Μέσα στα δυσάρεστα που μας επιφυλάσσει καθημερινά η πανδημία, είχαμε και ευχάριστα. Τα πρώτα και καλύτερα έρχονται κάθε μέρα από τις ΗΠΑ, που διαθέτει πλέον Πρόεδρο που δεν ασχολείται με τον εαυτό του μόνο –όπως ο προηγούμενος– αλλά κυρίως ο νέος Πρόεδρος ασχολείται με τα προβλήματα των Αμερικανών πολιτών, αλλά και επεμβαίνει, ή έστω έχει άποψη, ή εξαγγέλλει μέτρα για να διορθωθούν, όσο γίνεται, αυτά που έκανε ή δεν έκανε ο πρώην Πρόεδρος κ. Ντ. Τραμπ. Το δεύτερο ευχάριστο είναι το ότι είναι πλέον σαφές ότι οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν την πολιτική των κυρώσεων κατά της Τουρκίας, κάτι που έχει προφανώς πιστέψει και ο κ. Ρ. Τ. Ερντογάν, αφού μας έχει κατακλύσει με… επιθέσεις καλών προθέσεων, εμάς και τη Δύση γενικώς.
Υπάρχει όμως και τρίτο ευχάριστο. Και αυτό είναι οι δημοσκοπήσεις, που μας θυμίζουν ότι εκτός από τις σύριγγες, τα εμβόλια και τους περιορισμούς, υπάρχει και πολιτική ζωή στον τόπο. Μόνο που υπάρχει μία διαφορά, που μας παίρνει πίσω την ευχαρίστηση. Και αυτή είναι το γεγονός ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων, όσες δουλεύουν, επιμένουν να μετρούν τις κομματικές προτιμήσεις του κοινού, ενώ τα κόμματα, όλα, υπολειτουργούν, ή μάλλον δεν λειτουργούν, αφού η μόνη που λειτουργεί είναι η κυβέρνηση, εφαρμόζοντας υποδείξεις επιστημονικού περιεχομένου, που δεν αφήνουν παρά ελάχιστα περιθώρια, έως καθόλου περιθώρια, για αντίθετες αποφάσεις.
Επομένως, δεν είναι ευχερές να αντιληφθεί ο κοινός πολίτης, τί ακριβώς μετρούν οι δημοσκόποι, όταν καταγράφουν, ότι το τάδε κόμμα πάει πρώτο στις προτιμήσεις, το δείνα δεύτερο και ούτω καθεξής. Όταν π.χ. η οικονομία στην ουσία ελάχιστα λειτουργεί, όταν π.χ. ο ερωτώμενος έχει εισόδημα, ακόμη και όταν δεν εργάζεται, επειδή τον επιδοτεί το κράτος (και καλά κάνει), αλλά δεν γνωρίζει αν η επιχείρηση στην οποία εργάζεται θα υπάρχει και μετά τον κορωνοϊό, όταν τα τρία τέταρτα της απασχόλησης στην Ελλάδα αφορούν στο εμπόριο και στον τουρισμό, τί σόι απάντηση περιμένει να δώσει στον δημοσκόπο, αναφορικά με το ποιο κόμμα του αρέσει; Δηλαδή, κατά τη γνώμη μας, και η ερώτηση και η απάντηση είναι εκτός πραγματικότη-τας, γιατί την πραγματικότητα στο κοινωνικό και ανθρωπιστικό κομμάτι, στην Ελλάδα κανείς δεν την γνωρίζει, αφού όλα τα έχει καπελώσει η πανδημία.
Άρα, σε ό,τι μας αφορά, να γίνονται βέβαια δημοσκοπήσεις, γιατί θυμίζουν στον πάντα πολιτικοποιημένο Έλληνα πολίτη, τι ωραία που ήταν η ζωή χωρίς κορωνοϊό, αλλά να μην τις παίρνουμε τοις μετρητοίς κιόλας, αφού η μόνη δρώσα εκ των πραγμάτων, εξ ανάγκης όχι και τόσο πολιτικά, είναι η κυβέρνηση. Και κάτι ακόμη. Είναι γνωστό σε όλους μας, ότι ο θεσμός των δημοσκοπήσεων έχει τεράστια προβλήματα εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια. Και πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο γίνονται, αφού συνήθως γίνονται, ακόμα, με ξεπερασμένες από τη ζωή μεθοδολογίες. Τουλάχιστον οι δημοσκόποι, ας μην παίρνουν τόσο συχνά τηλέφωνο «ώρες γραφείου», γιατί αυτές τις ώρες, αυτοί που βγαίνουν και απαντούν είναι κατά κανόνα άτομα της τρίτης ηλικίας και άρα συντηρητικών απόψεων. Για να μη θυμίσουμε ότι οι νέοι, σε μεγάλο βαθμό, τις σνομπάρουν τις δημοσκοπήσεις. Και σύμφωνα με τους σοβαρούς δημοσκόπους, κάνουν πλάκα, δεν λένε αυτό που πιστεύουν για τα κόμματα, αφού γενικά, ως απολιτικοί, δεν ασχολούνται με τα κόμματα. Και άρα δεν συμμετέχουν στις δημοσκοπήσεις. Έτσι λοιπόν, νομίζουμε ότι οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι επείγον να «καταγράψουν» και τα δικά τους προβλήματα. Όμως, πρέπει να τονίσουμε ότι ας γίνονται δημοσκοπήσεις για να απασχολούνται οι εργαζόμενοι στις εν λόγω εταιρείες, αλλά και με άλλα αντικείμενα, όπως π.χ. της πρόσφατης δημοσκόπησης της V.P.R.C. για τη δημοτικότητα των προγραμμάτων της ΕΡΤ.
