Του Διονύση Κ. Καραχάλιου
Ποιά είναι σήμερα η Αριστερά στην Ελλάδα;
Είναι το πάντα σταλινικό και αμετανόητο ΚΚΕ, ο διαλυμένος ΣΥΡΙΖΑ, η ανύπαρκτη Νέα Αριστερά, η Κωνσταντοπούλου (χωρίς άλλα λόγια…), ο Τσίπρας, διαρκώς μεταλλασσόμενος και μένοντας πάντα ο ίδιος, ο αλήστου μνήμης Βαρουφάκης και τα εξωκοινοβουλευτικά γκρουπούσκουλα, ων ουκ έστι αριθμός… Ξεχωριστή περίπτωση, ο Δήμαρχος Αθηναίων, που όλοι αυτοί τον ψήφισαν, αλλά οι ψήφοι τους δεν θα έφταναν για να στρογγυλοκαθίσει στον δημαρχιακό θώκο, αν δεν παραφρονούσαν οι κακομαθημένοι αστοί, οι οποίοι προτίμησαν τις παραλίες, αντί για το στοιχειώδες δημοκρατικό τους καθήκον…
Όλοι αυτοί, που δεν μπορούν να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αλλά ζουν και αναπνέουν με το όραμα της «προοδευτικής» διακυβέρνησης, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: αναζητούν την χαμένη τους ταυτότητα!…
Μετά την θεαματική πτώση του τείχους του αίσχους στο Βερολίνο και την παταγώδη κατάρρευση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη, η Αριστερά, υπό οποιαδήποτε μορφή και με οποιεσδήποτε ιδιαιτερότητες, έχασε το σταθερό σημείο αναφοράς της, αυτό που έμοιαζε να την εμπνέει, να της προσδίδει κύρος και προοπτική, να τρέφει τους οραματισμούς της και να προσδιορίζει τις δράσεις με την (μάταιη, όπως αποδείχθηκε…) ελπίδα ότι, «ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός»…
Η εξαφάνιση του «υπαρκτού σοσιαλισμού» κονιορτοποίησε τις ιδεολογικές βεβαιότητες της Αριστεράς και, με την δραματική πλήρη αποκάλυψη της αποτρόπαιης πραγματικότητας, που κρυβόταν πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα», ταρακούνησε και συγκλόνισε κάθε «επαναστατική» ψυχή, η οποία, συνειδητά ή από αφέλεια, πίστευε στην ανωτερότητα των καθεστώτων, που είχε εμπνευσθεί ο Λένιν και είχε οικοδομήσει η «δημιουργική» σκέψη του Στάλιν…
Κενή, πλέον, ιδεολογικών ερεισμάτων και στερημένη από κάθε αίσθηση μεγαλείου, ισχύος και επιβολής, που της προσέφεραν πλουσιοπάροχα η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση και οι πειθήνιοι δορυφόροι της, η Αριστερά έπρεπε να βρει αντίδοτο για να αντιμετωπίσει τις απογοητεύσεις της, τις ανασφάλειές της και την ανία της…
Και ω! του θαύματος, ξημέρωσε η 7η Οκτωβρίου 2023!…
’Ηταν η ημέρα που οι πωρωμένοι δολοφόνοι της Χαμάς εισέβαλαν, μεθυσμένοι από μίσος και κτηνώδη ένστικτα, στο Ισραήλ, δολοφόνησαν εν ψυχρώ 1.200 αμάχους, κυρίως νέους, που συμμετείχαν σ’ ένα μουσικό φεστιβάλ και απήγαγαν 260 ανθρώπους, που υπέφεραν τα πάνδεινα, από τα βασανιστήρια, τους εξευτελισμούς και την πείνα, μέσα στα λαγούμια της ανελέητης τρομοκρατικής οργάνωσης…
Η ανείπωτη σφαγή συνοδεύθηκε από ένα αποκρουστικό όργιο σαδιστικών ενεργειών, από βιασμούς μέχρι ακρωτηριασμούς, οι εικόνες των οποίων μόνον ως ανατριχιαστικός εφιάλτης μπορεί να νοηθεί από την ανθρώπινη λογική…
Το γεγονός, αυτό καθ’ εαυτό, δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει την αντίδραση ενός σοβαρού κράτους, όπως είναι το Ισραήλ: Μια χώρα που ζει περικυκλωμένη από μουσουλμανικά κράτη, που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εχθρεύονται το εβραϊκό κράτος και ακόμη και αν δεν συμμερίζονται τις ακρότητες της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι, θα προτιμούσαν, στην θέση του Ισραήλ, ένα παλαιστινιακό κράτος, για το οποίο μάλιστα ουδέποτε αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν δικές τους παραχωρήσεις για να διευκολύνουν την ύπαρξή του!…
Η δική μας Αριστερά, με όλες τις πολυποίκιλες κομματικές εκφράσεις της, υπήρξε παραδοσιακά ταγμένη στον «αγώνα» των Παλαιστινίων, ήδη από την εποχή που ο Αραφάτ διέδιδε παγκοσμίως το μήνυμα της ισλαμικής αδιαλλαξίας και της επιθανάτιας «αγωνίας» του λαού του, διατηρώντας ταυτόχρονα, προφανώς για να «εξισορροπεί» τα δυσβάστακτα άγη του, βαρύτατους λογαριασμούς στις δυτικοευρωπαϊκές τράπεζες, εξασφαλίζοντας το μέλλον των πασχόντων κληρονόμων του εφ’ όρου απείρου…
Με αυτά τα δεδομένα, η 7η Οκτωβρίου 2023 άνοιξε ένα «φωτεινό» παράθυρο ελπίδας στην αποχαυνωμένη, από τις αποτυχίες της και τα συμπλέγματά της, ελληνική Αριστερά: Όχι, βέβαια, ότι συγκινήθηκε ο επιλεκτικός ανθρωπισμός της και η « a‘ la carte» αίσθηση δικαίου, με την οποία «πιπιλίζει» τα μυαλά αφελών, αδιάβαστων και ανόητων, που «λιποθυμούν» με τις μονότονες μεγαλοστομίες της και τις κραυγαλέες προπαγανδιστικές επινοήσεις της.
Η Αριστερά ΔΕΝ συγκινήθηκε από την αποκρουστική σφαγή αθώων ανθρώπων! Ταρακουνήθηκε, ξεσηκώθηκε και κινητοποιήθηκε μόνον όταν το Ισραήλ αποφάσισε να τιμωρήσει αποφασιστικά, σκληρά και παραδειγματικά τους άνανδρους δολοφόνους!…
Η Αριστερά βγήκε στους δρόμους για να φωνάξει, μαζί με τους έξαλλους ισλαμιστές, «από το ποτάμι μέχρι την θάλασσα», έχοντας σβήσει από την σκέψη της την 7η Οκτωβρίου 2023!…
Δεν υπάρχει δήλωση, ανακοίνωση, καταγγελία, διαμαρτυρία ή ο,τιδήποτε άλλο παράγει η πολύτροπη κινηματική λογική της Αριστεράς, που αναφέρεται στο «δράμα της Γάζας», η οποία να μνημονεύει την αναμφισβήτητη ροή των γεγονότων: Το Ισραήλ, ΔΕΝ ξύπνησε ένα πρωί, αποφασισμένο, ξαφνικά, να καταστρέψει την Γάζα! Ξύπνησε ένα πρωί, αυτό της 7ης Οκτωβρίου 2023, συγκλονισμένο από μια στυγνή δολοφονική επίθεση εναντίον αμάχων πολιτών του στο δικό του έδαφος και από τα σαδιστικά εγκλήματα αφηνιασμένων φονιάδων, που θέλησαν να πλήξουν την καρδιά της χώρας του και του λαού του…
Φαντασθείτε μια ανάλογη επίθεση του Ερντογάν στον Έβρο ή σε κάποιο ελληνικό νησί… Ποιά θα ήταν η αντίδραση του ελληνικού λαού, πλην βεβαίως κάποιων από τους «ιδεολόγους» της πολύμορφης, πολυποίκιλης και επιλεκτικά ευσυγκίνητης Αριστεράς; Ποιός μπορεί να αμφισβητήσει την «λογική» των αισθημάτων εκδίκησης και ανταπόδοσης, που μοιραία γεννά η απρόκλητη επίθεση, η παράφορη βία, ο κτηνώδης σαδισμός και η ανατριχιαστική θηριωδία;
Το ημερολόγιο της Αριστεράς έχει διαγράψει ολοσχερώς την 7η Οκτωβρίου 2023. Γι’ αυτό και συμμετέχει, με ασυγκράτητο ενθουσιασμό και παλλόμενο πάθος, στις γραφικές «φλοτίλες» που διαπλέουν την Μεσόγειο, θαυμάζει και ακολουθεί την πάντα αγέλαστη και θυμωμένη Γκρέτα Τούνμπεργκ στις καλοπληρωμένες διαμαρτυρίες της ανά την υφήλιο, βάζει «τάγματα εφόδου» να παριστάνουν τους «ευαίσθητους κατοίκους» και να τρομοκρατούν Ισραηλινούς επισκέπτες της χώρας μας στους τουριστικούς προορισμούς της ελληνικής επικράτειας και ολοφύρεται για το δράμα των «παιδιών της Γάζας», τα οποία δεν λυπούνται οι μανάδες τους και οι πατεράδες τους, που τα βάζουν μπροστά, για να υπάρξουν «αθώα θύματα», την ώρα που το Ισραήλ τους έχει προειδοποιήσει για τις στρατιωτικές του επιθέσεις…
Η Αριστερά έχει σβήσει από την σκέψη της τα δισεκατομμύρια των δολαρίων που στέλνονται στην Γάζα για την ανάπτυξή της και την ευημερία των κατοίκων της και μετατρέπονται σε λαγούμια και κρησφύγετα παρανοϊκών τρομοκρατών, κάτω από σχολεία, νοσοκομεία και τζαμιά και σε σύγχρονα όπλα για την εξακολούθηση του αγώνα «μέχρι» την πλήρη εξαφάνιση του Ισραήλ από τον χάρτη…
Η Αριστερά ξεχνά ότι στο Ισραήλ, μια δυτικού τύπου δημοκρατική χώρα, υπάρχει κυβέρνηση, αλλά και αντιπολίτευση, που κρίνει, σχολιάζει, επικρίνει την κυβέρνηση και αντιδικεί μαζί της, ενώ, την ίδια στιγμή, στην Γάζα, ουδείς Παλαιστίνιος, από αυτούς για τους οποίους μάχεται και δακρύζει η Αριστερά, τολμά ακόμη και να σκεφθεί να εκφράσει, όχι αντίθεση, αλλά έστω και προβληματισμό, για τις επιλογές και της πρακτικές των ισλαμιστών δολοφόνων…
Η Αριστερά δεν θέλει να θυμάται ότι η ισλαμική τρομοκρατία κτυπά το Ισραήλ, με την ίδια λογική που «μοναχικοί λύκοι» ή οργανωμένες τρομοκρατικές ομάδες, δρουν και αιματοκυλούν την Δυτική Ευρώπη, έχοντας ως όνειρό τους την κυριαρχία του φανατικού Ισλάμ, παντού όπου κυριαρχεί ο δυτικός πολιτισμός και ο τρόπος ζωής, τον οποίο μισούν και θα μισούν μέχρις ότου τον εξαφανίσουν…
Η Αριστερά ουδέποτε έχει απασχοληθεί με το απλό ερώτημα: Εάν δεν είχε προηγηθεί η 7η Οκτωβρίου 2023, θα συνέβαιναν στην Γάζα όλα όσα σήμερα καταγγέλλει με ιερή αγανάκτηση και ασυγκράτητο μίσος;…
Η Αριστερά υποκρίνεται: Δεν την κινούν τα ανθρωπιστικά ιδεώδη και οι ειρηνευτικές διεκδικήσεις, με τις οποίες αρέσκεται να «επενδύει» κάθε κινηματική δράση της. Την κινεί το μίσος της εναντίον του Ισραήλ, απλά και μόνον επειδή το Ισραήλ είναι μέρος της Δύσεως, έναντι της οποίας η ίδια διατηρεί διαχρονικά αγιάτρευτα συμπλέγματα, που εξουδετερώνουν την δυνατότητα ορθολογικής σκέψεως και οδηγούν σε απερίσκεπτες επιλογές και, συχνά, σε γραφικότητες, ανάλογες των «προσωπικοτήτων» που συνθέτουν το ηγετικό δυναμικό της…
Η Αριστερά σήμερα αναζητεί ταυτότητα. Δεν την έχει και την ψάχνει ακολουθώντας βδελυρούς τρομοκράτες και ανθρωπόμορφους κακούργους, που επιχειρούν να αποδείξουν ότι το Ισλάμ είναι το μέλλον και η ελπίδα της ανθρωπότητας…
Και σ’ αυτή την αναζήτηση, η Αριστερά θυμίζει όλο και περισσότερο τα συμπλέγματα και τις διαστροφές του Χίτλερ, τον οποίο, ενώ, υποτίθεται, μισεί, δεν διστάζει να τον μιμείται σε επιλογές και σε πρακτικές, που μοιάζουν ανησυχητικά με περασμένους εφιάλτες…
