Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου 

Συνηθισμένος ερευνητής στον κόσμο των Γαλλικών Μυστικών Υπηρεσιών, ο Ζακ Κριστόφ Νοτέν, κατάφερε και πήρε συνεντεύξεις από δώδεκα επικεφαλής τους μεταξύ των οποίων και δύο ανώτατα στελέχη προβλέψεων για τα πιθανά μέλλοντα να συμβούν. Τόσο στη Γαλλία όσο και σε ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες όπως η Πολωνία για παράδειγμα.

Έγραψε έτσι ένα βιβλίο με τίτλο «Στα μυστικά των Υπηρεσιών» (Εκδόσεις Tallandier), το οποίο προκαλεί τον αναγνώστη να γνωρίσει έναν κόσμο, που είναι κλειστός αλλά και ευαίσθητος  σε γεγονότα που ενίοτε δεν γίνονται αντιληπτά από την κοινή γνώμη. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι κάποιες εξελίξεις είναι πραγματικά απειλητικές για τις δημοκρατικές κοινωνίες και τα συστήματα δικαίου που τις διλεπουν.

Ακόμα χειρότερα, κάποια από αυτά τα καθοδηγούμενα συνήθως γεγονότα, θα μπορούσαν να προκαλέσουν κοινωνικές συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις, αποσταθεροποιητικές των φιλελεύθερων καθεστώτων.

Ποιες είναι μερικές από τις απειλές αυτές, για τη Γαλλία κυρίως, αλλά και για γειτονικές της χώρες όπως το Βέλγιο, η Γερμανία, το Λουξεμβούργο και η Ισπανία; Πρώτη και εξαιρετικά ύπουλη απειλή ο τζιχαντισμός, τονίζουν οι περισσότεροι επικεφαλής των υπηρεσιών. Αν και αποδυναμωμένος, ο τζιχαντισμός εντοπίζεται σε «μοναχικούς λύκους», οι οποίοι υποκινούμενοι κατάλληλα μέσω των κοινωνικών δικτύων, προβαίνουν σε δύσκολα ανιχνεύσιμες εγκληματικές τρομοκρατικές  πράξεις, που σκοπό έχουν να προκαλέσουν συγκρούσεις..

Μια δεύτερη απειλή είναι οι  ακροαριστερές λεηλασίες και πράξεις βίας, οι οποίες πέρα από τα πλιάτσικα, στόχο έχουν να προκαλούν και ακροδεξιές αντιδράσεις βίας, που συνιστούν την τρίτη απειλή.

Τέταρτη, τέλος, απειλή, γράφει ο Notin Στο βιβλίο του και σε άρθρο του στο περιοδικό «Λ’ Εξπρές» είναι η συνεργασία των εμπόρων ναρκωτικών και…πρακτόρων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, με τα δίκτυα αποσταθεροποίησης που έχουν δημιουργήσει σε ζωτικές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η Κίνα και η Ρωσία.

«Υπάρχουν βάσιμες εκτιμήσεις ότι στη Γαλλία επιχειρείται η δημιουργία κατάστασης εμφυλίου πολέμου, γεγονός που θα έχει βέβαια αποσταθεροποιητικές συνέπειες και για την υπόλοιπη Ευρώπη και ειδικά σε μια χώρα όπως η Πολωνία, που έχει και παλαιούς λογαριασμούς με τη Ρωσία. Ενόψει πιθανών συνομιλιών για το Ουκρανικό, η Ρωσία έχει κάθε λόγο να δημιουργήσει  μια εικόνα παρακμής για τη Γαλλία, σημαντική στρατιωτική δύναμη για την Ευρώπη, σε συνδυασμό με μια γενικότερη ευρωπαϊκή κρίση. Μια τέτοια εικόνα είναι αποθαρρυντική για τους Ουκρανούς, βολεύει όμως και τους Αμερικανούς που θέλουν να ξεφορτωθούν το ουκρανικό ζήτημα, για λόγους που μόνον ο Τραμπ για την ώρα γνωρίζει», τονίζει ανώτατο στέλεχος της DGSE, που είναι η Γενική Διεύθυνση Εξωτερικής Ασφάλειας της Γαλλίας.

Ο στρατηγός Jacques Langlade de Montsros, τώρα Αρχηγός του Επιτελείου του Στρατού, εμπιστεύτηκε στον Notin Υπηρεσιακό απόρρητο, λίγο πριν την αποχώρησή του από τη Διεύθυνση Στρατιωτικών Πληροφοριών (DRM) τον περασμένο Ιούλιο. Η ψυχρή του ανάλυση είναι αυτή ενός στρατηγού. Δεν κολακεύει αυτιά. Ο αξιωματικός περιγράφει λεπτομερώς τα ρωσικά πλεονεκτήματα έναντι της Ουκρανίας:  Όλα  τα στοιχεία, τονίζει, επιτρέπουν στη Μόσχα να οραματιστεί μια σύγκρουση που είναι ακόμη μακρά. To DRM, το οποίο παρακολουθεί στενά την «αναγέννηση του ρωσικού αμυντικού εργαλείου», όπως υποδεικνύει ο στρατηγός de Montgros, δεν βλέπει σημάδια χρεοκοπίας του ρωσικού στρατού. Αυτή η σαφής ανάλυση ωστόσο, δεν αποκλείει έναν πυρετό στο Κρεμλίνο, το οποίο αντιμετωπίζει οικονομική κρίση και έχει κουραστεί να λιμνάζει στο μέτωπο. «Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την υπόθεση ότι μια μέρα θα βρεθούμε σε μια ισχυρότερη αντιπαράθεση με τη Ρωσία», προειδοποιεί ο Nicolas Lerner, επικεφαλής της DGSE.

Πρώην συμφοιτητής του Γάλλου προέδρου Εμμανουήλ Μακρόν, ο επικεφαλής της DGSE αναγνωρίζει ότι διατηρεί συχνότατες επαφές με τον πρόεδρο, με τον οποίο επικοινωνεί μέσω κρυπτογραφημένου τηλεφώνου. «Μιλάμε πολύ για την Ουκρανία, την Μέση Ανατολή και τη Αφρική» ανέφερε στον Ζαν-Κριστόφ Νοτέν.

Επισημαίνει δε ότι ο Γάλλος Πρόεδρος, κάθε απόγευμα δέχεται δελτίο πληροφοριών και αναλύσεων, από το Γραφείο Πληροφοριών και Καταπολέμησης της Τρομοκρατίας (CNRLT) κάποια από τα οποία χωρίς περιστροφές περιγράφουν πραγματικότητες όχι πάντα διπλωματικά ευχάριστες. Ή Ρώσο-κινεζική αποσταθεροποίηση είναι μία από αυτές.

Και από την άποψη αυτή, εντυπωσιακή υπήρξε μια έρευνα του περιοδικού “Le Point, το οποίο εντόπισε έγγραφα του κόμματος «Ανυπότακτη Γαλλία» του Ζαν-Λυκ Μελανσόν με την Κίνα, που αποκαλύπτουν στενές σχέσεις και περίεργους προσανατολισμούς.

Στο πλαίσιο αυτών των σχέσεων του με την Κίνα, ο Μελανσόν με δηλώσεις του έχει αρνηθεί ότι το καθεστώς Σι Τζιπίνγκ είναι δικτατορία, έχει ταχθεί υπέρ της προσάρτησης της Ταϊβάν από την Κίνα και θεωρεί ότι η Γαλλία έχει πολύ περισσότερα να κερδίσει αναπτύσσοντας σχέσεις με το Πεκίνο, παρά με την Ατλαντική Συμμαχία.

Δεν είναι διόλου τυχαίο έτσι το γεγονός ότι ο Μελανσόν όταν «κάνει λόγο για μια νέα πολύ πολιτισμική Γαλλία, στην ουσία αποκρύπτει ότι θα ήθελε και μια Ευρώπη , υποχείριο καθεστώτων, που από μαθητής ο ίδιος οραματίζεται και που δεν είναι άλλα από αυτά ενός βίαιου ολοκληρωτισμού. Ως φαίνεται δε, στις προθέσεις του αυτές άτυπος σύμμαχος του είναι και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος θεωρεί την ΕΕ ακίνητο προς πώληση και κερδοσκοπία. Και οι θεωρήσεις του αυτές αποτελούν σοβαρό κίνητρο για τους εχθρούς της Ευρωπης της Δημοκρατίας να κάνουν πάρτυ σε κάποιες πλατείες της.

Το άρθρο ΡΩΣΙΑ, ΚΙΝΑ ΚΑΙ ΙΡΑΝ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ… Του Αθαν. Χ. Παπανδρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

«Μάχεσθαι χρὴ τὸν δῆμον ὑπὲρ τοῦ νόμου ὅκωσπερ τείχεος»

Ηράκλειτος

«Ο λαός πρέπει να αγωνίζεται για την υπεράσπιση του νόμου, όπως ακριβώς αγωνίζεται για την υπεράσπιση των τειχών της πόλης»

Η φράση αυτή του Ηρακλείτου συμπυκνώνει μια θεμελιώδη δημοκρατική αλήθεια, ότι τα τείχη προστατεύουν την πόλη από τον εξωτερικό εχθρό, ενώ οι νόμοι και οι ανεξάρτητοι θεσμοί την προστατεύουν από την εσωτερική αυθαιρεσία, την διαφθορά, τη διάβρωση της εξουσίας και την αποσάθρωση της κοινής εμπιστοσύνης. Όποιος υπερασπίζεται την Ευρώπη οφείλει να υπερασπίζεται και το κράτος δικαίου με την ίδια συνέπεια, ακόμη και όταν ο θεσμικός έλεγχος αγγίζει τη δική του παράταξη.

Η υπεράσπιση του κράτους δικαίου δεν μπορεί να εξαρτάται από την πολιτική μας συμπάθεια, την κομματική μας ένταξη ή το πρόσωπο που βρίσκεται στο στόχαστρο μιας έρευνας.

Αν υπερασπιζόμαστε την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης μόνο όταν ελέγχονται οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, δεν υπερασπιζόμαστε αρχές αλλά προσωπικά συμφέροντα εις βάρος της πόλης.

Αυτή είναι η δοκιμασία που θέτει σήμερα η υπόθεση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Η Λάουρα Κοβέσι χαρακτήρισε την Ελλάδα ως τον τόπο όπου σημειώθηκε η «πιο απροκάλυπτη απόπειρα εκφοβισμού» της EPPO, συνδέοντας τη δήλωσή της με τη διαμάχη για την ανανέωση της θητείας τριών Ευρωπαίων εντεταλμένων εισαγγελέων.

Ήδη από τον Μάιο, η ίδια η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία είχε ενημερώσει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι νομοθετικές αλλαγές και αποφάσεις σχετικά με τη θητεία των εισαγγελέων επηρέαζαν την ανεξάρτητη και αποτελεσματική λειτουργία της στην Ελλάδα.

Οι αιτιάσεις αυτές είναι εξαιρετικά σοβαρές και απαιτούν θεσμικές απαντήσεις, διαφάνεια και εξέταση των πραγματικών περιστατικών.

Η ίδια θεσμική νηφαλιότητα οφείλει να διέπει και την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζήτησε την άρση ασυλίας 11 βουλευτών, ώστε να μπορέσει να συνεχίσει την έρευνα και να συλλέξει στοιχεία. Η άρση ασυλίας δεν αποτελεί διαπίστωση ενοχής.

Στη συνέχεια, η EPPO ανακοίνωσε την απαγγελία κατηγοριών σε τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές, ενώ οι κατηγορίες σε βάρος επτά άλλων απορρίφθηκαν λόγω ανεπαρκών στοιχείων.

Η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει τη σημασία της ανεμπόδιστης διερεύνησης, τα στοιχεία αξιολογούνται εξατομικευμένα και η ενοχή κρίνεται από τα αρμόδια δικαστήρια. Όλοι οι κατηγορούμενοι τεκμαίρονται αθώοι μέχρι την έκδοση δικαστικής απόφασης.

Το 2015, μέσα σε μια περίοδο βαθιάς πολιτικής πόλωσης, το «Μένουμε Ευρώπη» εξέφρασε την αγωνία για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας με το σύνθημα «Ελλάδα, Ευρώπη, Δημοκρατία». Στις συγκεντρώσεις συμμετείχαν πολίτες και πολιτικά πρόσωπα από διαφορετικούς χώρους.

Η αναφορά σε εκείνη την πρωτοβουλία δεν αποσκοπεί στην ιδιοποίηση της ιστορίας της από τη μία ή την άλλη παράταξη.

Θέτει, όμως, ένα εύλογο ερώτημα προς όσους την εξέφρασαν και προς όλους όσοι τότε υπερασπίστηκαν την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας: τι σημαίνουν σήμερα οι λέξεις «Δικαιοσύνη», «Λογοδοσία», «Ευρώπη» και «Δημοκρατία»; Παραμένουν δεσμεύσεις για τον σεβασμό των θεσμών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης ή ήταν συνθήματα μιας συγκεκριμένης πολιτικής συγκυρίας;

Η Ευρώπη δεν είναι μόνο κοινή αγορά, ΕΣΠΑ, νόμισμα και γεωπολιτικός προσανατολισμός. Είναι, πρωτίστως, ένα σύστημα κανόνων και θεσμικών αντιβάρων όπως η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, ισονομία, λογοδοσία και προστασία του δημόσιου συμφέροντος. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει επισημάνει ότι θεσμικές εγγυήσεις είναι απαραίτητες για να μπορούν οι εισαγγελικές αρχές να λειτουργούν χωρίς παρεμβάσεις. Σε αρκετά κράτη της Ένωσης εξετάζονται ή προωθούνται μεταρρυθμίσεις για την ενίσχυση της εισαγγελικής αυτονομίας.

Στη Νορβηγία, για παράδειγμα, ο νόμος προβλέπει ότι κανείς δεν μπορεί να δώσει εντολή για την πορεία συγκεκριμένης ποινικής υπόθεσης ή να ανατρέψει εισαγγελική απόφαση. Το κρίσιμο δίδαγμα δεν είναι ότι υπάρχει ένα αλάνθαστο ξένο υπόδειγμα, είναι ότι η ανεξαρτησία χρειάζεται σαφείς κανόνες και πρακτικές εγγυήσεις κι όχι προσωπικές επιθέσεις υπουργών της κυβέρνησης σε θεσμικούς εκπροσώπους.

Αυτό σημαίνει να διακρίνουμε την έρευνα από την καταδίκη, αλλά και να απορρίπτουμε κάθε προσπάθεια εκφοβισμού ή παρεμπόδισης των ερευνών. Σημαίνει να απαιτούμε διαφάνεια από την κυβέρνηση, χωρίς να προδικάζουμε την ευθύνη προσώπων. Σημαίνει να υπερασπιζόμαστε τον θεσμό ακόμη κι όταν η έρευνα αγγίζει την παράταξη που στηρίζουμε.

Οι αξίες δεν δοκιμάζονται όταν τις επικαλούμαστε από ασφαλή απόσταση. Δοκιμάζονται όταν η υπεράσπισή τους έχει κόστος. Το «Μένουμε Ευρώπη» δεν μπορεί να είναι μόνο μια ιστορική αναφορά στο δημοψήφισμα του Τσίπρα το 2015.

Σήμερα οφείλει να σημαίνει ότι μένουμε σταθερά στο κράτος δικαίου, στη θεσμική λογοδοσία και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, ανεξάρτητα από το ποιος κυβερνά, ποιος ελέγχεται και ποιο κόμμα ωφελείται πρόσκαιρα.

Οι αξίες δοκιμάζονται ακριβώς όταν η υπεράσπισή τους έχει πολιτικό κόστος.

Η κυβέρνηση Μητσοτακη δεν κρίνεται από το πόσο συχνά επικαλείται τη «νομιμότητα παντού», αλλά από το αν την εφαρμόζει και όταν η έρευνα αγγίζει πρόσωπα με πολιτική ισχύ. Σε μια δημοκρατία, η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη δίνει την εγγύηση σε όλους τους πολίτες ότι κανένας δεν βρίσκεται υπεράνω του νόμου.

Η θεσμική βαρύτητα της δήλωσης της κ.Κοβεση δεν έγκειται στο ότι προδικάζει την ενοχή οποιουδήποτε προσώπου. Δεν το κάνει. Έγκειται στο ότι θέτει ένα θεμελιώδες θεσμικό ερώτημα: όταν οι έρευνες πλησιάζουν πολιτικά πρόσωπα ή ισχυρά επιχειρηματικά δίκτυα, παραμένουν οι εισαγγελείς ελεύθεροι να ασκήσουν τα καθήκοντά τους χωρίς εκφοβισμό, αμφισβήτηση της αρμοδιότητάς τους ή αποδυνάμωση των μέσων τους;

*Οικονομολόγου, Προέδρου του Hellenic Female Leaders UK

Πηγή: tempo24.news

Το άρθρο Αλήθεια, μένουμε Ευρώπη;… Της Μάχη Γεωργακοπούλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η ΕΕ μπορεί να αποτύχει διατηρώντας όλες τις υπηρεσίες και τις τελετουργίες της. Να συνεδριάζει κανονικά ενώ άλλοι καθορίζουν το μέλλον της. Αυτό θα είναι το βαρύτερο κατηγορητήριο για τις σημερινές ηγεσίες: ότι γνώριζαν τι διακυβευόταν και προτίμησαν την αναβολή και τη στρεψοδικία. Η Ευρώπη πρέπει να σοβαρευτεί πριν να είναι αργά

Η Ευρωπαϊκή Ενωση κινδυνεύει να εθιστεί από την αδράνειά της να συνηθίσει την αδυναμία της. Να θεωρεί φυσιολογικό ότι συζητά περισσότερο από όσο αποφασίζει και εξαγγέλλει περισσότερα από όσα πραγματοποιεί. Η σύνοδος της 15ης–16ης Οκτωβρίου προσέφερε ακόμη ένα δείγμα: χωρίς συμφωνία για τον επόμενο πολυετή Προϋπολογισμό –με κίνδυνο δραστικών περικοπών για την αγροτική οικονομία και την πολιτική συνοχή–, με αντιπαραθέσεις για ενέργεια και μετανάστευση και με ανοιχτό το ζήτημα της πρόσθετης χρηματοδότησης της Ουκρανίας. Και όλα αυτά με φόντο έναν εκρηκτικό διεθνή ορίζοντα.

Σημεία των καιρών: η λήξη των εργασιών της συνόδου κορυφής συνέπεσε με το ξέσπασμα διαμαρτυρίας αλλά και ανεξέλεγκτης βίας στη Γαλλία, εκεί όπου η κοινωνική δυσαρέσκεια συναντά τη δημοσιονομική επιδείνωση και τη χωρίς προηγούμενο πολιτική πόλωση. Επιστρέφοντας οι πρωθυπουργοί της Ιταλίας, του Βελγίου και της Πορτογαλίας βρέθηκαν και αυτοί αντιμέτωποι με μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στις χώρες τους.

Αν ρωτηθεί ένας ευρωπαίος πολίτης τι αποφάσισαν οι 27, μάλλον θα δηλώσει άγνοια. Βεβαίως, συμπεράσματα υπήρξαν –μετά από έναν μαραθώνιο διαφωνιών, διαξιφισμών, αντικρουόμενων προτάσεων, ακόμα και εχθρότητας.

Εδώ υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση: η διαπραγμάτευση έχει μετατραπεί σε μόνιμο καταφύγιο αποποίησης ευθυνών. Κάθε κυβέρνηση προσέρχεται με τις κόκκινες γραμμές της, τις εκλογικές αγωνίες της, τις απαιτήσεις της. Το ευρωπαϊκό συμφέρον αναζητείται στο υπόλοιπο που απομένει όταν και αν ικανοποιηθούν οι εθνικές επιφυλάξεις. Αλλιώς, φύγαμε για την επόμενη σύνοδο και έχει ο Θεός!

Στο μεταξύ οι κρίσεις αλληλοτροφοδοτούνται. Ο πόλεμος επηρεάζει την ενέργεια, η ακριβή ενέργεια τη βιομηχανία, η οικονομική πίεση την κοινωνική ανασφάλεια και η ανασφάλεια την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση. Η Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει ταυτόχρονα προβλήματα που οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις της εξακολουθούν να διαχειρίζονται αποσπασματικά – με άγνοια κινδύνου, θα έλεγα.

Την ίδια ώρα που η Ευρώπη ομφαλοσκοπεί, κυβερνοεπιθέσεις, δολιοφθορές, παραπληροφόρηση και οικονομικοί εκβιασμοί μπορούν να προκαλέσουν ζημιές πριν καν συμφωνηθεί μια αποτελεσματική ευρωπαϊκή απάντηση. Η πρόσφατη σύνοδος αναγνώρισε την εντατικοποίηση υβριδικών επιθέσεων. Αλλά η αναγνώριση της απειλής δεν ισοδυναμεί με την εξουδετέρωσή της.

Οι αντίπαλοί της μπορούν να δημιουργούν τετελεσμένα γρηγορότερα από όσο εκείνη οργανώνει την αποτροπή τους. Στη διεθνή πολιτική η καθυστέρηση πληρώνεται με απώλεια επιρροής, μεγαλύτερη εξάρτηση και ετεροχρονισμένες αποφάσεις που κοστίζουν πολύ περισσότερο.

Το βαρύτερο κατηγορητήριο βρίσκεται στην ίδια την οικονομία. Εδώ υπάρχει μια ευρωπαϊκή αυτοϋπονόμευση. Ζητάμε επιχειρήσεις ικανές να ανταγωνιστούν αμερικανικούς και κινεζικούς κολοσσούς διατηρώντας φραγμούς που δυσκολεύουν την ανάπτυξή τους. Καταγγέλλουμε τον προστατευτισμό των άλλων, ενώ προστατεύουμε εθνικές αγορές, επαγγελματικές περιχαρακώσεις και κανονιστικές ιδιαιτερότητες.

Οι κυβερνήσεις χειροκροτούν την ευρωπαϊκή κλίμακα, αρκεί να μη θιγούν εκείνοι που ωφελούνται από τη μικρή, εθνική κλίμακα. Ομως είναι καιρός που οι εκθέσεις Ντράγκι και Λέτα έχουν αφαιρέσει το άλλοθι της άγνοιας και της μακαριότητας. Ο Ντράγκι προσδιόρισε πρόσθετες επενδυτικές ανάγκες περίπου 750-800 δισ. ευρώ ετησίως. Ο Λέτα πρότεινε βαθύτερη ενιαία αγορά, Ενωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων και μια «πέμπτη ελευθερία» για γνώση και καινοτομία.

Ενέργεια, κεφάλαια, έρευνα, τεχνολογία: οι βασικές κατευθύνσεις είναι γνωστές. Τι απέγιναν οι εκθέσεις αυτές; Σε ποια συρτάρια των Βρυξελλών αραχνιάζουν; Και αυτό την ώρα που οι πολίτες και οι επιχειρήσεις δεν περιμένουν να ζήσουν από την ενσωμάτωση περίτεχνων προτάσεων σε αμφίβολης αξιοπιστίας προγράμματα, αλλά απαιτούν επενδύσεις που πραγματοποιούνται, εμπόδια που καταργούνται, ενέργεια που γίνεται προσιτή.

Το κρίσιμο έλλειμμα βρίσκεται στην πολιτική βούληση να θιγούν συμφέροντα και να κατανεμηθεί το κόστος. Ποιος, όμως, αναλαμβάνει αυτό το κόστος; Η Ευρώπη θέλει περισσότερη άμυνα, τεχνολογική αυτονομία, ενεργειακή ασφάλεια και κοινωνική συνοχή. Οι κυβερνήσεις δυσκολεύονται να συμφωνήσουν σε αντίστοιχη κοινή χρηματοδότηση. Ετσι, εξαγγέλλονται φιλοδοξίες χωρίς επαρκές οικονομικό υπόβαθρο και κατόπιν η ανεπαρκής υλοποίηση παρουσιάζεται σαν τεχνική δυσκολία.

Πρόκειται για πολιτική επιλογή: δεσμεύσεις σήμερα, λογαριασμός αύριο, ευθύνη διάχυτη. Η εύκολη καταγγελία της «γραφειοκρατίας των Βρυξελλών» εξυπηρετεί όλους όσοι αποφεύγουν αυτή τη συζήτηση. Οι απαιτούμενες διαδικασίες είναι συχνά περίπλοκες.

Αλλά στο τραπέζι των μεγάλων αποφάσεων κάθονται πρωθυπουργοί και πρόεδροι. Αυτοί αρνούνται, παζαρεύουν, αναβάλλουν. Και όταν επιστρέφουν στις πρωτεύουσές τους εμφανίζουν τις επιτυχίες ως εθνικές κατακτήσεις και τις αποτυχίες ως ευρωπαϊκές επιβολές. Ετσι υπονομεύουν οι ίδιοι τη νομιμοποίηση της Ενωσης που υποτίθεται ότι υπερασπίζονται.

Και ναι, οι ισχυρότερες χώρες είναι που έχουν μεγαλύτερη ευθύνη. Η κληρονομιά Μέρκελ απαιτεί αυστηρή αποτίμηση, ιδιαίτερα για την ενεργειακή σχέση με τη Ρωσία. Η υποστήριξη του Nord Stream 2, παρά τις πολιτικές αντιρρήσεις, δείχνει πόσο εύκολα μια εθνική οικονομική σκοπιμότητα μπορούσε να υπερισχύσει των ευρωπαϊκών ανησυχιών ασφαλείας. Η κυρία Μέρκελ πρόταξε το συμφέρον της χώρας της πάνω από το ευρωπαϊκό. Τελικά και η Γερμανία συγκαταλέγεται στους μεγάλους χαμένους της ευρωπαϊκής στασιμότητας…

Βέβαια, η ευθύνη δεν περιορίζεται σε ένα πρόσωπο. Συνολικά, οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αποδέχθηκαν ένα μοντέλο επικίνδυνων εξαρτήσεων. Και σήμερα ανακαλύπτουν ότι η οικονομική ισχύς δεν αρκεί όταν η ασφάλεια, η τεχνολογία ή οι κρίσιμες προμήθειες εξαρτώνται από αποφάσεις άλλων.

Σε αναμονή μιας (ακόμη) έκτακτης συνόδου κορυφής, δεν γίνεται να μη συνυπολογιστούν οι συνέπειες από έναν εξαντλητικό εκλογικό κύκλο μέχρι το τέλος του 2027. Η αρχή γίνεται με τις πρόωρες εκλογές στην Ισπανία τον προσεχή Νοέμβριο, αλλά ακολουθούν οι προεδρικές εκλογές στη Γαλλία την άνοιξη, οι βουλευτικές στην Ιταλία, στην Πολωνία και, βεβαίως, στη χώρα μας. Ας συνυπολογιστούν και οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, που ασφαλώς θα επηρεάσουν το ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Ηδη, οι επερχόμενες ευρωπαϊκές εκλογές προβάλλονται ως εμπόδιο στη συμφωνία για τον Προϋπολογισμό 2028-2034, αλλά υπάρχει και ένα θεμελιώδες ερώτημα: αν πριν από τις εκλογές αποφεύγονται οι δύσκολες αποφάσεις και μετά τις εκλογές οι συσχετισμοί που θα προκύψουν είναι δυσμενείς, πότε ακριβώς θεωρούμε ότι μπορεί να κυβερνηθεί η Ευρώπη;

Η δημοκρατία απαιτεί ηγεσίες που κατανοούν τις αναγκαίες επιλογές και διεκδικούν εντολή γι’ αυτές. Η μόνιμη υποχώρηση στον φόβο του εκλογικού κόστους αφήνει το πεδίο στις δυνάμεις που εκμεταλλεύονται την αποτυχία και την αδράνεια – δυνάμεις κατεξοχήν ευρωσκεπτικιστικές.

Βλέπουμε τις κοντόθωρες πρακτικές σε δύο χώρες-ατμομηχανές της ευρωπαϊκής ενοποίησης, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Στη Γαλλία, οι προβλέψεις κάνουν λόγο για «μονομαχία» Λεπέν και Μελανσόν στις προεδρικές, ενώ στη Γερμανία καλπάζει το AfD. Κάποιοι θεωρούν τις εξελίξεις αυτές πιστοποίηση μιας προεξαγγελθείσας αποτύχιας.

Οπότε εγείρεται για πολλοστή φορά το ερώτημα: Μήπως επιβάλλεται πλέον ο περιορισμός της ομοφωνίας στα πεδία όπου παράγει συστηματική ακινησία; Περίπου το 80% του νομοθετικού έργου του Συμβουλίου αποφασίζεται ήδη με ειδική πλειοψηφία. Ομως το βέτο παραμένει σε κρίσιμα ζητήματα, όπως η εξωτερική πολιτική και ο πολυετής προϋπολογισμός.

Ναι, η προστασία των μικρών κρατών είναι αναγκαία. Ομως η δυνατότητα ενός κράτους να ακινητοποιεί όλους τους άλλους απαιτεί ριζική επανεξέταση. Χρειάζεται επίσης η καλλιέργεια της ευρωπαϊκής συνείδησης από τις ίδιες τις κυβερνήσεις – και όχι κάποιο είδος εθνικής περιχαράκωσης. Απαιτείται ενδυνάμωση της αλληλεγγύης, που όμως συνεπάγεται υποχρεώσεις για τους αποδέκτες κονδυλίων και για όσους ωφελούνται από την ενιαία αγορά.

Δεν μπορεί η ΕΕ να εκθειάζεται μόνο όταν εξυπηρετούνται εθνικές ανάγκες και εισπράττονται τα κονδύλια, και να θεωρείται προβληματική όταν έρχεται η ώρα να ληφθούν κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της Ευρώπης. Τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα επιβαρύνουν την κρίση όταν ανταμείβουν την πρόκληση και την ασημαντότητα, παραμερίζοντας την επάρκεια και τον έλεγχο.

Η εξασθένηση της ζωντανής μνήμης του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου –με τους τελευταίους μαχητές να φεύγουν πλέον από τη ζωή– ίσως ευνόησε τη μακαριότητα και την απάθεια στις επερχόμενες απειλές. Αλλά και μόνο όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία καταργούν κάθε δικαιολογία άγνοιας του ολέθρου.

Η ΕΕ μπορεί να αποτύχει διατηρώντας όλες τις υπηρεσίες και τις τελετουργίες της. Να συνεδριάζει κανονικά ενώ άλλοι καθορίζουν το μέλλον της. Αυτό θα είναι το βαρύτερο κατηγορητήριο για τις σημερινές ηγεσίες: ότι γνώριζαν τι διακυβευόταν και προτίμησαν την αναβολή και τη στρεψοδικία.

Η Ευρώπη πρέπει να σοβαρευτεί πριν να είναι αργά. Γιατί πλέον το ερώτημα για αυτήν δεν είναι αν βρίσκεται σε κρίση, αλλά, όπως επισήμανε και ο γάλλος φιλόσοφος Εντγκάρ Μορέν, αν θα μεταμορφωθεί ή θα αποσυντεθεί.

Πηγή: protagon.gr

Το άρθρο Ο πλανήτης σείεται, η Ευρώπη ομφαλοσκοπεί… Του Γρηγόρη Δημητριάδη εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Το άρθρο Πολιτική «θύελλα» στην καρδιά της Ε.Ε. – Το χρονικό της πρωτοφανούς κρίσης στην Πολωνία… Του Μάριου Αραβαντινού εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

ΗΕυρώπη φοβάται τη Ρωσία του Πούτιν. Το παράδοξο είναι ότι τη φοβάται περισσότερο από όσο φοβόταν την ΕΣΣ∆. Η Ευρώπη φοβάται την Αμερική του Τραμπ. ∆εν έχει εμπιστοσύνη στην ιδιοτέλειά του ούτε στην κυκλοθυμία του. Είναι η πρώτη φορά που ο Ατλαντικός μοιάζει σαν αξεπέραστο χάσμα, έτοιμο να παραγάγει απρόβλεπτα γεωπολιτικά φαινόμενα. Η Ευρώπη ξέρει ότι, πέρα από όλα τα άλλα, τον Τραμπ και τον Πούτιν τούς συνδέει η περιφρόνησή τους προς την Ευρώπη. Είναι μια υπόθεση που είχε εμφανισθεί από την εποχή του Μπους του νεότερου, όταν οι νεοσυντηρητικοί είχαν βαφτίσει Aρη την Αμερική και Αφροδίτη την Ευρώπη. Βέβαια, ξεχνούσαν να υπενθυμίσουν ότι ο Aρης και η Αφροδίτη υπήρξαν εραστές. Η Ευρώπη φοβάται το Ισλάμ. Φοβάται την επιθετικότητά του, κυρίως, δε, φοβάται τη διείσδυσή του στην ίδια της την κοινωνία. Η Τζιχάντ έχει περάσει τα ευρωπαϊκά σύνορα και, όπως έχει αποδείξει έως σήμερα, μπορεί να κινητοποιήσει μεγάλες μερίδες του πληθυσμού και να αφήσει θύματα. Eχουμε αναρωτηθεί πόσα είναι τα θύματα της ισλαμικής τρομοκρατίας στις ευρωπαϊκές χώρες; Και ώς ποιο σημείο ο αναδυόμενος αντισημιτισμός οφείλεται, εκτός των άλλων, στον φόβο που προκαλεί η Χαμάς στους ευρωπαϊκούς πληθυσμούς; Η Ευρώπη φοβάται τη μετανάστευση, τα εκατομμύρια που από την υποσαχάρια Αφρική συνωστίζονται στις ακτές της Μεσογείου και τα χρησιμοποιούν ως ανθρώπινα βλήματα οι φύλαρχοι της Λιβύης και ο Ερντογάν. Η Ευρώπη φοβάται τη μετανάστευση, όμως δεν τολμάει να κάνει κάτι για να τροποποιήσει μια πολιτική που έχει διαμορφωθεί από την εποχή που το πρόβλημα ήταν συνυφασμένο με το αποικιοκρατικό της παρελθόν. Η Ευρώπη φοβάται το παρελθόν της, η Ιστορία της τη γεμίζει ενοχές, όμως φοβάται και το παρόν της. Για πρώτη φορά μετά τον Μεσοπόλεμο, και τηρουμένων όλων των αναλογιών, η δημοκρατία, το μεγάλο ευρωπαϊκό οχυρό, κινδυνεύει να παραμορφωθεί από τα ίδια τα προϊόντα της. Η Λεπέν μπορεί να έχει προσαρμοσθεί στην ευπρέπεια της δημοκρατίας, όμως δεν αποκαλύπτει τι σκοπεύει να κάνει αν της δοθεί η ευκαιρία να κυβερνήσει. Απέναντί της, ο Μελανσόν προσπαθεί να επιβάλει τη συμπεριφορά μιας κοινωνίας η οποία είναι σε μόνιμη σύγκρουση με τον εαυτό της.

Η Ευρώπη φοβάται τον εαυτό της. Γιατί; Επειδή δεν έχει τον τρόπο να ανακαλύψει, ή έστω να επινοήσει, τα επόμενα βήματά της. Πόσον καιρό έχετε να ακούσετε για την περίφημη ομοσπονδιοποίηση της Ενωσης; Και ας πούμε ότι το σχέδιο έχει ξεχαστεί, όμως ποιο σχέδιο το έχει αντικαταστήσει; Κανένα. Η Ευρώπη διαχειρίζεται τον φόβο της με τις πολιτικές μετριότητες που τη διοικούν, την Κάγια Κάλας και την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Ακόμη και ο Μακρόν, που πριν από δέκα χρόνια εμφανίστηκε ως η νέα πολιτική φωνή της Ευρώπης, τώρα μετράει τις μέρες για να αποχωρήσει προκειμένου να αποφύγει την περαιτέρω ταπείνωση. Για συγκρίνετε τους σημερινούς με τον Μιτεράν ή τον Κολ.

Οφείλουμε να το παραδεχθούμε, όσοι τουλάχιστον πιστεύουν ακόμη στην Ευρώπη όχι μόνον ως Ελληνες, αλλά και ως πολίτες του παγκόσμιου χωριού. Η Ευρώπη έχει χάσει την πολιτική της προοπτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι η πτώση άρχισε όταν αποχώρησε από το προσκήνιο η τελευταία γενιά των πολιτικών που έζησε τον Β΄ Παγκόσμιο. Στα ερείπιά του γεννήθηκε η ιδέα της Ευρώπης που επέτρεψε στα κράτη-έθνη της να ζήσουν ένα όραμα το οποίο ξεπερνούσε τις πολιτικές τους συγκρούσεις. Οι πολιτικοί ηγέτες της είχαν ως πρώτο μέλημά τους τη μεγάλη ιδέα ότι συμμετείχαν στον ίδιο πολιτισμό. Και βασικό στοιχείο αυτού του πολιτισμού ήταν η δημοκρατία. Η κατάρρευση της σοβιετικής αυτοκρατορίας και η απελευθέρωση των δορυφόρων της οφείλει πολλά στο γεγονός ότι όλες αυτές οι χώρες ανήκαν στον ίδιο πολιτισμό. Και όσοι σήμερα αμφισβητούν τη σημασία του Χριστιανισμού γι’ αυτόν τον πολιτισμό –από τον φόβο της Χαμάς– ας αναλογισθούν μόνο τον ρόλο που έπαιξε ο καθολικισμός στην απελευθέρωση της Πολωνίας από τον κομμουνισμό. Το ίδιο ισχύει και για τον ελληνορωμαϊκό πολιτισμό, που αποτέλεσε το κοινό βάθρο της παιδείας όλων αυτών των εθνών με τις τόσο διαφορετικές παραδόσεις και τις τόσο διαφορετικές γλώσσες. Ο Eκο είπε ότι η γλώσσα της Ευρώπης είναι η μετάφραση, μια τέχνη που ξεκίνησε όταν οι Ρωμαίοι άρχισαν να μεταφράζουν στα λατινικά την ελληνική σοφία.

Χωρίς τις μνήμες του Β΄ Παγκοσμίου και αντιμετωπίζοντας τη δημοκρατία ως δεδομένη μετά την πτώση του Σιδηρού Παραπετάσματος, η Ε.Ε. έχει χάσει τη δυναμική της. Σαν να μην μπορεί να βρει το επόμενο βήμα της, αρκείται στο αναμάσημα των αρχών της προσπαθώντας να εξορκίσει τους φόβους της. Και το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν της αξίζει η πολιτική της ηγεσία.

Πηγή: kathimerini.gr

Το άρθρο Η Ευρώπη φοβάται… Του Τάκη Θεοδωρόπουλου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η Τουρκία επιμένει να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της το Διεθνές Δίκαιο και τους Διεθνείς Οργανισμούς. Την ώρα που η Ελλάδα κινείται θεσμικά, μέσω του ΟΗΕ και της Ε.Ε., οι αξιωματούχοι της Άγκυρας κάνουν πλειστηριασμούς στα θαλάσσια οικόπεδα της Ανατολικής Μεσογείου.

Η παρουσία και η ομιλία Μητσοτάκη στο Συμβούλιο Ασφαλείας με την λήξη της Προεδρίας από την Ελλάδα και τα όσα είπε σε σχέση με το τουρκολιβυκό μνημόνιο παρουσιάζοντας και το σχετικό χάρτη, ήταν ένα καλό φώτο φίνις της Αθήνας, στην έδρα του ΟΗΕ.

Η Άγκυρα από την άλλη πλευρά επιδιώκει με διμερείς επαφές να ανατρέψει τα δυσμενή δεδομένα σε βάρος της, που έχουν δημιουργηθεί και που παρουσιάστηκαν στην κοινή δήλωση καταδίκης του τουρκολιβυκού μνημονίου.

Δεν ήταν μόνο η Ε.Ε. που το καταδίκασε την Άγκυρα στην κοινή δήλωση, ήταν και η Αίγυπτος, που δεν τσίμπησε με τα δώρα που της προσέφερε ο Γκιουλέν στα ξένα χωράφια, ήταν και άλλες αραβικές χώρες, όπως τα ΗΑΕ και το Μπαχρέιν που συνυπέγραψαν το κοινό κείμενο.

Ο Ερντογάν, μετά από αυτή την κατακραυγή κατέφυγε στον φίλο Τραμπ, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρει κάποιον συμπαραστάτη στα επεκτατικά σχέδιά του, που τα έχει βαφτίσει με ποικίλες ονομασίες, οι οποίες όπως φάνηκε και από τα μιντιακά φερέφωνά του, στοχεύουν στην λεγόμενη ‘γαλάζια πατρίδα’.

Η Αθήνα, που κινείται τον τελευταίο καιρό με έναν πρωτόγνωρο δυναμισμό, οφείλει, αφού σταθμίσει τα δεδομένα, να πράξει ανάλογα και στο πεδίο, τόσο στο θέμα του καλωδίου, όσο και στο θέμα των ερευνών στη νότια Κρήτη από την Chevron.

Σε ότι αφορά την Λιβύη, που λειτουργεί ως εντολοδόχος της Άγκυρας, στην Αθήνα πέφτει το βάρος να βρει τρόπους κυρίως μέσω Ε.Ε., που θα την πείσουν να δεχθεί την προσφυγή από κοινού, στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που ήδη έκανε η Τρίπολη, στην αντίστοιχη διένεξή της με την Μάλτα.

Και είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Μάλτας, μιας κι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα νησί στο κέντρο της Μεσογείου. Εκεί γιατί δεν έθεσε θέμα απουσίας επήρειας και γιατί δεν ζήτησε από την Ιταλία να ορίσουν κοινά σύνορά.

Αν η Μάλτα των 250.000 έχει επήρεια στο καθορισμό των θαλασσίων ζωνών, η Κρήτη δεν έχει αντίστοιχη επήρεια, ως μεγαλύτερο νησί στο οποίο κατοικούν 650.000 άνθρωποι.

Στα παράλογα επιχειρήματα, που επιστρατεύει η Άγκυρα για να προβάλει τα έωλα επεκτατικά της σχέδια, όπως αυτό ότι τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου είναι μια ανάσα από τις ακτές της Τουρκίας, υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις και αντίστοιχες απαντήσεις.

Υπάρχει μια συστάδα νησιών, που βρίσκονται δίπλα από τις ακτές της Βόρειας Γαλλίας τα Jersey islands. Αυτά δεν ανήκουν στην Γαλλία άλλα στο Ηνωμένο Βασίλειο. Δεν ακούστηκε ποτέ στο Παρίσι ότι τα νησιά αυτά πρέπει να προσαρτηθούν στη Γαλλία.

Θα πει κανείς άλλο Ευρώπη και άλλο Ανατολή, που συμβαίνει να χρησιμοποιούν την λέξη τα ‘κατακτήσαμε’ όταν αναφέρονται σε θρησκευτικά και πολιτιστικά μνημεία, όπως αυτό της Αγίας Σοφίας.

Αλλά και το θράσος των Τούρκων φτάνει μέχρι την Θράκη, όταν ισχυρίζονται ότι καταπατά η Ελλάδα τα θρησκευτικά δικαιώματα των μουσουλμάνων της περιοχής, λόγω του διορισμού των μουφτήδων. Δεν μας λέει όμως αν εκλέγονται οι μουφτήδες στην Τουρκία. Παριστάνει την ανήξερη μιας και η ίδια διαδικασία ακολουθείται και στις δύο χώρες.

Τα περί καταπίεσης αποδεικνύονται εν τοις πράγμασι, μιας και τέσσερις μουσουλμάνοι, είναι σήμερα βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Μήπως άραγε είναι ανάγκη τώρα να απολογηθούν για τους διωγμούς των Ελλήνων της Πόλης, της Ίμβρου και της Τενέδου, όπου κατάφορα παραβιάστηκε η Συνθήκη της Λωζάννης;

Γιατί στη Θράκη όλοι, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, απολαμβάνουν ισοπολιτεία και τα δικαιώματα που έχουν ως Ευρωπαίοι πολίτες. Στην Τουρκία οι αποδεκατισμένες μειονότητες φοβούνται και την σκιά τους.

Πάντως η Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται δυστυχώς μόνο με διπλωματικά μέσα. Το δίκαιο του ισχυρού είναι για τον Ερντογάν και τους συν αυτώ το όπλο, και όχι η ισχύς του Δικαίου.

Με δεδομένο ότι η Τουρκία έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων της, τα πολλά ψηφίσματα του ΟΗΕ για την Κύπρο και επιχειρεί πεισματικά να επιβάλει το ψευδοκράτος, που δεν αναγνωρίζει κανένας, ως νομικό μόρφωμα μπορεί αβίαστα κάποιος να εξάγει και τα αντίστοιχα συμπεράσματα για το τι θα κάνει με την σημερινή κατακραυγή για το τουρκολιβυκό.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα οφείλει να πάψει να έχει παθητικό ρόλο και να απαντάει σε κάθε παράνομη ενέργεια της Άγκυρας με μια πράξη, που θα είναι σύμφωνη με τους κανόνες και τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου.

Γι αυτό τα δώδεκα μίλια στην Κρήτη, είναι μια εύλογη απάντηση της Αθήνας στην Άγκυρα, που θέλει να επιβάλει τον ρόλο του χωροφύλακα στην Ανατολική Μεσόγειο …

Το άρθρο Άσκηση δικαιωμάτων η απάντηση στις προκλήσεις… Του ΤΑΣΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Τα αποτελέσματα των προχθεσινών εκλογών στο Ισραήλ επιτρέπουν την εξαγωγή ορισμένων συμπερασμάτων, μακριά από τα «κοάσματα» της Αριστεράς, που περίπου έχει εξομοιώσει το Ισραήλ με την ναζιστική Γερμανία…

Η προσεκτική ανάγνωση των αποτελεσμάτων αυτών απλώς επιβεβαιώνει την πραγματικότητα, η οποία, όσο και αν εθελοτυφλούν, οι free Palestine, οι διάφορες «φλοτίλες» και οι λοιποί θαυμαστές «ευγενών» αγωνιστών, όπως η Χαμάς, η Χεζμπολάχ και οι Χούθι, κάθε άλλο παρά δικαιολογεί εκείνους που υιοθετούν άκριτα εξωφρενικές απόψεις, που μόνον την διαιώνιση του φυλετικού μίσους, του ισλαμικού φανατισμού και της διαρκούς σύγκρουσης εξυπηρετούν…

Πρώτο συμπέρασμα: Το Ισραήλ είναι μια δημοκρατική χώρα, που σέβεται την λαϊκή κυριαρχία, διενεργεί ελεύθερες εκλογές και επιτρέπει σε κόμματα, που ταυτίζουν τις ακραίες απόψεις τους με τρομοκρατικές ισλαμικές οργανώσεις, να συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία, να εκλέγουν αντιπροσώπους τους στην Κνέσετ (το ισραηλινό κοινοβούλιο) και να λογίζονται ως πιθανοί συμμέτοχοι ενδεχομένου κυβερνητικού συνασπισμού. Δυο αραβικά κόμματα εξέλεξαν 19 βουλευτές στην Βουλή των 120 μελών! Έχει κανείς φαντασθεί την ύπαρξη Ισραηλινών υποψηφίων στην «δημοκρατική» Γάζα; Όλοι αυτοί που, είτε από άγνοια, είτε διότι είναι κατευθυνόμενοι, κραυγάζουν εναντίον του Ισραήλ, εξομοιώνοντας την χώρα με τους χιτλερικούς θύτες των Εβραίων, απλώς αποδεικνύουν ότι διαθέτουν περισσεύματα ρατσιστικού μίσους, που μόνον ολοκληρωτικά καθεστώτα διαθέτουν. Μπορεί να έχουν ηττηθεί ο ναζισμός, ο φασισμός και ο κομμουνισμός, αλλά οι αμετανόητοι νοσταλγοί του τελευταίου, πέρα από την προσήλωσή τους στις αραχνιασμένες ιδεοληψίες του Λένιν και του Στάλιν, φαίνεται ότι διαθέτουν και στοιχεία που είχαμε πιστέψει ότι εξαφανίστηκαν το βράδυ που ο Χίτλερ αυτοκτόνησε στα υπόγεια της Καγκελαρίας…

Δεύτερο συμπέρασμα: Παρά τα όσα διαδίδονταν για την επικείμενη συντριβή του Νετανιάχου, ο πρωθυπουργός του Ισραήλ (έστω και με μειωμένη την εκλογική του δύναμη) μετά από δυο σχεδόν δεκαετίες στην εξουσία, διαθέτει το ισχυρότερο κόμμα στην Βουλή  και είναι εκείνος που θα επιχειρήσει πρώτος τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης.

Τρίτο συμπέρασμα: Ο αντίπαλος συνασπισμός, του οποίου ηγείται ο πρώην αρχηγός του στρατού Άϊζενκοτ δεν διαθέτει ομοφωνία των κομμάτων, που τον απαρτίζουν, ως προς την στάση τους έναντι των δύο αραβικών κομμάτων («Κοινή Λίστα»: 12 έδρες), «Ράαμ»: 7 έδρες). Το «Μαζί» του Ναφταλί Μπένετ (12 έδρες) και το «Ισραήλ το Σπίτι μας» του Άβιγκντορ Λίμπερμαν (7 έδρες) έχουν απορρίψει οποιαδήποτε εξάρτηση από τα δύο αραβικά κόμματα. Δηλαδή από τις 48 έδρες του συνασπισμού Άϊζενκοτ, οι 19 αρνούνται την συνεργασία μαζί τους, γεγονός που υποδηλώνει ότι, στο κυρίαρχο ζήτημα που απασχολεί το Ισραήλ, δηλαδή στις σχέσεις του με τους Άραβες, δύο βασικοί συνεργάτες του Άϊζενκτοτ συμφωνούν περισσότερο με τον Νετανιάχου, παρά μαζί του! Επί πλέον και ο ίδιος ο Άϊζενκοτ, που δεν έχει αποκλείσει τον σχηματισμό κυβέρνησης με την στήριξη των αραβικών κομμάτων, θέτει όρους, μεταξύ των οποίων την αναγνώριση του κράτους του Ισραήλ και τον στιγματισμό της Χαμάς ως τρομοκρατικής οργάνωσης, που  είναι αδύνατον να δεχθεί ο αριστερός αραβικός  συνδυασμός της «Κοινής Λίστας» με τις 12 έδρες, χωρίς τις οποίες δεν είναι δυνατόν να σχηματίσει κυβέρνηση ο αντίπαλος του Νετανιάχου.

Τέταρτο συμπέρασμα: Τα όσα εξακοντίζουν σήμερα εναντίον του Ισραήλ, ως κρατικής οντότητας και των Εβραίων, ως έθνους, οι διάφοροι εγχώριοι «προοδευτικοί», δείχνουν την τεράστια απόσταση που χωρίζει τις φαντασιώσεις τους και τα συμπλέγματά τους από την πραγματικότητα. Είναι άλλο πράγμα να συμμετέχεις στις διάφορες καλοπληρωμένες «φλοτίλες», ανά την Μεσόγειο και να βγάζεις selfies με την Γκρέτα Τούμπεργκ, πίνοντας ποτάκια και χασκογελώντας ή να υβρίζεις τον «ναζιστή» Νετανιάχου «χυμένος» αναπαυτικά σε κάποια πολυθρόνα της γνωστής πλατείας, από το να βρίσκεσαι στο στόχαστρο των σαδιστών δολοφόνων της Χαμάς, που αδιαφορούν ακόμη και για την ζωή των παιδιών τους ή να νοιώθεις ότι, όλοι γύρω σου θέλουν να σβήσουν την χώρα σου από τον χάρτη…

Πέμπτο συμπέρασμα: Όσο και αν θορυβούν, κραδαίνοντας το μίσος τους μαζί με την παλαιστινιακή σημαία, κάποιοι φανατισμένοι αργόσχολοι, που ουδέποτε σκέφθηκαν να τιμήσουν την ελληνική σημαία, η πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει: Το Ισραήλ, ως δημοκρατική χώρα που σέβεται τον λαό της και η κυβέρνησή του, όποια και αν προκύψει από οποιεσδήποτε εκλογές,  δεν πρόκειται να επιτρέψουν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό να κυριαρχήσει «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα». Οι δημοκρατικές εκλογές, που επιβεβαίωσαν πανηγυρικά ότι το Ισραήλ ανήκει στην Δύση  και, παρ’ ότι ζει μονίμως «εν κινδύνω», κυβερνάται δημοκρατικά, προσφέρει στην παγκόσμια κοινή γνώμη την βεβαιότητα ότι θα παραμείνει προπύργιο ελευθερίας και δημοκρατίας, έστω και αν αυτή ακριβώς η οντότητά του εγείρει τον φθόνο, το μίσος και τις τρομοκρατικές εκρήξεις των διακατεχομένων από ολοκληρωτικές αντιλήψεις αντιπάλων του.-

Το άρθρο Η δημοκρατία στο Ισραήλ… Του Διονύση Κ. Καραχάλιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Η κα Αντωνία Τριχοπούλου, Ακαδημαϊκός, Ομότιμη Καθηγήτρια Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, μέλος του Δ.Σ. του Μανιατακείου Ιδρύματος και Ελληνίδα Πρέσβειρα της Μεσογειακής Διατροφής, συνέβαλε καθοριστικά στη θέσπιση της 16ης Νοεμβρίου ως Παγκόσμιας Ημέρας Μεσογειακής Διατροφής μετά από παρουσίασή της στον Ο.Η.Ε., στη Νέα Υόρκη,  τον Δεκέμβριο 2025.

Στην εκδήλωση της Ακαδημίας Αθηνών ανέπτυξε το θέμα «Αρχαία Αγορά Αθηνών και Μεσογειακή Διατροφή: Άγρια Χόρτα και Βότανα της Αττικής Γης». Η θεματική αυτή συνδέεται άμεσα με την Κορώνη, η οποία έχει αναγνωριστεί από το 2010 ως Εμβληματική Κοινότητα της UNESCO, διατηρώντας ζωντανές τις παραδόσεις και τα έθιμα γύρω από την τοπική διατροφική πολιτιστική κληρονομιά.

Για να παρακολουθήσετε ολόκληρη την παρουσίαση και τις ομιλίες της εκδήλωσης, μπορείτε να επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Το άρθρο Με ιδιαίτερη επιτυχία ολοκληρώθηκε η διαδικτυακή εκδήλωση της Ακαδημίας Αθηνών εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Όσο συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση η προεκλογική περίοδος, τόσο πιο πολύ ξεκαθαρίζει το πολιτικό και κομματικό τοπίο. Αυτό είναι παραγωγικό και ευχάριστο. Για το περιεχόμενο αυτής της διαπίστωσης, υπάρχουν δύο βάσεις. Η μία είναι η κυβερνητική του κ. Κυρ. Μητσοτάκη, που δυστυχώς για το κόμμα του και για τον ίδιο, έχει ελάχιστα πολιτικά χαρακτηριστικά, αφού ο πυρήνας των προσπαθειών του είναι να πείσει γιατί δεν έκανε επί οκτώ χρόνια κάποια πράγματα που έχει ανάγκη η χώρα. Και επειδή οι πληροφορίες αναφέρουν ότι οι δημοσκοπήσεις που κάνει το κόμμα, μόλις που αγγίζουν το ποσοστό του 20%, ο πρωθυπουργός και Πρόεδρος της ΝΔ έχει γίνει «αεικίνητος», με στόχο να αλλάξει το κλίμα. Αυτό, προφανώς, δεν είναι πολιτική, με την πλήρη έννοια του όρου, αλλά μια δραστηριότητα για να σωθεί ό,τι είναι δυνατόν να σωθεί, από μία αποτυχημένη 8ετία!!!

Πολιτική, λοιπόν, συνιστά η δραστηριότητα των δύο κομμάτων της Αντιπολίτευσης, δηλαδή της ΕΛΑΣ και του ΠΑΣΟΚ. Θέλουν να προσφέρουν κάτι άλλο, διαφορετικό, από την «ασάλευτη ζωή» της μητσοτακικής 8ετίας (για να θυμηθούμε τον τίτλο της εξαίρετης συλλογής ποιημάτων του Κωστή Παλαμά). Τα δύο αυτά κόμματα, έχει ενδιαφέρον ότι προσπαθούν για μια άλλη πολιτική πρόταση και κυβερνητική εκδοχή. Μόνο που είναι δέσμια και τα δύο ξεπερασμένων κομματικών προκαταλήψεων, που συνίστανται, γενικά, στην… αγωνία του ποιος θα είναι δεύτερος και ποιος θα είναι τρίτος στις δημοσκοπήσεις, όταν μπορούν να είναι ισχυρά, λαϊκά και στην πρώτη γραμμή των πολιτικών εξελίξεων, αν από τώρα οι ηγέτες τους δηλώσουν ότι όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα της πρώτης κάλπης, τα κόμματα αυτά θα συμμαχήσουν για την δημιουργία μιας προοδευτικής κυβέρνησης. Αφού, λοιπόν, δεν τολμούν να το κάνουν αυτό, τότε μοιραία και αυτοί οι πολίτες που συζητούν, ή γράφουν για τα πολιτικά μας πράγματα, να κάνουν «ξεχωριστές» προσεγγίσεις για την ΕΛΑΣ και το ΠΑΣΟΚ.

Ας αρχίσουμε από το δεύτερο, από το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρόεδρος κ. Νίκος Ανδρουλάκης, έχει αποτύχει πλήρως να συσπειρώσει τη βάση του παλαιού ΠΑΣΟΚ, δηλαδή των ψηφοφόρων που έχουν σημείο αναφοράς το Κίνημα της Αλλαγής, που στη δεκαετία του 1970 εξέφρασε πολιτικά ο Ανδρέας Παπαν-δρέου, αλλά απέτυχε, χρόνια τώρα, να προσελκύσει νέους ψηφοφόρους, που θα ήθελαν να πιστέψουν πως η χώρα δεν είναι κατ’ ανάγκη δρομολογημένη να υφίσταται την ομάδα των ασήμαντων πολιτικών που συνιστούν την κυβερνητική πρόταση του κ. Κυριάκου Μητσοτάκη!!! Άρα, έχουμε αδιέξοδο. Είναι χαρακτηριστικό, εν προκειμένω, το γεγονός ότι η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ νιώθει ικανοποιημένη, που για λίγες εβδομάδες το κόμμα «τσίμπησε» δύο μονάδες. Κρίμα, γιατί αυτό οφείλεται στην υπερπροβολή του κ. Ν. Ανδρουλάκη από τα φιλικά προς την κυβέρνηση ΜΜΕ, προφανώς, όχι χωρίς κομματική ιδιοτέλεια!!!

Και πάμε τώρα στην ΕΛΑΣ του κ. Αλέξη Τσίπρα, η οποία από τότε που ιδρύθηκε, τον περασμένο Μάιο, είναι μεταξύ δύο «πυρών». Αλλά αυτό δεν βλάπτει, αλλά κομματικά ωφελεί. Εκείνο που βλάπτει το προοδευτικό, ούτως ή άλλως, αυτό κόμμα, είναι η κατάσταση αμηχανίας και εσωστρέφειας –και κάποιων λαθών, όπως εκείνα τα δύο για την 13η σύνταξη και τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Αυτό, είναι πολιτικό, όχι και τόσο πολύ. Το πολιτικό κομμάτι της όλης υπόθεσης είναι άλλο, κατά τη γνώμη μας. Και αυτό έχει να κάνει με τη δυσκολία του εγχειρήματος του κ. Αλ. Τσίπρα να πάει κομματικά πιο πραγματιστικά σε μια νέα προσέγγιση της έννοιας της Αλλαγής, με νέα πρόσωπα. Αυτό είναι σωστό. Όμως, στην πορεία, το όλο θέμα είχε κάποιες παρενέργειες, αφού ο κ. Αλέξης Τσίπρας αναγκάστηκε να μην προβάλει τα επιτεύγματα της κυβερνητικής θητείας του τότε ΣΥΡΙΖΑ, που κατά την γνώμη πολλών πολιτικών παρατηρητών ήταν εξαιρετικά αξιόλογα για τους αδύναμους οικονομικά Έλληνες πολίτες, αφού στον… «εξώστη» οδηγήθηκαν και στελέχη του τότε ΣΥΡΙΖΑ, που είχαν συμμετοχή στο έργο αυτό, είτε ως Υπουργοί, είτε ως στελέχη του κόμματος.

Όμως, όλοι κάνουν λάθη. Και οι πολιτικοί. Έτσι, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, οι πολιτικοί που πέτυχαν στις θέσεις που είχαν επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, έγιναν δεκτοί στην ΕΛΑΣ, δηλαδή οι κ.κ. Ζαμπάρας, Νοτοπούλου, Ξενογιαννακοπούλου, Αχτσιόγλου και Ηλιόπουλος. Και σύμφωνα με πληροφορίες, έπονται άλλοι πέντε ή έξι πολιτικοί. Φυσικά, ο κ. Αλ. Τσίπρας, ο οποίος έχει συγκυβερνήσει με κάποια στελέχη του τότε ΣΥΡΙΖΑ και θεωρεί ότι με το νέο κόμμα που ίδρυσε δεν επιθυμεί τη συνεργασία με αυτούς τους συντρόφους του, έχει και δικαίωμα να το κάνει. Και μιας και το φέρνει η κουβέντα και επιπλέον είναι πολύ πιθανόν να υπάρξει κυβέρνηση, μετά τις εκλογές, Κεντροαριστερής σύνθεσης, τα στελέχη της ΕΛΑΣ που θα αναλάβουν κυβερνητικές θέσεις, νομίζουμε πως πρέπει να συνειδητοποιή-σουν ότι οι πολίτες που θα τους ψηφίσουν και θα τους δώσουν εξουσία, αναμένουν να κάνουν μια κυβέρνηση καλύτερη, προοδευτικότερη και μία κυβέρνηση κοντά στα προβλήματα των πολλών. Το τελευταίο που θα περίμεναν είναι τα στελέχη αυτά, να μη βρουν την… κατάλληλη ευκαιρία να λύσουν ιδεολογικής κατεύθυνσης θέματα και νοοτροπίες, γιατί άλλη είναι τότε η αποστολή τους!!!

Το άρθρο Πολιτικές αναπροσαρμογές… Του Κώστα Πάντζιου εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.

Στο πλαίσιο του αφιερώματος του The TOC για την Παγκόσμια Ημέρα Διατροφής, ο Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών Τροφίμων (ΣΕΒΤ), Γρηγόρης Αντωνιάδης, μιλά για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει ο κλάδος, επισημαίνοντας ότι, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΟΒΕ, η συμβολή των επεξεργασμένων και τυποποιημένων τροφίμων στον πληθωρισμό κινείται κοντά στο μηδέν από τις αρχές του 2025.

Επιπλέον, αναφέρεται στις επενδύσεις για προϊόντα με λιγότερη ζάχαρη, αλάτι και λιπαρά, αποκαλύπτοντας ότι περισσότερα από 1.000 προϊόντα με βελτιωμένη σύνθεση έχουν ήδη φτάσει στα ράφια, ενώ εξηγεί πώς η μεσογειακή διατροφή, οι φυτικές πρωτεΐνες και η εξατομικευμένη διατροφή θα διαμορφώσουν το μέλλον της αγοράς.

1. Πώς μπορεί η Βιομηχανία Τροφίμων & Ποτών να συμβάλει, ώστε η ισορροπημένη διατροφή να παραμένει προσιτή στους καταναλωτές;

Η ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών έχει ως βασική προτεραιότητα την απρόσκοπτη διάθεση ασφαλών, προσιτών, βιώσιμων, υψηλής ποιότητας τυποποιημένων προϊόντων διατροφής. Οι δράσεις για τη διαμόρφωση ακόμα καλύτερων διατροφικών μοντέλων που συμβάλλουν στην ισορροπημένη διατροφή, δεν αποτελούν σύγχρονο φαινόμενο για τη Βιομηχανία μας, η οποία πάνω από 20 χρόνια εργάζεται καθημερινά προς αυτή την κατεύθυνση.

Ειδικά την τελευταία δεκαετία-μια περίοδο που χαρακτηρίζεται από συνεχείς κρίσεις, η εγχώρια Βιομηχανία απορρόφησε σημαντικά κόστη για να συμβάλει στην άμβλυνση των επιπτώσεων για τα νοικοκυριά. Ταυτόχρονα συνέχισε να επενδύει στην Έρευνα & Καινοτομία αλλά και στην ανάπτυξη θρεπτικών προϊόντων για να αυξήσει τις επιλογές των καταναλωτών, προς μια πιο ισορροπημένη διατροφή, αξιοποιώντας ποιοτικές πρώτες ύλες, καλές πρακτικές και νέες τεχνολογίες.

Είναι ενδεικτικό ότι παρά τα υψηλά κόστη ενέργειας, πρώτων υλών, διακίνησης και τοποθέτησης προϊόντων-σε κάθε δηλαδή στάδιο της εφοδιαστικής αλυσίδας, από τις αρχές του 2025 μέχρι σήμερα, όπως φαίνεται και από πρόσφατα στοιχεία του ΙΟΒΕ, η συμμετοχή των επεξεργασμένων-τυποποιημένων τροφίμων στον πληθωρισμό βρίσκεται πέριξ του μηδενός, επιβεβαιώνοντας τη διαρκή αυτή προσπάθεια των επιχειρήσεων του κλάδου.

Και με επίκεντρο τους καταναλωτές, συνεχίζουν να επενδύουν στην προσιτότητα υγιεινών και βιώσιμων διατροφικών επιλογών για όλους.

2. Πώς επηρεάζουν οι νέες καταναλωτικές απαιτήσεις για πιο υγιεινά προϊόντα, με λιγότερη ζάχαρη και αλάτι, την παραγωγή και την καινοτομία στην ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων & Ποτών;

Όπως προανέφερα οι καταναλωτές βρίσκονται στο επίκεντρο της κάθε δράσης της Βιομηχανίας Τροφίμων και Ποτών. Σε αυτό το πλαίσιο, “ακούει” τις απαιτήσεις αλλά και τις προσδοκίες των σύγχρονων καταναλωτών με διαρκή στόχο να απαντάει ουσιαστικά στις ανάγκες τους. Έτσι οι νέες καταναλωτικές τάσεις αναδεικνύονται σε καταλύτη μετασχηματισμού για τις επιχειρήσεις του κλάδου.

Σε ό,τι αφορά στα προϊόντα καθαυτά, μέσω ανασυνθέσεων οι επιχειρήσεις της Βιομηχανίας Τροφίμων μειώνουν τα επίπεδα ζάχαρης, αλατιού, λιπαρών/κορεσμένων λιπαρών σε προϊόντα, διευρύνοντας την γκάμα των επιλογών που διατίθενται στα ράφια. Παράλληλα ενισχύουν τη θρεπτική αξία των προϊόντων, εμπλουτίζοντάς τα με βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και άλλα σημαντικά συστατικά.

Απαραίτητη προϋπόθεση σε επίπεδο παραγωγής είναι η αναβάθμιση των υποδομών με νέες γραμμές παραγωγής και ενίσχυση του R&D, και αυτό βέβαια μεταφράζεται σε σημαντικές επενδύσεις.

Φυσικά όλα τα παραπάνω επηρεάζουν σημαντικά και τον τρόπο προβολής των προϊόντων αλλά και της διασφάλισης της διαφανούς επικοινωνίας των βελτιωμένων χαρακτηριστικών τους στους καταναλωτές-συνεπώς επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό και το μαρκετινγκ των επιχειρήσεων.

Η εγχώρια Βιομηχανία σε καθένα από όλα αυτά τα επίπεδα έχει επιβεβαιώσει την γρήγορη προσαρμογή της, με στόχο τη διατήρηση της ισχυρής σχέσης εμπιστοσύνης που έχει χτίσει με τους καταναλωτές διαχρονικά.

3. Ποιες πρωτοβουλίες αναλαμβάνει ο ΣΕΒΤ για την προώθηση της ισορροπημένης διατροφής και την υιοθέτηση καλύτερων διατροφικών συνηθειών;

Ο ΣΕΒΤ, με στόχο τη μετρήσιμη συμβολή στη διαμόρφωση ακόμα καλύτερων διατροφικών μοντέλων υλοποιεί εδώ και χρόνια πρωτοβουλίες που επιβεβαιώνουν και την υπεύθυνη στάση της Βιομηχανίας Τροφίμων & Ποτών απέναντι στον καταναλωτή.

Αρχικά, ο Κώδικας Αρχών για τη Διατροφή, τη Φυσική Δραστηριότητα και την Υγεία, που δημιουργήθηκε 20 χρόνια πριν αποτυπώνει τη δέσμευση των Μελών του ΣΕΒΤ στην προώθηση της ισορροπημένης διατροφής. Από το 2021, υλοποιεί επίσης το Ελληνικό Pledge, με την υποστήριξη του Συνδέσμου Διαφημιζομένων Ελλάδος (ΣΔΕ).

Πρόκειται για ένα κοινό πλαίσιο εθελοντικών δεσμεύσεων των επιχειρήσεων που συμμετέχουν να μην διαφημίζουν προς παιδιά κάτω των 13 ετών, προϊόντα που δεν πληρούν συγκεκριμένα διατροφικά κριτήρια. Στόχο έχει την αντιμετώπιση της παιδικής παχυσαρκίας και των μη μεταδιδόμενων νοσημάτων.

Η συμμόρφωση των επιχειρήσεων-η οποία αξιολογείται από ανεξάρτητους φορείς (Συμβούλιο Ελέγχου Επικοινωνίας και MediaRisk) είναι σταθερά υψηλή από την αρχή της πρωτοβουλίας. Για το 2025, επετεύχθη 100% συμμόρφωση σε Social media & εταιρικά websites, 99% σε influencer marketing και 97,8% στην τηλεόραση.

Τέλος, η εθελοντική πρωτοβουλία της Ανασύνθεσης προωθεί τη διάθεση προϊόντων με πιο υγιεινά χαρακτηριστικά. Σήμερα πάνω από 1000 προϊόντα ανασυνθέσεων έχουν φτάσει στα ράφια, κερδίζοντας τις προτιμήσεις των καταναλωτών.

4. Ποιες διατροφικές τάσεις αναμένεται να κυριαρχήσουν τα επόμενα χρόνια και πώς προετοιμάζεται η ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων & Ποτών για αυτές;

Όσο οι προσδοκίες των καταναλωτών στρέφονται προς την υγεία και την ευεξία, τόσο περισσότερο κερδίζουν έδαφος επιλογές που συμβάλλουν σε πιο ισορροπημένες διατροφικές συνήθειες—ήδη βλέπουμε ζήτηση για εναλλακτικές πρωτεΐνες αλλά και για προϊόντα φυτικής προέλευσης.

Επίσης, σήμερα δεν αρκεί πια το προϊόν να είναι “καλό”. Χρειάζεται να παράγεται με σεβασμό στο περιβάλλον και πρακτικές που προάγουν τη βιωσιμότητα. Και βέβαια η εξατομίκευση της διατροφής, αναδεικνύεται δυναμικά ως τάση, καθώς με τη βοήθεια της τεχνολογίας, ο καθένας θα μπορεί να επιλέγει τη διατροφή αλλά και τα προϊόντα που του ταιριάζουν καλύτερα.

Η ελληνική Βιομηχανία Τροφίμων και Ποτών, παρακολουθεί τις εξελίξεις και αξιοποιεί το “φυσικό” της πλεονέκτημα: τη Μεσογειακή Διατροφή. Επενδύει σε έρευνα και καινοτομία, εργάζεται για την ανάπτυξη premium, made in Greece προϊόντων, διατηρώντας ως αδιαπραγμάτευτες προτεραιότητές της την ασφάλεια και την υψηλή ποιότητα.

Παράλληλα, μέσω των σημαντικών εξαγωγών της, συμβάλλει και στη διαμόρφωση των διεθνών τάσεων μετατρέποντάς τες σε ευκαιρίες ανάπτυξης για την εγχώρια παραγωγή και οικονομία.

Πηγή: thetoc.gr

Το άρθρο Γρ. Αντωνιάδης (ΣΕΒΤ): Πάνω από 1.000 πιο υγιεινά προϊόντα στα ράφια εμφανίστηκε πρώτα στο NewIdeas | Το κανάλι με άποψη.