Δημήτρης Ασημακόπουλος

Δημήτρης Βερβεσός

Στράτος Παραδιάς

Ανδρέας Ποττάκης

Χρήστος Ράμμος

Γεώργιος Ρούσκας

Ιωσήφ Σηφάκης

Προτείνετε

Το άρθρο Ψηφοφορία για την Επιλογή Πρωθυπουργού Ευρείας Αποδοχής σε Κυβέρνηση Συνεργασίας για την Αλλαγή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα όποια νέα δεδομένα προκύπτουν από τη κοινή «Συμφωνία της Μέκκας» που συνυπέγραψαν Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία επιχειρεί να καταγράψει η ελληνική πλευρά, σε μια ταυτόχρονη προσπάθεια να δει τη «μεγάλη εικόνα», την ώρα κατά την οποία ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών πραγματοποιεί από την Πέμπτη επίσημη επίσκεψη στην Αίγυπτο, η οποία αρνήθηκε να είναι μέρος του αμυντικού συμφώνου.

Κατά την πρώτη μέρα της διήμερης «αποστολής» του Χακάν Φιντάν στο Κάιρο, το τουρκικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε, στο πλαίσιο της νέας τριμερούς συμμαχίας, τον σχηματισμό πολιτικών και στρατιωτικών μηχανισμών, οι οποίοι θα περιλαμβάνουν «τους υπουργούς Αμυνας, τους υπουργούς Εξωτερικών και τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων των τριών χωρών», αναφέροντας, παράλληλα, πως σχεδιάζονται κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, με την τριμερή συνεργασία να περιλαμβάνει «δυνητικά» κοινή παραγωγή και ανταλλαγή τεχνολογίας στην αμυντική βιομηχανία.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, η Αθήνα βλέπει πίσω από την πρωτοβουλία των τριών κρατών μια κίνηση «αναμενόμενη», δεδομένης της ρευστής κατάστασης με το Ιράν και των διαταραχών που έχουν προκύψει στα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα. Εξ αυτών των αιτιών, η «Μέκκα» δεν εξελήφθη από την ελληνική πλευρά ως μια «μετακίνηση» στη γεωπολιτική σκακιέρα που την αιφνιδίασε αλλά ως κορύφωση διεργασιών στη βάση διμερών δεσμών που προϋπήρχαν, καθότι, επί παραδείγματι, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν ήταν συνδεδεμένα κράτη με αμυντική συμφωνία ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2025.

Για την Ελλάδα, αυτό που επισημαίνεται από αρμόδιες πηγές είναι πως πρόκειται μάλλον για «ευκαιριακή» εξέλιξη η οποία δεν αντέχει στη σύγκριση με τη σχέση που έχει σφυρηλατήσει η χώρα μας με τα αραβικά κράτη. Οπως χαρακτηριστικά διαμηνύουν οι ίδιες πηγές, «η Ελλάδα δεν ετεροπροσδιορίζεται και δεν διακατέχεται από φοβικά σύνδρομα» καθώς, όπως τονίζουν, «εξακολουθεί να είναι η χώρα με τους μεγαλύτερους δεσμούς με τα κράτη της Μέσης Ανατολής». Παρά τις πιθανώς προβληματικές πτυχές της συμφωνίας, η Αθήνα κρατά τη δημόσια διαβεβαίωση της Αγκυρας πως πρόκειται για συμφωνία με «αμιγώς αμυντικό χαρακτήρα» που «στόχο έχει την αποτροπή».

Επιφυλακτική η Αθήνα

Γεραπετρίτης και Ρούμπιο, σε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία, αναφέρθηκαν στον ρόλο της Ελλάδας «ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή» και αντάλλαξαν απόψεις για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και το Ιράν.

Αυτό που κατανοεί η ελληνική πλευρά είναι πως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν «κοιτά» προς την Ανατολική Μεσόγειο αλλά προς τη Μέση Ανατολή, με τις τρεις χώρες να επιδιώκουν κυρίως να αφήσουν ένα αποτύπωμα που εκλαμβάνεται ως επίδειξη ισχύος και σύμπνοιας. Εντοπίζοντας εξαιρετικά ετερόκλητες αγωνίες εντός της «Συμφωνίας της Μέκκας», η Αθήνα παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική τόσο για τους στόχους της και το περιεχόμενο όσο και για την ίδια την εφαρμογή, καθώς δεν γίνεται ξεκάθαρο αν το καθένα από τα τρία κράτη προσφέρουν, στο πλαίσιο του νέου Συμφώνου, τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα (άμυνα, πυρηνικά, χρήμα) «στο πιάτο» των άλλων δύο κρατών.

Η συζήτηση για το μουσουλμανικό «μίνι ΝΑΤΟ» πάντα υπήρχε, οπότε, ούτε κι αυτή η πτυχή δείχνει να προβληματίζει προσώρας την Ελλάδα, όταν και το ίδιο το ΝΑΤΟ δυσκολεύεται συχνά στον βηματισμό του, παρά τη μεγάλη συμμετοχή κρατών και τη συνεισφορά σε πόρους. Από την Αθήνα εκπέμπεται αυτοπεποίθηση για τις στρατηγικές της σχέσεις με χώρες όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, οι ΗΠΑ και τα κράτη του Κόλπου την ώρα που, ταυτόχρονα, «ξορκίζεται» η όποια τάση προς ανάπτυξη σεναρίων «περικύκλωσης» που αποτελούν συνήθη ρητορική της Αγκυρας για τις συμμαχίες που καλλιεργεί η χώρα μας με Κύπρο, Ισραήλ και Γαλλία.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα τους Patriot, εντός Αυγούστου αναμένεται να αποφασιστεί αρμοδίως η μηνιαία επαναξιολόγηση της παραμονής της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή, με κριτήριο πρωτίστως την ασφάλεια του στρατιωτικού προσωπικού. Η εταιρική στρατηγική σχέση Ελλάδας – Σαουδικής Αραβίας παραμένει ακλόνητη, ενώ εντός του προσεχούς τετραμήνου συγκαλείται το 2ο ΑΣΣ στην Αθήνα προς ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας. Παράλληλα, διαρκές ζητούμενο παραμένει και η καλλιέργεια της σχέσης με το Κάιρο, για το οποίο δεν φαίνεται «στο άμεσο μέλλον» προσχώρηση στη «Μέκκα», κυρίως διότι υπονομεύει τον περιφερειακό του ρόλο.

Το θέμα, ωστόσο, θα τεθεί επί τάπητος στο πλαίσιο επικείμενων ελληνοαιγυπτιακών διαβουλεύσεων. Ο παράγοντας «Ισραήλ» – του οποίου τις «επιθετικές και επεκτατικές πολιτικές» έδειξε ο Ερντογάν ως το «θεμελιώδες πρόβλημα στην περιοχή» – συνεχίζει να λειτουργεί για την Ελλάδα μαζί με την Κύπρο ως ένα ισχυρό συμμαχικό τόξο. Το ενδιαφέρον της επόμενης ημέρας να στρέφεται σε σενάρια επιτάχυνσης μιας πιο σταθερής συνεργασίας Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ινδίας εντός του οποίου θέση έχουν Αθήνα και Λευκωσία.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Πώς απαντάμε στη «Μέκκα» – Η Αθήνα «σκανάρει» το μουσουλμανικό «μίνι ΝΑΤΟ»… Της Μαρίας Μουρελάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τον Υφυπουργό υποδέχθηκαν ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΛΠ Α.Ε., Han Chao, ο Διευθύνων Σύμβουλος, Su Xudong, ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, Άγγελος Καρακώστας, καθώς και μέλη της διοίκησης της εταιρείας. Στη συνάντηση συμμετείχαν, επίσης, εκπρόσωποι της Πρεσβείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης, πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στο Μέγαρο του ΟΛΠ και αναλυτική ενημέρωση για τη σημερινή δραστηριότητα του λιμανιού, τη συμβολή του στο διεθνές εμπόριο και στην εφοδιαστική αλυσίδα, καθώς και τον ευρύτερο ρόλο του στην ελληνική οικονομία. Παράλληλα, παρουσιάστηκε ο σχεδιασμός της εταιρείας για την υλοποίηση νέων επενδύσεων, με στόχο την περαιτέρω αναβάθμιση των υποδομών και των παρεχόμενων υπηρεσιών, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του λιμανιού και τη δημιουργία πρόσθετης αξίας για την ελληνική οικονομία.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη σημασία της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, της αξιοποίησης σύγχρονων τεχνολογιών και της ενίσχυσης της διασύνδεσης του λιμανιού με την τοπική επιχειρηματική και κοινωνική ζωή του Πειραιά.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος υπογράμμισε ότι το λιμάνι του Πειραιά αποτελεί στρατηγική υποδομή εθνικής σημασίας και έναν από τους σημαντικότερους αναπτυξιακούς πυλώνες της χώρας. Τόνισε, παράλληλα, ότι η προσέλκυση και η υλοποίηση παραγωγικών επενδύσεων, με σεβασμό στο θεσμικό πλαίσιο, στο περιβάλλον και στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη, στην απασχόληση και στην περαιτέρω ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Μαρκόπουλος από τον ΟΛΠ: Ο Πειραιάς αποτελεί στρατηγική υποδομή και αναπτυξιακό πυλώνα της χώρας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

1-Πριν μερικές μέρες τουρκικό πλοίο στην Μαύρη θάλασσα επλήγη από ρωσικούς πυραύλους. Αποτέλεσμα; Πέντε Τούρκοι ναύτες νεκροί, και άλλοι πέντε αγνοούμενοι.

Περιμένετε επειδή γίνεται χειρότερο. Η Ρωσσία διέκοψε τις εξαγωγές πετρελαίου προς την Τουρκία και ταυτοχρόνως η υγειονομική υπηρεσία της χώρας διέκοψε την εισαγωγή τουρκικών αγροτικών προϊόντων από πέντε μεγάλες τουρκικές εξαγωγικές εταιρείες.

Ο λόγος; Μετέφερε σιτηρά από την Ουκρανία. “Ε, και;” θα αναρωτηθεί κάποιος. “Για ένα φορτίο, τέτοια αντίδραση;”.
Δεν είναι έτσι. Στις 15 Ιουλίου Τουρκία και Ουκρανία υπέγραψαν συμφωνία ελευθέρου εμπορίου, οι δε Τούρκοι έχουν υπογράψει και συμφωνία Άμυνας και Ασφάλειας με την Μ. Βρεττανία την οποία οι Ρώσσοι θεωρούν πως στρέφεται άμεσα εναντίον τους. Στην πρόσφατη δε σύνοδο του ΝΑΤΟ οι Τούρκοι προσπαθώντας να το ξαναπαίξουν καλά παιδιά στην Δύση προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό που επίσης η Ρωσσία θεώρησε ως απειλή εναντίον της.

Και σαν να μην έφθαναν τα άνω οι Τούρκοι προσπαθούν να πείσουν τους Ρώσους και τους Ουκρανούς να περιορίσουν τον κακό χαμό που λαμβάνει χώρα στην Μαύρη Θάλασσα, εκεί όπου ούτε ρωσσική τράτα πλέον δεν τολμάει να βγει χωρίς να χτυπηθεί από drones.

2-Οι ΗΠΑ ξαναμίλησαν για την πιθανότητα τα F-35 να καταλήξουν σε τουρκικά χέρια και όσα είπαν δεν ήταν ευχάριστα για την τουρκική πλευρά. Επανέλαβαν πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, έτσι απλά. Ή σε πιο επίσημη γλώσσα επανέλαβαν τα γνωστά περί S-400, νόμους CAATSA και την γενικότερη στάση της Τουρκίας.

Και μαζί με αυτά υπάρχει και η κινητοποίηση ξανά μανά για το Κυπριακό ζήτημα και πιθανή νέα πρόταση που θα πέσει στο τραπέζι και η οποία λένε πως δεν θα αρέσει καθόλου στους γείτονες οι οποίοι επιμένουν στην λύση των δύο κρατών. Ναι, ξέρω, ανατολίτικο παζάρι, ΟΚ.

Ίσως δεν είναι όμως έτσι. Από την μία μια “νίκη” στο Κυπριακό είναι κάτι που χρειάζεται απεγνωσμένα ο Ερντογάν καθώς σε κάθε άλλη πτυχή της εξωτερικής του πολιτικής μετρά ήττες, οπότε η σκλήρυνση της στάσης του είναι κάτι παραπάνω από διαπραγματευτικό όπλο. Από την άλλη και σε ό,τι αφορά το ζήτημα της λύσης, το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές πως έχει εντάξει την Κύπρο στο αμυντικό του δόγμα, όπερ σημαίνει πως δεν πρόκειται να αφήσει μια αδύναμη και “αιχμάλωτη” της Τ/Κυπριακής πλευράς Κύπρο να καταστεί τουρκικό πιόνι, ή πολύ περισσότερο να κατασκευαστεί ένα ακόμα τουρκικό κράτος μια ανάσα από τα σύνορά του. Φήμες (μόνο φήμες) λένε για πλήρη και απόλυτη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και της συντριπτικής πλειοψηφίας των εποίκων κάτι το οποίο είναι εκτός συζήτησης από την τουρκική πλευρά.

Να είναι αυτό μια φενάκη; Μια δικαιολογία απόρριψης εκ μέρους των Τούρκων του σχεδίου ώστε να ληφθούν μεγαλύτερα μέτρα εναντίον της χώρας;
Αγνοώ.

Το βέβαιο είναι πως η Τουρκία πατώντας εδώ και δεκαετίες σε δύο βάρκες βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο νερό. Η μεν Ρωσσία δεν πρόκειται να της δώσει ποτέ το ΟΚ να γυρίσει τους S-400 πίσω ή να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα, οι δε Δύση (ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) την έχουν στην μπούκα λόγω των σχέσεων της με την Ρωσσία, δεν πρόκειται να τς δώσουν ούτε φωτό αρχείου από τα αεροσκάφη F-35, ακόμα δεν έχουν πάρει ούτε βίδα από τα ξεπερασμένα Eurofighter, και οι αγωγοί της συμφωνίας του Αβραάμ περνούν έξω από την κλειστή της πόρτα.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Επειδή διαβάζω συνεχώς από Αριστερές ανθρωπιστικές πσυχούλες και “Δεξιούς” τουφεκαλεύρηδες για την “καταστροφική” εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη. Μόλις πρόσφατα ο Ρεμπράντης μας δήλωσε – προς μεγίστη τέρψη των Τούρκων, και πάντα πιστός και σε όμοιες και ανάλογες δηλώσεις του από το παρελθόν – πως δεν θα μας σώσουν οι εξοπλισμοί. Διαβάζω επίσης από τους μονίμως ανησυχούντες “Δεξιούς” πως τα τουρκικά πλοία και τράτες αλωνίζουν στο Αιγαίο, πως πουλάμε ή νοικιάζουμε αμυντικό εξοπλισμό στην Σ. Αραβία αντί να τον κρατάμε εδώ να προστατέψουμε τα νησιά μας, πως μετασταθμεύουμε F-16 στην Βουλγαρία αποκτώντας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ δικό μας (!) αεροδρόμιο εκεί αντί να τα έχουμε εδώ να πολεμήσουν τους Τούρκους.

Και τα λένε αμφότεροι σοβαρά.

Ο μεν Τσίπρας,πάντα τουρκόφιλο γιουσουφάκι προκειμένου να ικανοποιήσει τις διεθνιστικές του εφηβικές ονειρώξεις, είναι έτοιμος – κατά δήλωσή δικών του στελεχών το παρελθόν – να εφαρμόσει μια συμφωνία των Πρεσπών και στο Αιγαίο (!), οι δε οπαδοί Σαμαρά, Λατινοπούλου, Βελόπουλου και Καρυστιανού μιλούν για καταστροφική ελληνική εξωτερική πολιτική επειδή πολύ απλά θίγει όντως καταστροφικά τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας που τους λαδώνει εδώ και χρόνια. Της Ρωσσίας.

Οπότε μην κοροϊδευόμαστε και ας μιλήσουμε ξεκάθαρα.

Όσοι στοιχίζεστε πίσω από τον Τσίπρα θεωρώντας πως έβαλε μυαλό είστε ηλίθιοι και σας το λέει ο ίδιος επαναλαμβάνοντας το 2026, όσα έλεγε και έκανε και το 2016. Όσοι στοιχίζεστε πίσω του θεωρώντας πως “καλώς τα έκανε τότε και πρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους”, καλό είναι να ανοίξετε κανα βιβλίο Ιστορίας να δείτε πως τα βρίσκαμε κάθε φορά που καθόμαστε στο τραπέζι διαπραγματεύσεων εμείς άοπλοι κι εκείνοι πάνοπλοι.

Για τους “Δεξιούς” τα πράγματα είναι απλά. Είστε ρωσσόφιλοι σε βαθμό που έχετε εν αγνοία σας – ή σε πλήρη αδιαφορία σας – καταστεί ανθέλληνες. Η Ρωσσία υφίσταται ήδη ήττα μετά από 4μιση χρόνια βαλτωμένου πολέμου στην Ουκρανία, με τις υποδομές της κατεστραμμένες, και με απώλειες δυσθεώρητες. Το να παριστάνει ο Πούτιν – ή ακόμα χειρότερα εσείς – τον Χίτλερ στο Ράϊχσταγκ στα τέλη του 1944 διαφημίζοντας ανύπαρκτες νίκες δεν το κάνει καλύτερο. Το κάνει ιστορικά ακριβέστερο και με την ίδια κατάληξη.

Οπότε – και εν κατακλείδι – τα πράγματα είναι απλά.

Είστε σας αρέσει, είτε όχι, ο μόνος αυτή τη στιγμή που στην πράξη εξυπηρετεί με τους αυστηρότερους όρους και σε απόλυτη εναρμόνιση με τις δυνατότητές μας και τις διεθνείς συγκυρίες τα εθνικά μας συμφέροντα είναι ο Μητσοτάκης.

Όσοι διαφωνείτε είτε πηγαίνετε και κάντε σουνέτι κι αδειάστε μας επιτέλους την γωνιά, είτε παίξτε Στρατέγκο και πάρτε και την Πόλη και την Αγκυρα μαζί μην τυχόν και σας περάσει η καύλα.

Το άρθρο ΠΕΡΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ “ΥΠΕΡΟΧΗΣ” εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η επιτυχημένη προσπάθεια της Ελλάδας να κατακτήσει ποιοτική υπεροχή σε ορισμένους τομείς αμυντικής ισχύος απέναντι στην Τουρκία, στον αέρα και στη θάλασσα, χρησιμοποιείται συχνά από την κυβέρνηση και αρκετά ΜΜΕ ως προμετωπίδα που συγκαλύπτει άλλες σημαντικές πλευρές του συσχετισμού μεταξύ των δύο κρατών.

Η αντιμετώπιση του θέματος θυμίζει κάπως τη σύγκριση μεταξύ δύο γειτόνων, σε μια ωραία συνοικία της πόλης, για το ποιος έχει το καλύτερο και ακριβότερο αυτοκίνητο στο γκαράζ, ενώ ο ένας από τους δύο διαθέτει μεγαλύτερο ακίνητο, σημαντικά υψηλότερη περιουσία και εισοδήματα.

Η αριθμητική του συσχετισμού: οικονομία, δαπάνες, βιομηχανία

Σε ονομαστικούς όρους, η οικονομία της Τουρκίας είναι, με βάση πρόσφατα δεδομένα, περίπου 5,5 φορές μεγαλύτερη από την ελληνική, ενώ η αναλογία προσεγγίζει το 8 προς 1 σε όρους ισοτιμίας αγοραστικής δύναμης.

Η Ελλάδα δαπανά περίπου το 3% του ΑΕΠ της για την άμυνα, ενώ η Τουρκία περίπου 1,9%-2%. Σε απόλυτα μεγέθη, οι τουρκικές αμυντικές δαπάνες είναι περίπου 3,5 έως 4 φορές μεγαλύτερες από τις ελληνικές, ενώ ειδικά στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας η διαφορά είναι κολοσσιαία.

Η τουρκική αμυντική βιομηχανία είναι πολλαπλάσια της ελληνικής σε κύκλο εργασιών και εξαγωγές, ενώ η εγχώρια συμμετοχή φέρεται να καλύπτει πλέον περίπου το 80% των αμυντικών προμηθειών της.

Κατά συνέπεια, ο κίνδυνος μιας εξοπλιστικής κούρσας που θα ξεπεράσει τις οικονομικές δυνατότητες της Ελλάδας είναι απολύτως υπαρκτός. Ιδίως αν η Τουρκία καταφέρει να περιορίσει τον καλπάζοντα πληθωρισμό, ο οποίος εκτοξεύει το κόστος χρηματοδότησης και εξυπηρέτησης του -κατά τα λοιπά περιορισμένου για τα ευρωπαϊκά δεδομένα- δημόσιου χρέους της.

Η δεύτερη ισορροπία και τα κέρδη της Άγκυρας στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ

Στο μεταξύ, όμως, εμφανίζονται πολύ ανησυχητικά σημάδια ανατροπής μιας δεύτερης ισορροπίας, εις βάρος της Ελλάδας: εκείνης που αφορά τη γεωπολιτική εμβέλεια και επιρροή των δύο χωρών.

Η πρόσφατη Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ αποτέλεσε το τελευταίο -και ίσως κορυφαίο- δείγμα αυτής της ανησυχητικής διατάραξης, επιβεβαιώνοντας όσα είχαμε γράψει σε προηγούμενο σχόλιο.

Η Τουρκία αναδείχθηκε, στο πλαίσιο της Συνόδου, σε πολύτιμο, σχεδόν αναντικατάστατο σύμμαχο του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.

Πρώτον, έλαβε την πολιτική «ευλογία» στα υλοποιούμενα σχέδιά της για δύο κομβικά στρατηγεία. Το ένα, στην Κωνσταντινούπολη, που αφορά την περιοχή της Μαύρης Θάλασσας, στο πλαίσιο της «συμμαχίας των προθύμων» για την Ουκρανία, φαίνεται να γίνεται δεκτό ευμενώς και από τη Μόσχα, η οποία μάλλον προτιμά την Τουρκία σε αυτόν τον ρόλο από οποιαδήποτε άλλη χώρα.

Το δεύτερο στρατηγείο, στα Άδανα, μια καθαρά νατοϊκή δομή, δίνει στη γειτονική χώρα τον ρόλο βασικού «υπεργολάβου» της Συμμαχίας στο νότιο μέτωπο: στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική. Ενισχύει δε, ταυτόχρονα, χωρίς αυτό να αναφέρεται ανοικτά στους σχεδιασμούς της Άγκυρας, και την αμυντική της υποδομή στην περίπτωση αντιπαράθεσης με το Ισραήλ.

Δεύτερον, η Τουρκία έκλεισε ή προώθησε σειρά μεγάλων συμφωνιών συνεργασίας στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, ενώ τουρκικές εταιρείες εντάχθηκαν στον πυρήνα της μελλοντικής αρχιτεκτονικής προμηθειών του ΝΑΤΟ.

Κάτι που μπορεί, στην πράξη, να λειτουργήσει και ως έμμεση παράκαμψη των εμποδίων ένταξης της Τουρκίας στον ευρωπαϊκό μηχανισμό SAFE, τα οποία ύψωσαν η Ελλάδα και η Κύπρος.

Επιπλέον, η Τουρκία βρίσκεται πλέον σε τροχιά απόκτησης F-35, έχοντας προφανώς κάνει την προεργασία για μεταφορά των S-400 εκτός Τουρκίας, πριν ακόμη δώσει τις υποσχέσεις περί ανάκλησης των κυρώσεων CAATSA ο πρόεδρος Τραμπ, ο οποίος είχε μόνο διθυραμβικά σχόλια για τον ρόλο της Τουρκίας και του Ερντογάν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έπαψαν να υπάρχουν αναχώματα στο αμερικανικό Κογκρέσο, στο Ευρωκοινοβούλιο και στην ΕΕ, ούτε ότι εξέλιπε η γενικότερη καχυποψία απέναντι στο καθεστώς Ερντογάν και στις προθέσεις της Τουρκίας.

Το πρόβλημα είναι ότι τα αναχώματα αυτά φαίνεται να υποχωρούν ταχύτερα από όσο η Ελλάδα διαμορφώνει μια νέα και συνεκτική στρατηγική.

Η πρόκληση και η ευκαιρία για την Ελλάδα

Είτε αυτό αρέσει στην Ελλάδα είτε όχι, ένας συνδυασμός παραγόντων -από τον πόλεμο στην Ουκρανία και τη σύρραξη των ΗΠΑ με το Ιράν έως τη σταδιακή αποχώρηση αμερικανικών δυνάμεων από την Ευρώπη και τα σύννεφα στις σχέσεις με το Ισραήλ- οδηγεί βαθμηδόν στην περαιτέρω αναβάθμιση της στρατηγικής σημασίας της Τουρκίας.

Η αναβάθμιση αυτή προκύπτει μέσα από ένα σύνθετο πλαίσιο διπλωματικής και βιομηχανικής αλληλεπίδρασης στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ και της «συμμαχίας των προθύμων» για την Ουκρανία.

Πρόκειται για μεγάλη πρόκληση για τα ελληνικά συμφέροντα, αλλά και για μια ευκαιρία διατύπωσης ελληνικών απαιτήσεων που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν ένα νέο περιβάλλον ασφαλείας, χωρίς να περιορίζονται στην αυτονόητη, αλλά ανεπαρκή από μόνη της, απαίτηση για άρση του τουρκικού casus belli.

Μια τέτοια κίνηση θα ήταν, για παράδειγμα, η καθαρή διατύπωση ελληνικής θέσης για την επίλυση της διαφοράς που αναγνωρίζει η Αθήνα -της οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ- με ειρηνικό τρόπο, μέσω συνυποσχετικού και προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Μια τέτοια πρόταση θα αφαιρούσε από την Τουρκία το επιχείρημα ότι η Ελλάδα αποφεύγει τη λύση, θα υποχρέωνε τους συμμάχους να τοποθετηθούν απέναντι σε μια σαφή νομική διαδικασία και θα επιχειρούσε να κλείσει την εκκρεμότητα προτού μεταβληθεί ακόμη περισσότερο ο συσχετισμός ισχύος. Ασφαλώς υπάρχει και εσωτερικός αντίλογος σε μια τέτοια θέση· προς το παρόν, όμως, δεν έχει υπάρξει καμία ουσιαστική αντιπρόταση.

Μια άλλη, παράλληλη ενέργεια θα ήταν η πίεση ώστε να αποκτήσει «σάρκα και οστά», δηλαδή συγκεκριμένες επιχειρησιακές δυνατότητες, η περίφημη ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής μεταξύ των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως πρότεινε πρόσφατα ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Νικόλας Φαραντούρης.

Μια τέτοια κίνηση θα θωράκιζε έτι περισσότερο τα ελληνικά συμφέροντα, χωρίς να αποτελεί οφθαλμοφανή στοχευμένη κίνηση εναντίον της Τουρκίας, αφού η ρήτρα είναι γενική και θα μπορούσε να υποστηριχθεί κι από άλλες χώρες-μέλη.

Επιπλέον, οι προσπάθειες για την ενίσχυση της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας πρέπει όχι απλώς να συνεχιστούν, αλλά να ενταθούν, καθώς ο συγκεκριμένος τομέας έχει εξελιχθεί σε στρατηγικό χαρτί της Άγκυρας. Σε διαφορετική περίπτωση, η Ελλάδα θα αγοράζει ολοένα ακριβότερα την ασφάλειά της, ενώ η Τουρκία θα αυξάνει την αυτάρκεια και την επιρροή της.

Το διπλωματικό παράθυρο που κλείνει

Προς το παρόν, η ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να θεωρεί τις επιτυχημένες κινήσεις που έχει κάνει, κυρίως με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, τη Γαλλία και την Αίγυπτο, καθώς και τους εξοπλισμούς στους οποίους έχει προχωρήσει, ως μέσα αγοράς χρόνου.

Το κακό είναι ότι δεν φαίνεται να έχει αποσαφηνίσει πώς σκοπεύει να αξιοποιήσει αυτόν τον χρόνο, ενώ η Τουρκία διευρύνει διαρκώς την ατζέντα των διεκδικήσεων και αμφισβητήσεών της απέναντι στη χώρα μας.

Το ελληνικό ποιοτικό πλεονέκτημα σε συγκεκριμένους τομείς στρατιωτικής ισχύος θα κρατήσει αρκετά χρόνια, ενώ τα οικονομικά προβλήματα της γειτονικής χώρας, όπως και η αναβάθμιση της στρατηγικής σχέσης της Ελλάδας με το Ισραήλ, αποτελούν σήμερα σημαντικά πλεονεκτήματα.

Δεν συνιστούν, όμως, από μόνα τους στιβαρή στρατηγική για το μέλλον.

Αντίθετα με το στρατιωτικό πλεονέκτημα, το διπλωματικό παράθυρο ευκαιρίας μιας περιόδου κατά την οποία η Τουρκία έχει λόγους να αποφεύγει την ανοικτή αντιπαράθεση και δεν έχει ακόμη εδραιώσει αμετάκλητα τη θέση της στις συμμαχίες της νέας εποχής μπορεί σύντομα να κλείσει.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Ελλάδα-Τουρκία: Οι δύο ισορροπίες δυνάμεων και το «παράθυρο» που κλείνει… Του Γιώργου Παπανικολάου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Με το βλέμμα σταθερά στραμμένο στη διεκδίκηση των πρωτείων στον προοδευτικό χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να εγκλωβίζονται σε μια ιδιότυπη παγίδα. Έχουν ξεκινήσει ήδη ένα μπαράζ ανέξοδων εξαγγελιών, με μοναδικό σκοπό το ποιος θα συγκινήσει περισσότερο το παραδοσιακό ακροατήριο της παράταξης. Μάλιστα, η υπόθεση έχει και χαρακτηριστικά… κατασκοπευτικού θρίλερ, καθώς φαίνεται ότι κάποιες εξαγγελίες από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ διαρρέουν προς το κόμμα του Τσίπρα από κάποιο “βαθύ λαρύγγι”!

Αυτός ο εσωτερικός ανταγωνισμός για τη δεύτερη θέση, αντί να δημιουργήσει μια αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό μπούμερανγκ. Η στρατηγική των εύκολων υποσχέσεων όχι μόνο στερείται ρεαλισμού, αλλά λειτουργεί ως το απόλυτο δώρο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος παρακολουθεί τους αντιπάλους του να ανακυκλώνουν τις χειρότερες συνήθειες του παρελθόντος.

Η παγίδα του “πλειοδοτικού λαϊκισμού”

Η σκληρή “μάχη” δύο πολιτικών αρχηγών που απευθύνονται στην ίδια “δεξαμενή” ψηφοφόρων, όταν ξεφεύγει από τη λογική της μετριοπάθειας, μετατρέπεται σε ένα σκληρό… survivor, για την πολιτική επιβίωση τους, μέσα από μια ξέφρενη πλειοδοσία λαϊκισμού.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης βρίσκεται υπό πίεση και προσπαθεί να αποδείξει ότι το ΠΑΣΟΚ αποτελεί τον αυθεντικό εκφραστή της σοσιαλδημοκρατίας, καταφεύγει σε προτάσεις όπως οι δωρεάν μετακινήσεις, χωρίς να υπολογίζει το πραγματικό δημοσιονομικό κόστους ή τις γεωγραφικές αδικίες που αυτές προκαλούν. Επιπλέον, μιλάει για 35ωρο με τον ίδιο μισθό, γεγονός που ισοδυναμεί με αύξηση του μισθολογικού κόστους, προκαλώντας πρόβλημα στις επενδύσεις.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, με την… εμπειρία και τα… αντανακλαστικά της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, δεν μπορεί να αφήσει καμία πρόκληση αναπάντητη. Η απάντηση της ΕΛ.Α.Σ. σε κάθε κοινωνικό αίτημα τείνει να είναι “διπλάσια παροχή” δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο πλειοδοσίας. Το πρόβλημα με το μπαράζ εξαγγελιών είναι ότι στερείται οικονομικού βάθους. Σε μια εποχή όπου οι ευρωπαϊκοί δημοσιονομικοί κανόνες είναι αυστηροί και οι πολίτες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει οικονομική κρίση, οι υποσχέσεις που δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένα στοιχεία για το “πού θα βρεθούν τα λεφτά” καταρρέουν με την πρώτη σοβαρή κριτική.

Η στρατηγική των κομμάτων που ανταγωνίζονται το κυβερνών κόμμα μετατρέπει την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα θέατρο του παραλόγου, όπου το μοναδικό κριτήριο είναι η επικοινωνιακή εντύπωση της στιγμής και όχι η βιώσιμη προοπτική της χώρας. Δεν είναι υπερβολή να πούμε, ότι με τη… φόρα που έχουν πάρει η ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ, μέχρι τις εκλογές θα ακούσουμε για… διαγραφή χρεών, δωρεάν μεταφορές με… προσωπικό οδηγό και πληρωμή του μηνιαίου ενοικίου από το “λεφτόδεντρο”! Αυτή η τακτική δεν συνιστά πολιτική πρόταση, αλλά προσφέρεται για τις… επιθεωρήσεις στα χειμερινά θέατρα!

Το απόλυτο δώρο στον Κυριάκο Μητσοτάκη

Η εσωτερική σύγκρουση στην Κεντροαριστερά λειτουργεί ως ο καλύτερος χορηγός της Νέας Δημοκρατίας.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσει πολύ για να υπερασπιστεί το κυβερνητικό του έργο. Του αρκεί κάθε φορά να δείχνει προς τους αντιπάλους του, όταν αυτοί ανοίγουν το… στόμα τους για να εκστομίσουν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Κάθε μη κοστολογημένη πρόταση του Τσίπρα και του Ανδρουλάκη δίνει στο Μέγαρο Μαξίμου την ευκαιρία να προβάλλει το δικό του αφήγημα περί “υπευθυνότητας, σταθερότητας και σοβαρότητας”.

Η κυβέρνηση μπορεί με ευκολία να εγκλωβίσει την αντιπολίτευση σε ένα πεδίο όπου υπερέχει και αυτό δεν είναι άλλο από αυτό της τεχνοκρατικής επάρκειας και σοβαρότητας. Όταν το ΠΑΣΟΚ ή η ΕΛ.Α.Σ. καταθέτουν μια πρόχειρη πρόταση, το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αναλαμβάνει να την αποδομήσει μέσα σε λίγες ώρες, παρουσιάζοντας το πραγματικό της κόστος και τις επιπτώσεις στην οικονομία. Με τον τρόπο αυτό, ο Μητσοτάκης εδραιώνεται στη συνείδηση των κεντρώων και μετριοπαθών ψηφοφόρων ως ο μοναδικός εγγυητής της οικονομικής ομαλότητας, ενώ οι ηγέτες της Κεντροαριστεράς εμφανίζονται ως ανώριμοι διαχειριστές που υπόσχονται “καθρεφτάκια για ιθαγενείς”!

Θα συγκινηθεί το εκλογικό σώμα ή θα φύγει… χιλιόμετρα;

Το κρίσιμο ερώτημα σχετικά με την πλειοδοσία λαϊκισμού είναι πώς θα αντιδράσει το εκλογικό σώμα όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Η απάντηση είναι ξεκάθαρη, καθώς οι εποχές που οι πολίτες πίστευαν σε μαγικές λύσεις και “λεφτά υπάρχουν” έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Αν μη τι άλλο, είναι πολύ λιγότερα τα κορόιδα που θα “τσιμπήσουν” στις υποσχέσεις του Τσίπρα, με δεδομένη την παγίδα που έστησε στον ελληνικό λαό πριν από 11 χρόνια. Ωστόσο, δεν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι το εκλογικό σώμα έχει ωριμάσει σε σημαντικό βαθμό. Απλά, το κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, “μοιράζει” τους… αφελείς σε πολλά “καλάθια”.

Πάντως, με βάση τις δημοσκοπήσεις οφείλουμε να πούμε ότι υπάρχουν τα απαραίτητα πολιτικά φίλτρα που επιτρέπουν σε κάποιον να ξεχωρίζει την εφαρμόσιμη πολιτική από την καθαρή δημαγωγία. Αντί λοιπόν αυτό το μπαράζ μη κοστολογημένων υποσχέσεων να συγκινήσει είναι πολύ πιθανό να αναγκάσει τους σκεπτόμενους πολίτες να φύγουν… χιλιόμετρα μακριά! Η έλλειψη σοβαρότητας προκαλεί αποστροφή και ενισχύει την πολιτική απάθεια ή, ακόμα χειρότερα, στρέφει τους ψηφοφόρους προς τη δεξιά σταθερότητα ή την πλήρη αποχή.

Οι μετριοπαθείς κεντρώοι τρομάζουν με την ιδέα της δημοσιονομικής εκτροπής και αναζητούν ασφάλεια. Η νέα γενιά, αν και έχει ανάγκη από στήριξη, αντιλαμβάνεται την προχειρότητα και απογοητεύεται από τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα. Οι παραγωγικές τάξεις γνωρίζουν ότι πίσω από κάθε “δωρεάν” παροχή κρύβεται ένας νέος φόρος που θα κληθούν να πληρώσουν οι ίδιοι.

Η στρατηγική του “ποιος θα τάξει τα περισσότερα” είναι μια αναχρονιστική συνταγή που υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών. Όσο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αναλώνονται σε έναν “εμφύλιο” χαμηλών προσδοκιών για το ποιος θα επικρατήσει στη “δεξαμενή” που απευθύνεται, τόσο θα ευνοείται το αφήγημα της κυβέρνησης.  Αν δεν αλλάξουν ρότα, αντικαθιστώντας τις εύκολες υποσχέσεις με ένα σοβαρό, κοστολογημένο και προοδευτικό σχέδιο για το μέλλον της χώρας, η δεύτερη θέση που τόσο έντονα διεκδικούν θα παραμείνει απλώς ο προθάλαμος μιας μόνιμης πολιτικής ήττας!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Πού οδηγεί ο «πόλεμος» των «θα» από ΕΛ.Α.Σ.-ΠΑΣΟΚ και γιατί απωθεί τους σκεπτόμενους ψηφοφόρους… Του Λουκά Γεωργιάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η δημοκρατία, στην κλασική της θεωρητική θεμελίωση, προϋποθέτει πολυφωνία, πλουραλισμό. Όμως, η σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα αναδεικνύει μια ανησυχητική μετάλλαξη από τον πολιτικό διάλογο σ’ έναν Πύργο της Βαβέλ. Το φαινόμενο είχε μελετήσει ο Giovanni Sartori, αναλύοντας την κυβερνητική αστάθεια στην Ιταλία και εξηγώντας ότι η ύπαρξη πολλών μικρών κομμάτων δεν δείχνει υγεία της δημοκρατίας, αλλά, αντιθέτως, παθολογία μιας κοινωνίας που αδυνατεί να συνθέσει κοινό όραμα.

Από την εποχή της μελέτης του Sartori (το 1966), έχει προστεθεί ένας ακόμη διαλυτικός παράγοντας: τα social media, που, εκτός του ότι διασπείρουν ψευδείς ειδήσεις, κλονίζουν την αξία της πολιτικής αυθεντίας, ενθαρρύνοντας ακαριαίες κινητοποιήσεις άτυπων ομάδων οι οποίες υπονομεύουν τη συνοχή των μεγάλων κομμάτων και την κοινωνική συνοχή γενικά. Εξαιτίας του υπερβολικού πολυκομματισμού, οι κυβερνήσεις παραλύουν· οι πολίτες αποξενώνονται από την επίσημη πολιτική και το κενό εκμεταλλεύονται αυταρχικά άτομα και ομάδες που υπόσχονται να παρακάμψουν τις δυσλειτουργίες του «συστήματος».

Σε άρθρο του με τίτλο «Why we should embrace political fragmentation» στο World Economic Forum, ο Pepijn Bergsen εκφράζει διαφορετική γνώμη: ο Ολλανδός αναλυτής του Chatham House υποστηρίζει ότι η παρακμή του δικομματισμού σημαίνει ανανέωση και καλύτερη εκπροσώπηση των σύγχρονων πολυσύνθετων κοινωνιών, «αρκεί τα κόμματα να χτίζουν κουλτούρα συνεννόησης». Όμως, αν υπήρχε η κουλτούρα της συνεννόησης, τα κόμματα δεν θα διασπώνταν· θα λειτουργούσαν με εσωτερικές τάσεις και πτέρυγες. Ούτε θα αποφάσιζε ο κάθε σταυροφόρος του Καλού να μας σώσει ιδρύοντας δικό του μαγαζάκι.

Εξάλλου, οπουδήποτε δημιουργούνται πολλά κόμματα, είτε στην Ολλανδία, είτε στην Ελλάδα, οι διαφορές μεταξύ τους δεν αντανακλούν κάποιου είδους ιδεολογικό πλούτο· σε πλείστες περιπτώσεις είναι απόρροια προσωπικών φιλοδοξιών και κεφαλαιοποίησης της «λαϊκής» οργής της στιγμής. Η αποσύνθεση των μεγάλων κοινωνικών σχηματισμών που έχουν πολιτικό όραμα –π.χ. φιλελευθερισμό, σοσιαλισμό, σοσιαλδημοκρατία– επιφέρει κοινωνική αποσύνθεση· η κοινωνία κατατεμαχίζεται σε μικρές ομάδες συμφερόντων. Πράγμα που ναρκοθετεί τα θεμέλια της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας στα εξής επίπεδα: α) ακυβερνησία και θεσμική παράλυση: αν και οι κυβερνήσεις συνεργασίας είναι θεωρητικά επιθυμητές, υπό καθεστώς ακραίου κατακερματισμού εξαρτώνται από μικρά, προσωποπαγή κόμματα με περιορισμένα πολιτικά προγράμματα (τα λεγόμενα one-issue: π.χ. το μεταναστευτικό ή τα δικαιώματα μιας συγκεκριμένης μειονότητας).

Με λίγα λόγια, η ανάγκη για διαρκείς συμβιβασμούς ανάμεσα σε πολλές, ετερόκλητες οργανώσεις εμποδίζει τη λήψη αποφάσεων για φλέγοντα ζητήματα όπως οι διεθνείς συγκρούσεις, η ένταξη μεταναστών, η ενέργεια, ο κατώτατος μισθός, η δημόσια υγεία. Όλα λιμνάζουν εξαιτίας ενός ατέρμονου παζαριού: οδηγούμαστε σε πολιτική ακινησία και σε γεωπολιτική αδυναμία μπροστά σε μεγάλες γεωπολιτικές πιέσεις β) σύγχυση ως προς την πολιτική ευθύνη: σε πολυσυλλεκτικά κυβερνητικά σχήματα, η ευθύνη των αποτυχιών διαχέεται και οι πολίτες αδυνατούν να εντοπίσουν ποιος ευθύνεται για τα λάθη της διοίκησης.

Το γεγονός επιδεινώνει την κρίση εμπιστοσύνης στους θεσμούς και διαιωνίζει τον φαύλο κύκλο της απαξίωσής τους. Και πάλι, με λίγα λόγια, ο κατακερματισμός ξεκινά συνήθως με την «ψήφο διαμαρτυρίας» έναντι των μεγάλων κομμάτων και καταλήγει σε αδύναμο κράτος που εξοργίζει ακόμα περισσότερο τις μάζες προκαλώντας περαιτέρω διασπάσεις γ) ιδεολογική πόλωση και λαϊκισμός: για να επιβιώσουν τα μικροκόμματα, καταφεύγουν σε ακραία ρητορική και θώπευση των πολιτών, εμποδίζοντας τη συναίνεση και μετατρέποντας το Κοινοβούλιο σε αρένα στείρας αντιπαράθεσης δ) ψευδαίσθηση αντιπροσώπευσης: αν και, σύμφωνα με την απλοϊκή θέαση της δημοκρατίας, κάθε κοινωνική τάση πρέπει να έχει τη δική της φωνή, ο κατακερματισμός παράγει αντίθετο αποτέλεσμα: την ακύρωση της λαϊκής βούλησης. Όταν η ψήφος διασκορπίζεται σε δεκάδες σχηματισμούς, η τελική σύνθεση της εξουσίας δεν αποφασίζεται από τον ψηφοφόρο στην κάλπη, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες σε μετεκλογικές διεργασίες: η εξουσία μεταβιβάζεται από τον λαό στο παρασκήνιο.

Εξάλλου, δεν υπάρχουν πολλές κοινωνικές τάσεις· είμαστε πολύ πιο βαρετοί και μονόχνωτοι από όσο νομίζουμε. Στην πραγματικότητα, υπάρχει η τάση της λογικής, της πρακτικής δράσης, της συναίνεσης, όπως υπάρχει και η τάση του παραλογισμού, του κοινωνικού μίσους και των ψευδών αφηγημάτων. Η δημοκρατία απαιτεί ισορροπία μεταξύ της ανάγκης για αντιπροσώπευση και της κυβερνησιμότητας: για να παραμείνουν λειτουργικές οι σύγχρονες κοινωνίες, απαιτούν ισχυρούς θεσμούς, σοβαρά θεσμικά αντίβαρα (όπως τα λελογισμένα εκλογικά όρια εισόδου στο Κοινοβούλιο) και, κυρίως, κόμματα με κοινωνικές ρίζες· όχι εφήμερες εκλογικές μηχανές. Ο υπερβολικός πολυκομματισμός, χρησιμοποιώντας το επιχείρημα της συμπερίληψης –μια ακόμα καραμέλα των ημερών μας– οδηγεί σε εμφύλια διαμάχη και κατάρρευση της διοίκησης.

Η καινούργια πρωτοβουλία του κ. Τσίπρα αναδεικνύει πολλές πλευρές αυτής της μάλλον θλιβερής πραγματικότητας. Σημειώνω δύο από αυτές. Η πρώτη αφορά την ανικανότητα και την απροθυμία πολλών στελεχών της αριστεράς να συμπαραταχθούν με τους ομοϊδεάτες τους, μολονότι το όνομα του κόμματος περιλαμβάνει την, έτσι κι αλλιώς, πολυχρησιμοποιημένη λέξη «συμπαράταξη».

Αυτή η ανικανότητα, η διανοητική νωθρότητα, η εγωπάθεια, η μικροπρέπεια, η μισαλλοδοξία, που εμποδίζουν την ενότητα της φιλοκομμουνιστικής αριστεράς, επηρεάζουν την πολιτική στο σύνολό της: η άρνηση των συνεργασιών, οι περιττές και ανώφελες ρήξεις και η άρνηση των συμβιβασμών καθιστούν το κοινοβουλευτικό σύστημα ευάλωτο στην κακοήθεια. Η δεύτερη πλευρά είναι το μείγμα οπισθοδρομικότητας και νοσταλγίας που χαρακτηρίζει τον λόγο του νέου κόμματος και του κ. Τσίπρα: αν και παρατηρείται η ίδια στάση και σε άλλα κόμματα που πάσχουν από φτώχεια ιδεών –το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ εξωραΐζουν συστηματικά την ιστορία τους– η εικόνα της ΕΛ.Α.Σ. παραείναι ρετρό· πρόκειται για μια σχεδόν γελοιογραφική μορφή outnovation.

Με παλιά συνθήματα, με χειρονομίες βγαλμένες από φαύλους καιρούς, χωρίς φαντασία αλλά με πλεόνασμα κουτοπονηριάς –καταπώς φαίνεται, ένα εθνικό μας χαρακτηριστικό– ο κ. Τσίπρας και το περιβάλλον του δεν δύνανται να υπερβούν τις υπεραπλουστευτικές προσεγγίσεις, την ένδεια του λεξιλογίου, την τάση για αναμόχλευση των πολιτικών παθών και την τακτική υποδαύλισης της κοινωνικής δυσαρέσκειας. Η συνταγή είναι δοκιμασμένη, αλλά ίσως οι καιροί να έχουν αλλάξει.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Πώς ο κομματικός κατακερματισμός ναρκοθετεί τη διακυβέρνηση… Της Σώτης Τριανταφύλλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι ένα στέλεχος που προέρχεται από τα σπλάχνα της παράταξης και γνωρίζει όσο λίγοι το αυθεντικό DNA των ψηφοφόρων του κόμματος. Από τη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και την ΟΝΝΕΔ έως τη Νεολαία του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, της οποίας εξελέγη δύο φορές πρόεδρος, ο Κυρανάκης είναι ένα πρόσωπο με διαδρομή και εσωκομματική νομιμοποίηση, που έχει ανέβει σκαλί-σκαλι την κομματική ιεραρχία αλλά και ισχυρή διεθνή δικτύωση και σεβασμό στους κόλπους της ευρωπαϊκής κεντροδεξιάς.

Στο Μέγαρο Μαξίμου εκτιμούν ότι ο Κυρανάκης έχει δοκιμαστεί στα δύσκολα και δεν αποφεύγει το πολιτικό ρίσκο. Αντιθέτως, έχει αποδείξει ότι μπορεί να σηκώνει αποστολές υψηλής πίεσης. Παράλληλα, διαθέτει έντονη παρουσία στον δημόσιο διάλογο και εμπειρία “πρώτης γραμμής” στην πολιτική αντιπαράθεση. Ως αναπληρωτής εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ το 2019 βρέθηκε στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης με την τότε κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου, χτίζοντας αντοχές σε συνθήκες έντονης πίεσης.

Επιπλέον, πέρα από τα παραπάνω, κατατάσσεται πλέον στη λίστα των κυβερνητικών στελεχών που ταυτίστηκε με σημαντικές πολιτικές νίκες και μεταρρυθμίσεις της Κυβέρνησης. «Είναι απ’ τα πρόσωπα που δεν αποφεύγουν τα δύσκολα προσπαθώντας πάντοτε να φέρει αποτελέσματα» λένε οι καλά γνωρίζοντες τα κομματικά.

Πιο συγκεκριμένα, στο Υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης συνδέθηκε με την ολοκλήρωση του Κτηματολογίου μετά από 30 χρόνια κωλυσιεργίας. Επιτάχυνση της ψηφιοποίησης διαδικασιών, μείωση της γραφειοκρατίας και αντιμετώπιση παγιωμένων φαινομένων διαφθοράς και δυσλειτουργιών συνθέτουν την εικόνα μιας σημαντικής μεταρρύθμισης.

Στη συνέχεια ως Αναπληρωτής Υπουργός Μεταφορών, αναλαμβάνει έναν από τους πιο δύσκολους και πολιτικά “καυτούς” φακέλους: εν μέσω μαζικών διαδηλώσεων για τα Τέμπη, με ένα πιεστικό ζητούμενο για την αναβάθμιση της ασφάλειας του σιδηρόδρομου. Η θητεία εκεί ολοκληρώνεται με επιτυχία, καθώς στον σιδηρόδρομο υπάρχουν πέντε επιπλέον δικλείδες ασφάλειας, τα έργα υποδομής παραδίδονται στην ώρα τους, ενώ υλοποιείται και η συμφωνία για την προμήθεια ολοκαίνουριων τρένων.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες πάντως, έχει τη σημασία του και το γεγονός ότι ο Κυρανάκης είναι άνθρωπος πολύ κοντά στον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Λίγοι γνωρίζουν ότι βρισκόταν στην ομάδα του νυν Πρωθυπουργού κατά την εκστρατεία διεκδίκησης της προεδρίας της ΝΔ το 2015-2016. Πρόκειται λοιπόν για μια προσωπική σχέση που πάει πολλά χρόνια πίσω, και ως Γραμματέας ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης αναμένεται να δώσει με όλες του τις δυνάμεις και προσωπικό ζήλο τη μάχη για την αυτοδυναμία και την επανεκλογή του Πρωθυπουργού, με κεντρικό ζητούμενο όλα τα στελέχη να “ιδρώσουν τη φανέλα”.

Η επιλογή Κυρανάκη είναι άλλη μια κίνηση έμπρακτης στήριξης του Πρωθυπουργού στην γενιά των 30αρηδων του κόμματος οι οποίοι συνδυάζουν κομματική εμπειρία, παραστάσεις και ένσημα, όπως αντίστοιχα είχε γίνει και η επιλογή του Παύλου Μαρινάκη το 2021 για τη θέση του Γραμματέα του κόμματος, αλλά και πολλών άλλων κυβερνητικών στελεχών και υποψηφίων στα ψηφοδέλτια της ΝΔ.

Τα στοιχήματα της επόμενης ημέρας

Όσοι διαβάζουν πίσω από την επιλογή αυτή επιμένουν: το θέμα δεν είναι απλώς η διαχείριση του κομματικού μηχανισμού. Αυτό είναι το αυτονόητο.

Το πραγματικό στοίχημα είναι άλλο.

Η αναζωογόνηση της κομματικής βάσης και η επανενεργοποίηση πολιτών που παραμένουν συναισθηματικά κοντά στη ΝΔ, αλλά έχουν απομακρυνθεί από την ενεργή συμμετοχή. Πρόκειται για ένα κοινό που είτε σιωπά είτε παρακολουθεί από απόσταση.

Σε αυτό το πεδίο, ο Κυρανάκης διαθέτει ένα κρίσιμο πλεονέκτημα: μπορεί να μιλάει και σε κομματικό ακροατήριο αλλά να απευθυνθεί και σε κοινά που παραδοσιακά κόμματα δυσκολεύονται να προσεγγίσουν.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης μιλάει τη γλώσσα του νεοδημοκράτη και ταυτόχρονα των νέων ανθρώπων.

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο η οργανωτική ετοιμότητα ενόψει εκλογών. Είναι αν η Νέα Δημοκρατία μπορεί να εμφανιστεί πιο εξωστρεφής, πιο σύγχρονη, πιο ελκυστική σε πολίτες που σήμερα είτε παραμένουν πολιτικά αδρανείς είτε κοιτούν προς άλλες κατευθύνσεις.

Σύμφωνα με πηγές της κυβέρνησης, την Τετάρτη 10 Ιουνίου, στις 16:00, θα συνεδριάσει υπό την προεδρία του Πρωθυπουργού , η Πολιτική Επιτροπή της Νέας Δημοκρατίας με μοναδικό θέμα στην ημερήσια διάταξη την εκλογή νέου Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Τι σηματοδοτεί η επιλογή Κυρανάκη για τη θέση του Γραμματέα της ΝΔ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Οριοθέτηση ΑΟΖ Ελλάδας – Λιβύης: Προκλήσεις και γεωπολιτικές ισορροπίες… Της Μαρίας Τσιλινίκου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ζήτημα αλλαγών ως προς το μοντέλο διακυβέρνησης θέτουν με κοινή επιστολή τους για το επιτελικό κράτος πέντε βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας κι ενώ ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «ανοίξει» το κεφάλαιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης.

Το άρθρο ΝΔ: Επιστολή πέντε βουλευτών για το επιτελικό κράτος – Ζητούν αλλαγές στο μοντέλο διακυβέρνησης εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.