Του Ηλία Καραβόλια
Διαβάστε την άλλη Ελλάδα που δεν βλέπουμε (η ανάρτηση είναι επώνυμη και αληθινή) και δείτε ποιοι είναι οι πολλοί, οι στριμωγμένοι στο λεκανοπέδιο, κυρίως μισθωτοί που δίνουν από την ζωή τους 10-12 ώρες της ημέρας, για ελάχιστα ευρώ σε κάθε λογής αφεντικά, αλλά και βουτηγμένοι στην «συνθήκη καλύτερης ζωής» που συνεχώς διαμορφώνει αυτό το καταραμένο κράτους.
Διαβάστε ποιοι δεν έχουν την πολυτέλεια για αυτοκίνητο (ή για μετακίνηση με αυτό που έχουν, εκεί που πήγε η βενζίνη) ποιοι δεν κάνουν χλιδάτες διακοπές με ξαπλώστρες, πολυτελή ξενοδοχεία και γεύματα, αλλά λιώνουν στα λεωφορεία και στους δρόμους μέχρι να πάνε στην σκλαβιά του γραφείου ή στο λιοπύρι της οικοδομής.
Διαβάστε και κατανοήστε ότι αυτοί οι άνθρωποι (ημεδαποί ή αλλοδαποί δεν παίζει ρόλο για μένα) δεν είναι όλοι «θύματα» του εαυτού τους, ούτε αποτέλεσμα των καθαρά δικών τους επιλογών σε αυτή την ζωή.
Διαβάστε και θα νιώσετε ίσως γιατί με ευκολία λέμε άχρηστους όσους από τα εκατομμύρια των συμπολιτών μας δεν ψηφίζουν, δεν θέλουν να συμμετέχουν στον ευτελισμό της ζωής τους.
Διαβάστε και νιώσετε λίγο αυτό που νιώθει κάποιος σκληρά εργαζόμενος των 1,000 ευρώ (αν παίρνει τόσα) όταν ακούει φράσεις όπως «ανακάμπτει η οικονομία», «είμαστε σε δημοσιονομική ισορροπία», «προς θεού χρειάζεται σταθερότητα», «ξεπληρώνουμε πρόωρα το χρέος μας», «αναγκαίο κακό οι εξοπλισμοί», «η χώρα άλλαξε», «πρέπει να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις».
Η μόνη φράση που ακούει ένας τέτοιος άνθρωπος, είτε έκανε είτε όχι οικογένεια, είναι μέσα του : «που θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός, υπομονή»
Και όποιος θέλει να μου πει ότι είμαι λαϊκιστής ή ότι αυτός ο άνθρωπος που γράφει την ανάρτηση είναι «σκλάβος» από επιλογή, ας καθίσει για μια μόνο ημέρα 53 λεπτά στην Αθήνα σε στάση λεωφορείου, με 40 βαθμούς καύσωνα, να κάνει την διαδρομή που κάνει ο εργαζόμενος αυτός( και χιλιάδες άλλοι)….
Από ανάγκη πάντως να το νιώσω αυτό, το έκανα. Αν και δεν είχα ωράριο να με περιμένει σε γραφείο ή μαγαζί. Και φυσικά ξανακατέβηκα από το τρόλεϊ και γύρισα στο αμάξι και στην βολική μου ζωή – που σε άλλους ικανότερους μπορεί να μην έτυχε.
Σεβασμός λοιπόν στους «μερικούς» αυτούς ανθρώπους – που είναι όμως οι πολλοί ανάμεσα μας, και που τελικά τα παρατούν από την πόλη κάποια στιγμή και γεμίζουν τα ξενοδοχεία των νησιών, αλλά όχι ως χλιδάτοι πελάτες φυσικά : ως γκαρσόνια και λαντζέρηδες, ως καμαριέρες οι γυναίκες, μήπως και σε 4-5 μήνες βγάλουν κάτι παραπάνω για τον χειμώνα, εισπράττοντας και την ανεργία (που κάποιοι θέλουν να την καταργήσουν ως αντικίνητρο λέει… παραγωγικότητας).
Από αυτό τον φασισμό της καθημερινής βιοπολιτικής, κινδυνεύουν αρκετοί από τις επόμενες γενιές, είτε με διδακτορικά είτε ανειδίκευτοι…
 και δείτε ποιοι είναι οι πολλοί, οι στριμωγμένοι στο λεκανοπέδιο){kind=link}