Του Τηλέμαχου Μαράτου
Χωρίς επιστημονική έρευνα, αξιοπιστία η κάποιου είδους τεκμηρίωση, αλλά ακριβώς ως εκ τούτου –δηλαδή την παιδαριώδη ελευθερία της ανευθυνότητος (εάν με παρακολουθείτε) έχω, με τον καιρό, βγάλει ορισμένα συμπεράσματα τα οποία συμπληρώνουν τις έρευνες του Δαρβίνου που δεν είχε καιρό να συμπληρώσει.
Τα συμπεράσματά μου τα οποία θα μπορούσαν να υποβληθούν αρμοδίως υπό τον τίτλο : «Περί της επιβιώσεως των ειδών» (εις τα σουηδικά, καταλαβαίνετε. (Είχα και έναν φίλο στην επιτροπή, αλλά πέθανε.) Η ιδέα λοιπόν έχει ως εξής : Η πιθανότης επιβιώσεως ενός είδους εξαρτάται –αποφασιστικά- από δύο παράγοντες. : α) Αντιστρόφως αναλόγως του μεγέθους. Δηλαδή –με απλά λόγια- Οι Δεινόσαυροι, οι Γαλάζιες Φάλαινες, τα Μαμούθ κ.ο.κ έχουν λιγώτερες πιθανότητες επιβιώσεως από τις κατσαρίδες. Και ευτυχώς! Για φαντασθείτε να ανοίγατε ένα ντουλάπι της κουζίνας σας και να έβγαιναν τρέχοντας δασύτριχα Μαμούθ με καμπύλους δύσχρηστους χαυλιόδοντες! Τα πάντα εν σοφία εποίησεν όμως.
β) Άλλο αποφασιστικό πλεονέκτημα είναι ο φυλετικός πατριωτισμός. Αν μπορούμε να το πούμε έτσι. Την ιδέα αυτή μου έδωσαν τα μυρμήγκια του (κάποτε) κήπου μου στο Αργοστόλι. Ποτίζοντας δημιούργησα ένα ρυάκι. Συνέπεσε όμως το ρυάκι αυτό να εμποδίζει την πορεία μια φάλαγγος μυρμηγκιών που προχωρούσαν σε ευθεία γραμμή. Όταν έφτασαν το ρυάκι, χωρίς δισταγμό, οι προπομποί έπεσαν στο νερό και πνιγήκανε. Οι επόμενοι ανέβηκαν στα πτώματα των προηγηθέντων καμικάζι και επνίγησαν επίσης, δημιουργώντας όμως μίαν γέφυρα, πάνω από την οποία πέρασε με τάξη-αλλά και αποφασιστικότητα η φάλαγξ. Εγώ δοκίμαζα τον ηρωισμό της πορείας παίζοντας με το λάστιχο, εκνευρίζοντας εντόνως τον περιστασιακό κηπουρό μου, Μεταξά-Στραβόλαιμο, ο οποίος (πιστός της Ινδικής θρησκείας του Τζανισμού, τη αγνοία του) μου επετέθη λέγοντας ότι : «τι σου κάνανε τα λυγκόνια (μυρμήγκια σε διάλεκτο) δεν βλάψανε κανένανε!» (Και συνέχισε με ασεβείς ιερόσυλες εκφράσεις προς τις «παντόφολες» του Αγ. Γερασίμου).
Παρατηρώντας λοιπόν τα διάφορα έμβια δημιουργήματα εις τον Πλανήτη βλέπω ότι όλα –ανεξαιρέτως- έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό υπεράνω όλων: paramount που λένε – και αυτό είναι η επιβίωσίς τους. Στο οπλοστάσιο της αμύνης τους απαραίτητο η αίσθηση του πόνου και γενικότερα το τι τους αρέσει. Εν συνεχεία τι τους συμφέρει, αλλά εδώ φαίνεται η μεγάλη διαφορά : Καταλυτική σημασία είναι να αισθάνονται (Ο όρος «καταλαβαίνουν» δεν αρέσει σε ένα είδος επιστημόνων) τι συμφέρει στο είδος, όχι στο άτομο. Τα μεγάλα τείνουν να επιζητούν την προσωπική τους –παρούσα- ευχαρίστηση ενώ τα μικρά την –διαχρονική- επιβίωση του είδους. Τα μεγάλα καταναλώνουν τεράστιους αριθμούς μικρών. Σύννεφα γαριδάκια «κριλλ» π.χ. τροφή φαλαινών.
Το σημερινό κείμενο γράφτηκε για να στηρίξει την θέση μου ότι ο Ιός (κάθε Ιος) είναι το απαράμιλλο αριστούργημα της δημιουργίας. Η θέσις αυτή προκαλεί συνήθως μία αντανακλαστική άρνηση. Πως είναι δυνατόν κάτι τόσο καταστροφικό (4,5 εκατομμύρια νεκροί από τον Covid,) να είναι το αριστούργημα της δημιουργίας; Ναι. Τόσοι νεκροί άνθρωποι. Αλλά σε όλη την καταπληκτική πρόοδό της μακραίωνηςι ιστορίας της Ιατρικής δεν έχει σκοτωθεί ούτε ένας (αριθμός 1) ιός. Ούτε ένας ιός του απλού συναχιού!
Τούτο διότι ο ιός έχει μόνο σκοπό την επιβίωση του είδους . «Γνωρίζει» ότι όταν εισβάλλει σε έναν οργανισμό θα τον αρρωστήσει η ακόμη και σκοτώσει – αδιάφορον. Θα έχει πολλαπλασιασθεί και θα έχει μεταναστεύσει για να εποικίσει αλλού. Το παλαιό λάθος μας είναι ότι πιστεύουμε ότι όλο το σύμπαν και ότι ζεί έγινε με σκοπό να μας εξυπηρετήσει. Θα είχε ενδιαφέρον αν –για μια στιγμή- βλέπαμε τα πράγματα από την σκοπιά του άλλου. Γιατί είναι καταστροφικός ο ιός από την δική του άποψη;
Από την δική μας άποψη, εφ όσον το πανέξυπνο αυτό δημιούργημα έχει την δαιμονική ικανότητα να προβλέπει τις κινήσεις μας και να μεταλλάσσεται ένα βήμα προηγουμένως, μόνο φάρμακο –μέχρι στιγμής- είναι να μεταμφιέσουμε και εμείς τους δικούς του ιούς σε εμβόλια – και να έχουμε την ευφυΐα να τους ξεγελάσουμε και εμείς!
