Του Γιάννη Ρούντου*
Βλέπω μια σοβαρή ειδοποιό διαφορά χαρακτήρα και για την επικοινωνιακή αντίληψη στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων, που μπορεί να καθορίσει συμπεριφορές και “τύχη” έκβασης, σε βάθος προοπτικής:
Το σύμπλεγμα κατωτερότητας θεραπεύεται. Το σύμπλεγμα ανωτερότητας τιμωρείται.
Η σκέψη μου αυτή από τα εν προκειμένω – όταν όλα γίνονται μάθημα:
Ένας εξαιρετικά επιτυχημένος coach (όπως ο σοβαρός και άξιος Κλοπ, που πριν το παιχνίδι είχε σεβαστεί την ελληνική ομάδα δηλώνοντας πως “είναι η χρυσή γενιά του ελληνικού ποδοσφαίρου”) αναγνωρίζει αυτή τη διαφορά. Ένα μιντιακό περιβάλλον αλαζονείας, ωστόσο, μικραίνοντας περιφρονητικά το μέγεθος που έχει να αντιμετωπίσει απέναντι, δεν μπορεί ποτέ να αντιληφθεί ότι έτσι γιγαντώνει μια πραγματική ήττα.
Αλλά, όπως έγραφε ο σπουδαίος Γκαίτε: “Δεν υπάρχει τίποτε πιο τρομακτικό στον κόσμο από την αλαζονεία της άγνοιας σε δράση”.
Ένας Κλοπ γνωρίζει πολύ καλά και χάνοντας ένα παιχνίδι όπως αυτό που έχασε, στο επόμενο θα (επιδιώξει να) διορθώσει. Είμαι βέβαιος ότι αυτό θα το νιώσουμε στον επαναληπτικό αγώνα, εντός έδρας.
Όμως εκεί, ο συμπλεγματικός λαϊκισμός ορισμένων/ολίγων δημοσιογραφούντων δεν θα μάθει ποτέ να διορθώνει – και δεν χρειάζεται να έχουν μελετήσει απαραιτήτως τον ομοεθνή τους Γκαίτε για να διορθώσουν (παρενθέτως: ποιός δεν θυμάται τις δημοσιεύσεις με το σηκωμένο μεσαίο δάχτυλο της Αφροδίτης της Μήλου τυλιγμένης με την καταρρακωμένη ελληνική σημαία το 2010 στη δοκιμασία της χώρας μας κατά την οικονομική κρίση, τους χαρακτηρισμούς για τους “απατεώνες που εξαπάτησαν την Ευρώπη” και τις προτροπές “πουλήστε τα νησιά σας και την Ακρόπολη” όταν ζητούσαμε δανειακή υποστήριξη;).
Φυσικά, αυτό δεν συμβαίνει μόνον στη Γερμανία. Στη χώρα μας και στις τοπικές διοργανώσεις, πόσοι παρεπιδημούντες “αθλητικογράφοι” (sic) ταΐζουν με πηχυαίους τίτλους σε πρωτοσέλιδα την έπαρση και τυφλή οπαδική φανατίλα της “αδιαμφισβήτητης υπεροχής” (με τη συχνή συνδρομή ποικίλων “νταλαβεριτζήδων” στα πέριξ του ποδοσφαίρου) που μεταφράζεται συχνά και σε βία; Και βέβαια, ούτε αυτοί χρειάζεται, αντιστοίχως, να γνωρίζουν απ’ έξω τον Πλάτωνα για να εξοντώσουν μέσα τους την αλαζονεία (η οποία “έξις εστί προσποιητική αγαθού ή αγαθών των μη υπαρχόντων”).
(*) Γιάννης Ρούντος: Συμβουλευτικός πρεσβευτής για τον Πολιτισμό και την Αειφορία. Πρώην διευθυντικό στέλεχος Εταιρικών Υποθέσεων-Σχέσεων, Υπευθυνότητας-Βιωσιμότητας και Επικοινωνίας-Δημοσιότητας.
