Ο Άλτμαν λέει στο Axios ότι αυτό θα ήταν σαν να έλεγε κάποιος: «Έχω μια καταπληκτική ιδέα για ένα τραγούδι. Χρειάζομαι απλώς εκείνον τον τύπο με την κιθάρα για να το φτιάξει για μένα».

«Μου φαινόταν πραγματικά γελοίο. Αλλά τώρα βλέπουμε μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων να επαναλαμβάνει και να εξελίσσει ιδέες ταχύτερα από ποτέ. Τα οικονομικά δεδομένα έχουν επανακαθοριστεί ως προς το τι σημαίνει να δημιουργείς μια νέα μικρή ή μεγάλη επιχείρηση».

Γιατί έχει σημασία

Δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί θεωρούν πως οι κίνδυνοι της AI υπερτερούν των οφελών, ενώ η οργή για τα κέντρα δεδομένων έχει εξελιχθεί σε διακομματικό σημείο συσπείρωσης ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.

Ο Άλτμαν -ο οποίος προσπαθεί να προωθήσει την AI εν μέσω μιας τεράστιας αντίδρασης- θέλει να υπενθυμίσει στους Αμερικανούς ότι, παρά τους πραγματικούς κινδύνους, η AI μπορεί να ισοδυναμεί με ευκαιρία.

«Αυτή θα είναι η καλύτερη εποχή στον κόσμο για να δημιουργήσει κανείς μια startup», είχε δηλώσει πρόσφατα ο Άλτμαν.

Η πραγματικότητα

Τα νέα εργαλεία είναι εξαιρετικά χρήσιμα για τους ανθρώπους με ιδέες. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι εκτελούν και δεν είναι ονειροπόλοι καθώς δεν αισθάνονται ότι διαθέτουν ούτε τον χρόνο ούτε τις γνώσεις AI για να δημιουργήσουν μια startup στον ελεύθερο χρόνο τους.

Η εμπειρία δείχνει ότι η AI αποτελεί πραγματικό μοχλό απελευθέρωσης δυνατοτήτων για ένα πολύ μικρό ποσοστό ανθρώπων που παράγουν ιδέες ή λύνουν προβλήματα και βρίσκονται σε θέση να τις μετατρέψουν σε πράξη.

Οι αριθμοί

Η αμερικανική έκρηξη των startups ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid και συνεχίστηκε έως αυτό το καλοκαίρι. Οι αιτήσεις για τη δημιουργία νέων επιχειρήσεων εξακολουθούν να καταγράφουν ρεκόρ στην εποχή των chatbots.

Ο αριθμός των νέων επιχειρήσεων που δημιουργήθηκαν στις ΗΠΑ το πρώτο εξάμηνο του τρέχοντος έτους ξεπέρασε τα 3 εκατομμύρια, ο υψηλότερος για περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου στα στοιχεία του Γραφείου Απογραφής των ΗΠΑ που ξεκινούν από το 2005.

Πώς άλλαξε η αντίληψη για τους «ανθρώπους με τις ιδέες»

Για πρώτη φορά ο Άλτμαν έκανε λόγο για την «εκδίκηση του τύπου με την ιδέα» την περασμένη άνοιξη, όταν συζητούσε επί σκηνής με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Stripe, Πάτρικ Κόλισον, ο οποίος τον ρώτησε πώς αλλάζουν σε αυτή την εποχή τα χαρακτηριστικά των επιτυχημένων ιδρυτών.

«Κοροϊδεύαμε αυτούς τους ανθρώπους [με τις ιδέες]», είπε ο Άλτμαν. «Δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένοι. Και κατά κάποιον τρόπο ήταν πάντα προσωπικά ενοχλητικοί για μένα. Ξαφνικά, είναι σαν να έχουμε την εκδίκηση των ανθρώπων με τις ιδέες».

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα, το σημαντικότερο συστατικό… σε μια ιδρυτική ομάδα ήταν το τεχνικό ταλέντο, και αυτό εξακολουθεί να είναι πολύ σημαντικό. Αλλά τώρα θέλω να χρηματοδοτήσω ανθρώπους που κατανοούν πραγματικά σε βάθος τους χρήστες τους και δεν μπορούν να γράψουν ούτε γραμμή κώδικα. Και αυτή είναι μια μεγάλη ανατροπή».

Με το GPT-6 Astra, το νέο ισχυρό μοντέλο της OpenAI, ο Άλτμαν δήλωσε: «Μπορείς να ξεκινήσεις και να λειτουργήσεις αποτελεσματικά μια μικρή επιχείρηση… Είναι σαν όποιος θέλει να έχει μια εταιρεία, να διαθέτει πλέον εργαζομένους επιπέδου ιδιοφυΐας σε κάθε τομέα εξειδίκευσης».

Η AI κάνει περισσότερες ιδέες εμπορικά βιώσιμες

Η AI καθιστά πολλές ιδέες εμπορικά αξιοποιήσιμες, οι οποίες στο παρελθόν δεν θα ήταν οικονομικά βιώσιμες.

«Συνάντησα πρόσφατα έναν τύπο που είχε χρησιμοποιήσει το [GPT-5.6] για να δημιουργήσει ένα λογισμικό το οποίο είχε πουλήσει σε 50 ανθρώπους έναντι περίπου 500 δολαρίων τον μήνα… Ήταν τόσο χαρούμενος», είπε ο Άλτμαν.

«Αυτό θα σου κόστιζε εκατομμύρια δολάρια αν έπρεπε να πληρώσεις μηχανικούς λογισμικού», δήλωσε. «Ξαφνικά είχες μια ιδέα, είχες μια μικρή γωνιά ενός μικροσκοπικού κλάδου, υπήρχε ένα συγκεκριμένο είδος εργασίας και κατάφερες να γράψεις λογισμικό γι’ αυτό. Και φυσικά, οι άνθρωποι θα πληρώσουν γι’ αυτό».

«Με το νέο μοντέλο [Astra], κάποιος δημιούργησε ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι… πιθανότατα διασκεδαστικό ή αστείο μόνο για ανθρώπους που εργάζονται στην OpenAI. Υπάρχει πραγματική οικονομική αξία σε αυτό για μερικές χιλιάδες ανθρώπους. Τα οικονομικά δεδομένα για τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου παιχνιδιού για μερικές χιλιάδες ανθρώπους δεν θα έβγαζαν ποτέ νόημα στο παρελθόν. Τώρα, όμως, βγάζουν».

Η ουσία

«Είτε πρόκειται για κάτι μικρό που κάνει τη δική σου ζωή πιο εύκολη είτε για κάτι μεγάλο που μπορεί να δημιουργήσει μια επιχείρηση η οποία προσθέτει τεράστια αξία για άλλους ανθρώπους, ο χώρος του εφικτού έχει διευρυνθεί δραματικά», δήλωσε ο Άλτμαν.

Σημείωση του Axios: Η Axios και η OpenAI έχουν συμφωνία αδειοδότησης και τεχνολογίας, η οποία επιτρέπει στην OpenAI να έχει πρόσβαση σε μέρος του αρχείου δημοσιευμάτων της Axios, ενώ παράλληλα συμβάλλει στη χρηματοδότηση της επέκτασης της Axios σε τέσσερις πόλεις και παρέχει ορισμένα εργαλεία AI. Η Axios διατηρεί τη συντακτική της ανεξαρτησία.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Αλτμαν: Η AI φέρνει την εκδίκηση όσων έχουν ιδέες αλλά δεν ξέρουν κώδικα εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Για δεκαετίες, από την εποχή ακόμη των περίφημων «ραντιέρηδων» του Ανδρέα Παπανδρέου, η αποταμίευση ήταν περίπου συνώνυμη της ασφάλειας. Ο,τι περίσσευε πήγαινε στην τράπεζα, ενίοτε σε κάποια προθεσμιακή ή σε έντοκα γραμμάτια και κρατικά ομόλογα, απέφερε ασφάλεια και σημαντική απόδοση, και ο αποταμιευτής είχε ήσυχο το κεφάλι του.

Εδώ και αρκετά χρόνια, όμως, αυτή η «ασφάλεια» έχει σοβαρό κόστος. Τα χρήματα μπορεί να παραμένουν στον λογαριασμό, αλλά η αγοραστική τους δύναμη μειώνεται.

Οι πραγματικές αποδόσεις των καταθέσεων, ακόμη και των προθεσμιακών, έχουν γίνει συχνά αρνητικές, φαινόμενο που εντάθηκε μετά τις πληθωριστικές αναταράξεις του 2021.

Τον Αύγουστο που μόλις πέρασε, ο πληθωρισμός ανέβηκε στο 3,3% στην ευρωζώνη και στο 3,7% στην Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της τελευταίας αύξησης οφείλεται στην ενέργεια, που «έτρεξε» με 14,3% στην ευρωζώνη, ενώ ο δομικός πληθωρισμός βρίσκεται χαμηλότερα, στο 2,4%.

Ακόμη όμως κι αν αφήσουμε στην άκρη το τελευταίο ενεργειακό σοκ, το πρόβλημα για τον αποταμιευτή παραμένει.

Οι αποταμιεύσεις χάνουν τη μάχη της ακρίβειας

Η μέση νέα προθεσμιακή έως ενός έτους στην Ελλάδα απέδιδε τον Ιούλιο μόλις 1,24%, έναντι 2,10% στην ευρωζώνη. Οι απλές καταθέσεις των ελληνικών νοικοκυριών είχαν σχεδόν μηδενική απόδοση.

Συνεπώς, ο πίνακας δείχνει δύο διαφορετικά προβλήματα. Το πρώτο είναι γενικό: οι καταθέσεις υπολείπονται του πληθωρισμού. Το δεύτερο είναι καθαρά ελληνικό. Στη χώρα μας, οι αποδόσεις των καταθέσεων είναι πενιχρότατες. Παρότι έχουμε το ίδιο νόμισμα, την ίδια κεντρική τράπεζα, υπάρχει 86 μονάδες βάσης διαφορά, ενώ από αυτή την πενιχρή απόδοση θα πρέπει να αφαιρεθεί και ο ελληνικός φόρος 15%.

Εάν συγκρίνουμε με τον επίσημο πληθωρισμό, υπάρχουν βέβαια κάποιες άλλες λύσεις που μπορούν να τον ξεπεράσουν, έστω και λίγο. Τα έντοκα γραμμάτια, τα money market funds και τα βραχυπρόθεσμα ομόλογα, προσφέρουν κατά περίπτωση καλύτερες αποδόσεις, με σχετικά χαμηλό κίνδυνο.

Οι λύσεις αυτές όμως απλώς κρατούν τον αποταμιευτή «περίπου στα ίσα», δεν τον πάνε μπροστά. Αποδίδουν περίπου όσο ο πληθωρισμός και, μετά τη φορολογία, συνήθως κάτι λιγότερο, χωρίς να είναι δεδομένο ότι αυτό θα συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια.

Όλα αυτά όμως αφορούν τον επίσημο πληθωρισμό. Για τον πολίτη υπάρχει και μια δεύτερη πραγματικότητα. Η ακρίβεια που βλέπει και αισθάνεται στην καθημερινότητά του.

Πρόκειται για σημαντικό χάσμα, το οποίο καταγράφει και η ίδια η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Τον περασμένο Μάιο, για παράδειγμα, οι Ευρωπαίοι εκτιμούσαν ότι ο πληθωρισμός που είχαν βιώσει το προηγούμενο δωδεκάμηνο ήταν 4%. Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι περίμεναν αύξηση του ονομαστικού τους εισοδήματος κατά μόλις 1%, ενώ εκτιμούσαν ότι οι δαπάνες τους είχαν αυξηθεί κατά 5,4%.

Γιατί η κατάσταση δεν αναμένεται να αλλάξει

Αρκετοί, ιδίως στον χώρο της πολιτικής και των κεντρικών τραπεζών, υποστηρίζουν ότι ο πληθωρισμός θα καταπολεμηθεί και θα επιστρέψει στην περιοχή του 2%, που είναι και ο στόχος.

Η εμπειρία των τελευταίων ετών, όμως, δείχνει ότι η πορεία κάθε άλλο παρά ευθύγραμμη είναι. Από τη μία κρίση περνάμε στην άλλη, με απρόβλεπτες αναζωπυρώσεις της ακρίβειας. Πρώτα ήταν οι μεταπανδημικές συνέπειες και το «μποτιλιάρισμα» στις μεταφορές, μετά η Ουκρανία και πιο πρόσφατα η σύρραξη στον Περσικό Κόλπο.

Πέρα όμως από τα επόμενα «απρόοπτα», υπάρχει κι ένας ελέφαντας που έχει στρογγυλοκαθίσει στο δωμάτιο: τα τεράστια χρέη και ελλείμματα σε πολλές χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Το παγκόσμιο δημόσιο χρέος βρίσκεται ήδη κοντά στο 94% του ΑΕΠ και το ΔΝΤ προβλέπει ότι θα φτάσει το 100% το 2029.

Όσο αυξάνονται τα χρέη, όμως, τόσο μεγαλύτερες γίνονται και οι δημοσιονομικές συνέπειες μιας παρατεταμένης περιόδου υψηλών επιτοκίων. Γι’ αυτό και η Isabel Schnabel της ΕΚΤ έχει προειδοποιήσει για τον μελλοντικό κίνδυνο του fiscal dominance.

Να υπάρξει δηλαδή σύγκρουση μεταξύ της ανάγκης καταπολέμησης του πληθωρισμού και της βιωσιμότητας των κρατικών χρεών. Μέχρι σήμερα ο κίνδυνος αυτός δεν έχει εκδηλωθεί. Η ΕΚΤ δεν δείχνει να έχει εγκαταλείψει τον στόχο του 2% και οι αγορές αναμένουν αύξηση επιτοκίων τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ.

Όσο όμως διογκώνεται το κόστος εξυπηρέτησης των χρεών, τόσο στενεύουν τα περιθώρια σημαντικής ανόδου των επιτοκίων για μεγάλο χρονικό διάστημα. Πολύ περισσότερο όταν ο απροσδόκητος πληθωρισμός μειώνει σταδιακά το πραγματικό βάρος του ήδη υφιστάμενου χρέους, ενώ, αντίθετα, τα υψηλά επιτόκια αυξάνουν το κόστος αναχρηματοδότησής του.

Οι ηγεσίες της ΕΕ θέλουν τον αποταμιευτή επενδυτή

Υπάρχει όμως και κάτι περισσότερο. Περίπου το 70% των αποταμιεύσεων των ευρωπαϊκών νοικοκυριών, δηλαδή περί τα 10 τρισ. ευρώ, βρίσκονται σε τραπεζικές καταθέσεις.

Η Κομισιόν δημιουργεί τη λεγόμενη Savings and Investments Union ακριβώς για να διοχετευθεί μεγαλύτερο μέρος αυτών των κεφαλαίων σε παραγωγικές επενδύσεις και στις κεφαλαιαγορές. Στόχος είναι να αυξηθούν η ανάπτυξη και η καινοτομία και να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή κεφαλαιαγορά, ώστε η Γηραιά Ηπειρος να μη μείνει ακόμη περισσότερο πίσω από τις ΗΠΑ και την Κίνα.

Κατά συνέπεια, η επίτευξη καλών αποδόσεων από τον παραδοσιακό αποταμιευτή βρίσκεται πολύ χαμηλά στη σημερινή πολιτική ατζέντα. Η πυξίδα έχει στραφεί στην κινητοποίηση των αποταμιεύσεων προς τις επενδύσεις, οπότε προς αυτή την κατεύθυνση είναι λογικό να προκύψουν και τα περισσότερα κίνητρα.

Ο αποταμιευτής πρέπει να μάθει να επενδύει

Από τα παραπάνω προκύπτει ένα περιβάλλον στο οποίο οι αποδόσεις που μπορούν όχι απλώς να καλύψουν τον πληθωρισμό αλλά να προσφέρουν ουσιαστική πραγματική αύξηση του κεφαλαίου απαιτούν πλέον μεγαλύτερη έκθεση σε επενδυτικά περιουσιακά στοιχεία και ανάληψη ελεγχόμενου κινδύνου.

Από μετοχές και ομόλογα έως χρυσό, ακίνητα και εμπορεύματα.

Ασφαλώς, τα χρήματα που μπορεί να χρειαστεί κάποιος σύντομα πρέπει να παραμένουν σε ρευστές και χαμηλού κινδύνου τοποθετήσεις. Για τα πραγματικά περισσευούμενα κεφάλαια, όμως, η προσήλωση στις καταθέσεις και στα παραδοσιακά χαμηλού κινδύνου προϊόντα εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο μείωσης της αγοραστικής τους δύναμης.

Με τα σημερινά δεδομένα, για κάποιον που επιδιώκει όχι απλώς να διατηρεί ονομαστικά το κεφάλαιό του αλλά να αυξάνει μακροπρόθεσμα την πραγματική του αξία, μια μέση ετήσια απόδοση της τάξης του 6% (από ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο με σταθμισμένο κίνδυνο) μοιάζει περισσότερο με ελάχιστη φιλοδοξία παρά με υψηλό στόχο, όπως φαίνεται και από το ακόλουθο παράδειγμα.

Κατά συνέπεια, όποιος διαθέτει αποταμιεύσεις που δεν θα χρειαστεί σύντομα, καλό είναι να μάθει να επενδύει. Να καταλάβει δηλαδή τι σημαίνουν έννοιες όπως επίπεδα κινδύνου, χρονικός ορίζοντας και διασπορά χαρτοφυλακίου σε διαφορετικά είδη αξιών, αγορές και διάρκειες.

Σήμερα, μετοχές, ομόλογα, ακίνητα, χρυσός, commodities, αμοιβαία κεφάλαια και ETF επιτρέπουν διασπορά σε επενδύσεις και αγορές που παλαιότερα ήταν απρόσιτες σε όλους εκτός από τους μεγάλους επενδυτές. Κι ευτυχώς, διότι τα παραδοσιακά «εύκολα» μέσα έχουν περάσει στο μακρινό παρελθόν.

Για δεκαετίες μαθαίναμε από νωρίς ότι το να επενδύεις ενέχει πάντα ρίσκο. Καιρός είναι τώρα να εμπεδώσουμε και το αντίστροφο. Ρίσκο -και μάλιστα σημαντικό- έχει και το… να μην επενδύεις.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Ο αργός θάνατος του αποταμιευτή… Του Γιώργου Παπανικολάου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Λίγες οικονομικές έννοιες παρεξηγούνται τόσο συστηματικά όσο η παραγωγικότητα. Στον δημόσιο λόγο συχνά ακούγεται σαν συνώνυμο της εργατικότητας — «δουλεύουμε λίγο, γι’ αυτό είμαστε φτωχοί» — ενώ στην πραγματικότητα είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο, που εξαρτάται πρωτίστως από αποφάσεις που δεν παίρνει ο εργαζόμενος.

Αξίζει να δούμε τι σημαίνει ο όρος, τι τον καθορίζει πραγματικά, πού βρίσκεται η Ελλάδα σε αυτή την κατάταξη, και γιατί το ερώτημα «ποιος ευθύνεται» χωρίζει τις οικονομικές σχολές σκέψης εδώ και δεκαετίες.

Ο ορισμός

Παραγωγικότητα της εργασίας είναι, με απλά λόγια, πόση αξία παράγεται ανά ώρα εργασίας. Αν ένας εργαζόμενος σε μια χώρα παράγει σε μία ώρα προϊόν αξίας 70 ευρώ και ένας άλλος, σε άλλη χώρα, παράγει 30 ευρώ στην ίδια ώρα, ο πρώτος θεωρείται πιο «παραγωγικός» — όχι επειδή κοπιάζει περισσότερο, αλλά επειδή η ώρα εργασίας του «αποδίδει» περισσότερο.

Είναι, δηλαδή, μέτρο αποδοτικότητας του συστήματος μέσα στο οποίο δουλεύει κανείς, όχι μέτρο ατομικής προσπάθειας.

Τι την καθορίζει

Η ίδια η λέξη παραπλανά, γιατί βάζει τον εργαζόμενο στο κέντρο. Οι οικονομολόγοι, όμως, όταν αναλύουν την παραγωγικότητα, την αποδίδουν κυρίως σε παράγοντες που βρίσκονται έξω από τον έλεγχό του:

• Κεφαλαιακός εξοπλισμός. Ο πιο καθοριστικός παράγοντας. Ένας εργαζόμενος με σύγχρονο μηχάνημα ή λογισμικό παράγει πολλαπλάσια από έναν με απαρχαιωμένο εξοπλισμό — και το αν μια επιχείρηση επενδύει σε νέο εξοπλισμό είναι απόφαση της διοίκησης και των μετόχων, όχι του προσωπικού.
• Τεχνολογία και οργάνωση της παραγωγής. Αυτοματισμός, ψηφιοποίηση, βελτιωμένες διαδικασίες — πάλι κεφαλαιακή και διοικητική επιλογή.
• Δημόσιες υποδομές. Δρόμοι, ενέργεια, τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ποιότητα δικαιοσύνης και δημόσιας διοίκησης — ζητήματα που εξαρτώνται από το κράτος, όχι από το άτομο.
• Δομή της οικονομίας. Μια οικονομία με πολλές μικρές επιχειρήσεις χαμηλής τεχνολογίας (τουρισμός χαμηλού κόστους, μικρό λιανεμπόριο, εστίαση) έχει διαρθρωτικά χαμηλότερη παραγωγικότητα από μία στραμμένη σε εξαγωγικούς, υψηλής προστιθέμενης αξίας κλάδους — ανεξάρτητα από το πόσο σκληρά δουλεύουν οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν.
• Δεξιότητες του εργατικού δυναμικού. Το μόνο σημείο όπου εμπλέκεται πιο άμεσα ο εργαζόμενος, αν και κι εδώ η ευθύνη μοιράζεται με το εκπαιδευτικό σύστημα και την επιμόρφωση που προσφέρει (ή δεν προσφέρει) η ίδια η επιχείρηση.

Η ελληνική εικόνα

Η Ελλάδα προσφέρει ίσως το πιο καθαρό παράδειγμα αυτής της διάκρισης. Οι Έλληνες εργαζόμενοι δουλεύουν από τις περισσότερες ώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση -οι αυτοαπασχολούμενοι, συγκεκριμένα, με μέσο όρο περίπου 47 ώρες την εβδομάδα έναντι μέσου όρου 42 ωρών στην ΕΕ- και η χώρα βρίσκεται σταθερά στην κορυφή της κατάταξης σε υπερωριακή απασχόληση. Παρ’ όλα αυτά, η παραγωγικότητα ανά ώρα εργασίας παραμένει από τις χαμηλότερες στον ΟΟΣΑ.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι η απόσταση από τον μέσο όρο, αλλά η κατεύθυνσή της: σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ (Compendium of Productivity Indicators 2025), παρά τη σημαντική αύξηση των επενδύσεων στην Ελλάδα την περίοδο 2020-2023, η παραγωγικότητα δεν βελτιώθηκε ανάλογα — αντίθετα, το χάσμα από τον μέσο όρο του ΟΟΣΑ διευρύνθηκε, από -21,7% το 2020 σε -36,6% το 2023, με προδρομικά στοιχεία του 2024 να δείχνουν περαιτέρω υποχώρηση.

Με άλλα λόγια: οι επενδύσεις αυξήθηκαν, αλλά είτε δεν κατευθύνθηκαν εκεί που θα αύξανε πραγματικά την αποδοτικότητα της εργασίας, είτε άλλες χώρες βελτιώθηκαν ταχύτερα. Είναι ακριβώς το είδος του παραδόξου που κάνει το ερώτημα «ποιος ευθύνεται» τόσο σχετικό.

Πού πάνε τα κέρδη

Αν η παραγωγικότητα εξαρτάται κυρίως από επενδυτικές αποφάσεις, το επόμενο λογικό ερώτημα είναι: γιατί οι επιχειρήσεις δεν επενδύουν περισσότερο, ή δεν επενδύουν εκεί που θα αύξανε την παραγωγικότητα; Εδώ οι οικονομικές σχολές σκέψης δίνουν αρκετά διαφορετικές απαντήσεις.

Η πιο φιλελεύθερη/νεοκλασική οπτική υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι κυρίως κίνητρα: όταν το κόστος εργασίας είναι χαμηλό σε σχέση με το κόστος κεφαλαίου —είτε λόγω χαμηλών μισθών είτε λόγω ευέλικτου εργασιακού πλαισίου— οι επιχειρήσεις έχουν λιγότερο λόγο να επενδύσουν σε εξοπλισμό και τεχνολογία, αφού μπορούν να «λύσουν» την ανάγκη τους με φθηνότερη ανθρώπινη εργασία.

Σε αυτή τη λογική, η λύση περνάει από φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις, μείωση γραφειοκρατίας και ρυθμιστικού κόστους, και ενίσχυση του ανταγωνισμού που «αναγκάζει» τις επιχειρήσεις να εκσυγχρονιστούν για να επιβιώσουν.

Η πιο κριτική/κεϋνσιανή οπτική, αντίθετα, εστιάζει στο πού πηγαίνουν τα κέρδη όταν αυτά υπάρχουν: αν μεγάλο μέρος τους διανέμεται σε μερίσματα, επαναγορές μετοχών ή παραμένει ως ρευστό αντί να επενδύεται παραγωγικά, τότε το πρόβλημα δεν είναι έλλειψη κεφαλαίου αλλά κατεύθυνση του κεφαλαίου — και χαμηλοί μισθοί ή ελαστικό ωράριο απλώς αφαιρούν από τις επιχειρήσεις ένα ακόμη κίνητρο να επενδύσουν σε παραγωγικότητα, αφού η φθηνή εργασία γίνεται βολική εναλλακτική.

Σε αυτή τη λογική, χρειάζονται είτε ρυθμιστικά εργαλεία (π.χ. κίνητρα ή υποχρεώσεις επανεπένδυσης κερδών), είτε ενίσχυση της διαπραγματευτικής θέσης της εργασίας ώστε το κόστος της να μην είναι τόσο «ελκυστικά χαμηλό» ώστε να αποθαρρύνει τον εκσυγχρονισμό.

Η ελληνική εμπειρία των τελευταίων ετών —αύξηση επενδύσεων χωρίς αντίστοιχη βελτίωση παραγωγικότητας— δεν αποφασίζει από μόνη της ποια σχολή έχει δίκιο, αλλά δείχνει ότι το ζήτημα είναι πιο σύνθετο από ένα απλό «περισσότερες επενδύσεις = περισσότερη παραγωγικότητα»: μετράει επίσης το πού ακριβώς κατευθύνονται αυτές οι επενδύσεις, σε ποιους κλάδους, και με τι ποιότητα.

Η παραγωγικότητα δεν είναι μέτρο του πόσο σκληρά δουλεύει κανείς, αλλά του πόσο αποδοτικά είναι οργανωμένο το σύστημα μέσα στο οποίο δουλεύει. Η Ελλάδα είναι textbook case αυτής της διάκρισης: πρωταθλήτρια σε ώρες εργασίας, ουραγός σε παραγωγικότητα ανά ώρα.

Το ερώτημα ποιος πρέπει να αλλάξει αυτή την εικόνα -η φορολογική πολιτική, η δομή της οικονομίας, η κατεύθυνση των εταιρικών κερδών, ή συνδυασμός όλων- παραμένει από τα πιο ουσιαστικά ανοιχτά ζητήματα της οικονομικής πολιτικής, με σοβαρά επιχειρήματα και από τις δύο πλευρές της συζήτησης.

Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Παραγωγικότητα: Ο ορισμός και η ουσία για την Ελλάδα… Του Δρ. Πάνου Δάντη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όπως τόνισε ο κ. Καραμούζης, η Ελλάδα έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα στην ενεργειακή μετάβαση, με τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας να καλύπτουν το 2025 πάνω από το 50% της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας και την εγκατεστημένη ισχύ ΑΠΕ να ξεπερνά τα 18 GW. Την ίδια ώρα, ο αναθεωρημένος Εθνικός Σχεδιασμός για την Ενέργεια και το Κλίμα θέτει ακόμη υψηλότερα τον πήχη, με στόχο τα 28 GW και συμμετοχή των ΑΠΕ περίπου 80% έως το 2030.

Πίσω, ωστόσο, από την εντυπωσιακή ανάπτυξη αναδύονται σημαντικές διαρθρωτικές προκλήσεις, οι οποίες επηρεάζουν πλέον όχι μόνο την απόδοση των επενδύσεων αλλά και τη δυνατότητα χρηματοδότησης νέων έργων.

Κυριότερη είναι η εκθετική αύξηση των περικοπών παραγωγής ΑΠΕ (curtailments), από 228 GWh το 2023 σε 1.867 GWh το 2025, ή 6,6% της συνολικής παραγωγής ΑΠΕ. Το 2026 εκτιμάται ότι θα ξεπεράσουν το 10%, μετατρέποντας τις περικοπές ΑΠΕ, από τεχνικό ζήτημα, σε ουσιαστικό κίνδυνο για την τραπεζική χρηματοδότηση έργων.

Σύμφωνα με τον κ. Καραμούζη, η αποθήκευση ενέργειας αποτελεί κρίσιμο παράγοντα για την αντιμετώπιση αυτής της πρόκλησης. Οι μπαταρίες και οι λοιπές τεχνολογίες αποθήκευσης μπορούν να απορροφούν την πλεονάζουσα παραγωγή ΑΠΕ, να τη διαθέτουν στο σύστημα όταν υπάρχει αυξημένη ζήτηση και να περιορίζουν τόσο τις περικοπές όσο και τις ώρες μηδενικών ή αρνητικών τιμών.

Παρά τις δημοπρασίες για 900 MW μπαταριών την περίοδο 2023-2025, η εγκατεστημένη ισχύς αναμένεται να φτάσει μόλις τα 700 MW έως το τέλος του 2026, έναντι στόχου 4,3 GW το 2030.

Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα είναι ότι το δίκτυο υφίσταται έντονη πίεση, με τα αιτήματα σύνδεσης για έργα ΑΠΕ που εκκρεμούν να είναι ισχύος άνω των 30 GW. Ο ρυθμός επέκτασης του δικτύου εξακολουθεί να υστερεί, παρά το γεγονός ότι ο ΑΔΜΗΕ έχει διευρύνει το δεκαετές πλάνο του στα 7,8 δισ. ευρώ, ενώ ο ΔΕΔΔΗΕ υλοποιεί πρόγραμμα ύψους 3 δισ. ευρώ.

Επιπλέον, το περιβάλλον των τιμών χονδρικής έχει επιδεινωθεί. Αν και η μέση τιμή της αγοράς επόμενης ημέρας (day-ahead) κυμάνθηκε στα επίπεδα των 100-105 ευρώ/MWh κατά την περίοδο 2024-2025, παρατηρείται έντονη ενδοημερήσια μεταβλητότητα.

Μόνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2026 καταγράφηκαν 240 ώρες με μηδενικές ή αρνητικές τιμές, έναντι μόλις 13 ωρών το αντίστοιχο τρίμηνο του 2025. Επιπλέον, η αγορά των Διμερών Συμβάσεων Πώλησης Ηλεκτρικής Ενέργειας (PPA) παραμένει περιορισμένη, ενώ μόλις το 35%-40% της εγκατεστημένης ισχύος λειτουργεί βάσει συμβάσεων σταθερής τιμής, με το υπόλοιπο τμήμα να είναι εκτεθειμένο στις διακυμάνσεις της αγοράς.

Όλες αυτές οι διαρθρωτικές προκλήσεις, σημείωσε ο κ. Καραμούζης, δημιουργούν επιπλέον ρίσκο και ενδέχεται τελικά να δημιουργήσουν δυσκολίες τόσο για τους επενδυτές όσο και για τις τράπεζες όσον αφορά τις υφιστάμενες επενδύσεις. Παράλληλα, θα μπορούσαν να περιορίσουν το πεδίο των επενδύσεων που κρίνονται τραπεζικά χρηματοδοτήσιμες καθώς και το επενδυτικό ενδιαφέρον για νέα έργα, εφόσον τα ζητήματα αυτά δεν αντιμετωπιστούν κατάλληλα βραχυπρόθεσμα.

Ταυτόχρονα, κρίσιμη είναι η ανάπτυξη των διεθνών διασυνδέσεων, που μπορούν να αναβαθμίσουν την Ελλάδα σε περιφερειακό ενεργειακό κόμβο. Ο «Κάθετος Διάδρομος» που συνδέει τις υποδομές υποδοχής Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) της Ελλάδας με τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Το ίδιο ισχύει και για τις διασυνδέσεις υψηλής τάσης με την Κύπρο και το Ισραήλ μέσω του έργου «Great Sea Interconnector», ενώ η διασύνδεση GREGY μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου θα εντάξει τη χώρα σε ένα ευρύτερο διηπειρωτικό δίκτυο.

Συνολικά, τα έργα αυτά θα μετατρέψουν την Ελλάδα σε πυλώνα περιφερειακής ενεργειακής ασφάλειας, διαφοροποίησης του εφοδιασμού και οικονομικής ανάπτυξης.

Είναι εξίσου σημαντικό, πρόσθεσε ο κ. Καραμούζης, να συνεχίσουμε να επενδύουμε σε παραδοσιακές πηγές ενέργειας που συμπληρώνουν τις ανανεώσιμες πηγές κατά τη διάρκεια της μετάβασης. Το φυσικό αέριο εξακολουθεί να διαδραματίζει συμπληρωματικό ρόλο, παρέχοντας την απαιτούμενη ευελιξία στο σύστημα. Εμβληματικό έργο αποτελεί η νέα μονάδα συνδυασμένου κύκλου 840 MW στην Αλεξανδρούπολη, επένδυση €400 εκατ. που χρηματοδοτείται από την Εθνική Τράπεζα, σε συνδυασμό με το παρακείμενο FSRU.

Ο ρόλος των τραπεζών

Μέχρι το 2030 αναμένονται στην Ελλάδα επενδύσεις περίπου €20 δισ. σε ΑΠΕ και αποθήκευση, εκ των οποίων €7,5-10 δισ. εκτιμάται ότι θα χρηματοδοτηθούν από τις ελληνικές τράπεζες. Πρόκειται, όμως, για ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον κινδύνου, καθώς η εποχή των πλήρως εξασφαλισμένων εσόδων μέσω σταθερών τιμών υποχωρεί και οι τράπεζες καλούνται να χρηματοδοτούν έργα με μεγαλύτερη έκθεση στις διακυμάνσεις της αγοράς.

Αυτό απαιτεί μεγαλύτερη εξειδίκευση σε νέες κατηγορίες επενδύσεων -από αποθήκευση, υπεράκτια αιολικά και data centers έως υποθαλάσσιες διασυνδέσεις- αλλά και πιο ενεργή συμμετοχή των τραπεζών ήδη από τα πρώτα στάδια σχεδιασμού των έργων.

Παράλληλα, απαιτούνται καινοτόμα εργαλεία διαχείρισης κινδύνου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το Energy Baseload Swap της Εθνικής Tράπεζας, το πρώτο του είδους του στην Ελλάδα, που περιορίζει την έκθεση στη μεταβλητότητα των τιμών και συμβάλλει στη σταθεροποίηση των ταμειακών ροών παραγωγών και καταναλωτών.

Η Εθνική Τράπεζα έχει ήδη αναλάβει κομβικό ρόλο σε εμβληματικές συναλλαγές. Το επόμενο μεγάλο στοίχημα είναι συνεπώς σαφές: η ενεργειακή μετάβαση πρέπει να είναι όχι μόνο πράσινη αλλά και χρηματοδοτήσιμη (bankable). Και αυτό προϋποθέτει υποδομές, σωστή κατανομή κινδύνων, καινοτόμα χρηματοδοτικά εργαλεία και στενή συνεργασία τραπεζών, επενδυτών και Πολιτείας.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Καραμούζης: Η ενεργειακή μετάβαση πρέπει να είναι και «bankable» εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ημερίδα με θέμα «Υπογεννητικότητα & Οικογένεια: Συνθέτοντας Λύσεις για το Δημογραφικό Πρόβλημα» είναι μια πρωτοβουλία των Iatronet.gr, Euro2day.gr και Mama365.gr, υπό την αιγίδα της Περιφέρειας Αττικής και έχει στόχο να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος γύρω από τις αιτίες, τις διαστάσεις αλλά και τις δυνατότητες αντιμετώπισης της δημογραφικής πρόκλησης, φιλοδοξώντας να αποτελέσει ουσιαστικό σημείο συνάντησης διαφορετικών φορέων και προσεγγίσεων, αναδεικνύοντας την ανάγκη για μια εθνική στρατηγική για το Δημογραφικό, αλλά και για ένα ολοκληρωμένο πλέγμα πολιτικών που θα στηρίζει έμπρακτα την οικογένεια και τη γονεϊκότητα.

Στο επίκεντρο θα βρεθούν οι πραγματικές διαστάσεις του προβλήματος και οι προβλέψεις για την πορεία του ελληνικού πληθυσμού έως το 2050, οι οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες της δημογραφικής συρρίκνωσης, αλλά και οι παράγοντες που επηρεάζουν σήμερα την απόφαση των νέων ανθρώπων να δημιουργήσουν οικογένεια. Παράλληλα, θα αναδειχθούν ζητήματα όπως η πρόσβαση στη στέγαση, η συμφιλίωση επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής, η παιδική φροντίδα και η ανάγκη ενίσχυσης της ελληνικής περιφέρειας.

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση θα έχει η υπογονιμότητα και η αναπαραγωγική υγεία, καθώς η σύγχρονη ιατρική και οι εξελίξεις στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή μπορούν να αποτελέσουν σημαντικό μέρος της απάντησης στη δημογραφική πρόκληση. Το σχετικό panel θα εξετάσει τις δυνατότητες που προσφέρει η επιστήμη, αλλά και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα ζευγάρια όταν η επιθυμία για δημιουργία οικογένειας δεν μπορεί να γίνει εύκολα πραγματικότητα.

Στην ημερίδα θα συμμετάσχουν κορυφαίοι εκπρόσωποι της Πολιτείας, της επιστημονικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, της υγείας και της επιχειρηματικής ζωής. Μεταξύ άλλων, θα συμμετάσχουν η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Δόμνα Μιχαηλίδου, ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο Περιφερειάρχης Αττικής Νίκος Χαρδαλιάς, η Υφυπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας Έλενα Ράπτη και η Αναπληρώτρια Υπουργός Υγείας Ειρήνη Αγαπηδάκη, ενώ στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται διακεκριμένοι δημοσιογράφοι, οικονομολόγοι, πανεπιστημιακοί, γιατροί και εκπρόσωποι της επιχειρηματικής κοινότητας.

Δείτε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα και όλους τους ομιλητές.

Μεγάλοι Χορηγοί της ημερίδας είναι οι Eurobank, ΔΕH και AKTOR, ενώ χορηγός είναι το Υγεία IVF Εμβρυoγένεσις.

Πηγή: euro2day.gr

Το άρθρο Το Δημογραφικό στο επίκεντρο: Η Ελλάδα αναζητά λύσεις εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Γράφει ο Λεωνίδας Παλαιοδήμος*

Ο δείκτης ολικής γονιμότητας στη Σιγκαπούρη έπεσε στο 0,87 το 2025. Οι γεννήσεις κατοίκων περιορίστηκαν στις 27.529. Πρόκειται για δραματικό ιστορικό χαμηλό. Έτσι, στις 23 Αυγούστου 2026, ο πρωθυπουργός Λόρενς Γουόνγκ ανακοίνωσε ένα εκτεταμένο πακέτο στήριξης των οικογενειών.

Η είδηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον λόγω της χώρας από την οποία προέρχεται. Η Σιγκαπούρη δεν είναι σοσιαλιστικό κράτος. Έχει οικοδομήσει την οικονομική της επιτυχία στην επιχειρηματικότητα, τις επενδύσεις, τη δημοσιονομική πειθαρχία, την ελευθερία της οικονομίας και την ατομική ευθύνη. Και η Κυβέρνησή της παραδοσιακά δεν παίρνει μέτρα «στο πόδι».

Αντιμέτωπη όμως με ένα τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα, προσπαθεί να το απαντήσει στην εξής βάση: η ανατροφή παιδιών έχει σημαντικό οικονομικό κόστος και απαιτεί διαθέσιμο χρόνο για τους γονείς, ενώ τα οφέλη από την ύπαρξη μιας δυναμικής επόμενης γενιάς τα απολαμβάνει ολόκληρη η κοινωνία.

Δημογραφικές μελέτες έχουν δείξει τη σύνδεση μεταξύ εργασιακής και οικονομικής επισφάλειας και χαμηλότερης πρόθεσης απόκτησης παιδιών στις σύγχρονες απαιτητικές και ακριβές κοινωνίες. Η δε έλλειψη διαθέσιμου χρόνου στο πλαίσιο της εντατικής εργασίας ανδρών και γυναικών σχετίζεται με χαμηλότερη πρόθεση τεκνοποίησης στους εργαζόμενους γονείς.

Με απλά λόγια, η δημιουργία οικογένειας χρειάζεται, μεταξύ άλλων, δύο πράγματα: χρήματα και χρόνο. Και ακριβώς εκεί παρεμβαίνει η Κυβέρνηση της Σιγκαπούρης.

Χρόνος:

Οι εργαζόμενοι γονείς με παιδιά έως 12 ετών θα δικαιούνται ως 12 ημέρες πληρωμένης άδειας φροντίδας παιδιών τον χρόνο, ανάλογα με τον αριθμό των παιδιών. Ένα ζευγάρι με τρία παιδιά θα έχει συνολικά 24 πληρωμένες ημέρες —12 για κάθε γονέα— πέρα από τις λοιπές άδειες. Το κόστος το αναλαμβάνει το Κράτος (φορολογούμενοι) και όχι οι επιχειρήσεις. Εξάλλου η παροχή διαθέσιμου χρόνου μεταφράζεται σε χρήματα και κατά τη γνώμη μου είναι το σημαντικότερο κομμάτι της μεταρρύθμισης.

Χρήμα:

Κάθε παιδί που είναι πολίτης της Σιγκαπούρης θα δικαιούται έως 62.000 δολάρια Σιγκαπούρης σε οικονομική στήριξη έως τα 17 του χρόνια. Μαζί με άλλες κρατικές παροχές, η συνολική στήριξη προσεγγίζει τα 70.000 δολάρια ανά παιδί (45-50.000 ευρώ). Για όλα τα παιδιά, χωρίς εισοδηματικό κόφτη. Δεν πρόκειται για ποσό που καλύπτει όλες τις ανάγκες ενός παιδιού. Είναι όμως μια σοβαρή και σταθερή συμμετοχή της κοινωνίας στο κόστος της ανατροφής του. Παράλληλα, μειώνεται το κόστος της παιδικής φροντίδας και προβλέπονται διευκολύνσεις στη στέγαση για οικογένειες με παιδιά.

Δεν πρόκειται λοιπόν για ένα ακόμη επίδομα γέννησης, αλλά για προσπάθεια να αμβλυνθεί το οικονομικό κόστος και να παρασχεθεί διαθέσιμος χρόνος στην οικογένεια σε ολόκληρη τη διαδρομή της ανατροφής των παιδιών.

Τα χρήματα δεν γεννούν παιδιά. Αν κάποιος δεν θέλει να αποκτήσει παιδιά, δεν θα το κάνει. Η κοινωνία όμως μπορεί να αμβλύνει τα εμπόδια για εκείνους που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια.

Αυτό που πρωτίστως μας ενδιαφέρει όμως δεν είναι η Σιγκαπούρη. Είναι η Ελλάδα.

Οι γεννήσεις στη χώρα μας έπεσαν το 2025 στις 65.594. Το 2005 ήταν 107.545. Μείωση σχεδόν 40% σε μόλις 20 χρόνια.

Κι όμως, συνεχίζουμε να συζητάμε αν μια οικογένεια με δύο μεσαίους ή καλούς μισθούς «δικαιούται» βοήθεια.

Το επίδομα γέννησης είναι 2.400 έως 3.500 ευρώ, ενώ το μηνιαίο επίδομα παιδιού εξαρτάται από εισοδηματικά κριτήρια. Για πολλές οικογένειες με δύο εργαζόμενους γονείς, δεν υπάρχει συστηματική οικονομική στήριξη.

Ωστόσο, μια οικογένεια δεν παύει να χρειάζεται παιδικό σταθμό, ρούχα, τρόφιμα ή μεγαλύτερο σπίτι και αυτοκίνητο επειδή βρίσκεται λίγο πάνω από κάποιο εισοδηματικό όριο. Και το τρίτο παιδί δεν κοστίζει λιγότερο επειδή οι γονείς του ανήκουν εισοδηματικά στη μεσαία τάξη.

Το ίδιο ισχύει και για τον χρόνο. Γονικές άδειες, ευελιξία στην εργασία και προσιτή παιδική φροντίδα είναι βασικά εργαλεία δημογραφικής πολιτικής. Ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως η Ελλάδα όπου οι εργαζόμενοι καταγράφουν τις περισσότερες ώρες εργασίας στην ΕΕ.

Η βασική ερώτηση λοιπόν πρέπει να αλλάξει. Από το «πόσο φτωχή πρέπει να είναι μια οικογένεια για να τη βοηθήσουμε;» στο «πόσο αξίζει για την κοινωνία το γεγονός ότι μια οικογένεια μεγαλώνει παιδιά;». Τα παιδιά του σήμερα θα είναι οι εργαζόμενοι, οι φορολογούμενοι, οι τεχνίτες, οι φροντιστές, οι επιστήμονες και οι επιχειρηματίες του αύριο.

Το «παράδοξο» είναι ότι αυτή τη λογική —πρακτικά μια μορφή αναδιανομής— την εφαρμόζει σήμερα η Σιγκαπούρη, η οικονομία που κατατάσσεται ως η πιο ελεύθερη στον κόσμο. Κατά μια έννοια η πιο καπιταλιστική. Δεν κάνει αναδιανομή από τους πλούσιους προς τους φτωχούς. Αλλά από το σύνολο της κοινωνίας προς εκείνους που μεγαλώνουν την επόμενη γενιά.

Λεωνίδας Παλαιοδήμος

Ελεύθερος Επαγγελματίας, Ιατρός-Παθολόγος, Αν. Καθηγητής Ιατρικής

Το άρθρο Αναδιανομή υπέρ των οικογενειών: η νέα προσπάθεια της πιο καπιταλιστικής χώρας του κόσμου… Του Λεωνίδα Παλαιοδήμου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η “αναφορικότητα” είναι μια έννοια-κλειδί για την μεταφορά της ιστορικής, πολιτιστικής και επιστημονικής πληροφορίας, συνδετικός ιστός μνήμης και συνέχειας. Αποτελεί και σημαίνον δημιουργικού εναύσματος στις τέχνες, δίνει “πιασίματα” – έρεισμα για έργο αλλά και για κατανόηση έργου.

Η Ιθάκη, ως τόπος αναφοράς, επανήλθε στην επικαιρότητα τελευταία από… ερμηνευτική καραμπόλα χρηστικής αναγωγής της Καβαφικής ποιητικής αποτύπωσης στην πολιτική με όλη τη θλιβερή έκπτωση του λόγου χρήσης (χωρεί εδώ υπό όρους η έννοια της καπηλείας).

Είδαμε, ωστόσο, και μια άξια ενδιαφέροντος, ιδιαιτέρως έντιμη προσπάθεια κινηματογραφικής δημιουργίας του Νόλαν με την εντυπωσιακή “Οδύσσεια”, (προσωπική μου εκτίμηση, για την αξιοσέβαστη καλλιτεχνική έμπνευση και σοβαρότητα) που συνήγειρε παγκοσμίως συζητήσεις για τον τόπο, τον Οδυσσέα και την ομηρική ποίηση, ως μια αναφορά μέσα από ένα αξιοσημείωτο, σύγχρονο αφήγημα τέχνης.

Με αυτά και με τούτα και άλλα πολλά, επανήλθε στην αιχμή της βιωματικής εμπειρίας, αναπόφευκτα, η Ιθάκη και ως “τουριστικό προϊόν”. Πιστεύω πως κάθε πολιτιστική κληρονομιά αντανακλά την αξία μορφής και περιεχομένου αλλά και την τιμή που της προσδίδουν οι κληρονόμοι της και κατ’ ακολουθία, τις προσδοκίες των από την επικαρπία της.

Οι σκέψεις μου αυτές, διαβάζοντας το άρθρο με τον τίτλο “Ο πλανήτης θαυμάζει αυτό που η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει”της Ηλιάνας Μάγκρα – φωτ. Παύλου Φυσάκη στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (https://www.kathimerini.gr/society/564440164/o-planitis-thaymazei-ayto-poy-i-ellada-echei-egkataleipsei/).

Όπως αναφέρεται στο ρεπορτάζ της δημοσιογράφου, κατά τον αρχαιολόγο Γιάννη Λώλο – υπεύθυνο από το 2018 με την ομάδα του εκ μέρους του Τμήματος της Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων για το επιστημονικό έργο της συνολικής διαχείρισης, ταξινόμησης, καταγραφής και περαιτέρω τεκμηρίωσης του ογκωδέστατου κεραμικού και άλλου αρχαιολογικού υλικού από την ανασκαφή στον χώρο της “Σχολής Ομήρου”:
“Με την ταυτοποίηση του Οδυσσείου στον συγκεκριμένο χώρο, η Ιθάκη και η χώρα κερδίζουν ένα μοναδικό, πολύ ιδιαίτερο αξιοθέατο. Εδώ, αρκεί το όνομά του, σε συνδυασμό με τις ενέργειες για την περαιτέρω έρευνα και ανάδειξή του, για να ξαναγίνει ελληνικό και διεθνές προσκύνημα, ανακτώντας την αίγλη που είχε και στα χρόνια της ακμής του”.

Εκτιμώ πως από τον Όμηρο και την Οδύσσεια παίρνουμε σήμερα αυτό που μας αξίζει στον βαθμό που αναγνωρίζουμε, σεβόμαστε, πρεσβεύουμε και τιμάμε το ίχνος της κληρονομιάς μας.

(*) Γιάννης Ρούντος: Συμβουλευτικός πρεσβευτής για τον Πολιτισμό και την Αειφορία. Πρώην διευθυντικό στέλεχος Εταιρικών Υποθέσεων-Σχέσεων, Υπευθυνότητας-Βιωσιμότητας και Επικοινωνίας-Δημοσιότητας στην Ασφαλιστική Αγορά.

Το άρθρο Η Ιθάκη, το ίχνος του Οδυσσέα και η τιμή της αναφορικότητας… Του Γιάννη Ρούντου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Την εβδομάδα που πέρασε το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας (ΤΑΑ) έφτασε στο τέλος του. Πρόκειται για ένα Ταμείο ιστορικού χαρακτήρα, καθώς εισήγαγε σε πρωτοφανή κλίμακα τον κοινό ευρωπαϊκό δανεισμό. Στη διαδρομή του η Ελλάδα έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ένας από τους εννέα Ευρωπαίους ηγέτες που τον Μάρτιο του 2020, με κοινή επιστολή τους προς τον τότε πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Charles Michel, ζήτησαν πρώτοι τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού προγράμματος για τη χρηματοδότηση πολιτικών που θα αντιμετώπιζαν το οικονομικό κόστος της πανδημίας. Η αρχική αντίδραση των «φειδωλών» χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης ήταν αρνητική. Ομως, η τελική ευρωπαϊκή λύση κινήθηκε στην κατεύθυνση που είχε προτείνει η Ελλάδα: κοινός ευρωπαϊκός δανεισμός για χρηματοδότηση της ανάκαμψης.

Οι διαπραγματεύσεις για το ΤΑΑ ήταν δύσκολες, καθώς οι παράμετροι που έπρεπε να συμφωνηθούν ήταν πολλές και βαρύνουσες. Οι διαπραγματεύσεις κορυφώθηκαν σε μια μαραθώνια συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τον Ιούλιο του 2020, συνολικής διάρκειας πέντε ημερών.

Το αποτέλεσμά τους ήταν ιδιαίτερα θετικό για την Ελλάδα. Ανάμεσα στα 27 κράτη-μέλη της Ενωσης η χώρα μας εξασφάλισε το υψηλότερο ποσοστό ως προς το ΑΕΠ της (περίπου 16% σε όρους ΑΕΠ 2023), συνολικά ένα ποσό περίπου €36 δισ., σχεδόν ισομερώς μοιρασμένο ανάμεσα σε επιχορηγήσεις και δάνεια. Μια ιστορική ευκαιρία όχι μόνο για να επιτευχθεί ανάκαμψη από την πανδημία, αλλά και για να αυξήσουμε μόνιμα την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα της οικονομίας μας.

Το επόμενο βήμα ήταν η κατάρτιση ενός ολοκληρωμένου και κοστολογημένου εθνικού σχεδίου εντός του σφιχτού χρονοδιαγράμματος που έθεσε η Ευρωπαϊκή Ενωση, με καταληκτική ημερομηνία την 30ή Απριλίου 2021. Την ευθύνη αυτή ανέλαβε μια πενταμελής Συντονιστική Επιτροπή με απευθείας αναφορά στον Πρωθυπουργό και σε στενή συνεργασία με όλα τα υπουργεία και φορείς υλοποίησης.

Με την πολύτιμη συνδρομή της Έκθεσης Πισσαρίδη που λειτούργησε ως βάση, η Ελλάδα κατέθεσε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας Ελλάδα 2.0 στις 27 Απριλίου 2021, αποτελώντας, μαζί με την Πορτογαλία και τη Γερμανία, τις τρεις πρώτες χώρες που κατέθεσαν το σχέδιό τους.

Το Ελλάδα 2.0 εγκρίθηκε από το Συμβούλιο ECO/FIN στις 13 Ιουλίου 2021. Τόσο κατά τη δημοσίευση όσο και κατά την έγκρισή του έτυχε ιδιαίτερα θετικής υποδοχής από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τον διεθνή οικονομικό Τύπο, αφού θεωρήθηκε ένα από τα πιο ολοκληρωμένα και φιλόδοξα εθνικά σχέδια.

Το επόμενο μεγάλο στοίχημα ήταν η υλοποίηση του Σχεδίου. Η Ελλάδα εφάρμοσε ένα αποτελεσματικό μοντέλο διακυβέρνησης, με κεντρική παρακολούθηση των μεταρρυθμίσεων και των επενδύσεων που εντάχθηκαν στο Ελλάδα 2.0. Ετσι, κατάφερε να πετυχαίνει έγκαιρα τα προκαθορισμένα ορόσημα και στόχους από τα οποία εξαρτάται η έγκαιρη εκταμίευση πόρων. Παράλληλα, το μοντέλο αυτό επέτρεψε την έγκαιρη αναθεώρηση του σχεδίου, όπου αυτό ήταν αναγκαίο, ώστε να αξιοποιηθούν πλήρως οι διαθέσιμοι πόροι χωρίς να αλλάξει ο αρχικός του πυρήνας.

Τελικά, τι άλλαξε το Σχέδιο Ελλάδα 2.0 για την οικονομία μας;

Το Σχέδιο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 31 Μαρτίου 2021. Σε ό,τι αφορά τα μακροοικονομικά αποτελέσματα, προέβλεπε:

• Δημιουργία 180.000 νέων θέσεων εργασίας: Σε σχέση με το 2019, έχουν δημιουργηθεί περισσότερες από 550.000 νέες θέσεις εργασίας.

• Αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ κατά 7% μέχρι το 2026: Μόνο μέχρι το 2025, σε σχέση με το 2019, το πραγματικό ΑΕΠ έχει αυξηθεί κατά 10,8% έναντι 7,3% στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

• Αύξηση ιδιωτικών επενδύσεων κατά 20%: Μέχρι το 2024, σε σχέση με το 2019, οι επενδύσεις των ιδιωτικών επιχειρήσεων έχουν αυξηθεί σε ονομαστικούς όρους κατά 61%, ενώ οι επενδύσεις των νοικοκυριών έχουν αυξηθεί κατά 177%.

• Αύξηση δημοσίων επενδύσεων: Μέχρι το 2024, σε σχέση με το 2019, οι δημόσιες επενδύσεις έχουν αυξηθεί κατά 92% σε ονομαστικούς όρους.

Συνολικά, μεταξύ 2019 και 2025 ο όγκος επενδύσεων στην Ελλάδα έχει αυξηθεί κατά 83%, μακράν η καλύτερη επίδοση στην ΕΕ και 20 φορές υψηλότερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (4,3%).

Οι παραπάνω επιδόσεις είναι πράγματι πολύ ικανοποιητικές, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τη σημαντική επιδείνωση του διεθνούς πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος μετά το 2022. Εύλογα όμως μπορεί κάποιος να αντιτείνει ότι μέρος αυτών των αυξήσεων θα είχε σημειωθεί και χωρίς την εφαρμογή του Ελλάδα 2.0. Η αποτελεσματικότητα του προγράμματος δεν μπορεί να αξιολογηθεί μόνο από την εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών, αλλά και σε σχέση με τις τάσεις που προϋπήρχαν του ΤΑΑ.

Αυτό ακριβώς είναι το αντικείμενο πρόσφατης μελέτης που δημοσιεύθηκε στο έγκυρο CEPR/VoxEU και αναδημοσιεύθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Η μελέτη συγκρίνει τις επιδόσεις της Ελλάδας με αυτές της Ιταλίας και της Ισπανίας, αλλά και χώρες της ευρωζώνης που έλαβαν μικρότερη χρηματοδότηση από το ΤΑΑ.

Η Ελλάδα εμφανίζει την πιο ευρεία βελτίωση μεταξύ των τριών υπό εξέταση χωρών. Συγκεκριμένα, εμφανίζει ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από την προ πανδημίας τάση, ιδιαίτερα ισχυρή αύξηση των επενδύσεων, σημαντική βελτίωση της απασχόλησης, σημαντική αύξηση της παραγωγικότητας και σημαντικά αναβαθμισμένες μεσοπρόθεσμες αναπτυξιακές προοπτικές.

Τα παραπάνω συνηγορούν στο ότι οι επενδύσεις και οι μεταρρυθμίσεις του ΤΑΑ έχουν συμβάλει στην αύξηση της παραγωγικής δυνατότητας της ελληνικής οικονομίας. Η μελέτη δεν απομονώνει, ούτε μπορεί από μόνη της να αποδείξει την ακριβή επίδραση του ΤΑΑ. Παρέχει όμως πολύ ισχυρές ενδείξεις ότι το Ελλάδα 2.0 συνέβαλε ουσιαστικά σε μια σημαντική θετική μεταβολή στις επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και στη βελτίωση των μεσοπρόθεσμων προοπτικών μέσα από αλλαγή του παραγωγικού της μοντέλου, όπως ο υπογράφων ανέλυσε σε πρόσφατο άρθρο του στο «Βήμα» (19 Ιουλίου 2026). Το ευρήματά της συνάδουν και με τις εκτιμήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, του ΟΟΣΑ και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι οποίες όλες δείχνουν σημαντική αύξηση του ελληνικού μεσοπρόθεσμου ρυθμού ανάπτυξης.

Στη συνέντευξη Τύπου της 31ης Μαρτίου 2021, η πρόβλεψη ήταν ότι «το Σχέδιο Ελλάδα 2.0 θα δημιουργήσει μια θεμελιώδη αλλαγή οικονομικού υποδείγματος. Τοποθετώντας την ελληνική οικονομία σε έναν ενάρετο κύκλο αυξημένων επενδύσεων, απασχόλησης και ανάπτυξης, θα προκαλέσει σημαντική αύξηση του ΑΕΠ και θα καταστήσει τις επενδύσεις και τις εξαγωγές κινητήρια δύναμη της ελληνικής οικονομίας».

Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η βασική πρόβλεψη του Σχεδίου έχει σε σημαντικό βαθμό επιβεβαιωθεί.

Το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας είναι μια ιστορία ελληνικής επιτυχίας από την αρχή μέχρι το τέλος.

*Ο κ. Μιχάλης Αργυρού είναι προϊστάμενος του Οικονομικού Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Πηγή: ot.gr

Το άρθρο Ταμείο Ανάκαμψης: Τι άλλαξε για την ελληνική οικονομία;… Του Μιχάλη Αργυρού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Είκοσι χρόνια πριν, θα φαινόταν αδιανόητο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ με τον πρόεδρο της Ρωσίας να επιχαίρουν από κοινού για την εκλογική νίκη ενός κόμματος σ’ ένα κρατίδιο της Γερμανίας. Το οποίο κόμμα έχει ως υπαρξιακό στίγμα την αντιπαλότητα, αν όχι την έχθρα με την Ενωμένη Ευρώπη. Και δεν αναφέρομαι μόνον στο πρόγραμμά του που στόχο έχει την αναστολή της πορείας προς την ενοποίηση των θεσμών και την επιστροφή στην κυριαρχία του έθνους-κράτους. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει η αναθεωρητική του στάση απέναντι στην ιδρυτική κατά κάποιον τρόπο συνθήκη της Ενωμένης Ευρώπης. Κοινώς τα ερείπια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και τις ευθύνες της ναζιστικής Γερμανίας. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τη μεταπολεμική Γερμανία ότι δεν κατέβαλε έντιμες προσπάθειες για να αναλάβει και να αναλύσει τις ενοχές της. Πόσες κινηματογραφικές ταινίες και πόσα λογοτεχνικά έργα δεν έχουν αντιμετωπίσει το ζήτημα με θάρρος και ειλικρίνεια. Σχηματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι μισό αιώνα μετά τις φρικαλεότητες των ναζί, η γερμανική κοινωνία τούς είχε απομονώσει στη συνείδησή της σαν μια παροξυσμική ομάδα. Ωσπου εμφανίζεται ένα κόμμα, η AfD, για να δηλώσει στους ψηφοφόρους του ότι πρέπει να απαλλαγούν από τα ιστορικά τους συμπλέγματα, κοινώς από τις ενοχές τους για το ναζιστικό παρελθόν, και να αγκαλιάσουν τις μεγάλες στιγμές της εθνικής τους Ιστορίας. Και το κόμμα αυτό όχι μόνον πρωτεύει στις εκλογές της Σαξονίας, κρατιδίου της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, αλλά εμφανίζεται να υπερσκελίζει τη δημοκρατική Κεντροδεξιά σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Η ψυχανάλυση δεν απέδωσε.

Επιστροφή των παράνομων μεταναστών, διαχωρισμός στο σχολείο των μεταναστών από τους Γερμανούς μαθητές, αυστηροποίηση των αμβλώσεων, περιορισμός των οπτικοακουστικών μέσων. Μερικά από τα μέτρα του κυβερνητικού προγράμματος ενός κόμματος που χαρακτηρίζεται «ακροδεξιό», όρος που θεωρώ πως δεν επαρκεί για να περιγράψει το ευρωπαϊκό φαινόμενο. Η γαλλική Ακροδεξιά δεν καλεί τους Γάλλους να απαλλαγούν από το σύμπλεγμα της κυβέρνησης του Βισί και όσων συνεργάστηκαν με τους ναζί στην Κατοχή. Η Μαρίν Λεπέν απάλλαξε το κόμμα της από τη σχέση με την παραστρατιωτική OAS που διατηρούσε ο πατέρας της. Και έτσι κατάφερε σήμερα όχι να εμφανίζεται ως αντίπαλος της ασθενικής Κεντροδεξιάς, αλλά ως αντικαταστάτης της, ειδικά αν έχει απέναντί της τον ακροαριστερό Μελανσόν. Υπάρχει η αντικοινοβουλευτική Ακροδεξιά, όπως η γερμανική. Υπάρχει και η Ακροδεξιά που είναι νομιμόφρων απέναντι στη δημοκρατία, όπως η γαλλική. Κοινή συνιστώσα τους, η συμπάθεια προς την Αμερική του Τραμπ και τη Ρωσία του Πούτιν. Κοινώς, η έχθρα τους προς την Ευρώπη.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Η έχθρα προς την Ευρώπη… Του Τάκη Θεοδωρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στην αγορά εργασίας, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική. Εκεί, μια καλή ιστορία για το πώς χρησιμοποίησαν την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αποτελέσει σημαντικό πλεονέκτημα σε μια συνέντευξη.

Τι γίνεται, όμως, όταν ένας υποψήφιος δεν έχει μεγάλη εμπειρία με αυτήν την τεχνολογία ή, ακόμη περισσότερο, όταν δεν είναι ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με αυτή;

Το ερώτημα γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρο, καθώς οι εργοδότες ενσωματώνουν εργαλεία AI στις επιχειρήσεις τους και αναζητούν εργαζόμενους που γνωρίζουν πώς να τα αξιοποιούν.

Η πίεση να δείχνεις ότι «ξέρεις από AI»

Η Felisha Case, πρώην υπεύθυνη προγραμμάτων στο LinkedIn, έχασε τη δουλειά της τον Μάιο και έκτοτε βρίσκεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα στις συνεντεύξεις εργασίας.

Οι εργοδότες τη ρωτούν συχνά πώς χρησιμοποίησε την τεχνητή νοημοσύνη στην προηγούμενη θέση της.

Το πρόβλημα είναι ότι η εμπειρία της είναι περιορισμένη. Όπως εξηγεί στο Business Insider, το LinkedIn άρχισε να ενθαρρύνει πιο έντονα τους εργαζομένους να υιοθετήσουν την τεχνολογία λίγο πριν αποχωρήσει από την εταιρεία.

«Μπορεί να νιώθουμε σαν να μας ζητούν να γυρίσουμε πίσω και να αποκτήσουμε μια εντελώς νέα εκπαίδευση στην τεχνητή νοημοσύνη», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η περίπτωση της Case δεν είναι μεμονωμένη.

Όσο περισσότερες αγγελίες εργασίας ζητούν δεξιότητες σχετικές με την τεχνητή νοημοσύνη, τόσο περισσότεροι υποψήφιοι αισθάνονται ότι πρέπει να αποδείξουν πως είναι εξοικειωμένοι με την τεχνολογία — ακόμη και αν μέχρι πρόσφατα δεν την χρησιμοποιούσαν συστηματικά.

Ορισμένοι μάλιστα μαθαίνουν νέα εργαλεία ειδικά και μόνο για να μπορούν να αναφέρουν συγκεκριμένα παραδείγματα κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης.

Πόσο ενθουσιασμό περιμένουν οι εργοδότες;

Το μεγάλο ερώτημα για πολλούς υποψηφίους είναι πόσο ενθουσιώδεις πρέπει να εμφανίζονται απέναντι στην τεχνητή νοημοσύνη.

Ένας εργαζόμενος μεγάλης τεχνολογικής εταιρείας, ο οποίος αναζητά σήμερα νέα θέση, δήλωσε ότι χρησιμοποιεί εργαλεία AI για μικρές εργασίες προγραμματισμού και για την αναθεώρηση εγγράφων. Παρ’ όλα αυτά, δεν συμμερίζεται τον γενικό ενθουσιασμό που επικρατεί γύρω από την τεχνολογία.

«Αν όλα αυτά εξαφανίζονταν μαγικά αύριο, δεν θα έριχνα ούτε ένα δάκρυ», είπε χαρακτηριστικά.

Ταυτόχρονα, όμως, αναγνωρίζει ότι μεγάλο μέρος της τεχνολογικής αγοράς κινείται προς την τεχνητή νοημοσύνη. Κατά συνέπεια, έχει αρχίσει να υποβάλλει αιτήσεις και για θέσεις που σχετίζονται με τον συγκεκριμένο τομέα.

Ο ίδιος θεωρεί ότι ο σκεπτικισμός του ίσως του κόστισε σε μια συνέντευξη, όταν δεν κατάφερε να κρύψει την αντίθεσή του σε μια εταιρεία που, κατά την άποψή του, είχε υιοθετήσει μια υπερβολική στρατηγική γύρω από την AI.

«Έχω την πολυτέλεια να αναζητώ εργασία ενώ ακόμα εργάζομαι, οπότε δεν αισθάνομαι τόσο συντριπτική πίεση να προσαρμοστώ υπερβολικά», εξήγησε.

Για όσους έχουν ήδη χάσει τη δουλειά τους, όμως, τα περιθώρια είναι συχνά πολύ πιο στενά.

Όταν ο σκεπτικισμός απέναντι στην AI πρέπει να κρυφτεί

Η απολυμένη προγραμματίστρια λογισμικού Cristina Estupiñán έχει περιγράψει στο παρελθόν την πίεση που αισθανόταν να δείχνει ενθουσιασμό για την τεχνητή νοημοσύνη στις συνεντεύξεις.

Η ίδια έχει εκφράσει ανησυχίες για τις περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις της τεχνολογίας, αλλά και για τη χρήση της σε συστήματα παρακολούθησης εργαζομένων.

Παρόλα αυτά, γνώριζε ότι οι συγκεκριμένες απόψεις δεν ήταν απαραίτητα αυτό που ήθελαν να ακούσουν οι υποψήφιοι εργοδότες.

«Πρέπει να επινοήσω κάτι για το τι με ενθουσιάζει στην τεχνητή νοημοσύνη, γιατί, ειλικρινά, τίποτα δεν με ενθουσιάζει πραγματικά», είχε δηλώσει.

Η αντίφαση είναι χαρακτηριστική της σημερινής αγοράς εργασίας: ένας υποψήφιος μπορεί να μην πιστεύει ότι η AI αποτελεί λύση για όλα τα προβλήματα, αλλά ταυτόχρονα να χρειάζεται να αποδείξει ότι μπορεί να εργαστεί αποτελεσματικά μαζί της.

Τι πραγματικά θέλουν να ακούσουν οι recruiters

Ο Karim Osman, αντιπρόεδρος της εταιρείας στελέχωσης Robert Half, έχει εξηγήσει ότι οι υπεύθυνοι προσλήψεων ενδιαφέρονται κυρίως να καταλάβουν πώς έχει χρησιμοποιήσει ένας υποψήφιος την AI.

Δεν αρκεί, δηλαδή, να πει κάποιος ότι χρησιμοποιεί το ChatGPT ή κάποιο άλλο εργαλείο. Οι εργοδότες θέλουν παραδείγματα: Ποιο πρόβλημα έλυσε; Πώς βελτίωσε μια διαδικασία; Πόσο χρόνο εξοικονόμησε; Και, κυρίως, ποιος ήταν ο δικός του ρόλος στη διαδικασία;

Σύμφωνα με τον Osman, πολλές επιχειρήσεις αναζητούν εργαζομένους που μπορούν να αξιοποιούν την AI χωρίς να εξαρτώνται πλήρως από αυτή.

Η προσέγγιση αυτή δείχνει και μια ευρύτερη τάση. Οι εργοδότες δεν αναζητούν απαραίτητα ανθρώπους που «λατρεύουν» την τεχνητή νοημοσύνη, αλλά εργαζομένους που είναι προσαρμοστικοί και πρόθυμοι να μάθουν νέες τεχνολογίες.

Οι υποψήφιοι μαθαίνουν να «διαβάζουν την ατμόσφαιρα»

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι ότι κάθε εταιρεία φαίνεται να έχει διαφορετικές προσδοκίες.

Ένας πρώην επαγγελματίας στον χώρο της επικοινωνίας σε μεγάλη τεχνολογική εταιρεία δήλωσε ότι στις περισσότερες συνεντεύξεις του οι εργοδότες θέλουν να γνωρίζουν πώς θα μπορούσε να αξιοποιήσει την AI σε έναν ρόλο δημοσίων σχέσεων.

Για τον λόγο αυτό, έχει αρχίσει να πειραματίζεται με εργαλεία που μπορούν, μεταξύ άλλων, να παρακολουθούν την κάλυψη των μέσων ενημέρωσης και το κλίμα της κοινής γνώμης.

«Η ηγεσία παντού φαίνεται να πιστεύει ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι η μαγική λύση για τα πάντα», σχολίασε. Όπως λέει, είναι πλέον σημαντικό να μπορεί ένας υποψήφιος να μιλά για την AI με τρόπο που δείχνει ότι κατανοεί τις δυνατότητές της.

Την ίδια στιγμή, όμως, η συζήτηση γύρω από την τεχνολογία αλλάζει. Οι ανησυχίες για το κόστος, την υπερβολική χρήση και τους πραγματικούς περιορισμούς των εργαλείων AI αυξάνονται.

Έτσι, ο ίδιος έχει αρχίσει να προσαρμόζει τη στάση του στις συνεντεύξεις, εστιάζοντας λιγότερο στον ενθουσιασμό και περισσότερο στο πού πραγματικά μπορεί να προσφέρει αξία η τεχνολογία.

Μπορείς να είσαι επιφυλακτικός — αλλά όχι αρνητικός

Το συμπέρασμα για τους υποψηφίους δεν είναι ότι πρέπει να προσποιούνται πως λατρεύουν την τεχνητή νοημοσύνη.

Ειδικοί στις προσλήψεις επισημαίνουν ότι είναι απολύτως θεμιτό ένας εργαζόμενος να εκφράζει επιφυλάξεις, αρκεί να μπορεί να εξηγήσει με ποιον τρόπο είναι διατεθειμένος να αξιοποιήσει την τεχνολογία όταν αυτή προσφέρει πραγματική αξία.

Ο Josh Bersin, αναλυτής και σύμβουλος στον χώρο του ανθρώπινου δυναμικού, έχει επισημάνει ότι πολλές επιχειρήσεις ακόμη προσπαθούν να καταλάβουν ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος αξιοποίησης της AI.

Για έναν υποψήφιο, επομένως, μια ερώτηση σχετικά με τη στρατηγική της εταιρείας για την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να είναι πιο χρήσιμη από μια υπερβολικά ενθουσιώδη δήλωση.

Το μήνυμα είναι σαφές: δεν χρειάζεται να αγαπάς την τεχνητή νοημοσύνη για να εργαστείς μαζί της. Χρειάζεται, όμως, να δείξεις ότι την κατανοείς, ότι μπορείς να αξιολογήσεις τα όριά της και ότι είσαι πρόθυμος να προσαρμοστείς.

Για πολλούς υποψηφίους, αυτή ίσως είναι πλέον η πραγματική δοκιμασία μιας συνέντευξης εργασίας: όχι αν πιστεύουν στην AI, αλλά αν μπορούν να αποδείξουν ότι ξέρουν πότε αξίζει να τη χρησιμοποιούν — και πότε όχι.

Πηγή: in.gr

Το άρθρο Η AI μπαίνει δυναμικά στις συνεντεύξεις εργασίας – Τι περιμένουν να ακούσουν οι εργοδότες εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.