Του Ηλία Καραβόλια
«Χωρίς τις ΗΠΑ, σήμερα θα μιλούσατε όλοι γερμανικά – και λίγα ιαπωνικά» είπε ο κυνικός καπιταλιστής που λειτουργεί ως ανεξέλεγκτος πλανητάρχης.
Μαθήματα ιστορίας δηλαδή από έναν άνθρωπο που δεν σέβεται την ευρωπαϊκή ήπειρο : αυτή από την οποία εκατομμύρια μετανάστες πήγαν και έφτιαξαν σταδιακά την μεγάλη αμερικανική χώρα.
Ο Τραμπ δεν ξέρει καλή ιστορία (σημ : οι Αμερικανοί δεν έχουν ουσιαστικά παρελθόν και έτσι ενίοτε αγοράζουν το παρελθόν και την ιστορία των άλλων συνήθιζε να λέει ο Γκοντάρ) και ίσως γι αυτό και δεν ξέρει από καλή διπλωματία.
Αγνοεί την πραγματικότητα διεθνώς και την καθιστά πάντα ως μια μονοδιάστατη συμβολική αναπαράσταση του δικού του επικίνδυνου ναπολεόντειου συνδρόμου.
Αλλά κανείς δεν του απάντησε ότι χωρίς την Ευρώπη και τους μετανάστες της, ίσως δεν θα μιλούσαν αγγλικά και ίσως δεν θα υπήρχαν ως ομόσπονδο κράτος οι αμερικανοί (χωρίς τον ευρωπαϊκό διαφωτισμό, και την μεταλαμπάδευση του εκεί)
Ας του θυμίσουμε μερικά ρητά : «Ευρωπαίος είναι αυτός που έχει υποστεί φιλοσοφικά την επίδραση της αρχαιοελληνικής ορθολογιστικής σκέψης, που έχει ζήσει με την ιουδαιοχριστιανική θρησκευτικότητα και έχει υποστεί την επίδραση της ρωμαϊκής διοίκησης και των ρωμαϊκών θεσμών» όπως έγραφε ο Πωλ Βαλερύ. Και όλα αυτά τα στοιχεία της σκέψης και του λόγου,τα πήραν οι πολίτες των ΗΠΑ από εμάς, τους Ευρωπαίους.
Δεν μισούμε εννοείται την Αμερική : είναι ο τραμπισμός, ο μιλιταρισμός και ο ιμπεριαλισμός της που πατάει πάνω σε ζωές στον πλανήτη, αλλά και εξάγει καταναλωτική μανία, ονειρώξεις πλουτισμού και εκμαυλίζει συνειδήσεις.
Και ενώ κάποτε ως χώρα παρήγαγε το αμερικανικό όνειρο, ελευθερίας και ευημερίας, σήμερα όλα αυτά που συμβαίνουν την κάνουν μια μισητή ηγεμονία.
Ο Φρόυντ έλεγε ότι η Αμερική είναι ένα λάθος. Και ο αμερικανός συγγραφέας Απντάικ είπε ότι «η χώρα αυτή είναι μια τεράστια συνωμοσία για να σε κάνει ευτυχισμένο»
Ο δε πρωθυπουργός της Γαλλίας Κλεμανσώ έλεγε ότι «οι ΗΠΑ είναι το μοναδικό έθνος στον κόσμο, σε ολόκληρη την ιστορία, που πέρασε από τη βαρβαρότητα κατευθείαν στην παρακμή χωρίς να γνωρίσει τον πολιτισμό»
«Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα η Διακήρυξη της Ελευθερίας είναι κρεμασμένη στις αίθουσες των σχολείων, αλλά η εξωτερική πολιτική ακολουθεί πιστά μια ζωή τον Μακιαβέλι (Howard Zinn) Αλλά δεν ισχύουν όλα φυσικά.
Απλά πρέπει κάποιος να πει του πλανητάρχη ότι μπορεί να απέχουμε και εμείς από τις κάλπες ως ευρωπαϊκές κοινωνίες, όμως στη χώρα του, της αποχαύνωσης και της διαφήμισης, είναι περισσότεροι οι άνθρωποι που ψηφίζουν στα ριάλιτι παρά στις δήθεν δημοκρατικές αμερικανικές εκλογές.
Όσο δε αφορά την Ιαπωνία (και τα ιαπωνικά από τα οποία δήθεν μας έσωσε η Αμερική) ο Paul Virilo, Γάλλος σύγχρονος στοχαστής, είπε ότι ένας παλιός φίλος του από την Ιαπωνία του εκμυστηρεύθηκε : «Δεν μπορώ να συγχωρήσω τους Αμερικανούς όχι γιατί η Χιροσίμα ήταν πολεμική ενέργεια, αλλά επειδή ήταν ένα πείραμα»
Και ένα άλλο στοιχείο : το 1960 μόνο δεκάξι εκατομμύρια Αμερικανοί είχαν προγόνους που δεν προέρχονταν από την Ευρώπη. Σήμερα ο αριθμός είναι ογδόντα εκατομμύρια. Κανένα έθνος στον πλανήτη δεν έχει υποστεί ποτέ μια τόσο γρήγορη και δραματική αλλαγή.
Και αυτή η αλλαγή, όντως κοστίζει σε ιστορία, πνεύμα και «ψυχή». Κοστίζει ίσως και σε αυτογνωσία ή και σε εθνική συνείδηση.
Να πούμε στον Τραμπ ότι ναι, μπορεί να πάσχουμε πολύ εδώ, ως ευρωπαϊκή μη ομόσπονδη οντότητα, και ως αποκλίνουσες κοινωνίες και οικονομίες. Αλλά η Αμερική είναι μια νέα χώρα με παλιά νοοτροπία και πλέον φοβάμαι ότι είναι απο τις χειρότερες χώρες να είσαι φτωχός – ας μην το ξεχνάει…
ΥΓ Καιρός είναι δε να μελετήσει ο κος Τραμπ και κάτι άλλο : μέχρι που και πως μπήκε ο Κόκινος Στρατός στο Βερολίνο το 1945 ώστε να μην μιλάμε σήμερα γερμανικά. Και ελεύθεροι πλέον, να μιλάμε τις γλώσσες μας (και αυτοί εκεί στις ΗΠΑ, να μιλάνε τα αγγλικά των Βρετανών..)
