Του Κώστα Πάντζιου
Η 7η Οκτωβρίου 2021 κατατάσσεται ήδη στις ιστορικές στιγμές της χώρας μας, καθώς δικαιώνεται ακόμη μία φορά η πολιτική στρατηγική και πρακτική του μεγάλου πολιτικού Κωνσταντίνου Καραμανλή, για την σύνδεση ενσωμάτωση και τελικά την ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Οικογένεια. Η Συμφωνία Αμυντικής Συνδρομής Ελλάδας-Γαλλίας, αποτελεί ένα νέο κεφάλαιο στην Παγκόσμια Ιστορία, πολύ σημαντικό και πολύ ελπιδοφόρο. Η νέα Συμφωνία, που ψηφίστηκε στη Βουλή, δικαιώνει εξάλλου, τη συνέπεια με την οποία όλα τα κόμματα που κυβέρνησαν τον τόπο, με επουσιώδεις διαφορές, από το 1974 τουλάχιστον και μετά, έμειναν σταθερά στο «Ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κ. Καραμανλή.
Πέραν αυτού, με βάση τα σημερινά δεδομένα, η διαχρονικά σωστή πολιτική Εξωτερικών και Άμυνας, βρίσκει την Ελλάδα στην κορυφή της άμυνας της Δύσης, καθώς σχεδόν ταυτόχρονα υπογράφεται και η Αμυντική Συμφωνία Ελλάδας-ΗΠΑ, μέσα σε μια συγκυρία αστάθειας και κινδύνων για το παγκόσμιο σύστημα, μια συμφωνία που δείχνει ότι οι ΗΠΑ μπορεί να υπέγραψαν άγαρμπη και ασυνεννόητη συμφωνία για τα πυρηνικά υποβρύχια με την Αυστραλία, αλλά το ενδιαφέρον της Υπερδύναμης δεν έχει παύσει να υπάρχει και για τα τεκταινόμενα στη Γηραιά Ήπειρο και τη Μέση Ανατολή.
Έναντι αυτών των κοσμοϊστορικών επιτευγμάτων της χώρας μας, η εχθρική γειτονική χώρα, η Τουρκία, «βολοδέρνει» με διάφορες «χάρτινες» συμφωνίες, από δω κι από κει, άνευ ουδεμίας χρησιμότητας και διάρκειας και εντελώς ανωφελείς για τον τουρκικό λαό, ο οποίος χειμάζεται οικονομικά, βουλιάζοντας μέσα στην αβεβαιότητα για το μέλλον. Και σαν να μην έφθαναν αυτά, ήλθε «καπάκι» και η άρνηση του Προέδρου των ΗΠΑ κ. Τζο Μπάιντεν να συναντηθεί με τον Πρόεδρο κ. Ερντογάν, μία συνάντηση την οποία θεωρούσε βέβαιη ο Πρόεδρος της γείτονος. Και η οποία θα ενίσχυε την διαπραγματευτική του θέση απέναντι στο νέο σύμμαχό του, Πρόεδρο της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Πούτιν.
Τώρα, πάμε στο θέμα του κατά πόσον θα έχουμε εξελίξεις στη διαμόρφωση Κοινής Ευρωπαϊκής Πολιτικής στην Άμυνα και την Εξωτερική Πολιτική. Το θέμα είναι δύσκολο, αλλά σημασία έχει ότι χάρις στον Πρόεδρο της Τουρκίας, η αρχή έγινε. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κινείται, όπως γνωρίζουμε, με τους δικούς της ρυθμούς. Η πολιτική της Τουρκίας απέναντι στη Δύση, σίγουρα επισπεύδει αυτούς τους ρυθμούς με την πολιτική της, χωρίς να το επιθυμεί. Πιστεύουμε ότι νεότερα επ’ αυτού θα έχουμε όταν η Γερμανία αποκτήσει νέο Καγκελάριο. Και ακόμη, θα γνωρίζουμε πιο συγκεκριμένα πράγματα, όταν ο Πρόεδρος της Ρωσίας θα αποφασίσει πώς θα κινηθεί η ισχυρή χώρα του, απέναντι στις νέες εξελίξεις στο παγκόσμιο στρατιωτικό, διπλωματικό και οικονομικό στερέωμα.
