ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΠΡΟΟΔΟΥ ΚΑΙ ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ

Κύριοι Άξονες

1. Ενίσχυση του διαθέσιμου εισοδήματος για το σύνολο των κοινωνικών ομάδων (ελευθέρων επαγγελματιών, μισθωτών, συνταξιούχων, δημοσίων υπαλλήλων, αγροτών, ατόμων με αναπηρία)
2. Ενίσχυση των ιδιωτικών και δημοσίων επενδύσεων
3. Κοινωνική πολιτική με έμφαση στο στεγαστικό, το δημογραφικό και την υγεία
4. Ενίσχυση ενεργειακής αυτονομίας και μείωση κόστους ηλεκτρικής ενέργειας

Βασικοί Οικονομικοί Στόχοι 2027-2030

1. Το ΑΕΠ σε πραγματικούς όρους θα αυξάνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της περιόδου 2027-2030 με ρυθμούς άνω του 2% και με σχεδόν διπλάσιο ρυθμό από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης. ToΑΕΠ σε ονομαστικούς όρους αναμένεται να ξεπεράσει τα 310 δισ. ευρώ το 2030, σε σχέση με 262 δισ. που εκτιμάται για το 2026.
2. Ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης αναμένεται να αυξηθεί από 1.516 ευρώ το 2025, σε πάνω από 1.700 ευρώ έως το 2028 και πάνω από 1.800 ευρώ έως το 2030.
3. Ο κατώτατος μισθός αναμένεται να φτάσει από τα 920 σήμερα σε 1.000 ευρώ (1.300 ευρώ με την προσθήκη των τριετιών) τον Ιανουάριο του 2028 και κατόπιν θα συνεχίσει να αυξάνεται με βάση τον δείκτη μισθών και τον πληθωρισμό.
4. Ο λόγος επενδύσεων προς ΑΕΠ αναμένεται να αυξηθεί από 16,9% το 2025 και 17,7% το 2026 σε πάνω από 20% έως το 2030 επιτυγχάνοντας σύγκλιση με την Ευρωζώνη. Σε ονομαστικούς όρους οι επενδύσεις σε ετήσια βάση αναμένεται να αυξηθούν από 46 δισ. ευρώ το 2026 σε πάνω από 60 δισ. ετησίως το 2030.
5. Το Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αναμένεται να υποχωρήσει κάτω από 120% έως το 2029 και κάτω από 110% έως το 2031, από 137% που εκτιμάται για το 2026. Το αξιόχρεο της Χώρας αναμένεται να φτάσει στην ανώτερη ενδιάμεση βαθμίδα (Α) έως το 2030.

Σύνοψη μέτρων

Οι νέες παρεμβάσεις για την περίοδο έως το 2030 καλύπτουν το σύνολο των κοινωνικών ομάδων με πρωταρχικό στόχο την αύξηση του διαθεσίμου εισοδήματος, αλλά και την ενίσχυση των επενδύσεων ώστε να δημιουργούν περισσότερες καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Οι κυριότερες νέες παρεμβάσεις αφορούν:

• Την απαλλαγή για τους συνεπείς ελεύθερους επαγγελματίες από τις προσαυξήσεις βάσει του κύκλου εργασιών και της μισθοδοσίας προσωπικού, κατά τον υπολογισμό του ελάχιστου ποσού καθαρού εισοδήματος,
• τον μηδενισμό του φορολογικού συντελεστή έως τα 20.000 ευρώ για τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες και τους τρίτεκνους, σε συνέχεια της φορολογικής μεταρρύθμισης του 2026,
• τη μόνιμη αύξηση της ενίσχυσης του Νοεμβρίου σε συνταξιούχους, άτομα με αναπηρία και ανασφάλιστους υπερήλικες από 300 σε 400 ευρώ καθαρά και τη διεύρυνση της ενίσχυσης στο σύνολο των συνταξιούχων άνω των 65 ετών από τον Νοέμβριο 2026,
• τη θέσπιση επιδόματος εορτών Χριστουγέννων 500 ευρώ μικτά στους δημοσίους υπαλλήλους από το 2027,
• τη θέσπιση ειδικού επενδυτικού λογαριασμού όπου οι γονείς μπορούν να ανοίξουν για τα βρέφη κατά τα πρώτα δύο έτη από τη γέννησή τους, όπου η πολιτεία θα καταθέτει στο λογαριασμό το ποσό που βάζει κάθε χρόνο ο γονέας και μέχρι 1.200 ευρώ ετησίως, μέχρι τη συμπλήρωση των 18 ετών,
• τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 0,5% από τον Απρίλιο 2027 για τον ιδιωτικό τομέα,
• την κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος ξεκινώντας από την Ελληνική Περιφέρεια και τη Θεσσαλονίκη,
• τη μείωση της προκαταβολής φόρου από το 55% στο 50% για τους ελεύθερους επαγγελματίες από το φορολογικό έτος 2027 και τη σταδιακή μείωση κατά 5% ετησίως της προκαταβολής φόρου για τα νομικά πρόσωπα από το φορολογικό έτος 2028 ώστε από 80% σήμερα σταδιακά να μειωθεί στο 50%,
• τη θέσπιση επιταχυνόμενων αποσβέσεων σε 6 έτη, από 10 έτη που ισχύει σήμερα, για επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό των επιχειρήσεων,
• τη τιμαριθμοποίηση των αναπηρικών επιδομάτων,
• τη κατάργηση από το 2027 του ΕΝΦΙΑ σε οικισμούς έως 2.000 κατοίκους και έως 2.200 κατοίκους στη Δυτική Μακεδονία και
• την αύξηση του Εθνικού Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων με νέες επενδύσεις που θα συντελέσουν μεταξύ άλλων και στη μείωση της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

Πέραν των ανωτέρω μέτρων, τίθεται στόχος για αύξηση του κατώτατου μισθού στα 1.000 ευρώ (1.300 ευρώ με τις τριετίες) έως το 2028 από 920 ευρώ σήμερα, μέσω δύο αυξήσεων που θα λάβουν χώρα τον Απρίλιο του 2027 και τον Ιανουάριο του 2028. Η συνολική αύξηση από το 2021 που ο κατώτατος ανέρχονταν στα 650 ευρώ θα ανέρχεται σε 54%. Η αύξηση του κατώτατου μισθού επιφέρει αύξηση και σε συνδεδεμένα επιδόματα και παροχές όπως το επίδομα ανεργίας, το επίδομα μητρότητας, η αμοιβή των υπερωριών, και άλλα. Επιπλέον ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων θα αναπροσαρμοστεί οριζοντίως τόσο τον Απρίλιο του 2027 όσο και τον Ιανουάριο του 2028 αναλογικά με την αύξηση του κατώτατου μισθού.

Επιπλέον μια σειρά μέτρων που έχουν υιοθετηθεί για την αντιμετώπιση του στεγαστικού προβλήματος, όπως η τριετής απαλλαγή από τον φόρο κενών ακινήτων που ενοικιάζονται, η μείωση του φόρου εισοδήματος για δαπάνες αναβάθμισης κτιρίων, η απαλλαγή ΦΠΑ στα νέα κτίρια και οι περιορισμοί στη βραχυχρόνια μίσθωση σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη παρατείνονται. Επιπροσθέτως εισάγεται ένα νέο μέτρο για τον περιορισμό της ζήτησης κατοικιών από τρίτες χώρες και συνεπώς τη μείωση της πίεσης στις τιμές των ακινήτων, το οποίο προβλέπει την αύξηση του φόρου μεταβίβασης από 3% σε 15% για κατοικίες που αγοράζονται από πολίτες τρίτων χωρών (εκτός ΕΕ). Επιπλέον θεσμοθετείται νέο Πρόγραμμα “Σπίτι μου IΙI” για τη στήριξη της αγοράς πρώτης κατοικίας μέσω χαμηλότοκων στεγαστικών δανείων συνολικού ύψους 2 δισ. ευρώ μέσω της Ελληνικής Αναπτυξιακής Τράπεζας.

Επιπροσθέτως 1,5 δισ. ευρώ από τα δάνεια του Ταμείου Ανάκαμψης που μεταφέρθηκαν στην Ελληνική Αναπτυξιακή Τράπεζα θα χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση δύο νέων προγραμμάτων αποκλειστικά για μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ένα δανειοδοτικό πρόγραμμα ύψος 1,1 δισ. ευρώ και ένα εγγυοδοτικό πρόγραμμα 400 εκατ. ευρώ που με τη συμμετοχή του τραπεζικού συστήματος θα στηρίξουν τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις με σύνολο δανείων 5 δισ. ευρώ.

Επιπλέον, λαμβάνοντας υπόψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις μελών Διοικητικών Συμβουλίων και ανώτερων στελεχών διανέμονται ιδιαίτερα υψηλές αμοιβές από τη συμμετοχή στα κέρδη που σήμερα φορολογούνται με τον συντελεστή φορολόγησης μερισμάτων 5%, οι αμοιβές αυτές κατά το ποσό που υπερβαίνουν τα 60.000 ευρώ θα φορολογούνται από 1/1/2027 με 15%.

Το συνολικό κόστος των νέων μέτρων που δεν έχουν ακόμη θεσμοθετηθεί εκτιμάται σε 605 εκατ. για το 2026 και 2,2 δισ. ευρώ για το 2027, που αυξάνεται σταδιακά σε 3,6 δισ. ευρώ έως το 2030. Επιπλέον τα μέτρα που ήδη έχουν θεσμοθετηθεί και δεν έχουν ακόμη αποδοθεί, έχουν δημοσιονομικό κόστος που εκτιμάται σε 940 εκατ. ευρώ το 2026 και 2,8 δισ. ευρώ το 2027, που αυξάνεται σταδιακά σε 5,4 δισ. ευρώ έως το 2030. Συνεπώς το συνολικό ετήσιο κόστος των μέτρων που δεν έχουν ακόμη αποδοθεί (θεσμοθετημένα και μη) εκτιμάται σε 1,54 δισ. ευρώ για το 2026 και 5 δισ. ευρώ το 2027, που αυξάνεται σταδιακά σε 9 δισ. ευρώ έως το 2030.

Για να διαβάσετε όλη την συνέντευξη τύπου κάντε κλικ εδώ.

Το άρθρο Συνέντευξη Τύπου του Υπουργού Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκου Πιερρακάκη και της Πολιτικής Ηγεσίας του ΥΠΕΘΟΟ για την εξειδίκευση των οικονομικών μέτρων που εξαγγέλθηκαν από τον Πρωθυπουργό στην 90η ΔΕΘ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Φίλτατοι, καλή σας ημέρα!

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης άνοιξε στη Θεσσαλονίκη την προεκλογική περίοδο και, μαζί, τα χαρτιά του.

Το πρώτο ήταν το αναμενόμενο: παροχές 2,2 δισ. ευρώ, προσεκτικά μοιρασμένες σε κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες. Το δεύτερο, η δημοσιονομική σοβαρότητα. Το τρίτο, η σταθερότητα. Και το τέταρτο, ίσως το σημαντικότερο, ο φόβος για όσα μπορεί να ακολουθήσουν, εάν η ΝΔ δεν εξασφαλίσει αυτοδυναμία.

Το αφήγημα είναι σαφές: Η Ελλάδα του 2026 είναι καλύτερη από εκείνη του 2019 και του 2023, υποστηρίζει ο πρωθυπουργός. Η οικονομία αναπτύσσεται, το χρέος αποκλιμακώνεται και η επόμενη τετραετία μπορεί να αποτελέσει μία «επενδυτική άνοιξη», με τις επενδύσεις να αυξάνονται από 46 σε 65 δισ. ευρώ.

Υπάρχουν στόχοι, αριθμοί και χρονοδιαγράμματα. Υπάρχει σχέδιο διαχείρισης, δίχως να είναι βέβαιο, ωστόσο, ότι υπάρχει και όραμα τρίτης τετραετίας.

Ο ίδιος είπε κάτι απολύτως σωστό: κανείς δεν σε ψηφίζει για όσα έχεις κάνει, αλλά για όσα μπορείς να κάνεις ώστε να βελτιώσεις τη ζωή του. Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία του.

Ύστερα από σχεδόν οκτώ χρόνια εξουσίας, δεν αρκεί πλέον να συγκρίνεις το 2026 με το 2019. Κάποια στιγμή η σύγκριση παύει να γίνεται με τους προηγούμενους και γίνεται με τις προσδοκίες που ο ίδιος δημιούργησες.

Ο κ. Μητσοτάκης αναγνώρισε λάθη. Ανέφερε τον ΟΠΕΚΕΠΕ, την πανεπιστημιακή αστυνομία και την ταχύτητα υλοποίησης του κυβερνητικού έργου. Απουσίασε όμως η μεγάλη εικόνα της αυτοκριτικής. Η αδιαφάνεια, οι υποκλοπές, η κριτική για το κράτος δικαίου, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο μοιράστηκε η αναπτυξιακή πίτα δεν βρήκαν ανάλογη θέση στον απολογισμό.

Κι όμως, οι κυβερνήσεις του κλήθηκαν να διαχειριστούν ένα πρωτοφανές χρηματοδοτικό απόθεμα. Μόνον Ταμείο Ανάκαμψης και ΕΣΠΑ 2021-2027 αθροίζουν περισσότερα από 62 δισ. ευρώ.

Το ζήτημα δεν είναι μόνον πόσα χρήματα μπήκαν στην οικονομία. Είναι ποιο παραγωγικό αποτύπωμα αφήνουν και πόσο δίκαια μοιράστηκαν οι ευκαιρίες που δημιούργησαν.

Και μετά έρχεται το μεγάλο πολιτικό χαρτί: η σταθερότητα.

Ο πρωθυπουργός υπερασπίστηκε την αυτοδυναμία, απέδωσε στα κόμματα της αντιπολίτευσης το ενδεχόμενο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης συνεργασίας και προειδοποίησε για τον κίνδυνο ακυβερνησίας.

Το δίλημμα έχει σαφώς εκβιαστικά χαρακτηριστικά. Ο κίνδυνος, όμως, στον οποίο παραπέμπει δεν είναι ανύπαρκτος.

Εάν η πρώτη κάλπη δεν δώσει αυτοδυναμία και τα κόμματα επιμείνουν στην άρνηση συνεργασιών, η χώρα μπορεί πράγματι να οδηγηθεί σε άκαρπες διερευνητικές εντολές, υπηρεσιακή κυβέρνηση και δεύτερες εκλογές. Και ουδείς μπορεί να εγγυηθεί ότι η δεύτερη κάλπη θα λύσει όσα δεν έλυσε η πρώτη.

Αυτό είναι πραγματικός κίνδυνος για μία χώρα που χρειάζεται πολιτική και επενδυτική σταθερότητα.

Δεν σημαίνει όμως ότι η αυτοδυναμία της ΝΔ αποτελεί τη μοναδική απάντηση.

Η δημοκρατία δεν εγγυάται αυτοδυναμίες. Εγγυάται το αποτέλεσμα της κάλπης και επιβάλλει στα κόμματα να το διαχειριστούν. Η ευθύνη για τον σχηματισμό κυβέρνησης δεν μπορεί να αποδίδεται εκ των προτέρων μόνο στους άλλους.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσίασε έτσι μία συνεκτική στρατηγική επανεκλογής: παροχές χωρίς δημοσιονομικό εκτροχιασμό, στόχους έως το 2030, κυβερνητική εμπειρία και απέναντι σε όλα αυτά την προοπτική πολιτικής αστάθειας. Μπορεί να αποδειχθεί αρκετή για να κερδίσει τις εκλογές.

Για να δικαιολογήσει μία τρίτη τετραετία χρειάζεται κάτι περισσότερο από τη διαβεβαίωση ότι η εναλλακτική είναι χειρότερη. Χρειάζεται να πείσει ότι, ύστερα από οκτώ χρόνια στην εξουσία, έχει ακόμη κάτι καινούργιο να προσφέρει στη χώρα.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Αρκεί το αφήγημα Μητσοτάκη;… Του Ν. Γ. Δρόσου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Μία ημέρα μετά την υπογραφή της διακρατικής συμφωνίας Ελλάδας και Ισραήλ στο Τελ Αβίβ, ο κ. Καμπάς ανέλυσε τη σημασία του νέου αμυντικού θόλου, ο οποίος θα προστατεύει ολόκληρο τον ελληνικό χώρο από διαφορετικές κατηγορίες εναέριων απειλών.

«Είμαστε η δεύτερη χώρα στον κόσμο. Πρώτο είναι το Ισραήλ και ακολουθούμε εμείς», τόνισε, σημειώνοντας ότι ακόμη και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανακοινώσει την πρόθεσή τους να αναπτύξουν ένα αντίστοιχο συγκεντρωτικό σύστημα, τον λεγόμενο «Χρυσό Θόλο».

Υπενθυμίζεται ότι, σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας, η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που υιοθετεί παρόμοιο σύστημα.

Συνδυασμός όπλων, ραντάρ και λογισμικού

Όπως εξήγησε ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ, δεν πρόκειται για την προμήθεια ενός μεμονωμένου οπλικού συστήματος, αλλά για ένα σύνθετο πρόγραμμα που συνδυάζει πυραυλικά συστήματα, ραντάρ, αισθητήρες και προηγμένο λογισμικό.

«Δεν αγοράζουμε απλώς αεροπλάνα ή πλοία. Αγοράζουμε οπλικά συστήματα, ραντάρ, αισθητήρες και λογισμικό, ώστε όλα αυτά να συνδυαστούν και να δημιουργήσουν έναν πολυεπίπεδο φραγμό απέναντι σε οποιαδήποτε εναέρια απειλή», ανέφερε.

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» θα μπορεί να αντιμετωπίζει βαλλιστικούς πυραύλους, πυραύλους κρουζ που πετούν σε χαμηλό ύψος, μαχητικά αεροσκάφη και μη επανδρωμένα αεροχήματα.

Ο κ. Καμπάς συνέδεσε την αναγκαιότητα του προγράμματος με την ανάπτυξη πυραυλικών συστημάτων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών από την Τουρκία, υπογραμμίζοντας ότι πρόκειται για ένα αμιγώς αμυντικό σύστημα και ένα ισχυρό εργαλείο αποτροπής.

«Είναι η απάντηση της χώρας μας προς οποιονδήποτε. Δημιουργούμε έναν φραγμό ως αποτροπή. Πρόκειται για ένα αμυντικό σύστημα, το οποίο μπορεί να κοστίζει πολύ, αλλά απαιτείται απέναντι στις απειλές που διαμορφώνονται», σημείωσε.

«Φραγμός» προστασίας για ολόκληρη τη χώρα

Το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του νέου συστήματος, σύμφωνα με τον Γιώργο Καμπά, είναι ότι δεν θα περιορίζεται στην προστασία συγκεκριμένων πόλεων ή στρατηγικών εγκαταστάσεων, αλλά θα καλύπτει ολόκληρη την ελληνική επικράτεια.

«Μέχρι σήμερα διαθέταμε οπλικά συστήματα για την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή άλλους συγκεκριμένους χώρους. Τώρα δημιουργούμε ένα φράγμα για ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο. Αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο της “Ασπίδας του Αχιλλέα”», ανέφερε.

Διευκρίνισε, παράλληλα, ότι το νέο σύστημα δεν είναι ίδιο με το ισραηλινό Iron Dome. Ο «Σιδηρούς Θόλος» σχεδιάστηκε κυρίως για την προστασία πόλεων και κρίσιμων υποδομών από ρουκέτες και άλλες απειλές μικρότερης εμβέλειας, ενώ η ελληνική «Ασπίδα» θα καλύπτει μεγαλύτερη γεωγραφική έκταση και ευρύτερο φάσμα απειλών.

Στο ενιαίο δίκτυο θα μπορούν να ενταχθούν και άλλα σύγχρονα μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως τα μαχητικά αεροσκάφη και οι νέες φρεγάτες, επεκτείνοντας τις δυνατότητες επιτήρησης και προστασίας προς την Ανατολική Μεσόγειο.

Πλήρης ανάπτυξη έως το 2029

Η υλοποίηση του προγράμματος αρχίζει άμεσα και θα πραγματοποιηθεί σταδιακά. Σύμφωνα με τον κ. Καμπά, θα απαιτηθούν περίπου 30 έως 35 μήνες για την πλήρη ανάπτυξη και διασύνδεση όλων των επιμέρους συστημάτων.

«Από σήμερα αρχίζουν οι εργασίες για την κατασκευή των συστημάτων και την τοποθέτηση των ραντάρ. Για να “κλειδώσει” πλήρως το σύστημα θα χρειαστούν περίπου 30 με 35 μήνες, όμως θα αναπτύσσεται σε φάσεις», εξήγησε.

Η ανάπτυξη αναμένεται να ξεκινήσει από τις μεγάλες πόλεις και τις περιοχές αυξημένου στρατηγικού ενδιαφέροντος, με στόχο το σύνολο του θόλου να έχει ολοκληρωθεί έως το 2029.

Ελληνική συμμετοχή 750 εκατ. ευρώ

Ο συνολικός προϋπολογισμός της «Ασπίδας του Αχιλλέα» ανέρχεται σε 3,035 δισ. ευρώ, ενώ προβλέπεται ελληνική βιομηχανική συμμετοχή άνω του 25%, που αντιστοιχεί σε περίπου 750 εκατ. ευρώ.

Στο πρόγραμμα συμμετέχουν 19 ελληνικές εταιρείες, οι οποίες θα αναλάβουν μέρος του κατασκευαστικού και τεχνολογικού έργου. Τα στοιχεία περιλαμβάνονται στην επίσημη ανακοίνωση του υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Ο Γιώργος Καμπάς επισήμανε ότι το όφελος δεν περιορίζεται στην επιστροφή μέρους της δαπάνης στην ελληνική οικονομία, αλλά αφορά και την απόκτηση πολύτιμης τεχνογνωσίας.

«Δεν είναι μόνο τα 750 εκατ. ευρώ. Είναι και η τεχνογνωσία που θα αποκτήσει η Ελλάδα μέσω των κατασκευών. Δεκαεννέα ελληνικές εταιρείες θα συμμετάσχουν σε ένα πρόγραμμα τεχνολογίας αιχμής και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό», υπογράμμισε.

Καταλήγοντας, ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΣ σημείωσε ότι η «Ασπίδα του Αχιλλέα», μαζί με την αναβάθμιση των μαχητικών αεροσκαφών και την απόκτηση των νέων φρεγατών, εντάσσεται στη συνολική ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος της χώρας.

«Γίνονται πολλά βήματα για να χτιστεί η αποτροπή. Πρόκειται για ένα ζήτημα που βρίσκεται πάνω από κυβερνητικές και πολιτικές διαφορές, γιατί αφορά όλους τους Έλληνες», κατέληξε.

Πηγή: ertnews.gr

Το άρθρο Γ. Καμπάς στο ΕΡΤnews για «Ασπίδα Αχιλλέα»: Η Ελλάδα γίνεται η δεύτερη χώρα στον κόσμο με ολοκληρωμένο αμυντικό θόλο εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Ο Αντώνης Σαμαράς για ένα… γινάτι δεν θέλει να δει τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό, ενώ ο Κώστας Καραμανλής, δεν θέλει να πάρει πάνω του μια διάσπαση της παράταξης, η οποία θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για μεγάλο ρήγμα στο χώρο της Δεξιάς, αποτελώντας δώρο προς την Αριστερά. Η εσωτερική γεωγραφία της κεντροδεξιάς παράταξης διέρχεται την πιο βαθιά και δομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, παρά το γεγονός ότι σε μεγάλο βαθμό τη σκεπάζει η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και εδώ ακριβώς είναι το… πρόβλημα.

Η δημόσια διαφοροποίηση και η ηγετική απόσταση που κρατούν οι Καραμανλής και Σαμαράς, δεν αποτελούν απλώς μια διαφωνία τακτικής ή μια εκδήλωση προσωπικής πικρίας. Πρόκειται για μια βαθιά υπαρξιακή αγωνία για την επόμενη ημέρα της παράταξης. Μια νέα εκλογική επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και η οριστική εμπέδωση αυτού που οι επικριτές του αποκαλούν “μητσοτακοποίηση” της Νέας Δημοκρατίας, προκαλεί σοβαρούς φόβους στους δύο ιστορικούς ηγέτες, τόσο για το ιδεολογικό μέλλον του κόμματος όσο και για τη δική τους πολιτική υστεροφημία, αλλά και το μέλλον των μελών των οικογενειών τους!

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Ιδεολογική “μάχη” μεταξύ Λαϊκής Δεξιάς και Μεταρρυθμιστικού Κέντρου

Ο πρώτος και βασικότερος φόβος των δύο πρώην πρωθυπουργών εστιάζει στην… αλλοίωση του DNA της Νέας Δημοκρατίας.

Για τον Κώστα Καραμανλή, τον εκφραστή του κοινωνικού φιλελευθερισμού και της παραδοσιακής λαϊκής δεξιάς, η σημερινή κυβερνητική πολιτική απομακρύνεται επικίνδυνα από τις κοινωνικές ρίζες της παράταξης. Η κυριαρχία στελεχών που προέρχονται από το σημιτικό εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ και η υιοθέτηση μιας ατζέντας που δίνει προτεραιότητα στις αγορές και σε κοινωνικά φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις, θεωρείται από την καραμανλική πτέρυγα ως μια βίαιη αποξένωση από τα παραδοσιακά λαϊκά στρώματα της επαρχίας και των αστικών κέντρων.

Από την άλλη πλευρά, ο Αντώνης Σαμαράς, ο οποίος εκπροσωπεί την πατριωτική, εθνοκεντρική και συντηρητική Δεξιά, βλέπει με τρόμο μια νέα νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη ως το “πράσινο φως” για υποχωρήσεις στα εθνικά θέματα. Ο φόβος του Μεσσήνιου πολιτικού επικεντρώνεται στα ελληνοτουρκικά, όπου διακρίνει μια τάση “συνδιαχείρισης” του Αιγαίου υπό την πίεση του διεθνούς παράγοντα, αλλά και στην υποβάθμιση των παραδοσιακών αξιών της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας. Μια νέα νίκη Μητσοτάκη θα σήμαινε για τον Σαμαρά την οριστική περιθωριοποίηση της δεξιάς του ατζέντας και τη μετατροπή της ΝΔ σε ένα καθαρά κεντρώο, τεχνοκρατικό κόμμα.

Τους φοβίζει μια ιστορική υστεροφημία του Μητσοτάκη

Μια νέα εκλογική επιτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα εδραίωνε τη δική του ιστορική κυριαρχία, αφήνοντας στη σκιά το έργο και την κληρονομιά των προκατόχων του.

Για τον Κώστα Καραμανλή, ο φόβος σχετίζεται με την πλήρη αποδόμηση της περιόδου 2004-2009. Το κυρίαρχο αφήγημα Μητσοτάκη συχνά ταυτίζει την περίοδο εκείνη με τη δημοσιονομική εκτροπή που οδήγησε στα μνημόνια. Ο Καραμανλής αντιλαμβάνεται ότι η απόλυτη επικράτηση του τρέχοντος πρωθυπουργού θα σφραγίσει αυτή την ερμηνεία της ιστορίας, αφήνοντας τον ίδιο στο περιθώριο της κομματικής μνήμης.

Για τον Αντώνη Σαμαρά, η ανησυχία αφορά τη δικαίωση της δικής του σκληρής γραμμής. Η κυβέρνηση 2012-2015 κράτησε τη χώρα στο ευρώ κάτω από δραματικές συνθήκες. Ο Σαμαράς φοβάται ότι η “μητσοτακοποίηση” επιχειρεί να σβήσει τη συμβολή της παραδοσιακής Δεξιάς στη σωτηρία της χώρας, παρουσιάζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον μοναδικό αυθεντικό εκσυγχρονιστή και σωτήρα της οικονομίας.

Η απειλή της πολιτικής… εξόντωσης και ο έλεγχος του κομματικού μηχανισμού

Η “μητσοτακοποίηση” δεν είναι μόνο ιδεολογική, αλλά κυρίως οργανωτική και δομική.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει καταφέρει να ελέγξει πλήρως τον κομματικό μηχανισμό, την Κοινοβουλευτική Ομάδα και τις τοπικές οργανώσεις (ΔΕΕΠ), τοποθετώντας πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του. Για τον λόγο αυτό, οι δύο πρώην αρχηγοί φοβούνται ότι μια νέα νίκη θα σημάνει την ολοκληρωτική εκκαθάριση των καραμανλικών και σαμαρικών… απομειναριών από τα ψηφοδέλτια και τις κρατικές θέσεις.

Το κόμμα θα μετατραπεί σε έναν προσωποπαγή μηχανισμό, όπου η διαφωνία θα ισοδυναμεί με πολιτική διαγραφή ή αποστρατεία. Η θεσμική ισορροπία των τάσεων, που ιστορικά κρατούσε τη Νέα Δημοκρατία ενωμένη ως μια μεγάλη παράταξη, κινδυνεύει να αντικατασταθεί από μια μονοκρατορία, σύμφωνα με το σκεπτικό Καραμανλή και Σαμαρά.

Το μέλλον των οικογενειών και η “μάχες” σε μελλοντικές διαδοχές

Πέρα από τις ιδεολογικές και πολιτικές ανησυχίες, υπάρχει και η βαθιά ανθρώπινη και οικογενειακή διάσταση.

Τόσο η οικογένεια Καραμανλή όσο και η οικογένεια Σαμαρά αποτελούν ιστορικές πολιτικές δυναστείες της χώρας, με βαθιές ρίζες και προσδοκίες για το μέλλον. Η επόμενη γενιά βρίσκεται ήδη στο προσκήνιο ή προετοιμάζεται γι’ αυτό. Τα παιδιά των δύο πρώην πρωθυπουργών φέρουν “βαριά” ονόματα που αποτελούν πολιτικό κεφάλαιο. Ωστόσο, η απόλυτη κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη δημιουργεί ένα περιβάλλον εχθρικό για τη φυσική συνέχεια αυτών των οικογενειών στην πολιτική ζωή: Γιατί κακά τα ψέματα, όποιος κρατάει τη σημαία και τη σφραγίδα ελέγχει το κόμμα και όποιος επιχειρήσει να γίνει “αντάρτης”, μάλλον θα έχει… άσχημο τέλος!

Καραμανλής και Σαμαράς φοβούνται ότι το Μέγαρο Μαξίμου, υπό την παρούσα ηγεσία, θα θέσει σε εφαρμογή ένα άτυπο αλλά σκληρό “εμπάργκο” απέναντι στα παιδιά τους. Η μητσοτακική ηγεσία δεν επιθυμεί την αναβίωση των αντίπαλων εσωκομματικών πόλων μέσω της νέας γενιάς. Επιπλέον, υπάρχει ο φόβος ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες… άνετης επικράτησης εντός του κομματικού μηχανισμού, καθώς οι πόρτες των ψηφοδελτίων και των κυβερνητικών θέσεων θα ελέγχονται αποκλειστικά από το σύστημα Μητσοτάκη, το οποίο προτιμά τεχνοκράτες ή πιστούς “στρατιώτες” παρά γόνους ιστορικών οικογενειών που μπορούν να αμφισβητήσουν την ηγεμονία του.

Η ιστορική ανατροπή των ισορροπιών στα “τζάκια” της ΝΔ

Για δεκαετίες, η Νέα Δημοκρατία λειτουργούσε με μια ισορροπία τρόμου και συνεργασίας ανάμεσα στα μεγάλα τζάκια (Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες, Σαμαράδες).

Η πλήρης επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη απειλεί να ανατρέψει οριστικά αυτή την ισορροπία, καθιστώντας την οικογένεια Μητσοτάκη τον μοναδικό και απόλυτο ιδιοκτήτη της κεντροδεξιάς πολυκατοικίας, υποβιβάζοντας τις υπόλοιπες οικογένειες σε ρόλο απλού θεατή.

Η σκληρή “μάχη” για την… ψυχή της παράταξης

Η αγωνία του Κώστα Καραμανλή και του Αντώνη Σαμαρά δεν αφορά το παρόν, αλλά το μέλλον.

Μια νέα νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη θα ερμηνευτεί ως η οριστική καταδίκη της δικής τους πολιτικής κληρονομιάς. Φοβούνται ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι με μια Νέα Δημοκρατία που δεν θα τους αναγνωρίζει πλέον ως πνευματικούς και πολιτικούς πατέρες, αλλά ως… ενοχλητικά “ζιζάνια” του παρελθόντος. Το διακύβευμα της επόμενης ημέρας για τους δύο πρώην πρωθυπουργούς είναι αν θα καταφέρουν να κρατήσουν ζωντανό έναν εσωκομματικό πόλο αντίστασης, προκειμένου να διασφαλίσουν ότι η παράταξη θα επιστρέψει στις παραδοσιακές της ράγες.

Επιπλέον, θέλουν να έχουν τον πρώτο λόγο σε ότι αφορά τις επόμενες γενιές των οικογενειών τους και τις θέσεις που θα έχουν στο πολιτικό γίγνεσθαι της χώρας. Αν δεν συμβεί κάτι τέτοιο, τότε οι δύο πρώην πρωθυπουργοί και αρχηγοί της Νέας Δημοκρατίας θα παρακολουθήσουν την οριστική ολοκλήρωση της “μητσοτακοποίησης”, η οποία θα κλείσει οριστικά τον κύκλο της μεταπολιτευτικής Δεξιάς όπως εκείνοι τη γνώρισαν και τη διοίκησαν…

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Καραμανλής – Σαμαράς: Τι σκέφτονται και τι φοβούνται – Η υστεροφημία, η κυριαρχία Μητσοτάκη και όλο το παρασκήνιο στα έγκατα της ΝΔ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Γράφει ο Λουκάς Γεωργιάδης

Οι διεργασίες που συντελούνται στο παρασκήνιο δεν αποτελούν απλώς μια προσπάθεια ανασύνταξης των δυνάμεων, αλλά την απαρχή ενός αναπόφευκτου ντόμινο. Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη του Τσίπρα, το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ με τη Δούρου, η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το ΜέΡΑ25 του Γιάννη Βαρουφάκη, εισέρχονται σε μια φάση σκληρού ανταγωνισμού. Εδώ ισχύει το γνωστό ρητό “ο πολιτικός θάνατος, η δική μου πολιτική επιβίωση”. Κάθε σχηματισμός επιχειρεί να επιβιώσει και να κυριαρχήσει, λεηλατώντας τις δεξαμενές ψηφοφόρων των υπολοίπων.

“Μάχη” επιβίωσης

Τα κομματικά επιτελεία των δύο βασικών αντιπάλων του Μητσοτάκη, δηλαδή της ΕΛ.Α.Σ. και του ΠΑΣΟΚ βρίσκονται σε θέσεις μάχης, καθώς καλούνται να κονταροχτυπηθούν για τη δεύτερη θέση, ενώ ρυθμιστές θα είναι και τα υπόλοιπα κόμματα, τα οποία θα επιχειρήσουν να πάρουν από τα… αριστερά τους ό,τι χάνουν προς τα… δεξιά τους!

Ειδικότερα:

1. Το κόμμα Τσίπρα αποτελεί τον μεγάλο αστάθμητο παράγοντα του ντόμινο. Ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του, μακριά από τις εσωκομματικές ίντριγκες του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, στοχεύοντας σε ένα ευρύ μέτωπο που θα εκτείνεται από την παραδοσιακή αριστερά έως το προοδευτικό κέντρο. Η εμφάνιση αυτού του πόλου προκαλεί πονοκέφαλο στους υπόλοιπους “παίκτες” του χώρου, καθώς η ΕΛ.Α.Σ. επιδιώκει να διεμβολίσει τόσο το ΠΑΣΟΚ, κλέβοντας στελέχη που νιώθουν άβολα με τη σημερινή ηγεσία, όσο και τον εναπομείναντα ΣΥΡΙΖΑ. Ο Τσίπρας προβάλλει την κυβερνητική εμπειρία της περιόδου 2015-2019, έστω και αν αυτή ήταν τραυματική για τη χώρα, θέλοντας να πείσει ότι αυτός έχει το απαιτούμενο ηγετικό εκτόπισμα και ταυτόχρονα είναι ο μόνος που μπορεί να ξαναφέρει αριστερό κόμμα στην εξουσία. Όμως, αυτή η κίνηση, ανοίγει έναν κύκλο άγριας αντιπαράθεσης, καθώς οι πρώην σύντροφοι τον κατηγορούν για υπονόμευση και καιροσκοπισμό.

2. Το ΠΑΣΟΚ από την πλευρά του, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο ώριμος και σταθερός πόλος που μπορεί να εκφράσει το σύνολο της δημοκρατικής παράταξης. Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ βασίζεται στην προσέλκυση των μετριοπαθών ψηφοφόρων που απογοητεύτηκαν από τη διαρκή περιδίνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το σχέδιο περιλαμβάνει το άνοιγμα σε στελέχη της κεντροαριστεράς και την καλλιέργεια ενός θεσμικού προφίλ. Ωστόσο, η προσπάθεια αυτή δεν είναι χωρίς εμπόδια. Για να κερδίσει το ΠΑΣΟΚ την πρωτοκαθεδρία, πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα στον σοσιαλδημοκρατικό κέντρο και την πιο ριζοσπαστική αριστερά. Αυτή ακριβώς η αμφιθυμία το καθιστά ευάλωτο σε επιθέσεις από τα αριστερά του, με τους αντιπάλους του να το κατηγορούν για συστημικό συμβιβασμό και έλλειψη ξεκάθαρης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.

3. Στον κατακερματισμένο ΣΥΡΙΖΑ, η Ρένα Δούρου και τα στελέχη που συσπειρώνονται γύρω από την παραδοσιακή κομματική γραμμή δίνουν μάχη επιβίωσης. Μετά από αλλεπάλληλες διασπάσεις και εσωτερικούς κλυδωνισμούς, ο στόχος είναι η διατήρηση της κομματικής σφραγίδας, των κρατικών επιχορηγήσεων και της ιστορικής συνέχειας του χώρου. Η στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτή τη φάση είναι καθαρά αμυντική αλλά και ταυτόχρονα επιθετική προς όσους αποχώρησαν. Το “ξεκατίνιασμα” αναμένεται να αποκτήσει θεσμικά χαρακτηριστικά, καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι αναγκασμένη να κατηγορεί από το… πρωί μέχρι το βράδυ την ΕΛ.Α.Σ. του Τσίπρα για προδοσία της βάσης και τυχοδιωκτικές πρακτικές, αλλά και το ΠΑΣΟΚ για προσπάθεια βίαιης απορρόφησης. Η Ρένα Δούρου επιχειρεί να κρατήσει τις ισορροπίες, ποντάροντας στα οργανωμένα δίκτυα της αυτοδιοίκησης και των συνδικάτων, όμως η διαρροή ψηφοφόρων προς όλες τις κατευθύνσεις μοιάζει προς το παρόν δύσκολα αναστρέψιμη.

4. Η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου θα αναγκαστεί να χαράξει νέα στρατηγική, επιχειρώντας αφενός να “χτυπήσει” τον… προδότη Τσίπρα και αφετέρου να καταδείξει ότι ΕΛ.Α.Σ. και ΣΥΡΙΖΑ είναι το ίδιο πράγμα και το μόνο που αλλάζει είναι η… διεύθυνση. Το κόμμα της Κωνσταντοπούλου επενδύει στο αντισυστημικό συναίσθημα και στην προσωπική απήχηση της αρχηγού της. Στοχεύει απευθείας στους απογοητευμένους ψηφοφόρους της ΕΛ.Α.Σ. και του ΣΥΡΙΖΑ που θεωρούν ότι το κόμμα έχασε την ψυχή του.

5. Από την άλλη πλευρά, το ΜέΡΑ25 επιχειρεί να εκφράσει την ιδεολογική καθαρότητα της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Οικολογίας, κατηγορώντας τόσο τον Τσίπρα όσο και το ΠΑΣΟΚ για πλήρη υποταγή στα μνημονιακά προτάγματα. Η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς τους δύο μικρότερους πόλους είναι εξίσου αδυσώπητη, καθώς μάχονται για τον ίδιο ακριβώς ζωτικό χώρο της αντισυστημικής ψήφου.

Ποιος “κλέβει” από ποιον!

Το ντόμινο της Κεντροαριστεράς, επί της ουσίας εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.

Η μετακίνηση των ψηφοφόρων ακολουθεί συγκεκριμένες διαδρομές. Πιο συγκεκριμένα:

1. Πρώην ψηφοφόροι του “Τσιπρικού ΣΥΡΙΖΑ” που “παρκάρισαν” προσωρινά στο ΠΑΣΟΚ, όσο ο Τσίπρας ήταν εκτός παιχνιδιού, κάνουν στροφή… 180 μοιρών και κατευθύνονται προς την ΕΛ.Α.Σ.

2. Πιστοί του Αλέξη Τσίπρα που θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε τον κύκλο του μετατοπίζονται προς την ΕΛ.Α.Σ.

3. Μετριοπαθείς αριστεροί του ΣΥΡΙΖΑ που αναζητούν μια ασφαλή κυβερνητική επιλογή,  πηγαίνουν προς το ΠΑΣΟΚ, θέλοντας να… τιμωρήσουν τον ανεύθυνο Τσίπρα για τα λάθη του παρελθόντος.

4. Πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν μετατοπιστεί προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, πιστεύοντας ότι έχει… τσαγανό και τους εκφράζει ο τσαμπουκάς της!

5. Πρώην ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ βλέπουν ως αντισυστημικό εκφραστή τον Βαρουφάκη και μετατοπίζονται στο ΜεΡΑ 25.

6. Οργισμένοι ψηφοφόροι μετακινούνται προς τα άκρα της Αριστεράς, τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από την ΕΛ.Α.Σ.

7. Στελέχη της αριστερής πτέρυγας του ΠΑΣΟΚ που ελκύονται από ένα νέο, πιο ριζοσπαστικό σχήμα μετακινούνται προς την ΕΛ.Α.Σ.

8. Σημαντικό τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων είναι καχύποπτοι και εξοργισμένοι από τη διαρκή ανακύκλωση προσώπων και μπορούν να μετατοπιστούν… αριστερά και δεξιά!

Γιατί είναι αναπόφευκτο το αριστερό “ξεκατίνιασμα” και γιατί πλήττει την ΕΛ.Α.Σ. και το ΠΑΣΟΚ

Οι πολιτικές αντιπαραθέσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αναμένεται να ξεπεράσουν τα όρια της πολιτικής ευγένειας, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε έναν αλληλοσπαραγμό με προσωπικές αιχμές, υπονόμευση και αποκαλύψεις από το παρελθόν.

Το ερώτημα που προκύπτει από αυτό το αναπόφευκτο ντόμινο είναι αν η διαδικασία αυτή θα οδηγήσει σε μια υγιή ανασύνθεση του χώρου ή στην πλήρη απαξίωση του στα μάτια των πολιτών. Η κοινωνία, πιεσμένη από την ακρίβεια και τα καθημερινά προβλήματα, παρακολουθεί έναν χώρο που ασχολείται σχεδόν αποκλειστικά με τις εσωτερικές του ισορροπίες και τις καρέκλες της επόμενης μέρας. Αν τα πέντε προαναφερόμενα κομμάτια του… παζλ κλιμακώσουν τον πόλεμο φθοράς, τότε το μόνο βέβαιο είναι ότι ο κερδισμένος θα βρίσκεται στην αντίπερα όχθη του πολιτικού συστήματος. Σε κάθε περίπτωση, μεγάλοι χαμένοι θα είναι οι βασικοί αντίπαλοι του Μητσοτάκη, δηλαδή ο Τσίπρας και ο Ανδρουλάκης…

Πώς το… ροντέο της Αριστεράς δίνει πόντους στον Μητσοτάκη

Ο απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού σκηνικού μέσα σε αυτό το αριστερό… μπάχαλο είναι αναμφίβολα ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ο αναπόφευκτος… αλληλοσπαραγμός στην Αριστερά και κυρίως μεταξύ Τσίπρα και Ανδρουλάκη, αποφέρει και θα αποφέρει πολιτικά κέρδη στη Νέα Δημοκρατία και τον πρωθυπουργό. Στην πολιτική, όπως και στη φυσική, το κενό τείνει πάντα να καλύπτεται. Στην παρούσα φάση της ελληνικής πολιτικής σκηνής, η πλήρης αποδόμηση και ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου λειτουργούν ως ο απόλυτος πολλαπλασιαστής ισχύος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Την ώρα που οι πέντε μονομάχοι της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς θα αναλώνονται σε έναν αδυσώπητο πόλεμο φθοράς, ο Μητσοτάκης θα παρακολουθεί τις εξελίξεις από θέση ισχύος, εδραιώνοντας την πολιτική ηγεμονία και δείχνοντας προς τους πολίτες, τι θα συμβεί στη χώρα, αν επικρατήσει το αριστερό… τσίρκο! Το μεγαλύτερο δώρο του κεντροαριστερού ντόμινο στην κυβέρνηση είναι η απουσία αξιόπιστης εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης.

 Όσο το ΠΑΣΟΚ, η ΕΛ.Α.Σ., ο ΣΥΡΙΖΑ, η Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ25 θα εστιάζουν στις εσωτερικές τους έριδες, κανένας από τους αρχηγούς τους δεν θα καταφέρνει να εκπέμψει προφίλ εν αναμονή πρωθυπουργού. Αυτό βεβαίως, ισχύει για τον Τσίπρα και τον Ανδρυολάκη και όχι φυσικά για τη Δούρου, την Κωνσταντοπούλου και τον Βαρουφάκη, που κάποτε ήταν στο ίδιο τραπέζι με τον Τσίπρα.

Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, το αριστερό “ξεκατίνιασμα” αποτελεί το ιδανικό αφήγημα σταθερότητας. Η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάζει κάθε δική της αστοχία ή μεταρρυθμιστική καθυστέρηση ως πταίσμα μπροστά στο χάος και την ακυβερνησία που θα προέκυπτε από μια υποθετική συνεργασία των κατακερματισμένων δυνάμεων της Αριστερά.

Στα μάτια του μέσου ψηφοφόρου, και ιδιαίτερα του κρίσιμου μετριοπαθούς Κέντρου, η εικόνα μιας Νέας Δημοκρατίας που παράγει έργο, ακόμα και με προβλήματα, θα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα τηλεοπτικά “ξεκατινιάσματα” και τις διασπάσεις των αντιπάλων της.

Το πολιτικό Κέντρο αποτελεί το μόνιμο προπύργιο της εκλογικής κυριαρχίας της Νέας Δημοκρατίας από το 2019 και μετά. Η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ να διεμβολίσει αυτόν τον χώρο ακυρώνεται στην πράξη, καθώς η Χαριλάου Τρικούπη αναγκάζεται να κοιτάζει διαρκώς προς τα αριστερά της για να αμυνθεί από την κίνηση του Αλέξη Τσίπρα και τις απώλειες προς τα ριζοσπαστικότερα σχήματα. Όσο η αντιπολίτευση σύρεται σε μια ατζέντα εσωστρέφειας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει τον χρόνο και τον πολιτικό χώρο να κάνει ανενόχλητος το δικό του… rebranding, αναδεικνύοντας το ισχυρό ηγετικό του προφίλ και προτάσσοντας τη διεθνή παρουσία της χώρας, τις μεγάλες επενδύσεις και την οικονομική σταθερότητα.

Οι μετριοπαθείς ψηφοφόροι, ακόμη και αν είναι δυσαρεστημένοι δεν βρίσκουν πουθενά αλλού μια σοβαρή, θεσμική εναλλακτική λύση, με αποτέλεσμα να παραμένουν -έστω και με επιφυλάξεις- στη σφαίρα επιρροής του Μαξίμου. Η ύπαρξη πολλών και μικρών κομμάτων στα αριστερά του πολιτικού φάσματος ευνοεί τη Νέα Δημοκρατία στους εκλογικούς συσχετισμούς. Ο διασκορπισμός των ψήφων σε πολλές κατευθύνσεις στα αριστερά, μειώνει τη δυναμική του δεύτερου κόμματος, εμποδίζοντας το να πλησιάσει σε αποστάσεις ασφαλείας που θα αμφισβητούσαν την πρωτοκαθεδρία του Μητσοτάκη.

Εν κατακλείδι, ο “εμφύλιος” της Αριστεράς λειτουργεί ως το καλύτερο “αλεξικέραυνο” για την κυβέρνηση. Αντί η επικαιρότητα να πιέζει το Μαξίμου για τα προβλήματα της κοινωνίας, η προσοχή των μέσων ενημέρωσης και των πολιτών θα μετατοπίζεται διαρκώς στο ποιος θα επικρατήσει στην προοδευτική πολυκατοικία. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αυτό το σκηνικό δεν είναι απλώς μια ευνοϊκή συγκυρία, αλλά μια παρατεταμένη περίοδος πολιτικής μοναξιάς στην κορυφή, την οποία οι αντίπαλοι του, του προσφέρουν σε… χρυσό πιάτο!

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Το μεγάλο «ροντέο» στην Κεντροαριστερά: Η μάχη Τσίπρα–ΠΑΣΟΚ, οι μετακινήσεις ψηφοφόρων εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας υπέγραψε σύμβαση διάρκειας ενός έτους και ύψους 2,4 εκατομμυρίων δολαρίων, με την Ballard Partners, μια εταιρεία άσκησης πιέσεων με έδρα την Ουάσινγκτον που διατηρεί στενούς δεσμούς με τον Ντόναλντ Τραμπ, σύμφωνα με έγγραφα του υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ που είδε το Middle East Eye.

Η συμφωνία, που υπογράφηκε στις 8 Αυγούστου, προβλέπει την καταβολή στην εταιρεία 200.000 δολαρίων τον μήνα για την παροχή υπηρεσιών κυβερνητικών σχέσεων, στρατηγικής συμβουλευτικής και εκπροσώπησης προς όφελος της τουρκικής κυβέρνησης ενώπιον της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, καθώς και για την ενημέρωση της Άγκυρας σχετικά με τις εξελίξεις στο Κογκρέσο και την αμερικανική πολιτική, σύμφωνα με τα ίδια έγγραφα.

Διευθυντής της Ballard Partners είναι ο Μπράιαν Μπάλαρντ, εξέχον Ρεπουμπλικανός από τη Φλόριντα που συγκεντρώνει χρήματα υπέρ της παράταξης. Είχε εργαστεί επίσης και στην προεκλογική εκστρατεία του Τραμπ.

Άγκυρα και Ballard Partners έχουν προϊστορία συνεργασίας, γράφει το Turkiye Today.

Το 2017, κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Τραμπ, η Τουρκία προσέλαβε την εταιρεία με σύμβαση ύψους 1,5 εκατ. δολαρίων. Η συνεργασία φέρεται να επικεντρώθηκε στην υπόθεση παράκαμψης κυρώσεων εναντίον της τουρκικής κρατικής τράπεζας Halkbank, κατηγορίες τις οποίες το υπουργείο Δικαιοσύνης της κυβέρνησης Τραμπ απέσυρε προ μηνών, μέσα στο 2026.

Ήταν μία από τις πρώτες σημαντικές συμφωνίες της Ballard Partners μετά την ίδρυση του γραφείου της στην Ουάσινγκτον. Από τότε η πορεία της ήταν ανοδική: μόνο στο πρώτο τρίμηνο του 2026 τα έσοδα της εταιρείας από το λόμπινγκ για το ομοσπονδιακό κράτος ξεπέρασαν τα 30 εκατ. δολάρια.

Δυο ονόματα που έχουν εργαστεί για την Ballard Partners αρκούν για να φανούν οι στενοί δεσμοί της με το περιβάλλον του Τραμπ: Με την εταιρεία είχε συνεργαστεί η Σούζαν Γουάιλς, προσωπάρχης σήμερα του Λευκού Οίκου, και η Παμ Μπόντι, η πρώην υπουργός Δικαιοσύνης.

Αυτή τη φορά συμβεβλημένος είναι ειδικά το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας και όχι η τουρκική κυβέρνηση γενικότερα.

Υπενθυμίζεται ότι η Τουρκία πάντα επιθυμεί να επανενταχθεί στο πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών F-35, από το οποίο είχε αποκλειστεί το 2019 μετά την αγορά του ρωσικής κατασκευής αντιαεροπορικού συστήματος S-400.

Τα σενάρια για την απεμπλοκή της Τουρκίας ώστε να ανοίξει ξανά ο δρόμος για τα F-35 είναι πολλά. Η Άγκυρα θα μπορούσε, μεταξύ άλλων να τα πουλήσει σε τρίτη χώρα, πιθανώς στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Η Άγκυρα διεκδιεί και έξι F-35 που κατασκευάστηκαν για την Τουρκία, αλλά παραμένουν αποθηκευμένα στις ΗΠΑ εδώ και χρόνια.

Η ομάδα που εργάζεται για την Τουρκία

Τα έγγραφα δείχνουν ότι η ομάδα της Ballard Partners που έχει αναλάβει την Τουρκία περιλαμβάνει τον πρώην δημοκρατικό βουλευτή Ρόμπερτ Γουέξλερ από τη Φλόριντα, ο οποίος συνίδρυσε το 2001 την Κοινοβουλευτική Ομάδα για τις Σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας και τους Τουρκοαμερικανούς. Ο Γουέξλερ είναι επίσης πρόεδρος του Κέντρου S Daniel Abraham για την Ειρήνη στη Μέση Ανατολή στην Ουάσινγκτον και είναι γνωστός για τους δεσμούς του με φιλοϊσραηλινούς κύκλους.

Μέλος της ομάδας είναι ο Τόμας Μπούντρι, ο οποίος υπηρέτησε ως ειδικός βοηθός του Τραμπ και ανώτερος διευθυντής νομοθετικών υποθέσεων στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας μέχρι τον Απρίλιο του 2025.

Ο Μπούντρι απολύθηκε στο πλαίσιο της απομάκρυνσης του πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας Μάικ Γουόλτς. Ο Τραμπ απέλυσε τον Μπούντρι και άλλους πέντε αξιωματούχους λίγο μετά τη συνάντησή του με την ακροδεξιά ακτιβίστρια Λόρα Λούμερ, η οποία είχε παρουσιάσει έρευνα της αντιπολίτευσης σύμφωνα με την οποία αρκετά μέλη του προσωπικού δεν ήταν πιστά τον πρόεδρο Τραμπ.

Άλλο ένα μέλος είναι ο Σιλ Λούκις, senior partner της Ballard Partners και ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Μπάλαρντ.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Κινήσεις τακτικής από την Τουρκία: Σύμβαση με εταιρεία lobbying του περιβάλλοντος Τραμπ για την απόκτηση F-35 εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Δημήτρης Ασημακόπουλος

Δημήτρης Βερβεσός

Στράτος Παραδιάς

Ανδρέας Ποττάκης

Χρήστος Ράμμος

Γεώργιος Ρούσκας

Ιωσήφ Σηφάκης

Προτείνετε

Το άρθρο Ψηφοφορία για την Επιλογή Πρωθυπουργού Ευρείας Αποδοχής σε Κυβέρνηση Συνεργασίας για την Αλλαγή εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα όποια νέα δεδομένα προκύπτουν από τη κοινή «Συμφωνία της Μέκκας» που συνυπέγραψαν Τουρκία, Πακιστάν και Σαουδική Αραβία επιχειρεί να καταγράψει η ελληνική πλευρά, σε μια ταυτόχρονη προσπάθεια να δει τη «μεγάλη εικόνα», την ώρα κατά την οποία ο τούρκος υπουργός Εξωτερικών πραγματοποιεί από την Πέμπτη επίσημη επίσκεψη στην Αίγυπτο, η οποία αρνήθηκε να είναι μέρος του αμυντικού συμφώνου.

Κατά την πρώτη μέρα της διήμερης «αποστολής» του Χακάν Φιντάν στο Κάιρο, το τουρκικό υπουργείο Αμυνας ανακοίνωσε, στο πλαίσιο της νέας τριμερούς συμμαχίας, τον σχηματισμό πολιτικών και στρατιωτικών μηχανισμών, οι οποίοι θα περιλαμβάνουν «τους υπουργούς Αμυνας, τους υπουργούς Εξωτερικών και τους αρχηγούς των ενόπλων δυνάμεων των τριών χωρών», αναφέροντας, παράλληλα, πως σχεδιάζονται κοινές στρατιωτικές ασκήσεις, με την τριμερή συνεργασία να περιλαμβάνει «δυνητικά» κοινή παραγωγή και ανταλλαγή τεχνολογίας στην αμυντική βιομηχανία.

Σε μια πρώτη ανάγνωση, η Αθήνα βλέπει πίσω από την πρωτοβουλία των τριών κρατών μια κίνηση «αναμενόμενη», δεδομένης της ρευστής κατάστασης με το Ιράν και των διαταραχών που έχουν προκύψει στα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα. Εξ αυτών των αιτιών, η «Μέκκα» δεν εξελήφθη από την ελληνική πλευρά ως μια «μετακίνηση» στη γεωπολιτική σκακιέρα που την αιφνιδίασε αλλά ως κορύφωση διεργασιών στη βάση διμερών δεσμών που προϋπήρχαν, καθότι, επί παραδείγματι, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν ήταν συνδεδεμένα κράτη με αμυντική συμφωνία ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2025.

Για την Ελλάδα, αυτό που επισημαίνεται από αρμόδιες πηγές είναι πως πρόκειται μάλλον για «ευκαιριακή» εξέλιξη η οποία δεν αντέχει στη σύγκριση με τη σχέση που έχει σφυρηλατήσει η χώρα μας με τα αραβικά κράτη. Οπως χαρακτηριστικά διαμηνύουν οι ίδιες πηγές, «η Ελλάδα δεν ετεροπροσδιορίζεται και δεν διακατέχεται από φοβικά σύνδρομα» καθώς, όπως τονίζουν, «εξακολουθεί να είναι η χώρα με τους μεγαλύτερους δεσμούς με τα κράτη της Μέσης Ανατολής». Παρά τις πιθανώς προβληματικές πτυχές της συμφωνίας, η Αθήνα κρατά τη δημόσια διαβεβαίωση της Αγκυρας πως πρόκειται για συμφωνία με «αμιγώς αμυντικό χαρακτήρα» που «στόχο έχει την αποτροπή».

Επιφυλακτική η Αθήνα

Γεραπετρίτης και Ρούμπιο, σε πρόσφατη τηλεφωνική επικοινωνία, αναφέρθηκαν στον ρόλο της Ελλάδας «ως πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή» και αντάλλαξαν απόψεις για την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και το Ιράν.

Αυτό που κατανοεί η ελληνική πλευρά είναι πως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν «κοιτά» προς την Ανατολική Μεσόγειο αλλά προς τη Μέση Ανατολή, με τις τρεις χώρες να επιδιώκουν κυρίως να αφήσουν ένα αποτύπωμα που εκλαμβάνεται ως επίδειξη ισχύος και σύμπνοιας. Εντοπίζοντας εξαιρετικά ετερόκλητες αγωνίες εντός της «Συμφωνίας της Μέκκας», η Αθήνα παραμένει εξαιρετικά επιφυλακτική τόσο για τους στόχους της και το περιεχόμενο όσο και για την ίδια την εφαρμογή, καθώς δεν γίνεται ξεκάθαρο αν το καθένα από τα τρία κράτη προσφέρουν, στο πλαίσιο του νέου Συμφώνου, τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα (άμυνα, πυρηνικά, χρήμα) «στο πιάτο» των άλλων δύο κρατών.

Η συζήτηση για το μουσουλμανικό «μίνι ΝΑΤΟ» πάντα υπήρχε, οπότε, ούτε κι αυτή η πτυχή δείχνει να προβληματίζει προσώρας την Ελλάδα, όταν και το ίδιο το ΝΑΤΟ δυσκολεύεται συχνά στον βηματισμό του, παρά τη μεγάλη συμμετοχή κρατών και τη συνεισφορά σε πόρους. Από την Αθήνα εκπέμπεται αυτοπεποίθηση για τις στρατηγικές της σχέσεις με χώρες όπως το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία, οι ΗΠΑ και τα κράτη του Κόλπου την ώρα που, ταυτόχρονα, «ξορκίζεται» η όποια τάση προς ανάπτυξη σεναρίων «περικύκλωσης» που αποτελούν συνήθη ρητορική της Αγκυρας για τις συμμαχίες που καλλιεργεί η χώρα μας με Κύπρο, Ισραήλ και Γαλλία.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση, σε ό,τι αφορά συγκεκριμένα τους Patriot, εντός Αυγούστου αναμένεται να αποφασιστεί αρμοδίως η μηνιαία επαναξιολόγηση της παραμονής της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας στην περιοχή, με κριτήριο πρωτίστως την ασφάλεια του στρατιωτικού προσωπικού. Η εταιρική στρατηγική σχέση Ελλάδας – Σαουδικής Αραβίας παραμένει ακλόνητη, ενώ εντός του προσεχούς τετραμήνου συγκαλείται το 2ο ΑΣΣ στην Αθήνα προς ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας. Παράλληλα, διαρκές ζητούμενο παραμένει και η καλλιέργεια της σχέσης με το Κάιρο, για το οποίο δεν φαίνεται «στο άμεσο μέλλον» προσχώρηση στη «Μέκκα», κυρίως διότι υπονομεύει τον περιφερειακό του ρόλο.

Το θέμα, ωστόσο, θα τεθεί επί τάπητος στο πλαίσιο επικείμενων ελληνοαιγυπτιακών διαβουλεύσεων. Ο παράγοντας «Ισραήλ» – του οποίου τις «επιθετικές και επεκτατικές πολιτικές» έδειξε ο Ερντογάν ως το «θεμελιώδες πρόβλημα στην περιοχή» – συνεχίζει να λειτουργεί για την Ελλάδα μαζί με την Κύπρο ως ένα ισχυρό συμμαχικό τόξο. Το ενδιαφέρον της επόμενης ημέρας να στρέφεται σε σενάρια επιτάχυνσης μιας πιο σταθερής συνεργασίας Ισραήλ, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Ινδίας εντός του οποίου θέση έχουν Αθήνα και Λευκωσία.

Πηγή: tanea.gr

Το άρθρο Πώς απαντάμε στη «Μέκκα» – Η Αθήνα «σκανάρει» το μουσουλμανικό «μίνι ΝΑΤΟ»… Της Μαρίας Μουρελάτου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τον Υφυπουργό υποδέχθηκαν ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΛΠ Α.Ε., Han Chao, ο Διευθύνων Σύμβουλος, Su Xudong, ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος, Άγγελος Καρακώστας, καθώς και μέλη της διοίκησης της εταιρείας. Στη συνάντηση συμμετείχαν, επίσης, εκπρόσωποι της Πρεσβείας της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην Ελλάδα.

Στο πλαίσιο της επίσκεψης, πραγματοποιήθηκε ξενάγηση στο Μέγαρο του ΟΛΠ και αναλυτική ενημέρωση για τη σημερινή δραστηριότητα του λιμανιού, τη συμβολή του στο διεθνές εμπόριο και στην εφοδιαστική αλυσίδα, καθώς και τον ευρύτερο ρόλο του στην ελληνική οικονομία. Παράλληλα, παρουσιάστηκε ο σχεδιασμός της εταιρείας για την υλοποίηση νέων επενδύσεων, με στόχο την περαιτέρω αναβάθμιση των υποδομών και των παρεχόμενων υπηρεσιών, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του λιμανιού και τη δημιουργία πρόσθετης αξίας για την ελληνική οικονομία.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στη σημασία της περιβαλλοντικής βιωσιμότητας, της αξιοποίησης σύγχρονων τεχνολογιών και της ενίσχυσης της διασύνδεσης του λιμανιού με την τοπική επιχειρηματική και κοινωνική ζωή του Πειραιά.

Ο Δημήτρης Μαρκόπουλος υπογράμμισε ότι το λιμάνι του Πειραιά αποτελεί στρατηγική υποδομή εθνικής σημασίας και έναν από τους σημαντικότερους αναπτυξιακούς πυλώνες της χώρας. Τόνισε, παράλληλα, ότι η προσέλκυση και η υλοποίηση παραγωγικών επενδύσεων, με σεβασμό στο θεσμικό πλαίσιο, στο περιβάλλον και στις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας, μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξη, στην απασχόληση και στην περαιτέρω ενίσχυση της διεθνούς θέσης της Ελλάδας.

Πηγή: lykavitos.gr

Το άρθρο Μαρκόπουλος από τον ΟΛΠ: Ο Πειραιάς αποτελεί στρατηγική υποδομή και αναπτυξιακό πυλώνα της χώρας εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

1-Πριν μερικές μέρες τουρκικό πλοίο στην Μαύρη θάλασσα επλήγη από ρωσικούς πυραύλους. Αποτέλεσμα; Πέντε Τούρκοι ναύτες νεκροί, και άλλοι πέντε αγνοούμενοι.

Περιμένετε επειδή γίνεται χειρότερο. Η Ρωσσία διέκοψε τις εξαγωγές πετρελαίου προς την Τουρκία και ταυτοχρόνως η υγειονομική υπηρεσία της χώρας διέκοψε την εισαγωγή τουρκικών αγροτικών προϊόντων από πέντε μεγάλες τουρκικές εξαγωγικές εταιρείες.

Ο λόγος; Μετέφερε σιτηρά από την Ουκρανία. “Ε, και;” θα αναρωτηθεί κάποιος. “Για ένα φορτίο, τέτοια αντίδραση;”.
Δεν είναι έτσι. Στις 15 Ιουλίου Τουρκία και Ουκρανία υπέγραψαν συμφωνία ελευθέρου εμπορίου, οι δε Τούρκοι έχουν υπογράψει και συμφωνία Άμυνας και Ασφάλειας με την Μ. Βρεττανία την οποία οι Ρώσσοι θεωρούν πως στρέφεται άμεσα εναντίον τους. Στην πρόσφατη δε σύνοδο του ΝΑΤΟ οι Τούρκοι προσπαθώντας να το ξαναπαίξουν καλά παιδιά στην Δύση προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτό που επίσης η Ρωσσία θεώρησε ως απειλή εναντίον της.

Και σαν να μην έφθαναν τα άνω οι Τούρκοι προσπαθούν να πείσουν τους Ρώσους και τους Ουκρανούς να περιορίσουν τον κακό χαμό που λαμβάνει χώρα στην Μαύρη Θάλασσα, εκεί όπου ούτε ρωσσική τράτα πλέον δεν τολμάει να βγει χωρίς να χτυπηθεί από drones.

2-Οι ΗΠΑ ξαναμίλησαν για την πιθανότητα τα F-35 να καταλήξουν σε τουρκικά χέρια και όσα είπαν δεν ήταν ευχάριστα για την τουρκική πλευρά. Επανέλαβαν πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί, έτσι απλά. Ή σε πιο επίσημη γλώσσα επανέλαβαν τα γνωστά περί S-400, νόμους CAATSA και την γενικότερη στάση της Τουρκίας.

Και μαζί με αυτά υπάρχει και η κινητοποίηση ξανά μανά για το Κυπριακό ζήτημα και πιθανή νέα πρόταση που θα πέσει στο τραπέζι και η οποία λένε πως δεν θα αρέσει καθόλου στους γείτονες οι οποίοι επιμένουν στην λύση των δύο κρατών. Ναι, ξέρω, ανατολίτικο παζάρι, ΟΚ.

Ίσως δεν είναι όμως έτσι. Από την μία μια “νίκη” στο Κυπριακό είναι κάτι που χρειάζεται απεγνωσμένα ο Ερντογάν καθώς σε κάθε άλλη πτυχή της εξωτερικής του πολιτικής μετρά ήττες, οπότε η σκλήρυνση της στάσης του είναι κάτι παραπάνω από διαπραγματευτικό όπλο. Από την άλλη και σε ό,τι αφορά το ζήτημα της λύσης, το Ισραήλ έχει καταστήσει σαφές πως έχει εντάξει την Κύπρο στο αμυντικό του δόγμα, όπερ σημαίνει πως δεν πρόκειται να αφήσει μια αδύναμη και “αιχμάλωτη” της Τ/Κυπριακής πλευράς Κύπρο να καταστεί τουρκικό πιόνι, ή πολύ περισσότερο να κατασκευαστεί ένα ακόμα τουρκικό κράτος μια ανάσα από τα σύνορά του. Φήμες (μόνο φήμες) λένε για πλήρη και απόλυτη αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων και της συντριπτικής πλειοψηφίας των εποίκων κάτι το οποίο είναι εκτός συζήτησης από την τουρκική πλευρά.

Να είναι αυτό μια φενάκη; Μια δικαιολογία απόρριψης εκ μέρους των Τούρκων του σχεδίου ώστε να ληφθούν μεγαλύτερα μέτρα εναντίον της χώρας;
Αγνοώ.

Το βέβαιο είναι πως η Τουρκία πατώντας εδώ και δεκαετίες σε δύο βάρκες βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο νερό. Η μεν Ρωσσία δεν πρόκειται να της δώσει ποτέ το ΟΚ να γυρίσει τους S-400 πίσω ή να τους πουλήσει σε τρίτη χώρα, οι δε Δύση (ΗΠΑ και ΝΑΤΟ) την έχουν στην μπούκα λόγω των σχέσεων της με την Ρωσσία, δεν πρόκειται να τς δώσουν ούτε φωτό αρχείου από τα αεροσκάφη F-35, ακόμα δεν έχουν πάρει ούτε βίδα από τα ξεπερασμένα Eurofighter, και οι αγωγοί της συμφωνίας του Αβραάμ περνούν έξω από την κλειστή της πόρτα.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Επειδή διαβάζω συνεχώς από Αριστερές ανθρωπιστικές πσυχούλες και “Δεξιούς” τουφεκαλεύρηδες για την “καταστροφική” εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη. Μόλις πρόσφατα ο Ρεμπράντης μας δήλωσε – προς μεγίστη τέρψη των Τούρκων, και πάντα πιστός και σε όμοιες και ανάλογες δηλώσεις του από το παρελθόν – πως δεν θα μας σώσουν οι εξοπλισμοί. Διαβάζω επίσης από τους μονίμως ανησυχούντες “Δεξιούς” πως τα τουρκικά πλοία και τράτες αλωνίζουν στο Αιγαίο, πως πουλάμε ή νοικιάζουμε αμυντικό εξοπλισμό στην Σ. Αραβία αντί να τον κρατάμε εδώ να προστατέψουμε τα νησιά μας, πως μετασταθμεύουμε F-16 στην Βουλγαρία αποκτώντας στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ δικό μας (!) αεροδρόμιο εκεί αντί να τα έχουμε εδώ να πολεμήσουν τους Τούρκους.

Και τα λένε αμφότεροι σοβαρά.

Ο μεν Τσίπρας,πάντα τουρκόφιλο γιουσουφάκι προκειμένου να ικανοποιήσει τις διεθνιστικές του εφηβικές ονειρώξεις, είναι έτοιμος – κατά δήλωσή δικών του στελεχών το παρελθόν – να εφαρμόσει μια συμφωνία των Πρεσπών και στο Αιγαίο (!), οι δε οπαδοί Σαμαρά, Λατινοπούλου, Βελόπουλου και Καρυστιανού μιλούν για καταστροφική ελληνική εξωτερική πολιτική επειδή πολύ απλά θίγει όντως καταστροφικά τα οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα της χώρας που τους λαδώνει εδώ και χρόνια. Της Ρωσσίας.

Οπότε μην κοροϊδευόμαστε και ας μιλήσουμε ξεκάθαρα.

Όσοι στοιχίζεστε πίσω από τον Τσίπρα θεωρώντας πως έβαλε μυαλό είστε ηλίθιοι και σας το λέει ο ίδιος επαναλαμβάνοντας το 2026, όσα έλεγε και έκανε και το 2016. Όσοι στοιχίζεστε πίσω του θεωρώντας πως “καλώς τα έκανε τότε και πρέπει να τα βρούμε με τους Τούρκους”, καλό είναι να ανοίξετε κανα βιβλίο Ιστορίας να δείτε πως τα βρίσκαμε κάθε φορά που καθόμαστε στο τραπέζι διαπραγματεύσεων εμείς άοπλοι κι εκείνοι πάνοπλοι.

Για τους “Δεξιούς” τα πράγματα είναι απλά. Είστε ρωσσόφιλοι σε βαθμό που έχετε εν αγνοία σας – ή σε πλήρη αδιαφορία σας – καταστεί ανθέλληνες. Η Ρωσσία υφίσταται ήδη ήττα μετά από 4μιση χρόνια βαλτωμένου πολέμου στην Ουκρανία, με τις υποδομές της κατεστραμμένες, και με απώλειες δυσθεώρητες. Το να παριστάνει ο Πούτιν – ή ακόμα χειρότερα εσείς – τον Χίτλερ στο Ράϊχσταγκ στα τέλη του 1944 διαφημίζοντας ανύπαρκτες νίκες δεν το κάνει καλύτερο. Το κάνει ιστορικά ακριβέστερο και με την ίδια κατάληξη.

Οπότε – και εν κατακλείδι – τα πράγματα είναι απλά.

Είστε σας αρέσει, είτε όχι, ο μόνος αυτή τη στιγμή που στην πράξη εξυπηρετεί με τους αυστηρότερους όρους και σε απόλυτη εναρμόνιση με τις δυνατότητές μας και τις διεθνείς συγκυρίες τα εθνικά μας συμφέροντα είναι ο Μητσοτάκης.

Όσοι διαφωνείτε είτε πηγαίνετε και κάντε σουνέτι κι αδειάστε μας επιτέλους την γωνιά, είτε παίξτε Στρατέγκο και πάρτε και την Πόλη και την Αγκυρα μαζί μην τυχόν και σας περάσει η καύλα.

Το άρθρο ΠΕΡΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ “ΥΠΕΡΟΧΗΣ” εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.