Του Κώστα Πάντζιου
Ο προσεχής Σεπτέμβριος προβλέπεται να είναι ο μήνας που η Ευρώπη θα ανασάνει από την πανδημία, καθώς θα έχει επιτευχθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό η επιστημονική ανοσία της αγέλης και ταυτόχρονα θα έχει εισέλθει σε κάποιο ικανοποιητικό ρυθμό η λειτουργία των οικονομικών των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με αυτά τα δεδομένα, είναι κομβικό το γεγονός, ότι στη Γερμανία διεξάγονται βουλευτικές εκλογές, ενώ ακόμη πιο κομβικό είναι το γεγονός ότι η νυν Καγκελάριος κ. Άνγκελα Μέρκελ εγκαταλείπει την πολιτική και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι «Πράσινοι» πάνε να βγουν πρώτο κόμμα. Με την ευκαιρία, πρέπει να τονίσουμε ότι κατά πάσα πιθανότητα, γυναίκα θα είναι και πάλι η Καγκελάριος στη Γερμανία, καθώς οι «Πράσινοι» πάνε για πρώτο κόμμα και σε περίπτωση σχηματισμού συμμαχικής κυβέρνησης με τους Χριστιανοδημοκράτες, η κ. Αναλίνα Μπόμπεκ, Πρόεδρος των «Πρασίνων», θα είναι η νέα Καγκελάριος. Ο γράφων θεωρεί σημαντικό το γεγονός, ότι οι γυναίκες καταλαμβάνουν πλέον ηγετικές θέσεις σε μεγάλη κλίμακα, γιατί διαθέτουν πρακτικό πνεύμα και συναινετική διάθεση, χωρίς να τους λείπει η εξυπνάδα και η ευαισθησία. Να θυμίσουμε, ότι Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι γυναίκα επίσης, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας είναι γυναίκα, ενώ πηγαίνοντας στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, Πρόεδρος του ΔΝΤ είναι γυναίκα. Να αναφέρουμε επίσης, ότι οι κ.κ. Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Κριστίν Λαγκάρντ και Α. Γεωργκίεβα, τα καταφέρνουν πολύ καλά μέχρι στιγμής και ελπίζουμε το ίδιο να συμβεί και με την κ. Μπόμπεκ, εφόσον αναλάβει τελικά Καγκελάριος της Γερμανίας.
Τα αναφέρουμε όλα αυτά, για να τονίσουμε, παράλληλα, ότι μοιραία θα ξεκινήσει μετά την απουσία της κ. Α. Μέρκελ από την πολιτική σκηνή, πάλι η συζήτηση για το αν υπάρχουν ή όχι στην εποχή μας ηγετικές προσωπικότητες στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, του αναστήματος των Τσώρτσιλ, Αντενάουερ, Ντε Γκωλ, Κωλ και Κ. Καραμανλή και στις ΗΠΑ ηγέτες σαν τον Φραγκλίνο Ντελάνο Ρούζβελτ. Δύσκολη η απάντηση, διότι οι εποχές άλλαξαν, οι άνθρωποι άλλαξαν, οι γενιές των ανθρώπων προσαρμόστηκαν σ’ έναν κόσμο ειρήνης και ευημερίας και λιγότερης, δυστυχώς, πνευματικότητας. Πάντως, αξιολογώντας την κ. Άνγκελα Μέρκελ, τίμια θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι την ευρωπαϊκή ιδέα και ενότητα, την υπηρέτησε με συνέπεια, τα τελευταία χρόνια ενίσχυσε ειλικρινά τον γαλλογερμανικό άξονα, αντιμετώπισε ψύχραιμα την οικονομική κρίση του 2008 και την πανδημία του 2020. Όμως, δεν μπόρεσε να ξεπεράσει το γερμανικό «σύνδρομο», σύμφωνα με το οποίο, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα προχωρεί με βάση την γερμανική πρωτοκαθεδρία, άτυπη μεν, υπαρκτή δε. Πρακτικά, αυτή η νοοτροπία, δυστυχώς, είναι εκείνη η οποία, κατά τη γνώμη μας, κρατά την Ευρωπαϊκή Ένωση δέσμια μιας αντίληψης ότι αυτή θα πρέπει να παραμένει πιο πολύ οικονομική ένωση παρά πολιτική, γιατί έτσι συμφέρει τη Γερμανία. Στην αντίθετη περίπτωση, δηλαδή με το άνοιγμα στον πολιτικό μετασχηματισμό, το παιχνίδι θα άνοιγε και π.χ. κοινή πολιτική άμυνας και εξωτερικών της Ε.Ε., θα ανέβαζε τους πόντους της Γαλλίας, δεδομένου ότι η χώρα του κ. Εμανουέλ Μακρόν είναι ισχυρότατη πυρηνική δύναμη.
Έτσι λοιπόν, και με δεδομένο ότι στις ΗΠΑ έχουμε πλέον Πρόεδρο τον κ. Τζο Μπάιντεν, που φαίνεται πως θα είναι μάλλον ο πιο σημαντικός Πρόεδρος των ΗΠΑ μετά το 1950, η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται πραγματική αυτή τη φορά, σε σταυροδρόμι. Με τη διαφορά ότι, μετά την επάνοδο της Αμερικής στις διεθνείς εξελίξεις, η Γηραιά Ήπειρος μπαίνει ξανά στο γεωπολιτικό παιχνίδι, άρα στο χέρι της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε. είναι να μεγιστοποιήσει αυτόν τον νέο ρόλο, γιατί δεν έχει πλέον την πολυτέλεια για ενδοιασμούς, αμηχανία και καθυστερήσεις.
Προπάντων, όχι για αμηχανίες, π.χ. τύπου Ζαν Σορέλ. Γιατί ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, θα είχε αποτρέψει το «σκάνδαλο του καναπέ» στην Άγκυρα, αν είχε ακολουθήσει με συνέπεια το «σαβουάρ βιβρ» της αείμνηστης Μαντάμ Ντε Στάελ, που ορίζει ότι, οι κύριοι προσφέρουν τη θέση τους σε μία κυρία και δεν κάθονται οι ίδιοι, αν δεν καθίσει πρώτα η κυρία, πολύ περισσότερο μάλιστα, που η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προηγείται στο αξίωμα. Αν είχε συμβεί αυτό, ο Πρόεδρος Ερντογάν θα είχε βρει μία ακόμη πολυθρόνα δίπλα του. Και έτσι, όλα θα είχαν τακτοποιηθεί πολιτισμένα και με αξιοπρέπεια.
Τελειώνω εδώ, γιατί έτσι που το πάω, το άρθρο θα χαρακτηριστεί ως σκανδαλωδώς «φεμινιστικό»…!
