Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
«Το ερώτημα απασχολεί πλατείες και καφετέριες: Τελικά ο Ανδρουλάκης είναι βλάκας; Πιστεύει, δηλαδή, ότι θα κερδίσει τη Ν.Δ., έστω και με μία ψήφο; Πιστεύει επίσης ότι ο αρχηγός της ΕΛΑΣ έχει στόχο να διαιρέσει τον δημοκρατικό και προοδευτικό κόσμο για να κρατήσει το σύστημα Μητσοτάκη και τη Ν.Δ. στην εξουσία;»
Τάδε έφη το κόσμημα της αριστερόστροφης δημοσιογραφίας, που ονομάζεται Θανάσης Καρτερός, άλλοτε αστέρας της Αυγής και νυν εκλεκτός της Εφημερίδας των Συντακτών, ο οποίος αποτελεί μόνιμο θαυμαστή του Τσίπρα εδώ και χρόνια, γεγονός που τον είχε οδηγήσει και στην θέση του λογογράφου του άλλοτε πρωθυπουργού του ΣΥΡΙΖΑ και νυν ελπιδοφόρου ηγέτη της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης (ΕΛ.Α.Σ.)…
Η χυδαία επίθεση Καρτερού, με μια έκφραση, κυριολεκτικά, «καφενείου», προκάλεσε αναταραχή στο ΠΑΣΟΚ. Και με την έννοια ότι πρόκειται για ανεπίτρεπτη χυδαιότητα, η αναταραχή θα μπορούσε να δικαιολογηθεί, έστω και αν δεν έπρεπε να προκαλεί έκπληξη ο κατήφορος στον οποίο μπορούν να φθάσουν οι γραφίδες αυτού του επιπέδου…
Βεβαίως, ο Τσίπρας ουδόλως ενοχλήθηκε από την όχι ασυνήθιστη έξαρση της πένας του ένθερμου υποστηρικτή του. Ο άνθρωπος που σκαρφίστηκε τη «NOVARTIS», δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να προβληματιστεί, επειδή ένας καλός του φίλος χυδαιολογεί ασύστολα έναντι εκείνου, που θεωρεί τον κυριότερο ανταγωνιστή του για την δεύτερη θέση στην προσεχή εκλογική αναμέτρηση…
Όμως, στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ανήκει στο ΠΑΣΟΚ. Όχι διότι ο Καρτερός απεκάλεσε «βλάκα» τον Ανδρουλάκη. Στο κάτω- κάτω, από αυτού του είδους την «πολιτική» αντιπαράθεση είναι βέβαιον ότι κερδίζει πόντους ο υβριζόμενος και όχι ο υβριστής…
Το πρόβλημα ανήκει στο ΠΑΣΟΚ, επειδή δεν μπορεί να αντιληφθεί, με κυρίαρχη την υπαιτιότητα της ηγεσίας του, ότι στην προσπάθειά του, να επιδείξει και να αποδείξει ότι δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας του με τη Νέα Δημοκρατία, ανέχεται και προσπερνά χωρίς ουσιαστική αντίδραση, όλα όσα του καταμαρτυρεί ο Τσίπρας και οι περί τον Τσίπρα!…
Έχοντας αυτή την αμυντική στάση, το ΠΑΣΟΚ και, εννοείται, και ο ίδιος ο Ανδρουλάκης, προσπαθούν να αποκηρύξουν, ως στίγμα, την κυβέρνηση των «Σαμαροβενιζέλων», ενώ, την ίδια στιγμή, ο Τσίπρας, που συνεργάστηκε με τον Καμμένο, υπερηφανεύεται, από την Κρήτη, ότι «δεν συνεργάστηκε ποτέ με τη Δεξιά»!…
Επομένως, έστω και αν η απρέπεια του Καρτερού προκάλεσε αντιδράσεις, η ουσία του προβλήματος είναι ότι το ΠΑΣΟΚ, μόνιμα αγωνιζόμενο να αποδείξει τα αντιδεξιά του σύνδρομα, επιτρέπει στον Τσίπρα να προβάλλεται ως γνήσιος εκφραστής αυτών των αντιδεξιών συνδρόμων, την ίδια στιγμή που, με το περιλάλητο rebranding, επιχειρεί να αποτινάξει τις μνήμες της «ανεπανάληπτης» διακυβέρνησής του και να πείσει την κοινή γνώμη ότι είναι ένας άλλος Τσίπρας, εντελώς διαφορετικός από αυτόν που γνωρίσαμε και μας έχει μείνει αξέχαστος!
Ο Ανδρουλάκης δεν έχει αντιληφθεί ότι η διαρκής αγωνία του να πείσει για την αποστροφή του προς την «δεξιά» και για την ροπή του προς την «προοδευτική» διακυβέρνηση, όχι μόνον δεν τον εξυπηρετεί, αλλά προσθέτει πόντους στον Τσίπρα!…
Καλώς ή κακώς η «προοδευτικότητα», έτσι όπως την εννοούν όσοι την επικαλούνται ως επιβεβαίωση της γνήσιας αριστεροσύνης τους, ταιριάζει πολύ περισσότερο στις καταβολές του Τσίπρα και των ομοίων του, παρά στο νέο-ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη, καθώς έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί η εποχή που ο «αείμνηστος» Ανδρέας εμφανιζόταν ως υπέρμαχος του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού, ως ανένδοτος αντιευρωπαίος και ως αδιάλλακτος διώκτης των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα…
Για τον Ανδρουλάκη και το ΠΑΣΟΚ η ανοίκεια επίθεση του Καρτερού δεν θα έπρεπε να έχει αξία μεγαλύτερη από την απρέπεια που αναμένει κανείς από έναν εθισμένο σε εκδηλώσεις που αποπνέουν τοξικότητα, εμπάθεια και μίσος. Το γεγονός ότι εκλαμβάνεται ως ζήτημα άξιο ιδιαίτερης και επίμονης αντιπαράθεσης, υποδηλώνει τον περιορισμένο πολιτικό ορίζοντα με τον οποίο αντιλαμβάνονται την σημερινή πολιτική πραγματικότητα αλλά και τις πιθανότητες να διαδραματίσουν κάποιο ουσιαστικό ρόλο μετά την προσεχή εκλογική αναμέτρηση…
