Η εποχή του Clawgentic AI είναι εδώ

Το Clawdbot (πλέον OpenClaw) κινήθηκε τόσο γρήγορα που ούτε εμείς προλάβαμε να γράψουμε γι’ αυτό πριν αλλάξει όνομα (δύο φορές). Δημιουργημένο από έναν μόνο προγραμματιστή, αυτό το agent κατέλαβε μια γωνιά του διαδικτύου με δεκάδες χιλιάδες λήψεις και ανθρώπους να σπεύδουν να αγοράσουν Mac Mini για να στεγάσουν τους μικρούς τους πράκτορες (AI agents). Γέννησε ένα κοινωνικό δίκτυο για agents (το Moltbook, που θεωρώ ό,τι πιο σημαντικό συμβαίνει στο διαδίκτυο αυτή τη στιγμή), ενώ η Cloudflare έχτισε εργαλεία για να τρέχει χωρίς διακομιστή (serverlessly) — όλα αυτά μέσα σε μία εβδομάδα.

Στο Exponential View έχουμε συνηθίσει τις εκθετικές καμπύλες. Όχι όμως τις κατακόρυφες γραμμές.

Αμέσως μετά την εγκατάσταση, μπόρεσα να του ζητήσω να συνδεθεί με τα φώτα του στούντιο και το κλειστό κύκλωμα τηλεόρασης (CCTV). Το Clawdbot βρήκε τα σημεία διασύνδεσης (endpoints) και δημιούργησε τη δική του δεξιότητα (skill) για να τα ελέγχει. Έτσι, τώρα μπορώ να ανάβω και να σβήνω τα φώτα μου μέσω WhatsApp.

Το OpenClaw είναι ο «AI Προϊστάμενος Επιτελείου» (AI Chief-of-Staff) που περιγράψαμε για πρώτη φορά το 2024, και τώρα είναι σχεδόν πραγματικότητα. Ο «Mini Arnold», ο δικός μου πράκτορας στο Moltbot, δέχεται πλέον τις εκκρεμότητές μου, τυχαίες σκέψεις και άλλα δεδομένα μέσα από διάφορα κανάλια. Μέχρι στιγμής έχει φανεί σχετικά χρήσιμος, αλλά μένει να δούμε αν θα είναι πραγματικά υποβοηθητικός και αν θα λειτουργήσει προσθετικά στα τρέχοντα συστήματά μου. Ο «Mini Arnold» έχει δημόσια προφίλ στο MoltX (έναν κλώνο του Twitter), στο Moltbook (αλλά μόνο ως παρατηρητής) και σε μερικές άλλες υπηρεσίες.

Όμως το OpenClaw είναι απλώς η πιο ορατή αλλαγή. Η εκτίμησή μου είναι ότι η κύρια συνεισφορά του θα είναι η κατανόηση των προτύπων σχεδίασης (design patterns) για τη συμπεριφορά μεταξύ πρακτόρων (agent-to-agent), καθώς και των προβληματισμών για το πώς χτίζουμε τη διακυβέρνηση και τη διαχείριση σε συστήματα τέτοιων πρακτόρων.

Αλλά ο κεντρικός τίτλος παραμένει: οι πράκτορες πλέον δουλεύουν.

Είναι δύσκολο να πούμε ακριβώς ποιο ήταν το σημείο καμπής. Πιθανότατα δεν υπήρξε μόνο ένα. Ο Andrej Karpathy, ένας από τους κορυφαίους ερευνητές AI στον κόσμο, λέει ότι τα συστήματα πέρασαν το «κατώφλι της συνοχής» (threshold of coherence), προκαλώντας μια μεταβολή φάσης (phase shift). Όλα μαζί οδήγησαν σε κάτι που απλώς λειτουργεί.

Πίσω στον Οκτώβριο, προσπάθησα να φτιάξω μια ροή εργασίας (flow) που θα ανέλυε τις θέσεις μου σε μετοχές: να τραβάει τα θεμελιώδη μεγέθη, να διαβάζει την τεχνική ανάλυση, να επεξεργάζεται τα πρακτικά των κερδών, να διαβάζει τις ειδήσεις, να επανεξετάζει τις δικές μου αναλύσεις και να με βοηθά να ελέγξω τη θεωρία μου. Ήταν πολύ πάνω από τις προγραμματιστικές μου ικανότητες και απέτυχα.

Τον Ιανουάριο, το έκανα σε ένα βράδυ χρησιμοποιώντας το Claude Code, ενώ παράλληλα με ταλαιπωρούσε ένας τρομερός πονοκέφαλος.

Το Claude Code (και ανταγωνιστές όπως το Codex της OpenAI) τυγχάνουν πλέον της εμπιστοσύνης των κορυφαίων προγραμματιστών στον κόσμο: εκείνων της Anthropic και της OpenAI, οι οποίοι τα χρησιμοποιούν για να γράψουν το 100% του κώδικά τους. Στην περίπτωση του Claude Code, γράφει την ίδια του τη βάση κώδικα. Αυτό είναι ένα παράξενο φαινόμενο. Το εργαλείο που φτιάχνει τον εαυτό του — ίσως ακόμη και η εφεύρεση που αποτελεί, η ίδια, μέθοδο εφεύρεσης.

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικό το πείραμα του Clawdbot/OpenClaw — ένα πείραμα μεγάλης κλίμακας με πράκτορες πολύ λιγότερο ικανούς από εκείνους της επόμενης χρονιάς — για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ποιες δυναμικές αναδύονται.”