλεσμα θα μπορούσε να αφήσει τη χώρα σε παρατεταμένη πολιτική εκκρεμότητα, με τον Νετανιάχου να παραμένει πιθανότατα υπηρεσιακός πρωθυπουργός και την αντιπολίτευση υπό τον Άιζενκοτ να ελέγχει την Κνεσέτ.

Αυτό το σενάριο θα μπορούσε να διαρκέσει μέχρι τη διεξαγωγή νέων εκλογών, ακόμη και τον Απρίλιο.

Οι δύο πλευρές θα μπορούσαν επίσης να επιχειρήσουν να ξεπεράσουν το αδιέξοδο σχηματίζοντας κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Ωστόσο, το ενδεχόμενο συνεργασίας Νετανιάχου – Άιζενκοτ θεωρείται επίσης απίθανο, καθώς κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν συμφωνεί να συμμετάσχει σε κυβέρνηση υπό τον σημερινό πρωθυπουργό.

Οι Δημοκρατικοί ζητούν συνεργασία αντιπολίτευσης με αραβικά κόμματα

Ο επικεφαλής του ισραηλινού κεντροαριστερού κόμματος των Δημοκρατικών, ο Γιαΐρ Γκολάν, κάλεσε την αντιπολίτευση που βρίσκεται απέναντι στον Μπενιαμίν Νετανιάχου να συμμαχήσει με τα αραβικά κόμματα για να σχηματιστεί κυβέρνηση και να απομακρυνθεί από την εξουσία ο πρωθυπουργός.

«Δεν πρέπει πλέον να δεχόμαστε τον ρατσιστικό διαχωρισμό του Νετανιάχου ανάμεσα στις εβραϊκές ψήφους και τις αραβικές ψήφους», τόνισε σε ανάρτηση στο Χ.

«Έχουμε μια ευθύνη. Και έχουμε την ευκαιρία να σχηματίσουμε μια κυβέρνηση αλλαγής, σε συνεργασία με τους Άραβες πολίτες του Ισραήλ».

Τι δήλωσαν Νετανιάχου και Άιζενκοτ

Ο Άιζενκοτ διεκδίκησε τη νίκη σε ομιλία του μετά τα μεσάνυχτα, τοπική ώρα. Υποστήριξε ότι, εάν ο Νετανιάχου ήταν «έντιμος ηγέτης», θα αποχωρούσε από την πολιτική σκηνή μετά την ψήφο των πολιτών υπέρ της αλλαγής.

Κατά την ομιλία του, άφησε να εννοηθεί ότι ο πρωθυπουργός ενδέχεται να προχωρήσει σε στρατιωτική δράση πριν από τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης.

«Νετανιάχου, μην τολμήσεις να χρησιμοποιήσεις την ασφάλεια του Ισραήλ για τις πολιτικές σου ανάγκες», δήλωσε.

Τόνισε επίσης ότι οι διοικητές των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων και οι επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας και πληροφοριών πρέπει να θυμούνται ότι ο Νετανιάχου ηγείται πλέον υπηρεσιακής κυβέρνησης.

Ο Άιζενκοτ ανέφερε ότι η κυβέρνηση που σκοπεύει να σχηματίσει θα βασίζεται σε τρεις αρχές: το Ισραήλ ως εβραϊκό και δημοκρατικό κράτος, τη στρατιωτική και εθνική υπηρεσία για όλους και τη διάλυση της Χαμάς.

Ο Νετανιάχου εμφανίστηκε λίγο μετά τις 03:00, τοπική ώρα, και επίσης διεκδίκησε τη νίκη.

«Περιμένουμε ακόμη τα επίσημα εκλογικά αποτελέσματα. Το Λικούντ είναι το μεγαλύτερο κόμμα στο Ισραήλ. Το δεξιό μπλοκ διαθέτει σαφή, αποφασιστική πλειοψηφία μεταξύ του σιωνιστικού κοινού και του εβραϊκού πληθυσμού συνολικά», δήλωσε.

Δεν αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο κυβέρνησης ενότητας με τον Άιζενκοτ, αλλά ζήτησε τον σχηματισμό «ισχυρής εθνικής κυβέρνησης της εβραϊκής δεξιάς».

«Δεν πρέπει να θέσουμε σε κίνδυνο το Ισραήλ σχηματίζοντας κυβέρνηση που βασίζεται σε αντισιωνιστικά αραβικά κόμματα», πρόσθεσε, αναφερόμενος στη μοναδική διαθέσιμη επιλογή που έχει ο Άιζενκοτ για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Ο Νετανιάχου υποστήριξε επίσης ότι «το Ιράν είναι πιο αδύναμο από ποτέ και το Ισραήλ ισχυρότερο από ποτέ». Όσο υπάρχει το ιρανικό καθεστώς, είπε, θα προσπαθεί να καταστρέψει το Ισραήλ.

«Μαζί με τον εξαιρετικό φίλο μας, τον πρόεδρο Τραμπ, έχουμε τη δύναμη να εξαλείψουμε την απειλή μια για πάντα», δήλωσε.

Ρεκόρ συμμετοχής στις εκλογές

Οι εκτιμήσεις των exit polls δημοσιοποιήθηκαν μετά τη μαζική προσέλευση των ψηφοφόρων στις κάλπες, με τη συμμετοχή να φτάνει στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων τριών δεκαετιών.

Η εκλογική αναμέτρηση ολοκλήρωσε μια προεκλογική εκστρατεία κατά την οποία και οι δύο πλευρές προειδοποιούσαν ότι ενδεχόμενη επικράτηση του αντιπάλου θα οδηγούσε σε καταστροφικές συνέπειες.

Η καταμέτρηση των ψήφων συνεχίζεται και ενδέχεται να διαρκέσει αρκετές ημέρες.

με πληροφορίες από Axios, AFP, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Προβάδισμα Νετανιάχου στις εκλογές στο 84% των ψήφων εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Επί χρόνια, ένα μεγάλο μέρος της ισραηλινής αντιπολίτευσης οικοδόμησε την πολιτική του ταυτότητα γύρω από έναν κεντρικό στόχο: ο Bibi πρέπει να φύγει.

Αυτό μπορεί να αποτελεί ένα αποτελεσματικό σύνθημα. Δεν αποτελεί όμως φιλοσοφία διακυβέρνησης.

Δεν μπορείς να χτίσεις ένα ολόκληρο πολιτικό κίνημα πάνω στην αντίθεση προς ένα και μόνο πρόσωπο, να περάσεις μια προεκλογική περίοδο λέγοντας στους ψηφοφόρους κυρίως ποιους πρέπει να απορρίψουν, και στη συνέχεια να εκπλήσσεσαι όταν εκατομμύρια Ισραηλινοί θέτουν ένα πολύ βασικό ερώτημα:

Τι ακριβώς προτείνετε ως εναλλακτική;

Εδώ ακριβώς, κατά τη γνώμη μου, η αλαζονεία του κινήματος κατά του Netanyahu μετατράπηκε στη μεγαλύτερη πολιτική του αδυναμία.

Λειτούργησε με τη λογική ότι η αντίθεση στον Netanyahu αρκούσε από μόνη της για τη δημιουργία πλειοψηφίας. Σαν οι ανησυχίες της κοινής γνώμης για την ασφάλεια, την εβραϊκή ταυτότητα, το Ιράν, την Ιουδαία και τη Σαμάρεια, τους Παλαιστινίους και τον μελλοντικό χαρακτήρα του κράτους να ήταν δευτερεύουσας σημασίας μπροστά στο ζήτημα της προσωπικότητας του Netanyahu.

Όμως, οι εκλογές έχουν τον τρόπο να αποκαλύπτουν τις πολιτικές «φούσκες» (echo chambers) στις οποίες εγκλωβίζονται ορισμένοι.

Η καταμέτρηση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και η τελική εικόνα για τον σχηματισμό κυβερνητικού συνασπισμού παραμένει αβέβαιη. Τα πρώτα αποτελέσματα και τα exit polls δείχνουν ότι κανένα από τα δύο μεγάλα μπλοκ δεν εξασφαλίζει με άνεση τις 61 έδρες που απαιτούνται για αυτοδύναμη διακυβέρνηση.

Όποιοι κι αν είναι οι τελικοί αριθμοί, οι πολιτικές επιλογές που θα γίνουν μετά από αυτές τις εκλογές ενδέχεται να έχουν σχεδόν την ίδια βαρύτητα με τα ίδια τα εκλογικά αποτελέσματα.

Διότι οι αντίπαλοι του Netanyahu καλούνται τώρα να λάβουν μια απόφαση που οι ψηφοφόροι θα θυμούνται.

Θα επιχειρήσουν να σχηματίσουν μια ευρεία σιωνιστική κυβέρνηση με ανθρώπους με τους οποίους διαφωνούν ριζικά σε πολιτικό επίπεδο;

Ή μήπως η απομάκρυνση του Netanyahu παραμένει τόσο κυρίαρχος στόχος, ώστε να προτιμήσουν να εξαρτηθούν από κόμματα που βρίσκονται εκτός του σιωνιστικού πολιτικού συναινετικού πλαισίου;

Αυτό το ερώτημα κατέστη αδύνατο να αγνοηθεί χθες το βράδυ.

Στα κεντρικά γραφεία της Joint List, καταγράφηκαν υποστηρικτές να τραγουδούν το «Biladi, Biladi», τον παλαιστινιακό εθνικό ύμνο.

Οι άνθρωποι μπορούν να ερμηνεύσουν αυτή τη σκηνή όπως θέλουν. Αλλά πολιτικά, οι ηγέτες της αντιπολίτευσης θα πρέπει να κατανοήσουν ακριβώς πώς θα την αντιληφθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος του ισραηλινού κοινού.

Αυτοί είναι Ισραηλινοί που υπηρετούν στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις, στέλνουν τα παιδιά τους σε εφεδρεία, θάβουν φίλους και συγγενείς, ζουν μέσα από πυραύλους και πολέμους και μπορεί να διαφωνούν έντονα με τον Netanyahu.

Πολλοί από αυτούς δεν είναι ιδεολογικοί ψηφοφόροι του Likud.

Μερικοί είναι κεντρώοι. Μερικοί είναι παραδοσιακοί ψηφοφόροι των Εργατικών. Κάποιοι θέλουν απεγνωσμένα νέα ηγεσία.

Αλλά το να ζητάμε από αυτούς τους ψηφοφόρους να αποδεχτούν μια κυβέρνηση της οποίας η επιβίωση εξαρτάται από κόμματα των οποίων οι υποστηρικτές γιορτάζουν το αποτέλεσμα των εκλογών τραγουδώντας τον παλαιστινιακό εθνικό ύμνο δεν είναι μια ασήμαντη πολιτική λεπτομέρεια.

Και τώρα, ένα ακόμη ζήτημα σκιάζει την εκλογική διαδικασία.

Η αστυνομία συνέλαβε τρεις υπόπτους στην περιοχή Negev, ως ύποπτους για απόπειρα δωροδοκίας ψηφοφόρων προκειμένου να στηρίξουν το κόμμα Ra’am. Σύμφωνα με τους ερευνητές, βρέθηκαν φάκελοι που περιείχαν δεκάδες χιλιάδες shekels σε μετρητά, καθώς και ψηφοδέλτια του Ra’am.

Αυτό δεν αποδεικνύει ότι η συμμετοχή των Αράβων ήταν προϊόν νοθείας. Δεν αποδεικνύει κάποια συνωμοσία σε εθνικό επίπεδο. Και σίγουρα δεν δικαιολογεί τον ισχυρισμό ότι οι εκλογές «κλάπηκαν», προτού οι ερευνητές εξακριβώσουν τα πραγματικά περιστατικά.

Είναι, ωστόσο, ένα σοβαρό ζήτημα.

Κάθε βάσιμη καταγγελία οφείλει να διερευνηθεί εξαντλητικά, ανεξάρτητα από το πού μπορεί να οδηγήσει.

Ως εκ τούτου, οι κινήσεις των ηγετών της αντιπολίτευσης θα παρακολουθούνται πλέον με εξαιρετική προσοχή.

Εδώ ακριβώς είναι που μετράει η πολιτική σύνεση.

Υπάρχουν τεράστιες διαφωνίες στο εσωτερικό της σιωνιστικής πλειοψηφίας του Ισραήλ. Υπάρχουν άνθρωποι στον κεντρώο, τον δεξιό και τον αριστερό χώρο που διαφωνούν για τον Netanyahu, τη δικαστική μεταρρύθμιση, τους οικισμούς, τις σχέσεις θρησκείας και κράτους, τον πόλεμο, καθώς και για σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ζητήματα.

Ωστόσο, μοιράζονται και κάτι θεμελιώδες: θεωρούν τη συνέχιση της ύπαρξης και την ασφάλεια ενός εβραϊκού και δημοκρατικού Κράτους του Ισραήλ ως το σημείο εκκίνησης του πολιτικού διαλόγου.

Ένα υπεύθυνο πολιτικό σύστημα θα πρέπει να είναι σε θέση να βρει πεδία συνεργασίας κάπου μέσα σε αυτό το ευρύτατο φάσμα.

Αν οι αρχηγοί των κομμάτων κρίνουν ότι δεν μπορούν να συνεργαστούν με άλλους Σιωνιστές —λόγω πολιτικών μνησικακιών, προσωπικών συγκρούσεων ή παλαιότερων δεσμεύσεων— αλλά, την ίδια στιγμή, είναι πρόθυμοι να εξαρτηθούν από πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται εκτός αυτής της συναίνεσης, απλώς και μόνο για να εμποδίσουν τον Netanyahu να κυβερνήσει, τότε οι ψηφοφόροι θα αντιληφθούν αυτή την αντίφαση.

Και γι’ αυτό πιστεύω ότι οι συγκεκριμένες εκλογές θα βρεθούν στο επίκεντρο της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης.

Όχι απλώς ο αριθμός των εδρών.

Αλλά η στάση που τηρήθηκε στη συνέχεια.

Κάθε διαπραγμάτευση για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Κάθε «κόκκινη γραμμή».

Κάθε άρνηση για συμβιβασμό.

Κάθε απόφαση σχετικά με το ποιοι είναι εκείνοι με τους οποίους ένα κόμμα δέχεται να συνεργαστεί — και ποιοι είναι εκείνοι με τους οποίους αρνείται ακόμη και να συνομιλήσει. Μπορεί να θέσει ένα ερώτημα πολύ πιο άβολο:

Όταν το Ισραήλ ήταν πολιτικά διχασμένο, ποιοι ήταν πρόθυμοι να συνεργαστούν με άλλους Σιωνιστές — και ποιοι αποφάσισαν ότι η ήττα ενός συγκεκριμένου ανθρώπου είχε μεγαλύτερη σημασία από τον σχηματισμό κυβέρνησης μαζί τους;

Αυτός είναι ο κίνδυνος του να επιτρέψουμε στο «anti-Bibi» να μετατραπεί σε ιδεολογία.

Κάποια στιγμή, το κοινό αρχίζει να αναρωτιέται τι έρχεται μετά το «αντι-».

Και αν δεν υπάρχει πειστική απάντηση, το κίνημα κινδυνεύει όχι μόνο να χάσει μια εκλογική αναμέτρηση.

Κινδυνεύει να χάσει την αξιοπιστία του για την επόμενη.
>

MOSSADIL COMMENTARY> THE ARROGANCE OF THE ANTI-BIBI MOVEMENT

There is a lesson from this election that goes far beyond Benjamin Netanyahu.

For years, a large part of Israel’s opposition has built its political identity around one central objective: Bibi must go.

That may be an effective slogan. It is not a governing philosophy.

You cannot build an entire political movement around opposition to one man, spend an election telling voters primarily who they should reject, and then be surprised when millions of Israelis ask a very basic question:

What exactly are you offering instead?

That is where I believe the arrogance of the anti-Bibi movement became its greatest political weakness.

It operated as though opposition to Netanyahu was itself enough to create a majority. As though the public’s concerns about security, Jewish identity, Iran, Judea & Samaria, the Palestinians and the future character of the state were secondary to the question of Netanyahu’s personality.

But elections have a way of exposing political echo chambers.

The counting is still underway, and the final coalition picture remains unresolved. Early results and exit polls have shown neither major bloc comfortably reaching the 61 seats required to govern on its own.

Whatever the final numbers are, the political choices made after this election may matter almost as much as the results themselves.

Because Netanyahu’s opponents now face a decision that voters will remember.

Do they attempt to build a broad Zionist government with people they profoundly disagree with politically?

Or does removing Netanyahu remain such an overriding objective that they would rather depend on parties outside the Zionist political consensus?

That question became impossible to ignore last night.

At Joint List headquarters, supporters were filmed singing “Biladi, Biladi,” the Palestinian national anthem.

People can interpret that scene however they choose. But politically, opposition leaders should understand exactly how it will be viewed by a very large portion of the Israeli public.

These are Israelis who serve in the IDF, send their children to reserve duty, bury friends and relatives, live through rockets and wars, and may disagree fiercely with Netanyahu.

Many of them are not ideological Likud voters.

Some are centrists. Some are traditional Labor voters. Some desperately want new leadership.

But asking those voters to accept a government whose survival depends on parties whose supporters celebrate an election result by singing the Palestinian national anthem is not a minor political detail.

It is a decision that will have to be defended.

And there is now another issue hanging over the election.

Police arrested three suspects in the Negev on suspicion of attempting to bribe voters to support Ra’am. Investigators say they discovered envelopes containing tens of thousands of shekels in cash and Ra’am ballot slips.

That does not prove that Arab turnout was fraudulent. It does not prove a nationwide conspiracy. It certainly does not justify declaring the election stolen before investigators establish the facts.

LIKUD ACTIVISTS SPORT “MAKE ISRAEL GREAT AGAIN” HATS IN TRIBUTE TO TRUMP

Likud supporters at Netanyahu’s election HQ in Jerusalem are wearing blue-and-white “Make Israel Great Again” (MIGA) hats, modeled after Trump’s MAGA caps.

Trump, who endorsed Netanyahu, features prominently in campaign imagery alongside the Israeli PM.

— Mossadil Commentary (@MOSSADil) October 27, 2026

But it is serious.

And every credible allegation should be investigated completely, wherever it leads.

What opposition leaders do now will therefore be watched extremely closely.

This is where political wisdom matters.

There are enormous disagreements inside Israel’s Zionist majority. There are people on the center, right and left who disagree about Netanyahu, judicial reform, settlements, religion and state, the war and almost everything else.

But they also share something fundamental: they see the continued existence and security of a Jewish and democratic State of Israel as the starting point of the political conversation.

A responsible political system should be capable of finding cooperation somewhere inside that enormous spectrum.

If party leaders decide that they cannot sit with other Zionists because of political grudges, personality conflicts or old promises — yet are prepared to depend on factions far outside that consensus simply to prevent Netanyahu from governing — voters will notice the contradiction.

And that is why I believe this election will be front and center in the next election.

Not merely the seat totals.

The behavior afterward.

Every coalition negotiation.

Every red line.

Every refusal to compromise.

Every decision about whom a party is willing to sit with — and whom it refuses even to speak with.

Those decisions will become campaign advertisements.

They will become debate questions.

They will become videos played repeatedly on social media.

The next campaign may not simply ask voters, “Do you want Netanyahu?”

It may ask something much more uncomfortable:

When Israel was politically divided, who was willing to work with fellow Zionists — and who decided that defeating one man mattered more than building a government with them?

That is the danger of allowing “anti-Bibi” to become an ideology.

Eventually the public begins asking what comes after the “anti.”

And if there is no convincing answer, the movement risks not only losing an election.

It risks losing its credibility for the next one.

MOSSADIL COMMENTARY:
THE ARROGANCE OF THE ANTI-BIBI MOVEMENT

There is a lesson from this election that goes far beyond Benjamin Netanyahu.

For years, a large part of Israel’s opposition has built its political identity around one central objective: Bibi must go.

That may be an effective slogan. It is not a governing philosophy.

You cannot build an entire political movement around opposition to one man, spend an election telling voters primarily who they should reject, and then be surprised when millions of Israelis ask a very basic question:

What exactly are you offering instead?

That is where I believe the arrogance of the anti-Bibi movement became its greatest political weakness.

It operated as though opposition to Netanyahu was itself enough to create a majority. As though the public’s concerns about security, Jewish identity, Iran, Judea & Samaria, the Palestinians and the future character of the state were secondary to the question of Netanyahu’s personality.

But elections have a way of exposing political echo chambers.

The counting is still underway, and the final coalition picture remains unresolved. Early results and exit polls have shown neither major bloc comfortably reaching the 61 seats required to govern on its own.

Whatever the final numbers are, the political choices made after this election may matter almost as much as the results themselves.

Because Netanyahu’s opponents now face a decision that voters will remember.

Do they attempt to build a broad Zionist government with people they profoundly disagree with politically?

Or does removing Netanyahu remain such an overriding objective that they would rather depend on parties outside the Zionist political consensus?

That question became impossible to ignore last night.

At Joint List headquarters, supporters were filmed singing “Biladi, Biladi,” the Palestinian national anthem.

People can interpret that scene however they choose. But politically, opposition leaders should understand exactly how it will be viewed by a very large portion of the Israeli public.

These are Israelis who serve in the IDF, send their children to reserve duty, bury friends and relatives, live through rockets and wars, and may disagree fiercely with Netanyahu.

Many of them are not ideological Likud voters.

Some are centrists. Some are traditional Labor voters. Some desperately want new leadership.

But asking those voters to accept a government whose survival depends on parties whose supporters celebrate an election result by singing the Palestinian national anthem is not a minor political detail.

It is a decision that will have to be defended.

And there is now another issue hanging over the election.

Police arrested three suspects in the Negev on suspicion of attempting to bribe voters to support Ra’am. Investigators say they discovered envelopes containing tens of thousands of shekels in cash and Ra’am ballot slips.

That does not prove that Arab turnout was fraudulent. It does not prove a nationwide conspiracy. It certainly does not justify declaring the election stolen before investigators establish the facts.

But it is serious.

And every credible allegation should be investigated completely, wherever it leads.

What opposition leaders do now will therefore be watched extremely closely.

This is where political wisdom matters.

There are enormous disagreements inside Israel’s Zionist majority. There are people on the center, right and left who disagree about Netanyahu, judicial reform, settlements, religion and state, the war and almost everything else.

But they also share something fundamental: they see the continued existence and security of a Jewish and democratic State of Israel as the starting point of the political conversation.

A responsible political system should be capable of finding cooperation somewhere inside that enormous spectrum.

— Mossadil Commentary (@MOSSADil) October 28, 2026

Πηγή: kourdistoportocali.com

Το άρθρο H αλαζονεία του κινήματος κατά του Bibi εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.