Είμαστε με τη Χαμάς… Του Ηλία Ψυχογιού

Η πρόσφατη κραυγή “είμαστε με τη Χαμάς” στους διαδρόμους ελληνικού δημόσιου νοσοκομείου δεν ήταν μια τυχαία φράση από μία αγανακτισμένη υγειονομικό προς τον υπουργό υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, αλλά η ειλικρινής αποτύπωση μιας βαθιάς ιδεολογικής παθογένειας της ελληνικής αριστεράς. Και αυτό γιατί η ελληνική αριστερά, και η αριστερά γενικότερα, μετά το ιδεολογικό εγκεφαλικό του 1990, επιδεικνύει μία απόλυτη ηθική και πολιτική τύφλωση, επιλέγοντας να ταυτιστεί με μια θεοκρατική, τρομοκρατική οργάνωση που πρεσβεύει ό,τι ακριβώς υποτίθεται πως πολεμά: τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, την καταπίεση των γυναικών, τον διωγμό των ΛΟΑΤΚΙ+ και την κατάργηση κάθε δημοκρατικού δικαιώματος.

Βλέπετε, η αριστερά προκειμένου να αντιταχθεί σε οτιδήποτε εκφράζει η δύση, γιατί στα μάτια της η δύση ήταν αυτή που κατέστρεψε τον υπαρκτό σοσιαλισμό και όχι τα αδιέξοδά του, ενσωμάτωσε στην καθημερινή της πρακτική την ρητορική περί “απελευθέρωσης της Γάζας από το Ισραήλ”. Μόνο που αυτό προσκρούει στη σκληρή αυτή επιστήμη που ονομάζεται ιστορία καθώς η Λωρίδα της Γάζας δεν υπήρξε ποτέ τμήμα κάποιου παλαιστινιακού κράτους αλλά έως το 1967, τελούσε υπό αιγυπτιακή στρατιωτική διοίκηση. Το Ισραήλ κατέλαβε την περιοχή κατά τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, αμυνόμενο στην ταυτόχρονη επίθεση των αραβικών κρατών. Ο ίδιος ο Αραφάτ άλλωστε ήταν αιγύπτιος! 

Όταν το Ισραήλ αποχώρησε πλήρως από τη Γάζα το 2005, παραδίδοντας τη διακυβέρνηση στους άραβες κατοίκους της, αντί για ένα πρότυπο κράτους εκείνοι, με εκλογές, επέλεξαν τη Χαμάς. Θεωρητικά, αν ο στόχος της συγκεκριμένης τρομοκρατικής οργάνωσης ήταν η ευημερία του λαού και η “απελευθέρωση” από το Ισραήλ, θα ζητούσαν την επανένωση της Γάζας με την Αίγυπτο και πιθανότατα το Ισραήλ δεν θα είχε κάποιο πρόβλημα. Πώς όμως όμως θα μπορούσε να συμβεί αυτό, όταν η Αίγυπτος, γνωρίζοντας τη φύση της Χαμάς, διατηρεί τα σύνορά της με την περιοχή αυτή ερμητικά κλειστά, περισσότερο και από το ίδιο το Ισραήλ, με πολλαπλά επίπεδα περίφραξης;
 
Είναι και αυτό ένα από τα πολλά γεγονότα που η αριστερή προπαγάνδα αποσιωπά συστηματικά γιατί προσπαθεί να κρύψει την σκληρή πραγματικότητα η οποία είναι ότι κανένα αραβικό κράτος δεν δέχεται τους Παλαιστινίους. Γιατί όμως; Γιατί οι άραβες “αδελφοί” δεν θέλουν να φιλοξενούν παλαιστινίους και, αντίθετα, υπογράφουν συνθήκες ειρήνης και συνεργασίας με το Ισραήλ (Συμφωνίες του Αβραάμ);  Και σε αυτό το ερώτημα, η ιστορία έχει δώσει τις απαντήσεις: γιατί όπου οι παλαιστίνιοι μετοίκησαν, ουσιαστικά διέλυσαν τη χώρα που τους φιλοξένησε. Η Ιορδανία και ο Λίβανος είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις χωρών, οι οποίες έχουν υποστεί τις συνέπειες της αλληλεγγύης τους προς τους παλαιστινίους.

Στην μεν Ιορδανία ένοπλες οργανώσεις παλαιστινίων (Φενταγίν) επιχείρησαν να ανατρέψουν το πολιτειακό καθεστώς της χώρας, με δύο απόπειρες δολοφονίας κατά του βασιλιά Χουσεΐν. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να ξεσπάσει ένας αιματηρός πόλεμος ο οποίος οδήγησε στην ήττα των στασιαστών παλαιστινίων και στη μαζική απέλασή τους. Τα γεγονότα ονομάστηκαν “Μαύρος Σεπτέμβρης” (γιατί συνέβησαν κατά κύριο λόγο τον Σεπτέμβριο του 1970).

Στον δε Λίβανο, με τη μετακίνηση εκεί των ενόπλων παλαιστινίων από την Ιορδανία μετά τον “Μαύρο Σεπτέμβρη¨,  στη χώρα που κάποτε αποκαλούνταν “Ελβετία της Μέσης Ανατολής” η αποσταθεροποίηση και η δημιουργία ενός “κράτους εν κράτει”, έχουν μετατρέψει τον Λίβανο σε failed state από premium state.  

Υποθέτω λοιπόν πως κανείς δεν παρεξηγεί τους άραβες γείτονες των παλαιστινίων, οι οποίοι γνωρίζουν ότι η ριζοσπαστικοποίηση αυτού του πληθυσμού λειτουργεί ως ιός για την εθνική ασφάλεια των κρατών τους, και δεν θέλουν να έχουν καμία σχέση μαζί τους πλέον.

Και ενώ η αριστερά στηρίζει την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς, ταυτόχρονα λοιδορεί το Ισραήλ, αγνοώντας επιδεικτικά τα δύο εκατομμύρια μουσουλμάνους πολίτες του, οι οποίοι απολαμβάνουν δικαιώματα που δεν έχουν σε κανένα ισλαμικό καθεστώς

Αναλογιστείτε. Στο Ισραήλ υπάρχουν άραβες ανώτατοι δικαστικοί, βουλευτές, καθηγητές πανεπιστημίου, γιατροί, δικηγόροι, επιχειρηματίες. Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι, απολαμβάνουν πλήρη θρησκευτική ελευθερία και πολιτικά δικαιώματα, τόση και τόσα όπως κάθε άλλος ισραηλινός πολίτης, ανεξαρτήτως θρησκεύματος. Αυτή, τη μοναδική δημοκρατία της περιοχής, η αριστερά την αποκρατεί “κράτος απαρτχάιντ”, ενώ την εγκληματική οργάνωση της Χαμάς, την αποκαλεί “παλαιστιανική ηγεσία”. Μιλάμε για τραγέλαφο.

Και θα ήταν λογικός αυτός ο αρρωστημένος αντιδυτικισμός της αριστεράς αν οι ίδιοι οι εκφραστές του επέλεγαν να μετοικήσουν σε ένα από αυτά τα καθεστώτα που στηρίζουν, μακριά από την άνετη ζωούλα τους στην ανεκτική δύση. Είπαμε όμως, καλοζωισμένοι ευρωπαίοι αριστεροί είναι όχι ηλίθιοι. Όχι και να διακινδυνέψουν τη ζωή τους για να αποδείξουν τη δύναμη της ιδεολογίας τους, αυτά τα κάνουν άλλοι, ανόητοι αριστεροί, όπως… οι ιρανοί αριστεροί! 

Το 1979, οι Ιρανοί αριστεροί (κόμμα Τουντέχ) συμμάχησαν με τον Χομεϊνί για την ανατροπή του Σάχη Παχλαβί, έχοντας την πεποίθηση ότι με την αλλαγή του καθεστώτος θα αναλάβουν την εξουσία και θα εγκαθιδρύσουν ένα σοσιαλιστικό κράτος, με τον Χομεϊνί να έχει μόνο θρησκευτικό ρόλο. Μόλις όμως οι Μουλάδες εδραίωσαν την εξουσία τους, το πρώτο πράγμα που έκαναν ήταν να συλλάβουν, να βασανίσουν και να εκτελέσουν τους “χρήσιμους ηλίθιους” αριστερούς πρώην συμμάχους τους. 

Σήμερα, οι ιδεολογικοί απόγονοι αυτών των αριστερών, από την ασφάλεια των Αθηνών και των Παρισίων, υμνούν τη “Χαμάς της αντίστασης”, που θέλει να κάνει σε κάθε αριστερό της περιοχής όσα έκανε ο Χομεϊνί στους δικούς του. Είναι σαν να παρακαλάει το αρνί να έρθει το Πάσχα! Μια ειρωνεία που αγγίζει τα όρια της γελοιότητας. Μισούν τη Δύση, αλλά κανείς τους δεν διανοείται να ζήσει στη Γάζα ή στην Τεχεράνη γιατί προτιμούν το κράτος δικαίου της Ευρώπης, τις επιδοτήσεις των ΜΚΟ, την ελευθερία λόγου που τους παρέχει ο κακός “ιμπεριαλισμός”, την χωρίς συνέπειες επαναστατική γυμναστική, ώστε να μπορούν να φωνάζουν υπέρ εκείνων που, αν τους είχαν στα χέρια τους, θα τους πετούσαν από τις ταράτσες.

Η “αλληλεγγύη” τους δεν είναι τίποτα περισσότερο από έναν αρρωστημένο αντιδυτικισμό, που εργαλειοποιεί το αίμα των παιδιών της παλαιστίνης για να τροφοδοτήσει τις στρεβλές τους ιδεολογικές εμμονές. Αν όσοι φωνάζουν “Είμαστε με τη Χαμάς” αγαπούσαν τον λαό της Παλαιστίνης, θα ήταν κατά της Χαμάς. Αλλά είναι με τη Χαμάς, γιατί το μίσος τους για την ελευθερία της δύσης είναι ισχυρότερο από την αγάπη τους για την ζωή των παιδιών της παλαιστίνης. Ακριβώς όπως το μίσος των παλαιστινίων για το Ισραήλ, είναι μεγαλύτερο από την αγάπη τους για τα ίδια τα παιδιά τους (σ.σ. Παράφραση της Γκόλντα Μέιρ, πρωθυπουργού του Ισραήλ).

Όσο για τον Γεωργιάδη, αποδεικνύεται ότι μία φράση που έγραψα πριν πολλά χρόνια, παραμένει διαχρονική: Είναι οδύνη να είσαι ο Άδωνις. 

Εντός κι εκτός Νέας Δημοκρατίας.

Πηγή: capital.gr